Adhyaya 37

Verse 2

। सूत उवाच । अथापश्यत्स विप्राणां वृन्दं वृन्दारकोपमम् । संनिविष्टं धरापृष्ठे लीलाभाजि द्विजोत्तमाः । एके वेदविदस्तत्र वेदव्याख्यानतत्पराः । परस्परं सुसंक्रुद्धा विवदंति जिगीषवः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ແລ້ວທ່ານໄດ້ເຫັນຝູງພຣາຫມັນຫຼາຍ ດຸດດັ່ງກອງເທວະ ນັ່ງຢູ່ເທິງຜືນດິນໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງລີລາ. ບາງຄົນເປັນຜູ້ຮູ້ເວດ ມຸ່ງອະທິບາຍເວດ ແຕ່ກໍຮ້ອນໃຈຕໍ່ກັນ ໂຕ້ຖຽງກັນ ຕ່າງຢາກຊະນະ.

Verse 3

यज्ञविद्याविदोऽन्येऽपि यज्ञाख्यानपरायणाः । तत्र विप्राः प्रदृश्यंते शतशो ब्रह्मवादिनः

ອື່ນໆອີກກໍເປັນຜູ້ຮູ້ວິຊາຍັດ (ຍະຍະ) ອຸທິດໃຈໃຫ້ແກ່ຕຳນານແລະການອະທິບາຍພິທີຍັດ. ທີ່ນັ້ນປາກົດພຣາຫມັນນັບຮ້ອຍ ເປັນຜູ້ກ່າວຖຶງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman).

Verse 4

अन्ये ब्राह्मणशार्दूला वेदांगेषु विचक्षणाः । प्रवदंति च संदेहान्वृन्दानामग्रतः स्थिताः

ພຣາຫມັນອື່ນໆ ດຸດດັ່ງເສືອ ຊ່ຽວຊານໃນເວດາງຄະ ຢືນຢູ່ໜ້າສຸດຂອງວົງປະຊຸມ ແລະເວົ້າຖຶງຄວາມສົງໄສ ແລະຄຳຖາມຂອງຕົນຢ່າງແຈ້ງເຈນ.

Verse 5

वेदाभ्यासपराश्चान्ये तारनादेन सर्वशः । नादयंतो दिशां चक्रं तत्र सम्यग्द्विजोत्तमाः

ອື່ນໆ—ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ—ມຸ່ງໝັ້ນໃນການຝຶກທ່ອງເວດ ຂັບຂານດ້ວຍສຽງ ‘ຕາຣະ’ ອັນກັງວານ ຈົນວົງທິດທັງປວງກ້ອງກັງວານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 6

अन्ये कौतूहलाविष्टाः संचरान्विषमान्मिथः । पप्रच्छुर्जहसुश्चान्ये ज्ञात्वा मार्गप्रवर्तिनम्

ອື່ນໆຖືກຄວາມຢາກຮູ້ຄອບງຳ ເດີນໄປມາຕາມທາງທີ່ຂຸລຂະລະ. ບາງຄົນຖາມໄຖ່ ແລະບາງຄົນຫົວເຮາະ ເພາະໄດ້ຮູ້ຈັກຜູ້ນຳທາງແລ້ວ.

Verse 7

स्मृतिवादपराश्चान्ये तथान्ये श्रुतिपाठकाः । संदेहान्स्मृतिजानन्ये पृच्छंति च परस्परम्

ບາງຄົນອຸທິດໃຈໃນການອະທິບາຍສະມຣິຕິ (Smṛti) ແລະບາງຄົນກໍສວດອ່ານສຣຸຕິ (Śruti); ຜູ້ຮູ້ສະມຣິຕິກໍຖາມກັນແລກປ່ຽນເຖິງຄວາມສົງໄສຂອງຕົນ।

Verse 8

कीर्तयंति तथा चान्ये पुराणं ब्राह्मणोत्तमाः । वृद्धानां पुरतस्तत्र सभामध्ये व्यवस्थिताः

ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດອື່ນໆ ນັ່ງຢູ່ກາງສະພາ ຕໍ່ໜ້າຜູ້ເຖົ້າ ແລ້ວສວດອ່ານ ແລະສັນລະເສີນ ພຸຣານະ (Purāṇa) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 9

अथ तान्स मुनिर्दृष्ट्वा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । अभिवाद्य ततः प्राह सादरं विनयान्वितः

ແລ້ວມຸນີໄດ້ເຫັນພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນວຣະຕະ (ຄໍາປະຕິຍານ) ແລ້ວກໍກ່າວຄໍາຄາລະວະ ແລະເວົ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຄວາມຖ່ອມຕົນ।

Verse 10

मम बुद्धिः समुत्पन्ना शम्भोरायतनं प्रति । कर्तुं ब्राह्मणशार्दूलास्तस्मात्स्थानं प्रदर्श्यताम्

ໃນໃຈຂ້ອຍໄດ້ເກີດຄວາມຕັ້ງໃຈຈະສ້າງອາຍະຕະນະ (ສະຖານບູຊາ) ແດ່ພຣະສັມພູ (Śambhu)؛ ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ ຂໍຈົ່ງຊີ້ບອກສະຖານທີ່ອັນຄວນໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍເຖີດ।

Verse 11

तवाहं देवदेवस्य शम्भोः प्रासादमुत्तमम् । विधायाराधयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम्

ເພື່ອທ່ານ ຂ້ອຍຈະສ້າງພຣາສາດ (ວັດ) ອັນປະເສີດແດ່ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ເປັນເທວະເທວະ; ແລະຂ້ອຍຈະບູຊາພຣະອົງນັ້ນເອງ ຜູ້ມີທຸງເປັນຮູບວົງວົວ (ວຣິສະພະ)។

Verse 12

स एवं जल्पमानोऽपि मुहुर्मुहुरतंद्रितः । न तेषामुत्तरं लेभे शुभं वा यदि वाशुभम्

ແມ່ນແຕ່ລາວເວົ້າຊ້ຳໆ ບໍ່ຮູ້ເມື່ອຍ ກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບຈາກພວກເຂົາ—ບໍ່ວ່າຈະເປັນດີຫຼືຮ້າຍ।

Verse 13

ततः कोपपरीतात्मा समुनिस्तान्द्विजोत्तमान् । शशाप तारशब्देन यथा शृण्वंति कृत्स्नशः

ຕໍ່ມາ ນັກບວດຜູ້ມີໃຈຖືກໂກດຄອບງຳ ໄດ້ສາບແຊ່ງບັນດາດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ໂດຍເປົ່າອອກດ້ວຍສຽງ ‘ຕາຣະ’ ອັນແຫຼມຄົມ ໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ຍິນຊັດເຈນ।

Verse 14

दुर्वासा उवाच । विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनोद्भवः । एते मदावलिप्तानामेत एव सतां दमाः

ດຸຣວາສາ ກ່າວວ່າ: “ຄວາມຍິ່ງຍໂສຈາກວິຊາ, ຄວາມຍິ່ງຍໂສຈາກຊັບສິນ, ແລະປະການທີສາມ ຄວາມຍິ່ງຍໂສທີ່ເກີດຈາກຊາດຕະກູນສູງ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມເມົາມົນທີ່ເປື້ອນເປິດຜູ້ອວດອ້າງ; ແຕ່ສິ່ງດຽວກັນນີ້ ກັບກາຍເປັນວິໄນແຫ່ງການຂົ່ມໃຈ ສຳລັບຜູ້ດີແທ້.”

Verse 15

तत्र येऽपि हि युष्माकं मदा एव व्यवस्थिताः । यतस्ततोऽन्वयेऽप्येवं भविष्यति मदान्विताः

“ແລະໃນພວກເຈົ້າ ຜູ້ໃດທີ່ຕັ້ງຢູ່ແຕ່ໃນຄວາມຍິ່ງຍໂສເຫຼົ່ານັ້ນ—ໄປບ່ອນໃດກໍຕາມ ແມ່ນແຕ່ໃນສາຍຕະກູນຂອງຕົນ ກໍຈະເກີດສະພາບດຽວກັນ: ພວກເຂົາຈະຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍໂສ.”

Verse 16

सदा सौहृदनिर्मुक्ताः पितरोऽपि सुतैः सह । भविष्यंति पुरे ह्यस्मिन्किं पुनर्बांधवादयः

“ໃນນະຄອນນີ້ ແມ່ນແຕ່ພໍ່ກັບລູກຊາຍກໍຈະຂາດຈາກຄວາມເມດຕາສະໝັກສະໝອງຢູ່ເທື່ອ; ແລ້ວຈະຕ້ອງເວົ້າຫຍັງອີກກ່ຽວກັບຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ?”

Verse 17

एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो निवृत्तस्तदनन्तरम् । अपमानं परं प्राप्य ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍຖອນຕົນອອກໄປທັນທີ. ແລະດວິຊະຜູ້ສູງສຸດ ໄດ້ຮັບການດູໝິ່ນຢ່າງຫນັກຈາກພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງຈາກໄປ.

Verse 18

अथ तन्मध्यगो विप्र आसीद्वृद्धतमः सुधीः । सुशील इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

ແລ້ວໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ມີພຣາຫມັນຜູ້ເຖົ້າຊະລາ ແລະມີປັນຍາ ຊື່ວ່າ ສຸສີລະ ຜູ້ໂດງດັງວ່າຊໍານານໃນເວດ ແລະ ເວດາງຄະ.

Verse 19

स दृष्ट्वा तं मुनिं क्रुद्धं गच्छंतमपमानितम् । सत्वरं प्रययौ पृष्ठे तिष्ठ तिष्ठेति च ब्रुवन्

ເມື່ອລາວເຫັນມຸນີນັ້ນ ໂກດແຄ້ນ ແລະກໍາລັງໄປດ້ວຍຖືກດູໝິ່ນ ລາວຈຶ່ງຮີບໄລ່ຕາມຫຼັງ ພ້ອມຮ້ອງວ່າ “ຢຸດເດີ! ຢຸດເດີ!”

Verse 20

अथासाद्य गतं दूरं प्रणिपत्य मुनिं च सः । प्रोवाच क्षम्यतां विप्र विप्राणां वचनान्मम

ແລ້ວເມື່ອໄປທັນມຸນີຜູ້ໄປໄກແລ້ວ ລາວກໍກົ່ມກາບ ແລະເວົ້າວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂໍໃຫ້ທ່ານອະໄພ ເນື່ອງຈາກຖ້ອຍຄໍາຂອງພວກເຮົາພຣາຫມັນ.”

Verse 21

एतैः स्वाध्यायसंपन्नैर्न श्रुतं वचनं तव । नोत्तरं तेन संदत्तं सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

“ໂດຍຄົນເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນແມ່ນວ່າມີການສຶກສາສະຫວາດຢາຍະຄົບຖ້ວນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານ ແລະບໍ່ໄດ້ຕອບກັບແຕ່ຢ່າງໃດ. ຂ້ອຍເວົ້ານີ້ເປັນຄວາມຈິງ.”

Verse 22

तस्माद्भूमिर्मया दत्ता शंभुहर्म्यकृते तव । अस्मिन्स्थाने द्विजश्रेष्ठ प्रासादं कर्तुमर्हसि

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າໄດ້ມອບຜືນດິນນີ້ໃຫ້ເຈົ້າ ເພື່ອສ້າງວິຫານ-ມະນະດົບຂອງພຣະສັມພູ (Śambhu)។ ໂອ ດວິຈະຜູ້ປະເສີດ ເຈົ້າຄວນສ້າງປຣາສາດ (prāsāda) ໃນບ່ອນນີ້ເທົ່ານັ້ນ។

Verse 23

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुर्वासा हर्षसंयुतः । क्षितिदानोद्भवां चक्रे स्वस्ति ब्राह्मणसत्तमाः । प्रासादं निर्ममे पश्चात्तस्य वाक्ये व्यवस्थितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ດຸຣວາສາ (Durvāsā) ປິຕິຍິນດີ ແລະໄດ້ກ່າວພອນມົງຄຸນອັນເກີດຈາກທານຜືນດິນ. ຕໍ່ມາ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ຍຶດຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງຕົນ ແລະໄດ້ສ້າງປຣາສາດ (prāsāda) ໃນພາຍຫຼັງ.

Verse 24

अथ ते ब्राह्मणा ज्ञात्वा सुशीलेन वसुन्धरा । देवतायतनार्थाय दत्ता तस्मै तपस्विने

ຕໍ່ມາ ບັນດາພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອຮູ້ວ່າ ສຸຊີລ (Suśīla) ໄດ້ມອບຜືນດິນໃຫ້ແກ່ນັກຕະປະສະວິນນັ້ນ ເພື່ອສ້າງອາຍະຕະນະແຫ່ງເທວະດາ ຈິດໃຈພວກເຂົາກໍເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 25

सर्वे कोपसमायुक्ताः सुशीलं प्रति ते द्विजाः

ດວິຈະພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະຫັນໄປຕໍ່ຕ້ານ ສຸຊີລ (Suśīla)។

Verse 26

ततः प्रोचुः समासाद्य येन शप्ता दुरात्मना । वयं तस्मै त्वया दत्ता प्रासादार्थं वसुन्धरा

ແລ້ວພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂດຍຄົນຊົ່ວນັ້ນ ພວກເຮົາຖືກສາບແຊ່ງ. ແລະໂດຍເຈົ້າ ຜືນດິນນີ້ຖືກມອບໃຫ້ເຂົາ ເພື່ອສ້າງປຣາສາດ»។

Verse 27

तस्मात्त्वमपि चास्माकं बाह्य एव भविष्यसि । सुशीलोऽपि हि दुःशीलो नाम्ना संकीर्त्यसे बुधैः

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າກໍຈະຖືກຂັບອອກນອກຈາກຊຸມຊົນຂອງພວກເຮົາ. ແມ່ນແຕ່ຊື່ «ສຸສີລະ» ກໍຕາມ ບັນດິດຈະປະກາດເຈົ້າວ່າ «ທຸສີລະ».

Verse 28

एषोऽपि तापसो दुष्टो यः करोति शिवालयम् । नैव तस्य भवेत्सिद्धिश्चापि वर्षशतैरपि

ຕາປະສະນີ້ກໍເປັນຄົນຊົ່ວ—ຜູ້ທີ່ສ້າງວິຫານພຣະສິວະ. ສໍາລັບເຂົາ ຈະບໍ່ມີຄວາມສໍາເລັດໃດໆ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຫຼາຍຮ້ອຍປີກໍຕາມ.

Verse 29

तथा कीर्तिकृतां लोके कीर्तनं क्रियते नरैः । ततः संपश्यतां चास्य कीर्तिर्नास्य तु दुर्मतेः

ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກ ມະນຸດທັງຫຼາຍຍ້ອງຍໍຜູ້ສ້າງກຽດຕິຍົດທີ່ແທ້. ແຕ່ເຖິງແມ່ນທຸກຄົນຈະເບິ່ງເຫັນ ກຽດຕິຂອງຄົນໃຈຊົ່ວນີ້ກໍບໍ່ຈະດໍາລົງຢູ່.

Verse 30

एष दुःशीलसंज्ञो वै तव नाम्ना भविष्यति । प्रासादो नाममात्रेण न संपूर्णः कदाचन

ໂດຍນາມຂອງເຈົ້າເອງ ສິ່ງນີ້ຈະຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ທຸສີລະ» ແທ້. ແລະພຣາສາດ/ວິຫານນັ້ນຈະເປັນພຽງແຕ່ຊື່ ບໍ່ເຄີຍສໍາເລັດຄົບຖ້ວນເລີຍ.

Verse 31

यस्मात्सौहृदनिर्मुक्ताः कृतास्तेन वयं द्विजाः । मदैस्त्रिभिः समायुक्ताः सर्वान्वयसमन्विताः

ເນື່ອງຈາກເຂົາ ພວກເຮົາພຣາຫມັນຖືກເຮັດໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມເປັນມິດແລະນໍ້າໃຈດີ. ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາມີສາຍສະກຸນສູງ ແລະມີຄວາມທະນົງຕົນສາມປະການຄົບຖ້ວນ—ດັ່ງນັ້ນຜົນນີ້ຈຶ່ງຈະຕາມມາ.

Verse 32

तस्मादेषोऽपि पापात्मा भविष्यति स कोपभाक् । तप्तं तप्तं तपो येन संप्रयास्यति संक्षयम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄົນບາບນີ້ກໍຈະເປັນຜູ້ຮັບມໍລະດົກແຫ່ງຄວາມໂກດ; ແລະຕະປະທີ່ເຂົາບໍາເນີນຊໍ້າໆ ຈະສູນສະລາຍໃນທ້າຍສຸດ।

Verse 33

एवमुक्त्वाथ ते विप्राः कोपसंरक्तलोचनाः । दुःशीलं संपरित्यज्य प्रविष्टाः स्वपुरे ततः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ—ດວງຕາແດງດ້ວຍຄວາມໂກດ—ໄດ້ລະທິ້ງ ດຸຫສີລ ແລ້ວເຂົ້າໄປຍັງເມືອງຂອງຕົນ।

Verse 34

दुःशीलोऽपि बहिश्चक्रे गृहं तस्य पुरस्य च । देवशर्मा यथापूर्वं संत्यक्तः पुरवासिभिः

ແມ່ນແຕ່ ດຸຫສີລ ຈະກະທໍາຕ່າງອອກໄປ ແຕ່ເຮືອນຂອງ ເທວະຊະຣະມາ ກໍຖືກວາງໄວ້ນອກເມືອງນັ້ນ; ແລະດັ່ງເກົ່າ ເທວະຊະຣະມາ ຍັງຖືກຊາວເມືອງລະທິ້ງຢູ່.

Verse 35

तस्यान्वयेऽपि ये जातास्ते बाह्याः संप्रकीर्तिताः । बाह्याः क्रियासु सर्वासु सर्वेषां पुरवासिनाम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເກີດໃນສາຍຕະກູນຂອງເຂົາ ກໍຖືກປະກາດວ່າ ‘ຄົນນອກ’; ໃນພິທີກຳ ແລະການປະພືດຕາມຈາຣີດທັງປວງ ຊາວເມືອງທັງໝົດຖືກວ່າເຂົາເປັນຄົນນອກຊຸມຊົນ.

Verse 36

सूत उवाच । एवं तेषु द्विजेंद्रेषु शापं दत्त्वा गतेषु च । दुर्वासाः प्राह दुःशीलं कोपसंरक्तलो चनः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ໃຫ້ຄໍາສາບແຊ່ງແລ້ວຈາກໄປ, ດຸຣວາສາ—ດວງຕາແດງດ້ວຍຄວາມໂກດ—ໄດ້ກ່າວກັບ ດຸຫສີລ.

Verse 37

मम सिद्धिं गता मंत्राः समर्थाः शत्रुसंक्षये । आथर्वणास्तथा चान्ये वेदत्रयसमुद्भवाः

ມົນຕາທັງຫຼາຍໄດ້ບັນລຸຜົນສໍາເລັດຜ່ານຂ້າພະເຈົ້າ; ພວກມັນສາມາດທໍາລາຍສັດຕູໄດ້ - ທັງມົນຕາແຫ່ງຄໍາພີອາຖັນ ແລະ ອື່ນໆທີ່ເກີດຈາກພຣະເວດທັງສາມ.

Verse 38

तस्मादेतत्पुरं कृत्स्नं पशुपक्षि समन्वितम् । नाशमद्य नयिष्यामि यथा शत्रोर्हि दुष्टकः

ດັ່ງນັ້ນ ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະນໍາເອົາເມືອງທັງຫມົດນີ້ - ພ້ອມດ້ວຍສັດປ່າ ແລະ ນົກ - ໄປສູ່ຄວາມພິນາດ, ເຫມືອນດັ່ງການທໍາລາຍສັດຕູທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ.

Verse 39

दुःशील उवाच । नैतद्युक्तं नरश्रेष्ठ तव कर्तुं कथंचन । ब्राह्मणानां कृते कर्म ब्राह्मणस्य विशेषतः

ດຸສີລາ (Duḥśīla) ກ່າວວ່າ: 'ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຫມາະສົມສໍາລັບທ່ານທີ່ຈະເຮັດໃນທາງໃດກໍ່ຕາມ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນມະນຸດ - ການກະທໍາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພາມ, ແລະ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຜົນກະທົບຕໍ່ພາມຜູ້ຫນຶ່ງ.'

Verse 40

निघ्नंतो वा शपंतो वा वदंतो वापि निष्ठुरम् । पूजनीयाः सदा विप्रा दिव्यांल्लोकानभीप्सुभिः

ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຕີ, ສາບແຊ່ງ, ຫຼື ເວົ້າຈາຮຸນແຮງ, ພາມຄວນໄດ້ຮັບການເຄົາລົບນັບຖືສະເຫມີ ຈາກຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາໂລກແຫ່ງສະຫວັນ.

Verse 41

ब्राह्मणैर्निर्जितैर्मेने य आत्मानं जयान्वितम् । तामिस्रादिषु घोरेषु नरकेषु स पच्यते

ຜູ້ທີ່ຖືກພາມເອົາຊະນະ, ແຕ່ຍັງຄິດວ່າຕົນເອງເປັນຜູ້ຊະນະ - ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕົ້ມໃນນະລົກທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ ເຊັ່ນ ນະລົກຕາມິສຣາ (Tāmisra).

Verse 42

आत्मनश्च पराभूतिं तस्माद्विप्रात्सहेत वै । य इच्छेद्वसतिं स्वर्गे शाश्वतीं द्विजसत्तम

ດັ່ງນັ້ນ, ບຸກຄົນຄວນອົດທົນຕໍ່ຄວາມອັບອາຍຂອງຕົນເອງຈາກມືຂອງພາມ, ໂອ້ ພາມຜູ້ປະເສີດ, ຖ້າຫາກປາຖະຫນາທີ່ຢູ່ອັນຖາວອນໃນສະຫວັນ.

Verse 43

एतेषां ब्राह्मणेंद्राणां क्षेत्रे सिद्धिं समागताः । मंत्रास्ते तत्कथं नाशं त्वमेतेषां करिष्यसि

ໃນດິນແດນສັກສິດຂອງພາມຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານີ້, ມົນຄາຖາເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ບັນລຸຜົນສັກສິດແລ້ວ; ແລ້ວເຈົ້າຈະທຳລາຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 44

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

ສຳລັບຜູ້ຂ້າພາມ, ຜູ້ດື່ມສຸລາ, ໂຈນ, ແລະ ຜູ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ຜູ້ຊົງທຳໄດ້ກຳນົດວິທີການໄຖ່ບາບໄວ້; ແຕ່ສຳລັບຄົນເນລະຄຸນ, ບໍ່ມີການໄຖ່ບາບໃດໆຖືກປະກາດໄວ້.

Verse 45

तस्मात्कोपो न कर्तव्यः क्षेत्रे चात्र व्यवस्थितैः । क्षमां कुरु मुनिश्रेष्ठ कृपां कृत्वा ममोपरि

ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍຢ່າໃຫ້ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນດິນແດນສັກສິດແຫ່ງນີ້ສະແດງຄວາມໂກດແຄ້ນ. ໂອ້ ຜູ້ຊົງປັນຍາອັນປະເສີດ, ຂໍຈົ່ງໃຫ້ອະໄພ ແລະ ສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າແດ່ທ້ອນ.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय तत्र कृत्वावसत्तपः । प्राप्तश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: 'ລາວໄດ້ຕົກລົງ ໂດຍກ່າວວ່າ "ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ", ແລະ ຫຼັງຈາກໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ລາວໄດ້ບຳເພັນຕົບະ. ລາວໄດ້ບັນລຸຜົນສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານສູງສຸດ ເຊິ່ງຍາກທີ່ຈະໄດ້ມາແມ່ນແຕ່ສຳລັບເທວະດາ.'

Verse 47

दुःशीलाख्यः क्षितौ सोऽपि प्रासादः ख्याति मागतः । यस्य संदर्शनादेव नरः पापात्प्रमुच्यते

ພຣະວິຫານໃນໂລກນີ້ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ດຸຫຊີລາ» ກໍໄດ້ມີຊື່ສຽງ—ພຽງແຕ່ເຫັນກໍ ມະນຸດພົ້ນຈາກບາບໄດ້।

Verse 48

तस्य मध्यगतं लिंगं शुक्लाष्टम्यां सदा नरः । यः पश्यति क्षणं ध्यात्वा नरकं स न पश्यति

ລິງຄະທີ່ຕັ້ງຢູ່ກາງນັ້ນ—ຜູ້ໃດໃນວັນອັດຖະມີຂ້າງຂາວ (Śuklāṣṭamī) ໄດ້ເຫັນມັນ ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ພ້ອມຈິດພິຈາລະນາ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນນະລົກ।