Adhyaya 174

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि वो वच्मि लिंगं यत्तत्र संस्थितम् । स्थापितं पिप्पलादेन कंसारेश्वरमित्यहो

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ຂ້າຈະເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງອີກເຖິງ ລິງຄະ ອີກອົງໜຶ່ງທີ່ຕັ້ງສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ພິບພະລາດາໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ ແລະເອີ້ນວ່າ «ກັມສາເຣສະວະຣະ» ແທ້ໆ.

Verse 3

यस्मिन्दृष्टे तु लोकानां पापं याति दिनोद्भवम् । नते षाण्मासिकं चैव पूजिते वर्षसंभवम् । ऋषय ऊचुः । पिप्पलादेन यल्लिंगं स्थापितं सूतनन्दन । कंसारेश्वरमित्युक्तं कस्मात्तच्च ब्रवीहि नः

ເພີ່ງແຕ່ເຫັນມັນ ບາບທີ່ເກີດຂຶ້ນທຸກມື້ຂອງຊາວໂລກກໍສູນໄປ; ເມື່ອກ້ມນົບ ບາບທີ່ສະສົມຫົກເດືອນກໍຖືກລ້າງ; ເມື່ອບູຊາ ບາບທີ່ເກີດຕະຫຼອດໜຶ່ງປີກໍຖືກກໍາຈັດ. ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: ໂອ ບຸດຂອງສູຕະ, ລິງຄະທີ່ພິບພະລາດາຕັ້ງໄວ້ ເອີ້ນວ່າ «ກັມສາເຣສະວະຣະ» ເພາະຫຍັງ? ຂໍຈົ່ງບອກພວກເຮົາ.

Verse 4

क एष पिप्पलादस्तु कस्य पुत्रो वदस्व नः । किमर्थं स्थापितं लिंगं क्षेत्रे तत्र महात्मना

ພິບພະລາດານີ້ແມ່ນໃຜ? ເປັນລູກຂອງໃຜ? ຈົ່ງບອກພວກເຮົາ. ແລະເພາະເຫດໃດ ມະຫາອາດມານັ້ນຈຶ່ງຕັ້ງລິງຄະໄວ້ໃນເຂດສັກສິດນັ້ນ?

Verse 5

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष भवद्भिः समुदाहृतः । तथापि कथयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयंभुवम्

ພຣະສູຕະ ກ່າວວ່າ: ຄຳຖາມທີ່ທ່ານຍົກຂຶ້ນມານີ້ ເປັນພາລະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າສູ່ຟັງ ຫຼັງຈາກໄດ້ນ້ອມຄາລະວະຕໍ່ພຣະຜູ້ເກີດເອງ (Svayambhu).

Verse 6

याज्ञवल्क्यस्यभगिनी कंसारीति च विश्रुता । कुमारब्रह्मचर्येण तप स्तेपे सुदारुणम्

ນ້ອງສາວຂອງ ຍາດຍະວັນຄະ, ຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນນາມ ຄຳສາຣີ, ໄດ້ບຳເພັນຕົບະຢ່າງເຄັ່ງຄັດທີ່ສຸດ, ໂດຍຮັກສາພົມມະຈັນຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ.

Verse 7

याज्ञवल्क्याश्रमे पुण्ये बांधवेन समन्विता । कस्यचित्त्वथ कालस्य याज्ञवल्क्यस्य भो द्विजाः

ໂອ ພາມທັງຫຼາຍ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໄລຍະໜຶ່ງ, ທີ່ອາສົມອັນສັກສິດຂອງ ຍາດຍະວັນຄະ, ຍິງຄົນໜຶ່ງພ້ອມດ້ວຍຍາດພີ່ນ້ອງ ໄດ້ມາຫາ ຍາດຍະວັນຄະ.

Verse 8

चस्कन्द रेतः स्वप्नांते दृष्ट्वा कांचिद्वराप्सराम् । तारुण्यभावसंस्थस्य तपोयुक्तस्य सद्द्विजाः

ໂອ ພາມຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ເຫັນນາງອັບສອນຜູ້ງົດງາມໃນຄວາມຝັນ, ນ້ຳອະສຸຈິຂອງລືສີໜຸ່ມຜູ້ບຳເພັນຕົບະນັ້ນ ກໍໄດ້ເຄື່ອນອອກມາ.

Verse 9

रेतसा तस्य महता परिधानं परिप्लुतम् । तच्च तेन परित्यक्तं प्रभाते समुपस्थिते

ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເພິ່ນປຽກຊຸ່ມໄປດ້ວຍນ້ຳອະສຸຈິນັ້ນ; ແລະ ເມື່ອຮອດຍາມເຊົ້າ, ເພິ່ນກໍໄດ້ຖິ້ມຜ້າຜືນນັ້ນໄປ.

Verse 10

कंसारिकाऽथ जग्राह स्नानार्थं वसनं च तत् । अमोघरेतसा क्लिन्नमजानन्ती द्विजोत्तमाः

ແລ້ວ ກັມສາຣິກາ ໄດ້ຈັບເອົາຜ້ານັ້ນໄປເພື່ອອາບນ້ຳ, ໂອ ດວິຊໂອດຕະມະ, ນາງບໍ່ຮູ້ວ່າມັນຖືກຊຸ່ມດ້ວຍເຊື້ອອັນບໍ່ຜິດພາດ.

Verse 11

कुर्वन्त्या यजनं तस्या जलं वीर्यसमन्वितम् । प्रविष्टं भगमध्ये तु ऋतुकाल उपस्थिते

ໃນຂະນະທີ່ນາງກຳລັງປະກອບພິທີບູຊາ, ນ້ຳທີ່ປະກອບດ້ວຍເຊື້ອໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຄັນຂອງນາງ, ແລະເກີດຂຶ້ນໃນຍາມລະດູອຸດົມພັນມາຮອດ.

Verse 12

ततो गर्भः समभवत्तस्यास्तूदरमध्यगः । वृद्धिं चाप्यगमन्नित्यं शुक्लपक्षे यथोडुराट्

ແລ້ວກໍເກີດຄັນຂຶ້ນໃນນາງ ຕັ້ງຢູ່ກາງທ້ອງ; ແລະມັນເຕີບໃຫຍ່ທຸກມື້ ເຫມືອນດວງເດືອນທີ່ເພີ່ມໃນຄືນຂ້າງຂຶ້ນ.

Verse 13

साऽपि तं गर्भमादाय स्वोदरस्थं तपस्विनी । दुःखेन महता युक्ता लज्जयाऽथ तदाऽवृता

ນາງຜູ້ຖືຕະປະນັ້ນກໍໄດ້ອຸ້ມຖືຄັນນັ້ນໄວ້ໃນຄັນຂອງຕົນ, ຖືກທຸກຂ໌ໃຫຍ່ຫຼວງກົດທັບ, ແລະຖືກຄວາມອາຍປົກຄຸມ.

Verse 14

चिन्तयामास सुचिरं विस्मयेन समन्विता । गोपायन्ती तदाऽत्मानं दर्शनं याति नो नृणाम्

ນາງຄິດພິຈາລະນາຢູ່ດົນນານ ດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສັນ; ປົກປ້ອງຕົນເອງໄວ້ ແລະໃນເວລານັ້ນບໍ່ໄດ້ອອກໄປໃຫ້ຜູ້ຄົນເຫັນ.

Verse 15

व्रतचर्यामिषं कृत्वा सदा रहसि संस्थिता । संप्राप्ते दशमे मासि निशीथे समुपस्थिते । तस्याः कुमारको जातो वालार्कसदृशद्युतिः

ນາງປະພຶດຕາມວິນັຍແຫ່ງວຣະຕະ ແລະຢູ່ໃນຄວາມລັບເສມອ ເມື່ອເດືອນທີສິບມາຮອດ ແລະຍາມທ່ຽງຄືນມາເຖິງ ນາງໄດ້ໃຫ້ກໍາເນີດລູກຊາຍຜູ້ມີຮັດສະມີດັ່ງຕາເວັນກໍາລັງຂຶ້ນ।

Verse 16

अथ सा तं समा दाय सूक्ष्मवस्त्रेण वेष्टितम् । कृत्वा जगाम चारण्यं मनुष्यपरिवर्जितम् । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना रुदन्ती गुप्तमेव च

ແລ້ວນາງກໍໄດ້ອຸ້ມເດັກນ້ອຍ ຫໍ່ດ້ວຍຜ້າບາງອ່ອນ ແລະເດີນເຂົ້າໄປໃນປ່າທີ່ປາສຈາກຜູ້ຄົນ; ນາງທຸກທ້ອນ ດວງຕາເຕັມນ້ໍາຕາ ຮ້ອງໄຫ້ ແລະປິດບັງໄວ້ໃນຄວາມລັບ.

Verse 17

ततो गत्वा च साऽश्वत्थं विजने सुमहत्तरम् । तस्याधस्ताद्विमुच्याथ वाक्यमेतदुवाच ह

ຕໍ່ມານາງໄດ້ໄປຮອດຕົ້ນອັສວັດຖະອັນໃຫຍ່ຫຼາຍ ຢືນຢູ່ໃນທີ່ວິເວກ. ແລ້ວນາງວາງ(ເດັກ)ໄວ້ໃຕ້ຕົ້ນນັ້ນ ແລະເວົ້າຄໍານີ້ວ່າ:

Verse 18

अश्वत्थ विष्णुरूपोऽसि त्वं देवेषु प्रतिष्ठितः । तस्माद्रक्षस्व मे पुत्रं सर्वतस्त्वं वनस्पते

ໂອ ອັສວັດຖະ ເຈົ້າເປັນຮູບແຫ່ງພຣະວິສນຸ ແລະຖືກສະຖາປະນາໃນຫມູ່ເທວະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມແຫ່ງພືດພັນທັງປວງ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າປົກປ້ອງລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າທຸກທິດທາງ.

Verse 19

एष ते शरणं प्राप्तो मम पुत्रस्तु बालकः । पापाया निर्दयायाश्च तस्माद्रक्षां समाचर

ເດັກນ້ອຍນີ້—ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ໄດ້ມາຮັບພຶ່ງເຈົ້າເປັນທີ່ພັກພິງ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າກະທໍາການປົກປ້ອງ ໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກຜູ້ບາບ ແລະຜູ້ໃຈຮ້າຍໄຮ້ເມດຕາ.

Verse 20

एवमुक्त्वा रुदित्वा च सुचिरं सा तपस्विनी । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्वाष्पव्याकुललोचना

ເມື່ອນາງໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ດົນນານ ນາງຜູ້ຖືຕະປະນັ້ນ ຈຶ່ງກັບໄປຫາອາສຣົມຂອງຕົນພາຍຫຼັງ ດ້ວຍດວງຕາຖືກກວນດ້ວຍນ້ຳຕາ।

Verse 21

यावद्रोदिति सा माता तस्याधस्ताद्वनस्पतेः । तावदाकाशजा वाणी संजाता मेघनिःस्वना

ໃນຂະນະທີ່ແມ່ນັ້ນຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ອັນສູງສົງ ກໍເກີດມີສຽງຈາກຟ້າ ດັງຄືສຽງເມກຄຳຮ້ອງຄືນ।

Verse 22

मा त्वं शोकं कुरुष्वास्य बालकस्य कृते शुभे । एष शापादुतथ्यस्य ज्येष्ठभ्रातुर्बृहस्पतिः । अवतीर्णो धरापृष्ठे योग्यतां समवाप्स्यति

ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ ຢ່າເສົ້າໂສກເພື່ອເດັກນ້ອຍນີ້ເລີຍ। ຜູ້ນີ້ແມ່ນ ພຣະບຣິຫັສປະຕິ (Bṛhaspati) ພີ່ໃຫຍ່ຂອງ ອຸຕັດຖະຍະ (Utathya) ເນື່ອງຈາກຄຳສາບ ຈຶ່ງລົງມາສູ່ພື້ນດິນ ແລະທີ່ນີ້ຈະບັນລຸຄວາມເໝາະສົມ ແລະຄຸນຄ່າອັນສູງສຸດຕາມພຣະລິຂິດ।

Verse 23

एष चाथर्वणं वेदं शतकल्पं सुविस्तरम् । शतभेदं च नवधा पंचकल्पं करिष्यति

ທ່ານຈະຈັດລະບຽບ ອະຖັຣວະເວດ (Atharva-Veda) ໃຫ້ກວ້າງໃຫຍ່ເຖິງຮ້ອຍກັລປະ ແລະແບ່ງເປັນຮ້ອຍສາຂາ ພ້ອມຈັດເປັນຫມວດ 9 ແລະ 5 ປະການ।

Verse 24

पिप्पलस्य तरोरेष रसं संभक्षयिष्यति । पिप्पलाद इति ख्यातस्ततो लोके भविष्यति

ທ່ານຈະກິນລົດຊາດ/ແກ່ນສານຂອງຕົ້ນປິບພະລະ (pippala) ເພາະສະນັ້ນ ໃນໂລກຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມ “ປິບພະລາດ” (Pippalāda)។

Verse 25

या त्वं विस्मयमापन्ना पुरुषेण विना शिशुः । संजातोऽयं मम प्रांशुस्ततस्तत्कारणं शृणु

ເມື່ອເຈົ້າປະຫລາດໃຈທີ່ເດັກນ້ອຍຜູ້ນີ້ເກີດມາໂດຍບໍ່ມີຊາຍ, ຈົ່ງຟັງສາເຫດຂອງເລື່ອງນັ້ນ.

Verse 26

स्नानवस्त्रं च ते भ्रातू रेतसा यत्परिप्लुतम् । तत्त्वया ऋतुकाले तु परिधानं कृतं शुभे

ໂອ ຜູ້ຈະເລີນ, ຜ້າອາບນ້ຳຂອງອ້າຍເຈົ້າທີ່ປຽກຊຸ່ມດ້ວຍນ້ຳເຊື້ອ, ເຈົ້າໄດ້ນຸ່ງຫົ່ມມັນໃນຊ່ວງເວລາໄຂ່ຕົກ.

Verse 27

स्नानकाले तु तोयानि रेतोदकमथास्पृशन् । अमोघरेतसा तेन पुत्रोऽयं तव संस्थितः

ໃນເວລາອາບນ້ຳ, ນ້ຳໄດ້ ສຳຜັດກັບນ້ຳເຊື້ອນັ້ນ; ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງການສືບພັນທີ່ບໍ່ຜິດພາດນັ້ນ, ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກຳເນີດຂຶ້ນ.

Verse 28

एवं ज्ञात्वा महाभागे यद्युक्तं तत्समाचर

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ມີໂຊກອັນປະເສີດ, ຈົ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເໝາະສົມເຖີດ.

Verse 29

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा देवलोकस्यवज्रपातोपमं वचः । हाहाकारपरा भूत्वा निपपात धरातले

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້ານັ້ນ, ເຊິ່ງປຽບດັ່ງສາຍຟ້າຟາດລົງກາງສະຫວັນ, ນາງກໍຮ້ອງໄຫ້ຄ່ຳຄວນ ແລະ ລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 30

छिन्नवृक्षलता यद्वत्पतिता सा तपस्विनी

ນາງຜູ້ຖືຕະປະນັ້ນລົ້ມລົງ ດັ່ງເຄືອທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກຕົ້ນໄມ້।

Verse 31

चिरायन्त्यां तु तस्यां स याज्ञवल्क्यो महामुनिः । शून्यं तमाश्रमं दृष्ट्वा पप्रच्छान्यान्मुनीश्वरान्

ເມື່ອນາງຊ້າຢູ່ດົນ ມະຫາມຸນີ ຢາຊະນະວັນກະຍະ ເຫັນອາສຣົມວ່າງເປົ່າ ຈຶ່ງຖາມບັນດາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າທັງຫຼາຍ.

Verse 32

क्व च मे भगिनी याता कंसारी सुतपस्विनी । तया विनाऽद्य मे सर्वं शून्यमाश्रममंडलम्

«ນ້ອງສາວຂອງຂ້າ—ກັມສາຣີ ຜູ້ຖືຕະປະອັນສູງ—ໄປຢູ່ໃສ? ບໍ່ມີນາງແລ້ວ ມື້ນີ້ອານາເຂດອາສຣົມທັງໝົດຂອງຂ້າຮູ້ສຶກວ່າວ່າງເປົ່າ»

Verse 33

आचख्यौ तापसः कश्चिद्भगिनी ते यवीयसी । निश्चेष्टा पतिता भूमावश्वत्थस्य समीपतः

ມີຕາປະສະຜູ້ໜຶ່ງແຈ້ງວ່າ: «ນ້ອງສາວຂອງທ່ານຜູ້ນ້ອຍ ລົ້ມນິ່ງຢູ່ເທິງດິນ ໃກ້ຕົ້ນອັດສະວັດຖະ»

Verse 34

मया दृष्टा मुनिश्रेष्ठ तां त्वं भावय मा चिरम् । अथासौ त्वरया युक्तः संभ्रांतस्तु प्रधावितः

«ຂ້າໄດ້ເຫັນນາງແລ້ວ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ຈົ່ງໄປເບິ່ງນາງໃນທັນທີ ຢ່າຊ້າ» ແລ້ວທ່ານນັ້ນກໍຮີບຮ້ອນດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ ແລະວິ່ງໄປຢ່າງໄວ.

Verse 35

यत्र सा कथिता तेन तापसेन तपस्विनी । वीक्षते यावत्तत्रस्था श्वसमाना व्यवस्थिता

ຢູ່ບ່ອນທີ່ຕາປະສະນັ້ນໄດ້ກ່າວໄວ້ ນາງຕາປະສະວະຕີກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ເຫັນວ່ານາງຍັງຫາຍໃຈ ໃນຂະນະທີ່ນາງນອນຢູ່.

Verse 36

अथ तोयेन शीतेन सेचयित्वा मुहुर्मुहुः । दत्त्वा भूयोऽपि वातं च यावच्चक्रे सचेतनाम् । तावत्कात्यायनी प्राप्ता मैत्रेयी च ससंभ्रमम्

ແລ້ວລາວໄດ້ພອຍນ້ຳເຢັນລົງໃສ່ນາງຊ້ຳໆ ແລະພັດລົມໃຫ້ອີກ ຈົນນາງຟື້ນສະຕິ. ໃນຂະນະນັ້ນ ກາຕະຍາຍນີກໍມາຮອດ ແລະໄມເຕຣຍີກໍມາດ້ວຍ ດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕົກ.

Verse 37

किमिदं किमिदं जातं ननांदर्वद मा चिरम्

“ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ບອກຂ້ອຍໄວໆ ຢ່າຊັກຊ້າ.”

Verse 38

किं वा भूतगृहीताऽसि माहेंद्रेण ज्वरेण वा

“ຫຼືວ່າຫຍັງ—ເຈົ້າຖືກວິນຍານຮ້າຍຄອບງຳບໍ? ຫຼືຖືກໄຂ້ມາເຮນດຣະທຳລາຍ?”

Verse 39

अथ सा चेतनां लब्ध्वा याज्ञ वल्क्यं पुरः स्थितम् । भार्यया सहितं दृष्ट्वा व्रीडयाऽसून्मुमोच ह

ແລ້ວນາງໄດ້ຟື້ນສະຕິ ແລະເຫັນຍາຊະນະວັນກະຍະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາຂອງລາວ. ດ້ວຍຄວາມອາຍຢ່າງແຮງ ນາງຈຶ່ງປ່ອຍລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ.

Verse 40

अथ तां च मृतां दृष्ट्वा रुदित्वा च चिरं द्विजाः । याज्ञवल्क्यः सभार्यस्तु दत्त्वा वह्निं च शोकधृक् । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्दत्त्वा च सलिलाञ्जलिम्

ເມື່ອເຫັນນາງຕາຍ ພວກທະວິຊະໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ດົນນານ. ຕໍ່ມາ ຍາຊະນະວັນກະຍະ ພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາ ດ້ວຍໃຈເສົ້າໂສກ ໄດ້ປະກອບພິທີສົບໂດຍອຸທິດນາງໃຫ້ແກ່ໄຟ; ແລ້ວຖວາຍນ້ຳອັນຈະລີ ແລະກັບໄປອາສຣົມຂອງຕົນ.

Verse 41

सोऽपि बालोऽथ ववृधे पिप्पलास्वादपुष्टिधृक् । अश्वत्थस्य तले तस्य वृद्धिं याति शनैःशनैः

ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ໂດຍໄດ້ຮັບກຳລັງຈາກການຊິມຜົນພິບພະລະ. ຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນອັດສະວັດຖະນັ້ນ ລາວເພີ່ມພູນຮ່າງກາຍຢ່າງຊ້າໆ ທີລະນ້ອຍ.

Verse 42

कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो मुनिसत्तमः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन मार्गेण चागतः

ຕໍ່ມາໃນການເວລາບາງຊ່ວງ ນາຣະດະ ມຸນິຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ໄດ້ມາຕາມເສັ້ນທາງນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍການເດີນທາງຈາລິກໄປຍັງຕີຣະຖະອັນສັກສິດ.

Verse 43

स दृष्ट्वा बालकं तत्र द्वादशार्कसमप्रभम् । एकाकिनं वने शून्ये पिप्पलास्वादतत्परम् । पप्रच्छ विस्मयाविष्ट एकाकी को भवानिह

ລາວເຫັນເດັກນ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ສະຫວ່າງໄສເທົ່າກັບດວງອາທິດສິບສອງດວງ, ຢູ່ຜູ້ດຽວໃນປ່າອັນວ່າງເປົ່າ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຊິມຜົນພິບພະລະ. ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈ ຈຶ່ງຖາມວ່າ: “ເຈົ້າເປັນໃຜ ຢູ່ນີ້ຜູ້ດຽວ?”

Verse 44

वने शून्ये महारौद्रे सिंहव्याघ्रसमाकुले । क्व ते माता पिता चैव किमर्थं चेह तिष्ठसि

“ໃນປ່າອັນວ່າງເປົ່າ ແລະນ່າຢ້ານຢິ່ງນີ້ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສິງແລະເສືອ—ແມ່ແລະພໍ່ຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ແລະເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ເພາະຫຍັງ?”

Verse 45

निवससि कथं चैव सर्वं मे विस्तराद्वद

«ເຈົ້າຢູ່ອາໄສຢູ່ນີ້ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ລະອຽດ»

Verse 46

पिप्पलाद उवाच । नाहं जानामि पितरं मातरं न च बांधवम् । नापि त्वां कोऽत्र चा यातो मम पार्श्वे तु सांप्रतम्

ປິບພະລາດາ ກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຈັກພໍ່ ແມ່ ຫຼືຍາດພີ່ນ້ອງໃດໆ. ຂ້ອຍກໍບໍ່ຮູ້ຈັກເຈົ້າ—ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ທີ່ພຶ່ງມາຢູ່ຂ້າງຂ້ອຍໃນຍາມນີ້?»

Verse 47

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । ततस्तं प्रहसन्प्राह ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຢູ່ດົນ. ແລ້ວຈຶ່ງຍິ້ມ ແລະດ້ວຍດວງຕາທິບ ຮູ້ແຈ້ງເລື່ອງ ແລ້ວກ່າວກັບເຂົາ»

Verse 48

नारद उवाच । मया ज्ञातोऽसि वत्स त्वं याज्ञवल्क्यस्य रेतसा । दैवयोगात्समुत्पन्नो भगिन्या उदरे ह्यृतौ

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຂ້ອຍຮູ້ຈັກເຈົ້າແລ້ວ—ເຈົ້າເກີດຈາກເຊື້ອພັນຂອງຢາຊະຍະວັລກະຍະ. ໂດຍການປະຈົບກັນແຫ່ງພຣະພອນ ເຈົ້າໄດ້ອຸບັດຂຶ້ນຕາມການສົມຄວນ ໃນຄັນຂອງນ້ອງສາວຂອງທ່ານ»

Verse 49

उतथ्यशापदोषेण देवाचार्यो बृहस्पतिः । देवकार्यस्य सिद्ध्यर्थं तस्मात्तच्छृणु कारणम्

ເນື່ອງຈາກຄວາມຜິດອັນເກີດຈາກຄໍາສາບຂອງອຸຕະຖະຍະ ບຣິຫັດສະປະຕິ ອາຈານແຫ່ງເທວະດາ ຈຶ່ງຖືກຂັດຂວາງ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພາລະກິດຂອງເທວະດາສໍາເລັດ ຈົ່ງຟັງເຫດຜົນນີ້ເຖີດ.

Verse 51

नवशाखः पंचकल्पस्त्वया कार्यः सुखावहः

ທ່ານຄວນປະຕິບັດລະບຽບວິໄນທີ່ເອີ້ນວ່າ "ເກົ້າສາຂາ" ແລະ "ຫ້າກັນ" - ມັນຈະນໍາຄວາມສຸກມາໃຫ້.

Verse 52

तव मात्रा महाभाग रेतसा च परिप्लुतम् । यद्वस्त्रं याज्ञवल्क्यस्य परिधानं कृतं च यत्

ໂອ ຜູ້ໂຊກດີ, ເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ແມ່ຂອງເຈົ້າເອົາມາເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ Yājñavalkya ນັ້ນປຽກຊຸ່ມດ້ວຍນໍ້າເຊື້ອຂອງລາວ.

Verse 53

भगिन्या सुतपस्विन्या स्नानार्थं न च काम्यया । तद्रेतो जलमिश्रं तु भगमध्ये विनिर्गतम्

ໂດຍເອື້ອຍ - ຜູ້ມີຄວາມພຽນອັນປະເສີດ - (ມັນຖືກເຮັດ) ເພື່ອອາບນໍ້າ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມປາຖະຫນາ. ນໍ້າເຊື້ອນັ້ນ, ປະສົມກັບນໍ້າ, ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນມົດລູກ.

Verse 54

अमोघं तेन संभूतस्त्वमत्र जगतीतले । माता वै मृत्युमापन्ना ज्ञात्वैवं लज्जया तया

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງເກີດມາ - ການມາຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເສຍເປົ່າ - ຢູ່ເທິງໂລກນີ້. ແຕ່ແມ່ຂອງເຈົ້າ, ເມື່ອຮູ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ, ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ ແລະ ເສຍຊີວິດໄປ.

Verse 55

चमत्कारपुरे तुभ्यं मातुलो जनकस्तथा । संतिष्ठते महाभाग तत्पार्श्वे त्वमितो वज

ໃນເມືອງ Camatkārapura ລຸງຂອງເຈົ້າ - Janaka - ອາໄສຢູ່. ໂອ ຜູ້ໂຊກດີ, ຈົ່ງໄປຈາກທີ່ນີ້ ແລະ ຢູ່ຄຽງຂ້າງລາວ.

Verse 56

सांप्रतं व्रतकालस्ते वर्षं चैवाष्टमं स्थितम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

ບັດນີ້ ເວລາແຫ່ງວຣະຕະ (vrata) ຂອງເຈົ້າໄດ້ມາຮອດ ແລະປີທີ 8 ຂອງເຈົ້າກໍຄົບຖ້ວນແລ້ວ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງລາວ ກໍກົ້ມໜ້າຢືນ ເພາະອາຍ.

Verse 57

ततश्चिरेण दीनं स वाक्यमेतदुवाच तम् । किं मया पापमाख्याहि पूर्वदेहांतरे कृतम्

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກເວລາດົນ ລາວໄດ້ເວົ້າຄໍານີ້ດ້ວຍຄວາມເສົ້າໃຈຕໍ່ລາວວ່າ: “ຂໍຈົ່ງບອກຂ້ອຍ—ຂ້ອຍໄດ້ກໍ່ບາບອັນໃດໃນກາຍກ່ອນ?”

Verse 58

येनेदं गर्हितं जन्म वियोगो मातृसंभवः । परित्यक्ष्यामि जीवं स्वं दुःखेनानेन सन्मुने

“ເພາະເຫດໃດ ການເກີດອັນນ່າຕໍາໜິນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ—ເກີດມາດ້ວຍການພັດພາກຈາກແມ່? ໂອ ມຸນີຜູ້ບໍລິສຸດ, ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງຊີວິດຂອງຂ້ອຍ ເພາະຖືກທຸກຂ໌ນີ້ບີບຄັ້ນ”

Verse 59

नारद उवाच । न त्वया दुष्कृतं किंचित्पूर्वदेहांतरे कृतम् । परं येन सुसंजातं तवेदं व्यसनं शृणु

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດຄວາມຊົ່ວໃດໆໃນກາຍກ່ອນ. ແຕ່ຈົ່ງຟັງເຫດອັນແທ້ ທີ່ເຮັດໃຫ້ວິບັດນີ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າ.”

Verse 60

जन्मस्थेन भवाञ्जातः शनिना नाऽत्र संशयः । तेनावस्थामिमां प्राप्तो नान्यदस्ति हि कारणम्

“ແມ່ນດາວເສົາ (Śani) ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນເວລາເກີດຂອງເຈົ້າ ເປັນຜູ້ນໍາເຈົ້າມາສູ່ສະພາບນີ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເພາະເຫດນັ້ນແຕ່ຢ່າງດຽວ ເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດສະພາບນີ້; ບໍ່ມີເຫດອື່ນໃດ.”

Verse 61

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य कोपसंरक्तलोचनः । ऊर्ध्वमालोकयामास समुद्दिश्य शनैश्चरम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ດວງຕາແດງດ້ວຍໂກດ ລາວຈຶ່ງເງີຍມອງຂຶ້ນເທິງ ແນ່ຈ້ອງໄປຫາ ພຣະຊະໄນສະຈະຣາ (ດາວເສົາ) ຢ່າງຊ້າໆ।

Verse 62

तस्य दृष्टिनिपातेन न्यपतत्स तु तत्क्षणात् । विमानात्स्वाद्रवेः पुत्रो ययातिरिव नाहुषः

ດ້ວຍພຽງແຕ່ການຕົກລົງຂອງສາຍຕານັ້ນ ພຣະຊະນີກໍຕົກລົງໃນທັນທີຈາກວິມານສະຫວັນ—ດັ່ງຢະຍາຕິ ບຸດແຫ່ງນາຫຸສະ ທີ່ຕົກລົງມາ।

Verse 63

अधोवक्त्रो द्विजश्रेष्ठाः पितुरादेशमाश्रितः । बालभावेऽपि तेनैव दग्धौ पादौ तदा रवेः

“ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ລາວຫັນໜ້າລົງລຸ່ມ ອາໄສຄໍາສັ່ງຂອງບິດາ; ແມ່ນແຕ່ໃນວັຍເດັກ ດ້ວຍການນັ້ນເອງ ພຣະຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ມີພະບາດຖືກເຜົາໃນເວລານັ້ນ.”

Verse 64

अथ तं नारदः प्राह पतमानमधोमुखम् । बाल्यभावादनेन त्वं पातितोऽसि शनैश्चर

ແລ້ວພຣະນາຣະດະ ໄດ້ກ່າວກັບລາວ ໃນຂະນະທີ່ລາວກໍາລັງຕົກ ໜ້າຄໍ້າລົງວ່າ: “ໂອ ຊະໄນສະຈະຣາ, ເນື່ອງຈາກການກະທໍາແບບເດັກນ້ອຍນີ້ ເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຂັບຕົກ.”

Verse 65

तस्मान्मा वीक्षयस्वैनं भविष्यति प्रकोपभाक् । मा पतस्व तथा भूमौ बलान्मद्वाक्यसंभवात्

“ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າເບິ່ງເຂົາເລີຍ; ເຂົາຈະຖືກໂກດຄອບງໍາ. ແລະຢ່າຕົກລົງແບບນັ້ນສູ່ພື້ນດິນ—ເພາະອໍານາດທີ່ເກີດຈາກຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າ.”

Verse 66

स्तंभयित्वा तथाप्येवं गगनस्थं शनैश्चरम् । ततः प्रोवाच तं बालं पिप्पलादं मुनीश्वरः

ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນ ມະຫາມຸນີໄດ້ຫ້າມກັ້ນ ພຣະຊະໄນສະຈະຣະ ທີ່ຢູ່ໃນຟ້າ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບເດັກນ້ອຍ ປິບພະລາດາ।

Verse 67

मा कोपं कुरु बाल त्वमेष सूर्यसुतो ग्रहः । देवानामपि पीडां च कुरुतेऽष्टमराशिगः

«ຢ່າໂກດເດີ ເດັກນ້ອຍເອີຍ; ນີ້ແມ່ນເທວະດາແຫ່ງດາວ, ພຣະບຸດຂອງພຣະອາທິດ. ເມື່ອຢູ່ໃນຣາສີທີ່ແປດ ກໍ່ນຳຄວາມທຸກທໍລະມານແມ່ນແຕ່ເທວະດາ»।

Verse 68

जन्मस्थस्तु विशेषेण द्वितीयस्तु तथापरः । यद्येष कुपितस्त्वां तु वीक्षयिष्यति कर्हिचित्

ອົງໜຶ່ງຢູ່ເປັນພິເສດທີ່ຖານເກີດ ແລະອີກອົງໜຶ່ງກໍຢູ່ທີ່ອື່ນດັ່ງກັນ. ຖ້າຜູ້ນີ້ໂກດ ແລະມື້ໃດໜຶ່ງຫັນສາຍຕາມາຫາເຈົ້າ—

Verse 69

करिष्यति न संदेहो भस्मराशिं ममाग्रतः । अनेन वीक्षितौ पादौ जातमात्रेण सूर्यकौ

ລາວຈະເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ກາຍເປັນກອງຂີ້ເທົ່າຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ດ້ວຍສາຍຕາຂອງລາວ ແມ່ນແຕ່ຕີນທັງສອງກໍກາຍເປັນດັ່ງພຣະອາທິດ ທັນທີທີ່ເກີດມາ।

Verse 70

आयातस्य तु तुष्टस्य पुत्रदर्शनवाञ्छया । अन्तर्धानीकृते वस्त्रे ज्ञात्वा तं रौद्रचक्षुषम्

ເມື່ອລາວມາຮອດດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະປາຖະໜາຈະເຫັນໜ້າລູກຊາຍ, ເມື່ອຜ້າຖືກເຮັດໃຫ້ຫາຍໄປ ລາວກໍຮູ້ຈັກວ່າຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ມີດວງຕາດຸດັນ।

Verse 71

ततो दग्धावुभौ चापि तिष्ठतश्चर्म वेष्टितौ । दृश्येतेऽद्यापि मूर्त्तौ तौ घटितायां धरातले

ຈາກນັ້ນ ທັງສອງກໍຖືກເຜົາໄໝ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢືນຢູ່ ແລະ ຫໍ່ດ້ວຍໜັງ. ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ ຮູບຮ່າງທັງສອງນັ້ນຍັງປາກົດໃຫ້ເຫັນ, ຕິດຢູ່ເທິງໜ້າໂລກ.

Verse 72

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः पप्रच्छ तं मुनिम्

ພຣະສູດ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນຂອງ ພຣະນານາດ, ເດັກຊາຍຄົນນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ ຈຶ່ງໄດ້ຖາມນັກປາດຜູ້ນັ້ນ.

Verse 73

कथं यास्यति मे तुष्टिं वदैष मम सन्मुने । अज्ञानात्पातितो व्योम्नः शक्तिं चास्याविजानता

ບອກຂ້າພະເຈົ້າແດ່ທ້ອນ, ທ່ານນັກປາດຜູ້ປະເສີດ - ເພິ່ນຈະພໍໃຈກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ດ້ວຍຄວາມຮູ້ເທົ່າບໍ່ເຖິງການ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເພິ່ນຕົກລົງມາຈາກທ້ອງຟ້າ ໂດຍບໍ່ຮູ້ເຖິງອິດທິລິດຂອງເພິ່ນ.

Verse 74

नारद उवाच । ग्रहा गावो नरेंद्राश्च ब्राह्मणाश्च विशेषतः । पूजिताः प्रतिपूज्यंते निर्दहंत्यपमानिताः

ພຣະນານາດ ກ່າວວ່າ: ດວງດາວ, ງົວ, ກະສັດ ແລະ ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ພຣາມ: ເມື່ອໄດ້ຮັບກຽດ, ພວກເຂົາກໍໃຫ້ກຽດຕອບ; ເມື່ອຖືກດູຖູກ, ພວກເຂົາກໍເຜົາໄໝ້ (ຜູ້ກະທຳຜິດ).

Verse 75

तस्मात्कुरु स्तुतिं चास्य स्वशक्त्या भास्करेः प्रभो । प्रसादं गच्छते येन कोपं त्यजति पातजम्

ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານເອີຍ, ຈົ່ງຖວາຍບົດເພງສັນລະເສີນແດ່ ພຣະພາສກອນ (ພຣະອາທິດ) ດ້ວຍສຸດຄວາມສາມາດຂອງທ່ານ; ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ເພິ່ນຈະມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ລະຖິ້ມຄວາມໂກດແຄ້ນທີ່ເກີດຈາກການກະທຳຜິດ.

Verse 76

ततः कृतांजलिर्भूत्वा स्तुतिं चक्रे स बालकः । भयेन महता युक्तस्ततः संपृच्छ्य तं मुनिम्

ຕໍ່ມາ ເດັກນ້ອຍນັ້ນປະນົມມື ແລະຂັບສະຕຸຕິສັນລະເສີນ; ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ ຈຶ່ງຖາມພຣະມຸນີນັ້ນຕໍ່ໄປອີກ។

Verse 77

पिप्पलादो द्विजश्रेष्ठाः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । नमस्ते क्रोधसंस्थाय पिंगलाय नमोऽस्तु ते

ປິບພະລາດາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນດວິຊະ,” ພ້ອມກັບການກາບລົງຊ້ຳໆ: “ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ສະຖິດໃນຄວາມໂກດ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສີພິງກະລາ.”

Verse 78

नमस्ते वसुरूपाय कृष्णाय च नमोऽस्तु ते । नमस्ते रौद्रदेहाय नमस्ते चांतकाय च

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນວະສຸ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ກຣິສນະ ຜູ້ດຳ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີກາຍດຸດັນດັ່ງຣຸດຣະ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ອັນຕະກະ ຜູ້ປິດສິ້ນ (ຄວາມຕາຍ) ດ້ວຍ.

Verse 79

नमस्ते यमसंज्ञाय नमस्ते सौरये विभो । नमस्ते मन्दसंज्ञाय शनैश्चर नमोऽस्तु ते

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີນາມວ່າ ຍະມະ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຣະຍະ ຜູ້ມີຣິດເດດ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ ມັນດະ; ໂອ ຊະໄນຊະຣະ ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ.

Verse 81

शनैश्चर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । वरं वरय भद्रं ते येन यच्छामि सांप्रतम्

ຊະໄນຊະຣະ ກ່າວວ່າ: “ລູກນ້ອຍເອີຍ, ບັດນີ້ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ ເນື່ອງດ້ວຍສະໂຕດຣະນີ້. ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍຄວາມສິຣິມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ—ເພື່ອໃຫ້ເຮົາປະທານໃຫ້ເຈົ້າໃນທັນທີ.”

Verse 82

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति नो पीडा बालानां सूर्यनन्दन । त्वया कार्या महाभाग स्वकीया च कथंचन

ປິບພະລາດາ ກ່າວວ່າ: “ແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະສຸລິຍະ ເຈົ້າຢ່າໃຫ້ຄວາມທຸກແກ່ເດັກນ້ອຍເລີຍ—ທັງລູກຂອງຂ້າ ແລະຂອງຜູ້ອື່ນ ໂດຍວິທີໃດໆ ໂອ ຜູ້ມີພອນໃຫຍ່.”

Verse 83

यावद्वर्षाष्टमं जातं मम वाक्येन सूर्यज । स्तोत्रेणानेन योऽत्र त्वां स्तूयात्प्रातः समुत्थितः

ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະສຸລິຍະ, ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າ: ຈົນກວ່າຈະຄົບອາຍຸແປດປີ, ຜູ້ໃດໃນທີ່ນີ້ທີ່ຕື່ນຂຶ້ນຕອນເຊົ້າ ແລະສັນລະເສີນເຈົ້າດ້ວຍບົດສະໂຕຕຣະນີ້—

Verse 84

तस्य पीडा न कर्तव्या त्वया भास्करनन्दन । तव वारे च संजाते तैलाभ्यंगं करोति यः

—ໂອ ບຸດແຫ່ງພາສະກະຣະ, ເຈົ້າຢ່າໃຫ້ຄວາມທຸກແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ແລະເມື່ອມາເຖິງວັນຂອງເຈົ້າ (ວັນເສົາ) ຜູ້ໃດທີ່ທານ້ໍາມັນຊຳລະກາຍ—

Verse 85

दिनाष्टकं न कर्तव्या तस्य पीडा कथंचन । यस्त्वां लोहमयं कृत्वा तैलमध्ये ह्यधोमुखम्

ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ຄວນໃຫ້ຄວາມທຸກເປັນເວລາແປດມື້ ໂດຍວິທີໃດໆ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ຫຼໍ່ຮູບເຈົ້າເປັນເຫຼັກ ແລ້ວວາງຄໍ້າໜ້າລົງໃນກາງນ້ໍາມັນ—

Verse 88

स्वशक्त्या राति नो तस्य पीडा कार्या त्वया विभो । कृष्णां गां यस्तु विप्राय तवोद्देशेन यच्छति

ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ທານຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ—ເຈົ້າຢ່າໃຫ້ຄວາມທຸກແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ເພື່ອອຸທິດແດ່ເຈົ້າ ມອບງົວດໍາໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນ—

Verse 90

तथा कृष्णतिलैश्चैव कृष्णपुष्पानुलेपनैः । पूजां करोति यस्तुभ्यं धूपं वै गुग्गुलं दहेत् । कृष्णवस्त्रेण संवेष्ट्य त्याज्या तस्य व्यथा त्वया

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອົງດ້ວຍງາດຳ ແລະທານ້ຳຫອມຈາກດອກໄມ້ດຳ ພ້ອມຈຸດກຸກກຸລຸເປັນທູບ; ແລະຫໍ່ກາຍດ້ວຍຜ້າດຳ—ຄວາມເຈັບທຸກຂອງເຂົາ ພຣະອົງພຶງປະລະໃຫ້ຫາຍໄປ।

Verse 91

सूत उवाच । एवमुक्तः शनिस्तेन बाढमित्येव जल्प्य च । नारदं समनुज्ञाप्य जगाम निजसं श्रयम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະຊະນິຕອບວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນແທ້” ແລ້ວຂໍລາພຣະນາຣະດະ ແລະໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 92

नारदोऽपि तमादाय वालकं कृपयान्वितः । चमत्कारपुरं गत्वा याज्ञवल्क्याय चार्पयत्

ພຣະນາຣະດະກໍດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ໄດ້ນຳເດັກນ້ອຍນັ້ນໄປດ້ວຍ; ໄປຮອດເມືອງຈະມັດກາຣະປຸຣະ ແລ້ວມອບໃຫ້ພຣະຍາຊະນະວັນກະຍະ (Yājñavalkya) ຮັບໄວ້।

Verse 93

कथयामास वृत्तांतं तस्य संभूति संभवम् । यद्दृष्टं ज्ञानदीपेन तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວທັງປວງ ກ່ຽວກັບກຳເນີດ ແລະຄວາມເປັນມາຂອງເດັກນັ້ນ; ແລະສິ່ງໃດທີ່ພຣະອົງເຫັນດ້ວຍປະທີບແຫ່ງປັນຍາທາງທຳ ກໍໄດ້ຖວາຍແຈ້ງໃຫ້ທ່ານນັ້ນທັງໝົດ।

Verse 94

एष ते वीर्यसंभूतो बालको भगिनीसुतः । मयाऽश्वत्थतले लब्धः काननेऽश्वत्थसंनिधौ

“ເດັກນ້ອຍນີ້ ເກີດຈາກພະລັງອຳນາດຂອງທ່ານເອງ ແລະເປັນລູກຊາຍຂອງນ້ອງສາວຂອງທ່ານ. ຂ້ອຍໄດ້ພົບເຂົາຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນອັດສະວັດຖະ (aśvattha) ໃນປ່າ ໃກ້ກັບຕົ້ນນັ້ນເອງ”।

Verse 95

व्रतबंध कुरुष्वास्य सांप्रतं चाष्टवार्षिकः । नात्र दोषोस्ति विप्रेंद्र न भगिन्यास्तथा तव । तस्माद्गृहाण पुत्रं स्वं भागिनेयं विशेषतः

«ບັດນີ້ຈົ່ງປະກອບພິທີວຣະຕ-ບັນທະ (vrata-bandha) ໃຫ້ເຂົາ ເພາະເຂົາອາຍຸແປດປີແລ້ວ. ບໍ່ມີໂທດໃດໆ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ—ບໍ່ແມ່ນທ່ານ ແລະບໍ່ແມ່ນນ້ອງສາວຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮັບເຂົາເປັນລູກຂອງທ່ານເອງ ໂດຍພິເສດເປັນຫຼານຊາຍ»។

Verse 96

धारयेत्तेन तैलेन ततः स्नानं समाचरेत् । तस्य पीडा न कर्तव्या देयो लाभो महीभुजः

«ໃຫ້ເຂົາທານ້ຳມັນນັ້ນໃສ່ກາຍ ແລ້ວຈຶ່ງອາບນ້ຳຕາມພິທີ. ຢ່າໃຫ້ເຂົາຖືກລົບກວນ ຫຼືເຈັບປວດ; ແຕ່ຈົ່ງມອບຜົນປະໂຫຍດ/ການອຸປະຖຳທີ່ຄວນໄດ້ ໂອ ພຣະຣາຊາ»។

Verse 97

अध्यर्द्धाष्टमिकायोगे तावके संस्थिते नरः । तववारे तु संप्राप्ते यस्तिलांल्लोहसंयुतान्

«ເມື່ອການປະສົມອັນສັກສິດ “ອັດຍະຣັດທາອາສຕະມິກາ” (Adhyarddhāṣṭamikā) ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງພິທີຂອງທ່ານ ແລະເມື່ອວັນປະຈຳອາທິດຂອງທ່ານມາຮອດ, ຜູ້ໃດທີ່ຖວາຍເມັດງາປົນເຫຼັກ…»។

Verse 99

अध्यर्द्धाष्टमजा पीडा नाऽस्य कार्या त्वया विभो । शमी समिद्भिर्यो होमं तवोद्देशेन यच्छति

«ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທ່ານຢ່າໃຫ້ເຂົາຮັບຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຈາກ “ອັດຍະຣັດທາອາສຕະມີ” (Adhyarddhāṣṭamī) ເລີຍ. ເພາະຜູ້ໃດທີ່ປະກອບໂຮມ (ບູຊາໄຟ) ດ້ວຍໄມ້ຟືນຊະມີ (śamī) ແລະອຸທິດໃນນາມຂອງທ່ານ…»។

Verse 174

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पिप्पलादोत्पत्तिव र्णनंनाम चतुःसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

«ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ, ໃນສັງຫິຕາທີ່ມີ 81,000 ຄຳກອນ, ໃນພາກທີ 6 ຄື ນາກະຣະຂັນດະ—ໃນມາຫາດມະຍະຂອງເຂດສັກສິດ ຮາຕະເກສະວະຣະ—ຈົບບົດທີ່ມີຊື່ “ການພັນລະນາກຳເນີດຂອງ ປິບປະລາດາ” ອັນເປັນບົດທີ 174»។