Adhyaya 101

Verse 1

सूत उवाच । एवं तां रजनीं तत्र स उषित्वा रघूत्तमः । उपास्यमानः सर्वैस्तैः सद्भक्त्या वानरोत्तमैः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ຣະຄູອຸດຕະມະ ໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດຄືນນັ້ນ, ແລະຖືກບັນດາວານອນຜູ້ເລີດທັງຫມົດ ຄອຍປະນົມບໍລິການດ້ວຍສັດທາອັນດີງາມ।

Verse 2

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । कृत्वा प्राभातिकं कर्म समाहूयाथ पुष्पकम्

ຕໍ່ມາ ໃນຍາມເຊົ້າອັນບໍລິສຸດແຈ້ງໃສ, ເມື່ອດວງອາທິດເປັນວົງມົນດົງຂຶ້ນ, ຫຼັງຈາກປະກອບກິດວັດຕະປະຈຳເຊົ້າແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນ ພຸສະປະກະ (ລົດອາກາດ) ມາ।

Verse 3

सुग्रीवेण सुषेणेन तारेण कुमुदेन च । अंगदेनाथ कुण्डेन वायुपुत्रेण धीमता

ພ້ອມກັບ ສຸກຣີວ, ສຸເສນ, ຕາຣາ ແລະ ກຸມຸດ; ທັງ ອັງກະດະ, ກຸນດະ ແລະ ບຸດແຫ່ງວາຍຸຜູ້ມີປັນຍາ (ຫນຸມານ)…

Verse 4

गवाक्षेण नलेनेव तथा जांबवतापि च । दशभिर्वानरैः सार्धं समारूढः स पुष्पके

ພ້ອມກັບ ກະວາກສະ, ນະລະ ແລະ ຈາມບະວານ; ພຣະອົງໄດ້ຂຶ້ນນັ່ງໃນ ພຸສະປະກະ ພ້ອມກັບນັກຮົບວານະຣະສິບຄົນ.

Verse 5

ततः संप्रस्थितः काले लंकामुद्दिश्य राघवः । मनोजवेन तेनैव विमानेन सुवर्चसा

ຈາກນັ້ນ ໃນເວລາອັນຄວນ ຣາຄະວະໄດ້ອອກເດີນທາງ ມຸ່ງໜ້າໄປຫາ ລັງກາ ໂດຍຂີ່ວິມານອາກາດອັນສະຫວ່າງໄສນັ້ນ ໄວດັ່ງໃຈນຶກ.

Verse 6

संप्राप्तस्तत्क्षणादेव लंकाख्यां च महापुरीम् । वीक्षयंस्तान्प्रदेशांश्च यत्र युद्धं पुराऽभवत्

ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ພຣະອົງໄດ້ຮອດນະຄອນໃຫຍ່ຊື່ ລັງກາ ແລະເບິ່ງຊົມບ່ອນທັງຫຼາຍ ທີ່ເຄີຍມີສົງຄາມໃນກ່ອນ.

Verse 7

ततो विभीषणो दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् । रामं विज्ञाय संप्राप्तं प्रहृष्टः सम्मुखो ययौ । मंत्रिभिः सकलैः सार्धं तथा भृत्यैः सुतैरपि

ຕໍ່ມາ ວິພີຊະນະເຫັນຄວາມສະຫວ່າງຈ້າຈາກ ພຸສະປະກະ ແລະຮູ້ວ່າ ພຣະຣາມາ ມາຮອດແລ້ວ ກໍປິຕິຍິນດີອອກໄປຕ້ອນຮັບຕໍ່ໜ້າ—ພ້ອມກັບມະນະຕຣີທັງປວງ ແລະທັງຂ້າຮັບໃຊ້ ກັບບຸດທັງຫຼາຍດ້ວຍ.

Verse 8

अथ दृष्ट्वा सुदूरात्तं रामदेवं विभीषणः । पपात दण्डवद्भूमौ जयशब्दमुदीरयन्

ແລ້ວເມື່ອເຫັນພຣະຣາມາ ພຣະເຈົ້າອັນເທວະພາບ ຈາກໄກ ວິພີຊະນະກໍລົງນອນກົງດິນເຫມືອນທ່ອນໄມ້ ຮ້ອງວ່າ «ໄຊຊະນະ!»

