Adhyaya 54

Verse 1

। सूत उवाच । चर्ममुंडा तथा देवी तस्मिन्स्थाने व्यवस्थिता । नलेन स्थापिता पूर्वं स्वयमेव महात्मना

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະເທວີ ຈະຣະມຸນດາ (Carmamuṇḍā) ປະທັບຢູ່—ແຕ່ເກົ່າ ພຣະຣາຊານະລະ ຜູ້ໃຈກວ້າງ ໄດ້ອັນເຊີນປະດິດສະຖານໄວ້ດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 2

अभ्यर्चयति तां भक्त्या यो महानवमी दिने । स कामान्वांछितांल्लब्ध्वा पदं प्राप्नोति शाश्वतम्

ຜູ້ໃດບູຊານາງດ້ວຍສັດທາ ໃນວັນມະຫານະວະມີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ສົມປາດຖະນາຕາມປະສົງ ແລະເຂົ້າເຖິງສະຖານະອັນນິລັນດອນ.

Verse 3

वीरसेनसुतः पूर्वं नलोनाम महीपतिः । आसीत्सर्वगुणोपेतः सर्व शत्रुक्षयावहः

ແຕ່ກ່ອນມີພຣະຣາຊານາມວ່າ ນະລະ ເປັນພຣະຣາຊະບຸດຂອງ ວີຣະເສນະ; ພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍຄຸນທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ນຳຄວາມພິນາດແກ່ສັດຕູທັງຫມົດ.

Verse 4

भार्या तस्याभवत्साध्वी प्राणेभ्योपि गरीयसी । दमयंतीति विख्याता विदर्भाधिपतेः सुता

ພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງເປັນນາງຜູ້ປະພຶດດີ ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ; ນາງໂດງດັງນາມວ່າ ດະມະຍັນຕີ (Damayantī) ເປັນພຣະທິດາຂອງພຣະຣາຊາແຫ່ງວິດັຣພະ.

Verse 5

अथासौ कलिनाविष्टो द्यूतं चक्रे महीपतिः । पुष्करेण समं विप्रा दायादेन दिवानिशम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊານັ້ນຖືກກະລິຄອບງຳ ຈຶ່ງເລີ່ມຫຼິ້ນພະນັນ; ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງຫຼິ້ນທັງກາງວັນກາງຄືນ ກັບປຸສະກະຣະ (Puṣkara) ຜູ້ເປັນຍາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 6

ततः स व्यसनासक्तो वार्यमाणोऽपि सज्जनैः । हारयामास सप्तांगं राज्यं मुक्त्वा च तां प्रियाम्

ຕໍ່ມາ ລາວຕິດຢູ່ໃນອຸບາຍອັນນໍາໄປສູ່ຄວາມພິນາດ ແມ່ນແຕ່ຄົນດີທັງຫຼາຍຫ້າມປາມກໍບໍ່ຟັງ ຈົນເສຍອານາຈັກອັນມີອົງປະກອບເຈັດ ແລະຍັງລະທິ້ງນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກອີກດ້ວຍ।

Verse 7

अथ तां स समादाय प्रविष्टो गहनं वनम् । निर्जलं लज्जयाविष्टो दुःखव्याकुलितेंद्रियः

ແລ້ວລາວພານາງໄປ ເຂົ້າສູ່ປ່າທຶບໜາ—ປ່າທີ່ບໍ່ມີນ້ໍາ—ຖືກຄວາມອາຍຄອບງໍາ ແລະອິນທຣີທັງຫຼາຍວຸ້ນວາຍດ້ວຍຄວາມໂສກ।

Verse 8

ततः स चिंतयामास यद्येषा भीममंदिरे । याति तन्मुच्यते कष्टाद्वनवाससमुद्भवात्

ຕໍ່ມາລາວຄິດວ່າ: “ຖ້ານາງໄປຫາວັງຂອງພີມະ ນາງຈະພົ້ນຈາກຄວາມລໍາບາກທີ່ເກີດຈາກການຢູ່ປ່ານີ້”।

Verse 9

न मया तत्र गंतव्यं कथंचिदपि मानिना । तस्मादेनां परित्यज्य रात्रौ गच्छामि दूरतः

“ຂ້ອຍ—ຜູ້ຖືມານ—ບໍ່ຄວນໄປທີ່ນັ້ນເລີຍ ບໍ່ວ່າຢ່າງໃດກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງນາງ ແລ້ວໄປໄກໃນຍາມຄ່ໍາຄືນ”।

Verse 10

येन त्यक्ता मया साध्वी कुण्डिनं याति तत्पुरम् । स एवं निश्चयं कृत्वा सुखसुप्तां विहाय ताम् । प्रजगाम वनं घोरं वन्यश्वापदसंकुलम्

ລາວຄິດວ່າ: “ເມື່ອຂ້ອຍລະທິ້ງນາງ ນາງຜູ້ມີຄຸນທໍາຈະໄປຫາເມືອງກຸນດິນາ”। ເມື່ອຕັ້ງໃຈແນ່ນອນແລ້ວ ລາວປະຖິ້ມນາງໃນຍາມນາງນອນຫຼັບຢ່າງສຸກສະບາຍ ແລະເດີນເຂົ້າສູ່ປ່າອັນນ່າຢ້ານ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັດປ່າແລະສັດດຸຮ້າຍ।

Verse 11

प्रत्यूषे चापि सोत्थाय यावत्पश्यति भाभिनी । तावत्पश्यतिशून्यं स्वं पार्श्वं यत्र नलः स्थितः

ເມື່ອຮຸ່ງອາລຸນ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສຕື່ນຂຶ້ນແລະເບິ່ງຮອບ; ນາງເຫັນວ່າຂ້າງກາຍນາງ—ບ່ອນທີ່ນະລະເຄີຍຢືນ—ກາຍເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ.

Verse 12

ततो विलप्य दुःखार्ता करुणं तत्र कानने । जगाम मार्गमाश्रित्थ पितुर्हर्म्यं शनैःशनैः

ແລ້ວນາງຜູ້ຖືກທຸກຂ໌ກົດທັບ ຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍສຽງອ່ອນສົງສານໃນປ່ານັ້ນ; ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງ ເດີນຊ້າໆໄປຫາພະລາຊວັງຂອງບິດາ.

Verse 13

नलोऽपि च वने तस्मिन्भ्रममाणो महीपतिः । एकाकी वृक्षकुंजानि सेवयामास सर्वदा

ນະລະກໍດ້ວຍ ພະຣາຊາແຫ່ງປະຖົມພື້ນດິນ ພະອົງພະເດີນຫຼົງໄປໃນປ່ານັ້ນ; ຢູ່ຜູ້ດຽວ ແລະອາໄສຢູ່ໃນດົງໄມ້ແລະພຸ່ມໄມ້ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 14

ततस्तद्वनमुत्सृज्य जगामान्यन्महावनम् । नानावृक्षगणैर्युक्तं बहुश्वापदसंकुलम्

ຕໍ່ມາ ພະອົງລະທິ້ງປ່ານັ້ນ ແລະໄປສູ່ປ່າໃຫຍ່ອື່ນ; ມີຝູງໄມ້ນານາພັນ ແລະແອດແນ້ນດ້ວຍສັດປ່າຫຼາຍຊະນິດ.

Verse 15

एवं स पृथिवीपालो भ्रममाणोवनाद्वनम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रमाससाद ततः परम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ພິທັກພື້ນດິນ ພະອົງພະເດີນຫຼົງຈາກປ່າໜຶ່ງໄປອີກປ່າໜຶ່ງ; ໃນທ້າຍສຸດ ກໍໄດ້ຮອດເຂດສັກສິດແຫ່ງ ຮາຖະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara).

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तं तन्महानवमीदिनम् । विशेषाद्यत्र भूपालाः पूजयन्ति सुरेश्वरीम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ວັນມະຫານະວະມີກໍມາຮອດ—ໂດຍພິເສດເປັນວັນທີ່ກະສັດທັງຫຼາຍບູຊາ ພຣະເທວີສຸເຣສະວະຣີ ຈອມເທວະທັງປວງ।

Verse 17

ततः स मृन्मयीं कृत्वा चर्ममुण्डधरां नृपः । विभवाभावतः पश्चात्फलमूलैरतर्पयत्

ຕໍ່ມາ ກະສັດໄດ້ປັ້ນພຣະຮູບຂອງເທວີດ້ວຍດິນ—ຜູ້ຊົງນຸ່ງໜັງ ແລະສວມພວງຫົວກະໂຫຼກ; ເນື່ອງຈາກຂາດຊັບ ພາຍຫຼັງຈຶ່ງຖວາຍຜົນໄມ້ແລະຮາກໄມ້ເພື່ອໃຫ້ພຣະນາງພໍໃຈ।

Verse 18

ततस्तस्याः स्तुतिं कृत्वा पुरः स्थित्वा कृतांजलिः । श्रद्धया परया युक्तो निषधाधिपतिः स्वयम्

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນພຣະນາງ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າດ້ວຍມືປະນົມ; ຈອມເມືອງນິສະທະເອງ ເຕັມໄປດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ।

Verse 19

जय सर्वगते देवि चर्ममुण्डधरे वरे । जय दैत्यकुलोच्छेददक्षे दक्षात्मजे शुभे

ຊະນະແດ່ພຣະເທວີ ຜູ້ສະຖິດທົ່ວສັບພະສະຖານ—ຜູ້ປະເສີດຜູ້ຊົງນຸ່ງໜັງ ແລະສວມກະໂຫຼກ. ຊະນະແດ່ ທິດາຂອງທັກສະຜູ້ມີສິຣິ ຜູ້ຊໍານານໃນການທໍາລາຍຕະກູນອະສຸຣາ।

Verse 20

कालरात्रि जयाचिन्त्ये नवम्यष्टमिवल्लभे । त्रिनेत्रे त्र्यंबकाभीष्टे जय देवि सुरार्चिते

ຊະນະແດ່ ກາລະຣາຕຣີ—ຜູ້ຫາອາດຄິດຄາດບໍ່ໄດ້, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກແກ່ວັນນະວະມີແລະອັດຖະມີ. ໂອ ເທວີສາມຕາ, ຜູ້ເປັນທີ່ປາຖະນາຂອງຕຣຽມບະກະ (ສິວະ)—ຊະນະແດ່ ເທວີຜູ້ຖືກເທວະທັງປວງບູຊາ।

Verse 21

भीमरूपे सुरूपे च महाविद्ये महाबले । महोदये महाकाये जयदेवि महाव्रते

ຊະນະແດ່ພຣະເທວີ—ຮູບພາບນ່າຢ້ານແຕ່ງາມ; ພຣະປັນຍາອັນໃຫຍ່ ແລະພຣະພະລັງອັນໃຫຍ່; ຜູ້ມີຮັດສະມີຮຸ່ງເຮືອງ ແລະກາຍອັນມະຫາ—ຊະນະແດ່ຜູ້ຮັກສາວຣະຕະອັນໃຫຍ່।

Verse 22

नित्यरूपे जगद्धात्रि सुरामांसवसाप्रिये । विकरालि महाकालि जय प्रेतजनानुगे

ຊະນະແດ່ພຣະແມ່ຜູ້ມີຮູບອັນນິລັນດອນ ແລະອຸ້ມຊູໂລກ; ຜູ້ພໍໃຈດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາເຫຼົ້າ ເນື້ອ ແລະໄຂມັນ. ໂອ ວິກະຣາລີ, ໂອ ມະຫາກາລີ—ຊະນະແດ່ຜູ້ທີ່ຝູງປເຣດຕາຕາມສະເຫຼີມ.

Verse 23

शवयानरते रम्ये भुजंगाभरणान्विते । पाशहस्ते महाहस्ते रुधिरौघकृतास्पदे

ໂອ ຜູ້ງາມຜູ້ຍິນດີໃນການໃຊ້ເສື້ອງສົບເປັນພາຫະນະ, ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບເປັນງູ; ຜູ້ຖືບາສະ (ບ່ວງບໍ່) ແລະມືອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ມີຖິ່ນສະຖານຢູ່ທ່າມກາງກະແສເລືອດອັນໄຫຼຫຼາກ.

Verse 24

फेत्कारा रवशोभिष्ठे गीतवाद्यविराजिते । जयानाद्ये जय ध्येये भर्गदेहार्धसंश्रये

ໂອ ຜູ້ມີສະຫງ່າງາມເພີ່ມພູນດ້ວຍສຽງຮ້ອງ “pheṭ”, ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍບົດຮ້ອງແລະດົນຕີ; ຊະນະແດ່ຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ, ຊະນະແດ່ຜູ້ຄວນແກ່ການພິຈາລະນາ—ຜູ້ສະຖິດເປັນຄຶ່ງກາຍຂອງ ພະພັກຄະ (ພຣະສິວະ).

Verse 25

त्वं रतिस्त्वं धृतिस्तुष्टिस्त्वं गौरी त्वं सुरेश्वरी । त्वं लक्ष्मीस्त्वं च सावित्री गायत्री त्वमसंशयम्

ເຈົ້າແມ່ນ ຣະຕິ; ເຈົ້າແມ່ນ ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມພໍໃຈ. ເຈົ້າແມ່ນ ເກົາຣີ; ເຈົ້າແມ່ນ ພຣະນາງແຫ່ງເທວະ. ເຈົ້າແມ່ນ ລັກສະມີ ແລະ ເຈົ້າແມ່ນ ສາວິຕຣີ—ແນ່ນອນ ເຈົ້າແມ່ນ ກາຍະຕຣີ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 26

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु स्त्रीरूपं देवि दृश्यते । तत्सर्वं त्वन्मयं नात्र विकल्पोऽस्ति मम क्वचित्

ໂອ ເທວີເຈົ້າ, ຮູບສະຕຣີໃດໆທີ່ເຫັນໃນໂລກທັງສາມ ທັງໝົດນັ້ນເປັນພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ; ໃນຂໍ້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມສົງໃສເລີຍ.

Verse 27

येन सत्येन तेन त्वमत्रावासं द्रुतं कुरु । सान्निध्यं भक्तितस्तुष्टा सुरासुरनमस्कृते

ດ້ວຍຄວາມຈິງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮີບມາປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ໂດຍໄວ. ພໍໃຈດ້ວຍຄວາມສັດທາ ຂໍປະທານສານນິດທີ່ດຳລົງຢູ່—ໂອ ຜູ້ທີ່ເທວະແລະອະສຸຣະພາກັນນົບນ້ອມ.

Verse 28

सूत उवाच । एवं स्तुता च सा देवी नलेन पृथिवीभुजा । प्रोवाच दर्शनं गत्वा तं नृपं भक्तवत्सला

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຣາຊານະລະ ຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ ໄດ້ສັນລະເສີນນາງເທວີດັ່ງນີ້, ນາງຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ ໄດ້ມາປະທານທິບຍະທັດ ແລ້ວກ່າວກັບພຣະຣາຊານັ້ນ.

Verse 29

श्रीदेव्युवाच । परितुष्टाऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । तस्माद्गृहाण मत्तस्त्वं वरं मनसि संस्थितम्

ພຣະເທວີຜູ້ມີສິຣີກ່າວວ່າ: ລູກເອີຍ, ບັດນີ້ເຮົາພໍໃຈເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ ເນື່ອງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮັບພອນຈາກເຮົາ ຕາມທີ່ຕັ້ງໄວ້ໃນໃຈເຈົ້າ.

Verse 30

नल उवाच । दमयन्तीति मे भार्या प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । सा मया निर्जने मुक्ता । वने व्यालगणान्विते

ນະລະກ່າວວ່າ: ດະມະຍັນຕີແມ່ນພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຮັກຍິ່ງກວ່າຊີວິດ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກັບປ່ອຍນາງໄວ້ຜູ້ດຽວ ໃນປ່າອັນວັງເວງ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຝູງສັດດຸຮ້າຍ.

Verse 31

अखण्डशीलां निर्दोषां यथाहं त्वत्प्रसादतः । लभे भूयोऽपि तां देवि तथात्र कुरु सत्वरम्

ໂອ ເທວີ, ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນາງນັ້ນຄືນອີກ—ນາງຜູ້ມີສີນບໍ່ຂາດ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ. ຂໍພຣະອົງຈົ່ງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດທີ່ນີ້ໂດຍໄວ.

Verse 32

स्तोत्रेणानेन यो देवि स्तुतिं कुर्यात्पुरस्तव । तत्रैव दिवसे तस्मै त्वया देयं मनोगतम्

ໂອ ເທວີ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສັນລະເສີນພຣະອົງຕໍ່ໜ້າພຣະອົງດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນີ້—ໃນວັນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ພຣະອົງຄວນປະທານໃຫ້ເຂົາຕາມທີ່ໃຈປາຖະໜາ.

Verse 33

सूत उवाच । सा तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं ततः । सोऽपि पार्थिवशार्दूलो लेभे सर्वं तयोदितम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ນາງກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລະປະຕິຍານໄວ້ ແລ້ວກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ແລະກະສັດຜູ້ດຸດັ່ງເສືອນັ້ນກໍໄດ້ຮັບທຸກຢ່າງຕາມທີ່ນາງໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 54

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नलनिर्मितचर्ममुण्डामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 54 ຊື່ “ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ຈະຣະມຸນດາ ທີ່ນະລະໄດ້ສ້າງຕັ້ງ” ໃນມາຫາຕມະຍະຂອງເຂດສັກສິດ ຮາຕະເກສະວະຣະ ແຫ່ງນາກະຣະຂັນດະທີ 6 ໃນ ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ (ສັມຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ).