Nagara Khanda

ນາຄຣະຂັນດະ (Nāgarakhaṇḍa) ໃນ ສະກັນດະປຸຣານະ ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນ “ພູມສັນຖານອັນສັກສິດ” ທີ່ຈັດລຽງການສອນທາງທະວະວິທະຍາ ຜ່ານເລື່ອງລາວອີງສະຖານທີ່—ສະຖາລ/ຕີຣຖະ-ມາຫາຕມະຍະ (sthāla/tīrtha-māhātmya)। ມັນເຊື່ອມໂຍງຊີວິດພິທີກຳ, ອຳນາດກະສັດ ແລະ ຄວາມເລື່ອມໃສແບບໄສວະ (Śaiva devotion) ໃຫ້ເປັນກອບຄຳສອນດຽວກັນ. ໃນຂອບເຂດອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງ ສະກັນດະປຸຣານະ (ມັກກ່າວວ່າມີ 81,000 ຄຳກະວີ) ຂັນດະນີ້ສະແດງວ່າ ຄຳສອນປຸຣານະຖືກຝັງໄວ້ໃນພູມສາດ: ວັດ, ລິງຄະ (liṅga), ວຣະຕະ (vows), ແລະ ເສັ້ນທາງຈາລິກະຍາດ (pilgrimage) ກາຍເປັນພາຫະນະໃນການສອນ ທັມມະ (dharma), ບຸນ (puṇya) ແລະ ໂມກສະ (mokṣa)។ ໂຄງເລື່ອງໂດຍທົ່ວໄປເລີ່ມຈາກການເລົ່ານຳ (ມັກໂດຍ ສູຕະ Sūta) ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຕຳນານທ້ອງຖິ່ນ ເພື່ອອະທິບາຍຄວາມສັກສິດຂອງສະຖານທີ່, ກຳນົດຂໍ້ປະຕິບັດ, ແລະ ກ່າວເຖິງ ຟະລະສຣຸຕິ (phalaśruti) ຫຼື ຜົນທີ່ສັນຍາໄວ້. ທິດທາງດ້ານປັດຊະຍາເປັນແນວ “ໄສວະແບບປະຕິບັດ” (practical-Śaiva): ການບູຊາດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສຕໍ່ ມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ຖືກຊູມຊື່ນວ່າຊ່ວຍຊຳລະຈິດໃຈແລະຈັນຍາ, ນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ, ແລະ ພາໄປສູ່ຈຸດໝາຍແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ; ພ້ອມກັນນັ້ນຍັງຮັບຮອງຄວາມຈື່ຈຳທາງວັດທະນະທຳຂອງສະຖານສັກສິດທ້ອງຖິ່ນ ຜ່ານເຫດຜົນໃນນິທານ ແລະ ໝາຍສັນຍາອັນອັດສະຈັນ.