Verse 9

तथागतं परिष्वज्य सादरं स विभीषणम् । तेनैव सहितः पश्चाल्लंकां तां प्रविवेश ह

ເມື່ອວິພີຊະນະມາຮອດແລ້ວ ພຣະອົງກໍກອດຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະຄວາມເມດຕາ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປຍັງລັງການັ້ນພ້ອມກັນກັບເຂົາ।

Verse 10

विभीषणगृहं प्राप्य तत्र सिंहासने शुभे । निविष्टो वानरैस्तैश्च समन्तात्परिवारितः

ເມື່ອໄປຮອດເຮືອນຂອງວິພີຊະນະ ພຣະອົງປະທັບນັ່ງເທິງບັນລັງອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະຖືກວານອນເຫຼົ່ານັ້ນລ້ອມຮອບທຸກດ້ານ।

Verse 11

ततो निवेदयामास तस्मै सर्वं विभीषणः । राज्यं पुत्रकलत्रादि यच्चान्यदपि किंचन

ແລ້ວວິພີຊະນະໄດ້ທູນຖວາຍທຸກສິ່ງແດ່ພຣະອົງ—ລາຊະອານາຈັກ, ລູກຊາຍແລະພັນລະຍາ, ແລະສິ່ງອື່ນໆທັງປວງທີ່ມີຢູ່.

Verse 12

ततः प्रोवाच विनयात्कृतांजलिपुटः स्थितः । आदेशो दीयतां देव ब्रूहि कृत्यं करोमि किम्

ແລ້ວເຂົາຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ປະນົມມືຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍປະທານພຣະບັນຊາ; ຈົ່ງບອກກິດທີ່ຕ້ອງເຮັດ, ຂ້າພະອົງຄວນເຮັດຫຍັງ?»

Verse 14

सूत उवाच । निवेद्य राघवस्तस्मै सर्वं गद्गदया गिरा । वाष्पपूरप्रतिच्छन्नवक्त्रो भूयो विनिःश्वसन्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ທູນບອກທຸກສິ່ງແກ່ທ່ານນັ້ນແລ້ວ ຣາຄະວະເວົ້າດ້ວຍສຽງສັ່ນສະເທືອນ ໃບໜ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍນ້ຳຕາໄຫຼຫຼາຍ ແລະຖອນໃຈລຶກໆຊ້ຳໆ.

Verse 15

ततः प्रोवाच सत्यार्थं विभीषणकृते हितम् । तं चापि शोकसंतप्तं संबोध्य रघुनंदनः

ແລ້ວນັ້ນ ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິແຫ່ງວົງສາຣາຄຸ ໄດ້ກ່າວຄຳຈິງອັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ວິພີຊະນະ; ແລະຍັງໄດ້ປອບໃຈຜູ້ທີ່ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກນັ້ນດ້ວຍ.

Verse 16

अहं राज्यं परित्यज्य सांप्रतं राक्षसोत्तम । यास्यामि त्रिदिवं तूर्णं लक्ष्मणो यत्र संस्थितः

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນພວກຣາກຊະສະ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະທິ້ງລາຊະອຳນາດ ແລະຈະໄປສູ່ໄຕຣດິວະໂດຍໄວ, ບ່ອນທີ່ລັກສະມະນະສະຖິດຢູ່.

Verse 17

न तेन रहितो मर्त्ये मुहूर्तमपि चोत्सहे । स्थातुं राक्षसशार्दूल बांधवेन महात्मना

ໂດຍບໍ່ມີລາວ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກ້າຢືນຢູ່ໃນໂລກມະນຸດແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ; ໂອ ເສືອໃນພວກຣາກຊະສະ, ບໍ່ມີຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ໃຈໃຫຍ່ນັ້ນ.

Verse 18

अहं शिक्षापणार्थाय तव प्राप्तो विभीषण । तस्मादव्यग्रचित्तेन संशृणुष्व कुरुष्व च

ວິພີຊະນະເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າມາຫາເຈົ້າເພື່ອໃຫ້ຄຳສອນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ວຸ່ນວາຍ ແລະຈົ່ງປະພຶດຕາມ.

Verse 19

एषा राज्योद्भवा लक्ष्मीर्मदं संजनयेन्नृणाम् । मद्यवत्स्वल्पबुद्धीनां तस्मात्कार्यो न स त्वया

ຄວາມຮັ່ງມີທີ່ເກີດຈາກລາຊະອໍານາດນີ້ ກໍ່ໃຫ້ຄົນເກີດຄວາມເມົາມານ; ສໍາລັບຜູ້ປັນຍານ້ອຍ ມັນເຫມືອນເຫຼົ້າ—ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ມັນຊັກນໍາໃຈເຈົ້າເລີຍ।

Verse 20

शक्राद्या अमराः सर्वे त्वया पूज्याः सदैव हि । मान्याश्च येन ते राज्यं जायते शाश्वतं सदा

ອະມະລະທັງຫມົດ ເລີ່ມແຕ່ພຣະສັກຣະ (Śakra) ພຶງໄດ້ຮັບການບູຊາແລະການນັບຖືຈາກເຈົ້າເສມອ; ໂດຍຄວາມເຄົາລົບນັ້ນ ລາຊະອໍານາດຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ແລະດໍາລົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປ।

Verse 21

मम सत्यं भवेद्वाक्य मेतस्मादहमागतः । प्राप्तराज्यप्रतिष्ठोऽपि तव भ्राता महाबलः

ຂໍໃຫ້ຄໍາຂອງຂ້າເປັນສັດຈິງ—ນີ້ແມ່ນເຫດທີ່ຂ້າມາ. ແມ່ນແທ້ວ່າພີ່ຊາຍຜູ້ມີກໍາລັງຫຼາຍຂອງເຈົ້າ ໄດ້ຮັບແລະຕັ້ງມັ່ນໃນລາຊະອໍານາດແລ້ວ; ແຕ່ຈົ່ງລະວັງຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ ແລະຮັກສາທຳມະດ້ວຍຄວາມສໍາລວມ.

Verse 22

विनाशं सहसा प्राप्तस्तस्मान्मान्याः सुराः सदा । यदि कश्चित्समायाति मानुषोऽत्र कथंचन । मत्काय एव द्रष्टव्यः सर्वैरेव निशाचरैः

ຄວາມພິນາດມັກມາຮອດຢ່າງກະທັນຫັນແກ່ຜູ້ຫຍິ່ງຍະໂສ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວະທັງຫມົດພຶງໄດ້ຮັບການນັບຖືເສມອ. ແລະຖ້າມີມະນຸດຜູ້ໃດມາຮອດທີ່ນີ້ໂດຍບັງເອີນ, ບັນດານິຊາຈອນທັງຫມົດພຶງເຫັນເຂົາເປັນກາຍຂອງຂ້າເອງ ແລະຄວນຄຸ້ມຄອງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 23

तथा निशाचराः सर्वे त्वया वार्या विभीषण । मम सेतुं समुल्लंघ्य न गंतव्यं धरातले

ເຊັ່ນດຽວກັນ ວິພີສະນະ (Vibhīṣaṇa) ເຈົ້າພຶງຫ້າມປາມນິຊາຈອນທັງຫມົດ; ເມື່ອຂ້າມສະພານຂອງຂ້າແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ພວກເຂົາໄປຍ່າງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນເພື່ອກໍ່ກວນໂລກ.

Verse 24

विभीषण उवाच । एवं विभो करिष्यामि तवादेशमसंशयम् । परं त्वया परित्यक्ते मर्त्ये मे जीवितं व्रजेत्

ວິພີຊະນະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາ ໂດຍບໍ່ສົງໄສ. ແຕ່ຖ້າພຣະອົງລະທິ້ງໂລກມະນຸດ ຊີວິດຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະດັບໄປ.”

Verse 25

तस्मान्मामपि तत्रैव त्वं विभो नेतुमर्हसि । आत्मना सह यत्रास्ते प्राग्गतो लक्ष्मणस्तव

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປທີ່ນັ້ນດ້ວຍ—ພ້ອມກັບພຣະອົງເອງ—ບ່ອນທີ່ລັກສະມະນະຂອງພຣະອົງ ຜູ້ໄປກ່ອນ ກຳລັງພັກອາໄສຢູ່.

Verse 26

श्रीराम उवाच । मया तेऽक्षयमादिष्टं राज्यं राक्षससत्तम । तस्मान्नार्हसि मां कर्तुं मिथ्याचारं कथंचन

ພຣະສີຣາມ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຣາກຊະສະ, ຂ້າໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າຮາຊະອານາຈັກອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຢ່າເຮັດໃຫ້ຂ້າຖືກເຫັນວ່າປະພຶດຫຼອກລວງ ໃນທາງໃດໆ.”

Verse 27

अहमस्मिन्स्वके सेतौ शंकरत्रितयं शुभम् । स्थापयिष्यामि कीर्त्यर्थं तत्पूज्यं भवता सदा । भक्तिमान्प्रतिसंधाय यावच्चंद्रार्कतारकम्

“ເທິງຂົວນີ້ ອັນເປັນຂົວຂອງຂ້າ, ຂ້າຈະສະຖາປະນາ ລິງຄະພຣະສັງກະຣະ ອັນມົງຄຸນສາມອົງ ເພື່ອໃຫ້ກຽດຊື່ຢືນຍົງ. ເຈົ້າຈົ່ງບູຊາພວກນັ້ນເປັນນິດ ດ້ວຍຈິດແຫ່ງພັກດີ—ຕາບໃດທີ່ຈັນທຣາ ອາທິດ ແລະດາວທັງຫຼາຍຍັງດຳລົງ.”

Verse 28

एवमुक्त्वा रघुश्रेष्ठो राक्षसेन्द्रं विभीषणम् । दशरात्रं तत्र तस्थौ लंकायां वानरैः सह

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງລະກູ ໄດ້ກ່າວກັບວິພີຊະນະ ຈອມຣາກຊະສະ ແລະປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນລັງກາ ສິບຄືນ ພ້ອມກັບພວກວານະຣະ.

Verse 29

कुर्वन्युद्धकथाश्चित्रा याः कृताः पूर्वमेव हि । पश्यन्युद्धस्य सर्वाणि स्थानानि विविधानि च

ພວກເຂົາໄດ້ເລົ່າເລື່ອງສົງຄາມອັນສົດໃສຫຼາກຫຼາຍ ທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນກ່ອນນັ້ນ ແລະໄດ້ເບິ່ງບ່ອນຮົບທຸກແຫ່ງອັນຫຼາກຫຼາຍດ້ວຍ।

Verse 30

शंसमानः प्रवीरांस्तान्राक्षसान्बलवत्तरान् । कुम्भकर्णेन्द्रजित्पूर्वान्संख्ये चाभिमुखागतान्

ລາວໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນພວກຣາກສະສາຜູ້ກ້າຫານ ແລະມີພະລັງຫນັກແນ່ນັ້ນ ໂດຍມີກຸມພະກັນນະ ແລະ ອິນທຣະຈິດ ເປັນຜູ້ນໍາ ຜູ້ອອກມາປະຈັນໜ້າໃນສົງຄາມ।

Verse 31

ततश्चैकादशे प्राप्ते दिवसे रघुनंदनः । पुष्पकं तत्समारुह्य प्रस्थितः स्वपुरीं प्रति

ຕໍ່ມາ ເມື່ອວັນທີສິບເອັດມາຮອດ ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິຂອງວົງຣາຄຸ ຄືພຣະຣາມ ໄດ້ຂຶ້ນນັ່ງພຸສະປະກະ ແລະອອກເດີນທາງໄປສູ່ນະຄອນຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 32

वानरैस्तैः समोपेतो विभीषणपुरःसरः । ततः संस्थापयामास सेतुप्रांते महेश्वरम्

ພ້ອມດ້ວຍພວກວານະຣາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະມີວິພີຊະນະເປັນຜູ້ນໍາໜ້າ ພຣະອົງໄດ້ສະຖາປະນາພຣະມະເຫສະວະຣະ ຢູ່ປາຍສຸດແຫ່ງເສຕຸ।

Verse 33

मध्ये चैव तथादौ च श्रद्धापूतेन चेतसा । रामेश्वरत्रयं राम एवं तत्र विधाय सः

ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍສັດທາ ພຣະຣາມໄດ້ຈັດຕັ້ງ “ຣາເມສະວະຣະ” ເປັນສາມອົງໃນທີ່ນັ້ນ—ອົງໜຶ່ງຢູ່ກາງ ແລະອົງໜຶ່ງຢູ່ຕົ້ນ—ແລ້ວສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນັ້ນ।

Verse 34

सेतुबंधं तथासाद्य प्रस्थितः स्वगृहं प्रति । तावद्विभीषणेनोक्तः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

ເມື່ອໄດ້ເຖິງ ເສຕຸບັນທະ ແລ້ວ ພຣະອົງກໍອອກເດີນທາງກັບເຮືອນຂອງພຣະອົງ. ໃນຂະນະນັ້ນ ວິພີສະນະ ໄດ້ກ່າວ ພ້ອມກັບການກົ້ມກາບຊ້ຳໆ.

Verse 35

विभीषण उवाच । अनेन सेतुमार्गेण रामेश्वरदिदृक्षया । मानवा आगमिष्यंति कौतुकाच्छ्रद्धयाविताः

ວິພີສະນະ ກ່າວວ່າ: “ຕາມເສັ້ນທາງເສຕຸນີ້ ມະນຸດທັງຫຼາຍຈະມາ ເພື່ອປາຖະໜາເຫັນ ຣາເມສະວະຣະ; ດ້ວຍຄວາມພິສົດອັນສັກສິດ ແລະດ້ວຍສັດທາ.”

Verse 36

राक्षसानां महाराज जातिः क्रूरतमा मता । दृष्ट्वा मानुषमायांतं मांसस्येच्छा प्रजायते

ໂອ ມະຫາກະສັດ, ຊົນເຜົ່າຣາກສະສະ ຖືກນັບວ່າໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດ. ເມື່ອເຫັນມະນຸດເຂົ້າມາໃກ້ ຄວາມຢາກເນື້ອກໍເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຂົາ.

Verse 37

यदा कश्चिज्जनं कश्चिद्राक्षसो भक्षयिष्यति । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी मम भक्तिरतस्य च

ຖ້າເມື່ອໃດກໍຕາມ ຣາກສະສະຜູ້ໃດກິນຄົນຜູ້ໃດ ການຝ່າຝືນຄຳສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຈົ່ງຮັກໃນພັກຕິຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຕາມ.

Verse 38

भविष्यंति कलौ काले दरिद्रा नृपमानवाः । तेऽत्र स्वर्णस्य लोभेन देवतादर्शनाय च

ໃນຍຸກກະລິ ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ມະນຸດຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມຂັດສົນ. ແຕ່ພວກເຂົາຈະມາທີ່ນີ້—ດ້ວຍຄວາມໂລບໃນຄຳ ແລະດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາເຫັນເທວະດາດ້ວຍ.

Verse 39

नित्यं चैवागमिष्यन्ति त्यक्त्वा रक्षःकृतं भयम् । तेषां यदि वधं कश्चिद्राक्षसात्प्रापयिष्यति

ພວກເຂົາຈະມາເປັນນິດ ໂດຍລະທິ້ງຄວາມຢ້ານທີ່ຣາກສະສາກໍ່ໃຫ້. ຖ້າຜູ້ໃດນໍາໃຫ້ເຂົາຕາຍດ້ວຍມືຣາກສະສາ…

Verse 40

भविष्यति च मे दोषः प्रभुद्रोहोद्भवः प्रभो । तस्मात्कंचिदुपायं त्वं चिन्तयस्व यथा मम । आज्ञाभंगकृतं पापं जायते न गुरो क्वचित्

ແລະຄວາມຜິດຈະຕົກໃສ່ຂ້ອຍ ໂອ້ພຣະເຈົ້າ—ເກີດຈາກການຫັກຫຼັງນາຍຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ຄູບາອາຈານ, ຂໍທ່ານຄິດອຸບາຍໃດໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ບາບຈາກການຝ່າຝືນຄໍາສັ່ງ ບໍ່ເກີດແກ່ຂ້ອຍເລີຍ.

Verse 41

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततः स रघुसत्तमः । बाढमित्येव चोक्त्वाथ चापं सज्जीचकार सः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາຣະກຸ ກໍຕອບວ່າ “ດີແທ້” ແລ້ວຈຶ່ງຈັດເຕັມຄັນທະນູໃຫ້ພ້ອມ.

Verse 42

ततस्तं कीर्तिरूपं च मध्यदेशे रघूत्तमः । अच्छिनन्निशितैर्बाणैर्दशयोजनविस्तृतम्

ຈາກນັ້ນ ຣະກູອຸດຕະມະ ໄດ້ຕັດຜ່ານຮູບແບບອັນມີຊື່ສຽງນັ້ນໃນພາກກາງ ດ້ວຍລູກສອນອັນແຫຼມຄົມ—ກວ້າງຂວາງເຖິງສິບໂຢຊະນະ.

Verse 43

तेन संस्थापितो यत्र शिखरे शंकरः स्वयम् । शिखरं तत्सलिंगं च पतितं वारिधेर्जले

ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ສະຖາປະນາ ພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ ໄວ້ເທິງຍອດພູ—ທັງຍອດພູນັ້ນ ແລະ ພຣະລິງຄະທີ່ຢູ່ເທິງນັ້ນ ກໍຕົກລົງໃນນ້ໍາທະເລ.

Verse 44

एवं मार्गमगम्यं तं कृत्वा सेतुसमुद्भवम् । वानरै राक्षसैः सार्धं ततः संप्रस्थितो गृहम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງທີ່ເຄີຍຜ່ານບໍ່ໄດ້ ກາຍເປັນສະເຕຸທາງຂ້າມທະເລ ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງກັບເຮືອນ ພ້ອມກັບວານະຣະ ແລະ ຣາກສະສະ।

Verse 101

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सेतुमध्ये श्रीरामकृतरामेश्वरप्रतिष्ठावर्णनंनामैको त्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 101 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການປະຕິສະຖາປະນາ ພຣະຣາເມສະວະຣະ ທີ່ພຣະຣາມະກະທຳ ໃນກາງສະເຕຸ» ໃນມະຫາຕະມະຍະຂອງເຂດຮາຕະເກສະວະຣະ ແຫ່ງນາກະຣະຂັນດະທີ 6 ໃນ ສີຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ।