Adhyaya 168

Verse 1

सूत उवाच । एवं राज्यं परित्यज्य विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । हिमवन्तं नगं प्राप्य तपश्चक्रे सुदारुणम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອລະທິ້ງລາຊະອານາຈັກແລ້ວດັ່ງນີ້ ວິສະວາມິຕຣະ—ຜູ້ຍອດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ—ໄດ້ໄປຮອດພູຫິມະວັນ ແລະເຮັດຕະປະອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 2

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते सलिलाशयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे स्थितो वर्षशतत्रयम्

ໃນລະດູຝົນ ທ່ານນອນກາງແຈ້ງໃຕ້ຟ້າ; ໃນລະດູໜາວ ທ່ານຢູ່ແຊ່ນ້ຳ; ໃນລະດູຮ້ອນ ທ່ານປະພຶດວິນັຍ “ໄຟຫ້າ” (ປັນຈາກນິ)—ດັ່ງນີ້ທ່ານຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດສາມຮ້ອຍປີ.

Verse 3

फलमूलकृताहारस्ततो वर्षशतत्रयम् । ध्यायमानः परं ब्रह्म स्थितो ब्राह्मणसत्तमाः । शीर्णपर्णाशनः पश्चात्तावत्कालं व्यवस्थितः

ຕໍ່ມາ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້ ຕະຫຼອດສາມຮ້ອຍປີ ຈິດຈົມຢູ່ໃນການພິຈາລະນາພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ. ພາຍຫຼັງ ກິນໃບໄມ້ຫຼົ່ນແຫ້ງ ແລະຢູ່ຕໍ່ໄປອີກເທົ່າເວລານັ້ນ.

Verse 5

ततश्चैव जलाहारस्तावन्मात्रं व्यवस्थितः । कालं स वायुभक्षश्च ततश्चैवायुतं समाः सूत उवाच । अथ दृष्ट्वा तपःशक्तिं तस्य तां त्रिदशाधिपः । पातायष्यति मां नूनमेष स्थानान्नृपोत्तमः

ຕໍ່ມາ ທ່ານດຳລົງຢູ່ໂດຍດື່ມນ້ຳຢ່າງດຽວ ຕາມເວລາເທົ່ານັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທ່ານອາໄສລົມເປັນອາຫານ ແລະຢູ່ຢ່າງນັ້ນອີກສິບພັນປີ. ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຈອມເທວະເຫັນພະລັງຕະປະອັນໃຫຍ່ຂອງທ່ານ ກໍຄິດວ່າ «ກະສັດຜູ້ສູງສຸດນີ້ ຈະໂຄ່ນຂ້ອຍຈາກຕຳແໜ່ງແນ່ນອນ»

Verse 6

ततः प्रोवाच संगत्य साम्ना परमवल्गुना । विश्वामित्रं नृपश्रेष्ठं भयेन महताऽन्वितः

ຈາກນັ້ນ ຈອມເທວະໄດ້ເຂົ້າໄປພົບ ແລະສົນທະນາກັບ ວິສະວາມິດຣະ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ແລະປະນີປະນອມຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ໃນໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່.

Verse 7

इंद्र उवाच । विश्वामित्र प्रतुष्टोऽस्मि तपसानेन पार्थिव । वरं वरय भद्रं ते यदभीष्टं हृदिस्थितम्

ອິນທຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິສະວາມິດຣະ ກະສັດເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງດ້ວຍຕະປະຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ—ສິ່ງໃດທີ່ປາຖະໜາຢູ່ໃນໃຈ»

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । ब्राह्मण्यं देहि मे शक्र यदि तुष्टोऽसि सांप्रतम् । तदर्थं तपसश्चर्यां जानीहि त्वं पुरंदर

ວິສະວາມິດຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຊັກຣະ (ອິນທຣະ), ຖ້າເຈົ້າພໍໃຈໃນບັດນີ້ ຈົ່ງປະທານຄວາມເປັນພຣາຫມັນໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ປຸຣັນດະຣະ, ຈົ່ງຮູ້ເຖິງວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບຳເນັດຕະປະເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ເທົ່ານັ້ນ»

Verse 10

विश्वामित्र उवाच । न ब्राह्मण्यात्परं किंचित्प्रार्थयामि सुरेश्वर

ວິສະວາມິດຕະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງຫມົດ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຂໍສິ່ງໃດເກີນກວ່າຄວາມເປັນພຣາຫມະນ»។

Verse 11

अपि त्रैलोक्यराज्यं ते वस्तुष्वन्येषु का कथा । तस्माद्गच्छ सुरश्रेष्ठ स्वराज्यं परिपालय

ແມ່ນແຕ່ອຳນາດເປັນຈອມລາຊາແຫ່ງສາມໂລກ ກໍບໍ່ດຶງດູດໃຈຂ້າພະເຈົ້າ—ແລ້ວສິ່ງອື່ນໆຈະກ່າວຫຍັງອີກ? ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວະຜູ້ປະເສີດ, ໄປປົກຄອງອານາຈັກຂອງທ່ານເອງເຖີດ।

Verse 12

परित्यक्ष्याम्यहं देहं यास्ये वाऽहं द्विजन्मताम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवराजो दिवं गतः

«ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະທິ້ງກາຍນີ້ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບັນລຸສະພາບເປັນດວິຊະ (ພຣາຫມະນ)»। ເມື່ອເທວະຣາຊາໄດ້ຍິນຄຳຕັ້ງໃຈນັ້ນ ກໍໄປສູ່ສະຫວັນ।

Verse 13

तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा सर्वदेवसमावृतः । विश्वामित्रोऽपि तद्रूपं चकार दुश्चरं तपः

ເມື່ອຮູ້ເຖິງຄວາມຕັ້ງໃຈອັນໝັ້ນຄົງນັ້ນ ແລະມີເທວະທັງປວງຫ້ອມລ້ອມ, ວິສະວາມິດຕະກໍໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນຫນັກໜ່ວງ ແລະຍາກຍິ່ງ ຕາມຄຳປະຕິຍານນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 14

अथ वर्षसहस्रे तु व्यतिक्रान्ते द्विजोत्तमाः । अन्यस्मिन्वायुभक्षस्य विश्वामित्रस्य भूपतेः

ຕໍ່ມາ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອພັນປີໄດ້ຜ່ານໄປ—ໃນອີກຄາວໜຶ່ງ—ກ່ຽວກັບພຣະຣາຊາວິສະວາມິດຕະ ຜູ້ດຳລົງຊີວິດໂດຍອາກາດເປັນອາຫານແຕ່ຢ່າງດຽວ…

Verse 15

आजगाम स्वयं ब्रह्मा पुण्यैर्देवर्षिभिः सह । अब्रवीत्तं महीपालं तपसा दग्धकिल्बिषम्

ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເສດັດມາດ້ວຍພຣະອົງເອງ ພ້ອມດ້ວຍເທວະຣິສີຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ຕັດກັບພຣະມະຫາກະສັດ ຜູ້ທີ່ບາບຖືກເຜົາດ້ວຍຕະປະສະຍາ।

Verse 16

श्रीब्रह्मोवाच । विश्वामित्र प्रतुष्टोऽस्मि तपसानेन सत्तम । वरं वरय भद्रं ते प्रदास्याम्यपि दुर्लभम्

ພຣະສີຣີພຣະຫມາຕັດວ່າ: “ວິສວາມິດຕຣະ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຜູ້ມີຄຸນທຳ, ເຮົາພໍໃຈຍິ່ງດ້ວຍຕະປະສະຍານີ້ຂອງເຈົ້າ. ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍໃຫ້ຄວາມສຸກສະຫວັດດີແກ່ເຈົ້າ; ເຮົາຈະປະທານແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຫາຍາກ.”

Verse 17

विश्वामित्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । ब्राह्मण्यं देहि मे देव नान्यदिष्टतमं महत्

ວິສວາມິດຕຣະກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າແດ່ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ແລະຖ້າຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າ—ຂໍພຣະອົງປະທານ ‘ພຣາຫມັນຍະ’ ໃຫ້ຂ້າ; ບໍ່ມີສິ່ງອື່ນໃດທີ່ຂ້າປາຖະໜາຍິ່ງ ຫຼືຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານີ້.”

Verse 19

यन्न जातं धरापृष्ठे न भविष्यति कर्हिचित्

“ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນເທິງຜິວໜ້າແຜ່ນດິນ ແລະຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລາໃດໆ…”

Verse 20

विश्वामित्र उवाच । गच्छ त्वं देवदेवेश ब्रह्मलोकमनुत्तमम् । अहं त्यक्ष्यामि वा प्राणान्संप्राप्स्ये वा द्विजन्मताम्

ວິສວາມິດຕຣະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງໄປເຖີດ ໂອ ຈອມເທວະເທວະ, ໄປສູ່ພຣະຫມາໂລກອັນສູງສຸດ. ສ່ວນຂ້າ—ຂ້າຈະລະທິ້ງລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ຫຼືຈະບັນລຸຄວາມເປັນດວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ).”

Verse 21

अथ देवर्षिमध्यस्थ ऋचीको वाक्यमब्रवीत् । अस्य जन्मकृते देव ब्राह्म्यैर्मंत्रैर्मया चरुः

ແລ້ວ ຣິຈີກະ ຜູ້ຢືນຢູ່ທ່າມກາງບັນດາເທວະຣິສີ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງການເກີດຂອງລາວ ຂ້າໄດ້ຈັດເຮັດ ຈາຣຸ (ເຄື່ອງບູຊາ) ດ້ວຍມັນຕຣາພຣາຫມະນິກ»។

Verse 22

अभितो ब्रह्मसर्वस्वं तत्र सयोजितं मया । तेनैव क्षत्रजन्माऽयं ब्राह्मणश्चतुरानन

«ທີ່ນັ້ນ ຂ້າໄດ້ປະສົມໃສ່ທຸກທິດ ສານະສຳຄັນອັນເຕັມປຽມແຫ່ງ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ໄວ້. ໂດຍການນັ້ນເອງ ແມ່ນແຕ່ເກີດເປັນກະສັດຊະຕຣິຍະ ກໍຄວນເປັນພຣາຫມະນະ—ໂອ ຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ)»។

Verse 23

ब्रह्मर्षिकीर्तयस्वैनं तस्मात्त्वं प्रपितामह । राज्यस्थोऽपि द्विजार्हाणि सत्कृत्यान्य करोदसौ

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ປຣາປິຕາມະຫະ (ພຣະອົງຜູ້ເປັນປູ່ທວດ, ພຣະພຣະຫມາ) ຂໍໃຫ້ທ່ານປະກາດລາວເປັນ ພຣະຣິສີແຫ່ງພຣະຫມັນ (Brahmarṣi). ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນລາຊະອຳນາດ ລາວກໍໄດ້ກະທຳການສັກກາລະ ແລະການເຄົາລົບ ອັນຄວນແກ່ພວກດວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ)»។

Verse 24

ब्राह्ममन्त्रप्रभावेन तस्माद्ब्रह्मर्षिमाह्वय । येन कीर्तामहे सर्वे विश्वामित्रं द्विजोत्तमम्

«ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງມັນຕຣາພຣະຫມາ ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເອີ້ນລາວວ່າ ພຣະຣິສີແຫ່ງພຣະຫມັນ (Brahmarṣi)؛ ເພາະລາວນີ້ແຫຼະ ທີ່ພວກເຮົາທຸກຄົນສັນລະເສີນ ວິສະວາມິຕຣະ ຜູ້ເປັນດວິຊະອັນສູງສຸດ»។

Verse 25

अथ ब्रह्मा चिरं ध्यात्वा ब्राह्म्यै र्मंत्रैश्च तेजसा । समुत्पन्नं ततः प्राह ब्राह्मणस्त्वं मया कृतः

ແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ເຂົ້າສະມາທິຢູ່ດົນນານ ແລະດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງມັນຕຣາພຣະຫມາ ໄດ້ໃຫ້ບັງເກີດປະຈັກຊັດ; ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າເປັນພຣາຫມະນະ ທີ່ຂ້າໄດ້ສ້າງໃຫ້»។

Verse 26

त्यजेदं दुष्करं घोरं तपो मद्वचनाद्द्रुतम् । स यदा ब्रह्मणा प्रोक्तो ब्रह्मर्षि स्त्वमसंशयम्

“ຈົ່ງລະທິ້ງຕະປະອັນຫຍຸ້ງຍາກ ແລະນ່າຢ້ານນີ້ໃນທັນທີ ຕາມຄໍາຂອງເຮົາ” ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ເຂົາ—“ເຈົ້າແມ່ນ ພຣະຣິຊີພຣະຫມາ (Brahmarṣi) ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ”—ສະຖານະຂອງເຂົາຖືກຢືນຢັນ।

Verse 27

ऋचीकाद्यैस्ततः सर्वैः प्रोक्तो देवर्षिभिस्तथा

ຕໍ່ມາ ເຂົາກໍຖືກກ່າວຊື່ ແລະຢືນຢັນເຊັ່ນດຽວກັນ ໂດຍທຸກຄົນ—ເລີ່ມຈາກ ຣິຊີ ຣິຈີກະ (Ṛcīka)—ແລະໂດຍພຣະຣິຊີເທວະ (devarṣi) ດ້ວຍ।

Verse 28

अथ तेषां मध्यगतो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । सोऽब्रवीत्कोपसंयुक्तो नाहं वक्ष्यामि कर्हिचित्

ຕໍ່ມາ ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ມຸນິສັດຕະມະ—ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນບັນດາມຸນິ—ເຂົ້າມາຢູ່ກາງພວກເຂົາ। ດ້ວຍຄວາມໂກດ ລາວກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະບໍ່ເວົ້າ—ບໍ່ເຄີຍເລີຍ।”

Verse 29

ब्राह्मणं क्षत्रियाज्जातं जानन्नपि पितामह । ऋचीकस्य च दाक्षिण्यात्तथा त्वं वदसि प्रभो

ໂອ ພິຕາມະຫະ (Pitāmaha) ພຣະພຣະຫມາ, ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງຮູ້ວ່າ ພຣາຫມະນະ (brāhmaṇa) ເກີດຈາກສາຍກະສັດ (kṣatriya) ກໍຕາມ, ດ້ວຍຄວາມເກື້ອກູນແລະຄວາມເມດຕາຂອງ ຣິຈີກະ (Ṛcīka) ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວເຊັ່ນນີ້, ໂອ ພຣະເຈົ້າ.

Verse 30

प्रोच्यमानो ऽपि बहुधा वसिष्ठो मुनिसत्तमः । पितामहेन मुनिभिर्नारदाद्यैरनेकधा । जगामाथ परित्यज्य तान्सर्वान्द्विजसत्तमान्

ແມ່ນແຕ່ຖືກອ້ອນວອນຫຼາຍຄັ້ງ ແລະຫຼາຍວິທີ ໂດຍພິຕາມະຫະ (Brahmā) ແລະໂດຍບັນດາມຸນິ—ນາຣະດະ (Nārada) ແລະອື່ນໆ—ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ມຸນິສັດຕະມະ ກໍຍັງເດີນຈາກໄປ ລະທິ້ງພວກເຂົາທັງໝົດ ຜູ້ເປັນດວິຈະອັນປະເສີດ (twice-born) ໄວ້ຂ້າງຫຼັງ।

Verse 31

स चागत्य मुनि श्रेष्ठो देशं चानर्तसंज्ञितम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे शंखतीर्थसमीपतः

ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ເດີນທາງມາຮອດແດນທີ່ເອີ້ນວ່າ ອະນັຣຕ (Anarta) ໄປສູ່ເຂດສັກສິດຂອງ ຮາຏເກສະວະຣ (Hāṭakeśvara) ໃກ້ ສັງຄະຕີຣຖະ (Śaṅkhatīrtha)។

Verse 32

यत्र ब्रह्मशिला पुण्या श्वेतद्वीपसमन्विता । सरस्वती स्थिता यत्र नदी पापहरा शुभा

ທີ່ນັ້ນມີ ພຣະສິລາພຣະພຣະມາ (Brahmaśilā) ອັນບໍລິສຸດ ຜູກພັນກັບ ສະເວຕະດວີປະ (Śvetadvīpa) ແລະທີ່ນັ້ນແມ່ນ້ຳ ສະຣັສວະຕີ (Sarasvatī) ອັນເປັນມົງຄຸນ ສະຖິດຢູ່ ຜູ້ຊຳລະບາບ।

Verse 33

तत्राश्रमपदं कृत्वा चकार विपुलं तपः । विश्वामित्रोऽपि सामर्षस्तद्वधार्थं समागतः

ທີ່ນັ້ນທ່ານໄດ້ສ້າງອາສຣະມະ ແລະປະພຶດຕະປະສະຢ່າງຫຼາຍ. ວິສວາມິຕຣະ (Viśvāmitra) ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ ເພື່ອຫວັງໃຫ້ເຂົາພິນາດ.

Verse 34

तस्याश्रमस्य दूरे स याम्यां दिशि समाश्रितः । कृत्वाश्रमपदं तत्र तस्य च्छिद्राणि चिन्तयन्

ໄກຈາກອາສຣະມະນັ້ນ ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ທາງທິດໃຕ້. ແລ້ວສ້າງບ່ອນອາສຣະມະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຄິດຄົ້ນຫາຊ່ອງໂຫວ່ທີ່ຈະໂຈມຕີເຂົາ.

Verse 35

संस्थितः सुचिरं कालं न च पश्यति किंचन । अथाभिचारिकं तेन प्रारब्धं तस्य चोपरि

ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນເປັນເວລາດົນຫຼາຍ ແຕ່ບໍ່ເຫັນຊ່ອງທາງໃດເລີຍ. ແລ້ວລາວຈຶ່ງເລີ່ມກະທຳ ອະພິຈາຣະ (abhicāra) ເປັນໄສຍະມົນຕ໌ຮ້າຍ ໃສ່ເຂົາ.

Verse 36

यदुक्तं सामविधिना सामवेदे वधात्मकम् । तस्य तैर्दारुणैर्मंत्रैर्जुह्वतो जातवेदसम्

ສິ່ງທີ່ສອນໄວ້ໃນຄຳພີສາມະເວດ ເປັນພິທີກຳແຫ່ງການທຳລາຍ ດ້ວຍມົນຄາຖາອັນໜ້າຢ້ານກົວເຫຼົ່ານັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ບູຊາໄຟຕໍ່ພະອັກຄີ.

Verse 37

निष्क्रांता दारुणा शक्तिर्मुक्तकेशी भयानका । वानरस्कंधमारूढा कुर्वाणा किल्किलाध्वनिम्

ພະລັງອັນໜ້າຢ້ານກົວໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ ຜົມເຜົ່າຫຍຸ້ງເຫຍີງ ຂີ່ຢູ່ເທິງບ່າຂອງລີງ ພ້ອມສົ່ງສຽງຮ້ອງແຫຼມດັງກ້ອງ.

Verse 38

नानायुधसमोपेता यमजिह्वा यथा परा । साब्रवीद्वद विप्रेंद्र किं ते कृत्यं करोम्यहम्

ນາງຖືອາວຸດນານາຊະນິດ ປຽບດັ່ງລີ້ນຂອງພະຍາຍົມ ນາງກ່າວວ່າ: 'ຂ້າແດ່ພາມຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງບອກມາເຖີດ ວ່າຂ້ານ້ອຍຄວນເຮັດສິ່ງໃດເພື່ອທ່ານ?'

Verse 39

त्रैलोक्यमपि कृत्स्नं च संहरामि तवाज्ञया

'ຕາມຄຳສັ່ງຂອງທ່ານ ຂ້ານ້ອຍສາມາດທຳລາຍໂລກທັງສາມໄດ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.'

Verse 40

विश्वामित्र उवाच । मम शत्रुर्मान्यो त्र वसिष्ठः कुमुनिः स्थितः । तं त्वं जहि द्रुतं गत्वा तदर्थं च मया कृता

ພະວິສະວາມິດ ກ່າວວ່າ: 'ສັດຕູຜູ້ຊົງກຽດຂອງຂ້າ ພະລືສີວາສິດຖະ ຢູ່ທີ່ນີ້. ຈົ່ງຮີບໄປຂ້າລາວເສຍ ເພາະເຈົ້າຖືກສ້າງຂຶ້ນມາເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້.'

Verse 41

एवमुक्ता तु सा तेन विश्वामित्रेण धीमता । वसिष्ठाश्रममुद्दिश्य प्रस्थिता चोत्तरामुखी

ເມື່ອນາງຖືກພຣະມຸນີ ວິສະວາມິດຕະ ຜູ້ມີປັນຍາ ກ່າວແລ້ວ ນາງຈຶ່ງອອກເດີນທາງ ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ ມຸ່ງສູ່ອາສຣົມຂອງ ວະສິດຖະ।

Verse 42

एतस्मिन्नेव काले तु वसिष्ठस्याश्रमे द्विजाः । दुर्निमित्तानि जातानि प्रभूतानि महांति च

ໃນເວລານັ້ນເອງ ໂອ ພວກທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໃນອາສຣົມຂອງ ວະສິດຖະ ມີນິມິດຮ້າຍເກີດຂຶ້ນຫຼາຍປະການ ທັງຫຼາຍແລະໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 43

पपात महती चोल्का निहत्य रविमण्डलम् । तथा रुधिरवृष्टिश्च अस्थिमिश्रा व्यजायत

ມີດາວຕົກໃຫຍ່ຫຼວງຕົກລົງ ດັ່ງກັບຟາດຖືກວົງພຣະອາທິດ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ກໍເກີດຝົນເລືອດ ປົນກັບກະດູກ—ເປັນນິມິດອັນນ່າສະພຶງກົວ।

Verse 44

दीप्तां दिशं समासाद्य रुरोद च तथा शिवा । तां दृष्ट्वा सुमहोत्पातान्वसिष्ठो मुनिपुंगवः

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃກ້ທິດທາງທີ່ລຸກໄໝ້ສະຫວ່າງ ພຣະເທວີ ສິວາ (ຜູ້ເປັນມງຄົດ) ກໍຮ້ອງໄຫ້ດັງ. ເມື່ອເຫັນອຸປະຕາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຫຼົ່ານັ້ນ ວະສິດຖະ ຈອມມຸນີ ກໍຕື່ນຮູ້ລະວັງ।

Verse 45

यावदालोकते रूपं ज्वालामालासमाकुलम् । ततः सम्यक्परिज्ञाय सर्वं दिव्येन चक्षुषा

ເມື່ອທ່ານເບິ່ງເຫັນຮູບນັ້ນ ທີ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມແອອັດດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງໄຟ ທ່ານຈຶ່ງຮູ້ແຈ້ງທຸກສິ່ງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໂດຍຈັກຂຸທິບຂອງທ່ານ।

Verse 46

विश्वामित्रप्रयुक्तेयं शक्तिर्मम वधाय च । कृत्या रूपा सुमंत्रैश्च सामवेदसमुद्भवैः

«ພະລັງນີ້ ວິສວາມິດຣະ ໄດ້ປຸກໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ ເພື່ອທຳລາຍຂ້າພະເຈົ້າ. ມັນເປັນຮູບກຣິຕະຍາ ສ້າງດ້ວຍມົນຕຣາອັນແຮງ ກຳເນີດຈາກສາມະເວດ»។

Verse 47

तिष्ठतिष्ठेति तेनोक्ता ततः सा निश्चलाभवत् । निजमंत्रैश्च सा तेन स्तंभिताथर्वणोद्भवैः

ເມື່ອລາວສັ່ງວ່າ «ຢຸດ! ຢຸດ!» ນາງກໍຢຸດນິ່ງບໍ່ເຄື່ອນ. ຕໍ່ມາ ດ້ວຍມົນຕຣາຂອງລາວເອງ ອັນກຳເນີດຈາກອະຖັຣວະເວດ ນາງຖືກສະກັດແລະຖືກຕຶງໃຫ້ນິ່ງ।

Verse 48

ततः स्त्रीरूपमादाय प्रोवाच मुनिपुंगवम् । सामवेदस्तु वेदानां प्राधान्येन व्यवस्थितः

ຕໍ່ມາ ນາງແປງຮູບເປັນຍິງ ແລ້ວເວົ້າກັບມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນວ່າ: «ແທ້ຈິງ ສາມະເວດ ຕັ້ງຢູ່ເຫນືອວິທີ ໃນບັນດາເວດທັງປວງ»।

Verse 49

विधिना तेन संसृष्टा विश्वामित्रेण धीमता । मा कुरुत्वप्रमाणंतु प्रहारं सह मे मुने । रक्षयिष्यामि ते । प्राणान्स्वल्पस्पर्शेन ते मुने

«ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ໂດຍວິສວາມິດຣະຜູ້ມີປັນຍາ. ໂອ ມຸນີ, ຢ່າຟັນຕີຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍກຳລັງເຕັມມາດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັກສາລົມຫາຍໃຈຊີວິດຂອງທ່ານ ດ້ວຍການແຕະເບົາໆ ໂອ ມຸນີ»।

Verse 50

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं कुरु मे स्पर्शं न मर्म स्पर्शनं शुभे । मया चाथर्वणा मंत्राः संहृताः कृपया तव

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງແຕະຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ ແຕ່ຢ່າແຕະຈຸດສຳຄັນອັນເປັນມາຣະມະ, ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ. ແລະດ້ວຍເມດຕາຕໍ່ເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖອນມົນຕຣາອະຖັຣວະຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ»।

Verse 51

ततः सा दारुणा शक्तिर्विश्वामित्रप्रयोजिता । तस्यांगदेशं स्पृष्ट्वाथ निपपात धरातले

ຕໍ່ມາ ພະລັງອັນນ່າຢ້ານກົວ ທີ່ວິສວາມິດຣະໄດ້ສົ່ງອອກ ໄດ້ແຕະຕ້ອງສ່ວນໜຶ່ງໃນກາຍຂອງລາວ ແລ້ວກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນໃນທັນທີ.

Verse 52

ततस्तुष्टो वसिष्ठस्तु तामाह मधुरं वचः । अद्यप्रभृति ते पूजां करिष्यंति समाहिताः । जनाः सर्वे महाभागे भक्त्या परमया युताः

ແລ້ວວະສິດຖະຜູ້ປິຕິຍິນດີ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອ່ອນຫວານແກ່ນາງວ່າ: “ນັບແຕ່ມື້ນີ້ໄປ ປະຊາຊົນທັງປວງຜູ້ມີໃຈຕັ້ງມັ່ນ ຈະບູຊາເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຍິ່ງ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ.”

Verse 53

चैत्रमासे सिते पक्षे अष्टमीदिवसे स्थिते । ये ते पूजां करिष्यंति श्रद्धया परया युताः

ໃນເດືອນໄຈຕຣະ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ ໃນວັນຕິຖິທີ 8 (ອັດຖະມີ) ຜູ້ໃດທີ່ຈະບູຊາເຈົ້າ ດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ—

Verse 54

ते सर्वे वत्सरंयावद्भवि ष्यंति निरामयाः । तस्मादत्रैव स्थातव्यं सदैव मम वाक्यतः

ພວກເຂົາທັງໝົດຈະປອດຈາກໂລກໄພ ຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຄວນພັກຢູ່ທີ່ນີ້ເສມອ ຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 55

सूत उवाच । एवमुक्ता च सा तेन वसिष्ठेन महात्मना । स्थिता तत्रैव सा देवी तस्य वाक्येन तत्क्षणात्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກມະຫາອາດມາ ວະສິດຖະ ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເທວີກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໃນທັນທີ ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານ.

Verse 56

प्राप्नोति परमां पूजां विशेषान्नागरैः कृताम् । धारानामेति विख्याता भक्तलोकसुख प्रदा

ນາງໄດ້ຮັບການບູຊາອັນສູງສຸດ ໂດຍສະເພາະການບູຊາທີ່ຊາວນາກະຣະເຮັດ. ນາງໂດງດັງດ້ວຍນາມ «ທາຣາ» ຜູ້ປະທານຄວາມສຸກແກ່ຫມູ່ຜູ້ມີພັກຕິ.

Verse 168

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धारोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्ट षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນປຶ້ມທີ 6 «ນາກະຣະຂັນດະ», ໃນມາຫາດມະຍະຂອງເຂດສັກສິດ ຮາຖະເກສະວະຣະ, ຈົບບົດທີ່ມີຊື່ «ການສັນລະເສີນແລະການບັນຍາຍກໍາເນີດຂອງທາຣາ» ເປັນບົດທີ 168.

Verse 189

ब्रह्मोवाच । क्षत्रियेण प्रजातस्य द्विजत्वं जायते कथम् । श्रुतिस्मृतिविरुद्धं हि किमेवं वदसीप्सितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຜູ້ເກີດຈາກກະສັດຕຣິຍະ ຈະໄດ້ສະຖານະ «ທະວິຊະ» (ເກີດສອງຄັ້ງ) ໄດ້ແນວໃດ? ເພາະມັນເຫັນຄືຂັດກັບ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ—ເຈົ້າເວົ້າແບບນີ້ເພາະຫຍັງ ດັ່ງກັບມີເຈດຈໍານົງ?