Adhyaya 50

Verse 1

। एवं तस्य नरेन्द्रस्य व्याघ्ररूपस्य कानने । जगाम सुमहान्कालो निघ्नतो विविधान्द्विज

ດັ່ງນີ້ ພະຣາຊານັ້ນຜູ້ມີຮູບເປັນເສືອ ຢູ່ໃນປ່າ ເວລາອັນຍາວນານຫຼາຍໄດ້ຜ່ານໄປ ໃນຂະນະທີ່ລາວຂ້າສັດນານາ ໂອ ພຣາຫມະນະ।

Verse 2

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्देशे द्विजोत्तमाः । आ यातं गोकुलं रम्यं गोपगोपीसमाकुलम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກເວລາຜ່ານໄປບາງສ່ວນ ໂອ ດວິຊະອຸດຕະມະ, ໃນດິນແດນນັ້ນ ມີຖິ່ນຖານຄົນລ້ຽງງົວອັນງາມນ່າຊື່ນຊົມ ຊື່ «ໂກກຸລະ» ເຂົ້າມາ ເຕັມໄປດ້ວຍຄົນລ້ຽງງົວ ແລະ ສາວລ້ຽງງົວ।

Verse 3

तत्रास्ति नन्दिनीनाम धेनुः पीनपयोधरा । विस्तीर्णजघनाभोगा हंसवर्णा घटस्रवा

ທີ່ນັ້ນມີງົວນາມ ນັນດິນີ ນົມເຕັມອຸດົມ; ສະໂພກກວ້າງແຂງແຮງ ຂາວດັ່ງຫົງ ແລະນ້ຳນົມໄຫຼອອກດັ່ງຈາກໝໍ້.

Verse 4

अथ सा निजयूथस्य सदाग्रे तृणवांछया । भ्रममाणा निकुञ्जांते लिंगं देवस्य शूलिनः

ແລ້ວນາງໄດ້ເດີນນຳໜ້າຝູງຂອງຕົນ ເພື່ອຊອກຫາຫຍ້າ; ເດີນຫຼົງໄປຮອດຂອບພົງພຸ່ມ ແລະໄດ້ພົບລິງຄະຂອງພຣະຜູ້ຖືຕຣິສູນ (ພຣະສິວະ).

Verse 5

अपश्यत्तेजसा युक्तं स्वयमेव व्यवस्थितम् । द्वादशार्कप्रतीकाशं चित्ताह्लादकरं परम्

ນາງເຫັນມັນປະກອບດ້ວຍລັດສະໝີ ຕັ້ງຢູ່ໂດຍຕົນເອງ; ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນສິບສອງດວງ ແລະເປັນສິ່ງສູງສຸດທີ່ຊື່ນບານໃຈ.

Verse 6

ततस्तस्योपरि स्थित्वा सुस्राव सुमहत्पयः । श्रद्धया परया युक्ता तस्य स्नानकृते द्विजाः

ແລ້ວນາງຢືນຢູ່ເທິງນັ້ນ ແລະໃຫ້ນ້ຳນົມໄຫຼອອກຢ່າງຫຼາຍ; ປະກອບດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ ເພື່ອອາບຊຳລະມັນ, ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ.

Verse 7

एवं तां स्नपनं तस्य सदा लिंगस्य कुर्वतीम् । न जानाति जनः कश्चिद्वने वृक्षसमाकुले

ດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ກະທຳການອາບຊຳລະລິງຄະນັ້ນຢູ່ເປັນນິດ; ໃນປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ ບໍ່ມີໃຜຮູ້ເລີຍ.

Verse 8

अन्यस्मिन्दिवसे तत्र स्थाने व्याघ्रः समागतः । तीक्ष्णदंष्ट्रो महाकायः सर्वजन्तुभयावहः

ອີກມື້ໜຶ່ງ ທີ່ສະຖານນັ້ນ ເສືອໄດ້ມາຮອດ—ຟັນແຫຼມ ກາຍໃຫຍ່ ແລະນ່າຢ້ານຕໍ່ສັດທັງປວງ।

Verse 9

अथ सा तत्र आयाता पतिता दृष्टिगोचरे । नन्दिनी द्वीपिनस्तस्य दैवयोगाद्द्विजोत्तमाः

ແລ້ວນັ້ນ ນັນດິນີ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະໂດຍການປະຈົບຂອງຊະຕາ ນາງຕົກເຂົ້າໃນຂອບເຂດສາຍຕາຂອງເສືອ, ໂອ ທ່ານພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ.

Verse 10

ततः सा गोकुले बद्धं स्मृत्वा स्वं लघुवत्सकम् । अतृणादं पयोवृत्तिं करुणं पर्यदेवयत्

ແລ້ວນາງນຶກເຖິງລູກງົວນ້ອຍຂອງນາງທີ່ຖືກມັດໄວ້ໃນຄອກງົວ ແລະຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ: ລູກງົວທີ່ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ຳນົມ ຍັງກິນຫຍ້າບໍ່ໄດ້ ຈະທຸກທໍລະມານເມື່ອຂາດນາງ.

Verse 11

अद्यैकाहं च संप्राप्ता कानने जनवर्जिते । पुत्रं बालं परित्यज्य गोपैर्गोष्ठे नियंत्रितम्

«ມື້ນີ້ ຂ້ອຍມາຮອດປ່າທີ່ປະຊາຊົນລະເວັ້ນ ມາຄົນດຽວ, ປະລະລູກນ້ອຍຂອງຂ້ອຍໄວ້ ໃນຄອກງົວ ທີ່ຄົນເລີ້ຍງງົວຄຸ້ມຄອງ»।

Verse 12

येन सत्येन भक्त्याद्य स्नपनायाहमागता । शिवस्य तेन सत्येन भूयान्मे सुतसंगमः

«ດ້ວຍຄວາມຈິງນັ້ນ—ທີ່ດ້ວຍຄວາມສັດທາຂ້ອຍມາມື້ນີ້ ເພື່ອອາບນ້ຳບູຊາພຣະສິວະ—ດ້ວຍຄວາມຈິງນັ້ນເອງ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ພົບລູກອີກຄັ້ງ»।

Verse 13

एवं सा करुणं यावन्नन्दिनी विलपत्यलम् । तावद्व्याघ्रः स्मितं कृत्वा प्रोवाच परुषाक्षरम्

ເມື່ອນັນດິນີຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນເລິກຊຶ້ງຢູ່ນັ້ນ, ເສືອ—ຍິ້ມຢ່າງເຢັນ—ໄດ້ເວົ້າຄໍາຫຍາບກັບນາງ.

Verse 14

व्याघ्र उवाच । प्रलापान्किं मुधा धेनो करोषि वशगा मम । तस्मादिष्टतमं देवं स्मर स्वर्गकृते शुभे

ເສືອເວົ້າວ່າ: «ເຈົ້າຈະພູດພະລັບໄປເປົ່າໆເພື່ອຫຍັງ, ໂອ ແມ່ງົວ, ເພາະເຈົ້າຢູ່ໃນອໍານາດຂອງຂ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຈົ່ງລະລຶກເຖິງເທວະທີ່ເຈົ້າຮັກຍິ່ງສຸດ ເພື່ອສະຫວັນ»។

Verse 15

धेनुरुवाच । नाहमात्मकृते व्याघ्र विलपामि सुदुः खिता । शिवार्चनकृते मृत्युर्मम जातः शुभावहः

ແມ່ງົວເວົ້າວ່າ: «ໂອ ເສືອ, ຂ້າບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອຕົນເອງ ແມ່ນແຕ່ຂ້າເຈັບປວດຫນັກ. ຖ້າຄວາມຕາຍມາຫາຂ້າເນື່ອງຈາກການບູຊາພຣະສິວະ, ນັ້ນຍ່ອມເປັນມງຄົດ.»

Verse 16

वत्सो मे गोकुले बद्धः स्मरमाणो ममागमम् । सन्तिष्ठते पयोवृत्तिः कथं स्यात्स मया विना

«ລູກງົວຂອງຂ້າຖືກມັດໄວ້ໃນຄອກງົວ, ຄິດຮອດການກັບມາຂອງຂ້າ. ມັນດໍາລົງຊີວິດໄດ້ດ້ວຍນ້ໍານົມເທົ່ານັ້ນ—ມັນຈະຢູ່ໄດ້ແນວໃດໂດຍບໍ່ມີຂ້າ?»

Verse 17

एतस्मात्कारणाद्व्याघ्र विलपामि सुदुःखिता । न चात्मजीवनार्थाय सत्येनात्मानमालभे

«ເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ, ໂອ ເສືອ, ຂ້າຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງໜັກ. ແລະຂ້າຈະບໍ່ຍອມເພື່ອຊີວິດຂອງຕົນ ທໍາລາຍຄວາມຈິງ ໂດຍການຕໍ່ຮອງຢ່າງບໍ່ຊື່ສັດ.»

Verse 18

तस्मान्मुंच महाव्याघ्र मां सद्यः सुतवत्सलाम् । सखीजनस्य तं दत्त्वा समागच्छामि तेंतिकम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເສືອໃຫຍ່ ຈົ່ງປ່ອຍຂ້າພະເຈົ້າໃນທັນທີ—ຂ້າພະເຈົ້າຮັກລູກດັ່ງຊີວິດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຝາກເຂົາໄວ້ກັບໝູ່ຍິງ ແລ້ວຈະກັບມາຫາເຈົ້າອີກ.

Verse 19

व्याघ्र उवाच । कथं मृत्युमुखं प्राप्य निष्क्रम्य च कथञ्चन । भूयस्तत्रैव निर्यासि तस्मात्त्वां भक्षयाम्यहम्

ເສືອກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າໄດ້ເຖິງປາກແຫ່ງຄວາມຕາຍແລ້ວ ຈະຫຼຸດພົ້ນອອກມາໄດ້ແນວໃດ ແລ້ວຈະກັບໄປທີ່ນັ້ນອີກໄດ້ຢ່າງໃດ? ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກິນເຈົ້າ.”

Verse 20

नन्दिन्युवाच । शपथैरागमिष्यामि यैः पुनर्व्याघ्र तेंऽतिकम् । तानाकर्णय मे वक्त्रात्ततो युक्तं समाचर

ນັນດິນີກ່າວວ່າ: “ໂອ ເສືອ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບມາຫາເຈົ້າອີກ ໂດຍຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄຳສາບານອັນສັກສິດ. ຈົ່ງຟັງຄຳປະຕິຍານນັ້ນຈາກປາກຂ້າພະເຈົ້າ; ແລ້ວຈຶ່ງກະທຳຕາມທີ່ຄວນແລະເໝາະສົມ.”

Verse 21

यत्पापं ब्रह्महत्यायां मातापित्रोश्च वंचने । तेन पापेन लिप्येहं नागच्छामि पुनर्यदि

“ບາບໃດທີ່ຢູ່ໃນການຂ້າພຣາຫມັນ ແລະບາບໃດທີ່ຢູ່ໃນການຫລອກລວງພໍ່ແມ່—ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບນັ້ນໃນທີ່ນີ້ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກັບມາອີກ.”

Verse 22

विवस्त्रं स्नानसक्तानां दिवामैथुनगामिनाम् । यत्पापं तेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

“ບາບໃດຂອງຜູ້ທີ່ອາບນ້ຳແບບເປືອຍກາຍແລະຫມົກມຸ່ນ ແລະບາບໃດຂອງຜູ້ທີ່ເສບສົມສູ່ກັນໃນຕອນກາງວັນ—ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບນັ້ນ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກັບມາອີກ.”

Verse 23

रजस्वलानुसक्तानां यत्पापं नग्नशायिनाम् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ຄົບຄືນກັບຍິງມີເລືອດເດືອນ ແລະບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ນອນແກ້ຜ້າ—ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກບາບນັ້ນປົກຄຸມ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ।

Verse 24

विश्वासघातकानां च कृतघ्नानां च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ແລະບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ອະກະຕັນຍູ—ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກບາບນັ້ນປົກຄຸມ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ।

Verse 25

गोकन्याब्राह्मणानां च दूषकानां च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ລະເມີດ ຫຼືທຳໃຫ້ເປື້ອນເປືອດ ຕໍ່ງົວ, ສາວນ້ອຍ, ແລະພຣາຫມະນ—ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກບາບນັ້ນປົກຄຸມ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ।

Verse 26

वृथापाकप्रकर्तृणां वृथामांसाशिनां च यत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ປຸງອາຫານໂດຍບໍ່ມີເຫດແຫ່ງທຳ ແລະບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ກິນເນື້ອສັດໂດຍໄຮ້ເຫດ—ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກບາບນັ້ນປົກຄຸມ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ।

Verse 27

व्रतभंगप्रकर्तृणामनृतौ गामिनां च यत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ທຳລາຍວຣະຕະ (ຄຳປະຕິຍານ) ແລະບາບໃດທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ໄປຕາມຄຳມຸສາ—ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກບາບນັ້ນປົກຄຸມ ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ។

Verse 28

पैशुन्यसूचकानां च यत्पापं शस्त्रकर्मणाम् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ບາບໃດທີ່ເປັນຂອງຜູ້ນິນທາ ແລະຜູ້ຊີ້ໂທດ, ແລະບາບໃດທີ່ເປັນຂອງຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາວຸດຮຸນແຮງ—ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະທັບດ້ວຍບາບນັ້ນ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກັບມາອີກ.