Adhyaya 40

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेषा भवता प्रोक्ता ब्राह्मी तत्र महाशिला । मोक्षदा सर्वजंतूनां तथा पातकनाशिनी

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ຫີນໃຫຍ່ອັນມີມະຫິມານັ້ນ ທີ່ທ່ານເອີ້ນວ່າ ‘ພຣາຫມີ’ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ມັນໃຫ້ໂມກສະແກ່ສັດທັງປວງ ແລະທຳລາຍບາບໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 2

सा कथं स्थापिता तत्र किंप्रभावा च सूतज । एतन्नो ब्रूहि निःशेषं न हि तृप्यामहे वयम्

ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ, ມັນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນັ້ນແນວໃດ ແລະມີອານຸພາບຢ່າງໃດ? ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ເພາະພວກເຮົາຍັງບໍ່ອິ່ມໃຈ।

Verse 3

सूत उवाच । ब्रह्मलोकनिविष्टस्य ब्रह्मणोऽ व्यक्तजन्मनः । पुराऽभून्महती चिन्ता तीर्थयात्रासमुद्भवा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນພຣະຫມະໂລກ ຜູ້ມີກຳເນີດອັນບໍ່ປາກົດ ຖືກຄວາມກັງວົນອັນໃຫຍ່ຄອບງຳ ອັນເກີດຈາກເລື່ອງການຈາລະຈອນໄປຕາມຕີຣະຖະ (ທີ່ສັກສິດ)។

Verse 4

सर्वेषामेव देवानां संति तीर्थानि भूतले । मुक्त्वा मां तन्मया कार्यं तीर्थमेकं धरातले

(ພຣະອົງຄິດວ່າ) «ບັນດາເທວະທັງປວງລ້ວນມີຕີຣຖະອັນສັກສິດຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ; ແຕ່ຂ້າພະອົງຜູ້ດຽວຍັງບໍ່ມີ. ດັ່ງນັ້ນຄວນສ້າງຕີຣຖະໜຶ່ງໃນໂລກ ເພື່ອອຸທິດແດ່ຂ້າພະອົງ»។

Verse 5

यत्र त्रिकालमासाद्य कर्म संध्यासमुद्भवम् । मर्त्यलोकं समासाद्य करोमि तदनंतरम्

«ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນສາມສັນທະຍາ (ເຊົ້າ ທ່ຽງ ແລງ) ຂ້າພະອົງຈະໄປເຖິງ ແລະປະກອບພິທີກຳທີ່ເກີດຈາກສັນທະຍາ; ຫຼັງຈາກນັ້ນຈະມາສູ່ໂລກມະນຸດ ແລະກະທຳຕາມຄວນ»។

Verse 6

तथान्यदपि यत्किञ्चित्कर्म धर्म्यं हितावहम् । तत्करोमि यथान्येऽपि चक्रुर्देवाः शिवादयः

«ອີກທັງ ກຳອື່ນໆ ໃດໆກໍຕາມທີ່ເປັນທຳ ແລະເປັນປະໂຫຍດ ຂ້າພະອົງຈະກະທຳທັງນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບເທວະທັງຫຼາຍ ທີ່ມີພຣະສິວະ (Śiva) ເປັນຜູ້ນຳ ໄດ້ກະທຳແລ້ວ»។

Verse 7

न स्वर्गेऽस्ति हि कृत्यानामधिकारोऽत्र कश्चन । शुभानां कर्मणामेव केवलं भुज्यते फलम्

«ໃນສະຫວັນນັ້ນ ບໍ່ມີສິດຫຼືໂອກາດໃດໆ ໃນການກະທຳກຳອີກ; ທີ່ນັ້ນມີແຕ່ການເສບສົມຜົນຂອງກຳອັນດີທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ແລ້ວເທົ່ານັ້ນ»។

Verse 8

तस्माद्यत्र धरापृष्ठे शिलेयं निपतिष्यति । त्रिसंध्यं तत्र गन्तव्यमनुष्ठानार्थमेव हि

«ດັ່ງນັ້ນ ບ່ອນໃດໃນແຜ່ນດິນທີ່ຫີນນີ້ຈະຕົກລົງ ກໍຄວນໄປບ່ອນນັ້ນໃນສາມສັນທະຍາ ເພື່ອການປະຕິບັດພິທີທາງທຳເທົ່ານັ້ນ»។

Verse 9

एवमुक्त्वा सुविस्तीर्णां शिलां तामा सनोद्भवाम् । प्रचिक्षेप धरापृष्ठं समुद्दिश्य पितामहः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຂວ້າງຫີນແຜ່ກວ້າງອັນຮາບພຽງ ທີ່ເກີດຈາກສະນາ ໄປສູ່ຜິວແຜ່ນດິນ ໂດຍມຸ່ງໄປຫາທີ່ຫມາຍອັນກຳນົດໄວ້ຂອງມັນ।

Verse 10

अथ सा पतिता भूमौ सर्वरत्नमयी शिला । चमत्कारपुरे क्षेत्रे सर्वक्षेत्रमहोदये

ແລ້ວຫີນນັ້ນອັນປະກອບດ້ວຍແກ້ວມະນີທຸກປະເພດ ກໍຕົກລົງສູ່ແຜ່ນດິນ ໃນເຂດສັກສິດແຫ່ງ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ ອັນເປັນຄວາມຮຸ່ງໂຮງຍິ່ງໃຫຍ່ໃນບັນດາເຂດທີ່ສັກສິດທັງປວງ।

Verse 11

तत आगत्य लोकेशः स्वयमेव धरातलम् । तत्क्षेत्रं वीक्षयामास व्याप्तं तीर्थैः समन्ततः

ຈາກນັ້ນ ໂລເກສະ ໄດ້ເສັດລົງສູ່ແຜ່ນດິນດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລະໄດ້ຊົມເບິ່ງເຂດສັກສິດນັ້ນ ທີ່ແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວທຸກທິດດ້ວຍຕີຣຖະທັງຫຼາຍ।

Verse 12

ततः पुण्यतमे देशे दृष्ट्वा तां समुपस्थिताम् । शिलामानंदमापन्नः प्रोवाच तदनन्तरम्

ຈາກນັ້ນ ໃນດິນແດນອັນມີບຸນຍິ່ງທີ່ສຸດ ເມື່ອເຫັນຫີນນັ້ນມາປາກົດຢູ່ ພຣະອົງກໍເກີດຄວາມອິ່ມເອີບດ້ວຍອານັນທະ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທັນທີຕໍ່ຈາກນັ້ນ।

Verse 14

सलिलेन विना यस्मान्न क्रिया संप्रवर्तते । तस्मादत्र मया कार्यः शुचितोयो महाह्रदः

ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີນ້ຳ ພິທີກຳທາງທຳມະຍ່ອມບໍ່ອາດດຳເນີນໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ນີ້ເຮົາຈະຕ້ອງສ້າງຫນອງໃຫຍ່ ໃຫ້ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳອັນບໍລິສຸດ।

Verse 15

ततः संचिंतयामास स्वसुतां च सरस्वतीम् । जन संस्पर्शभीत्या च पातालतलवाहिनीम्

ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ພິຈາລະນາເຖິງບຸດສາວຂອງຕົນ ຄື ພຣະນາງສະຣັສວະຕີ—ຜູ້ທີ່ດ້ວຍຄວາມຢ້ານການສຳຜັດຈາກມະນຸດ ຈຶ່ງໄຫຼຜ່ານຊັ້ນແຫ່ງປາຕາລາ (ໂລກໃຕ້)។

Verse 16

अथ भूमितलं भित्त्वा प्रादुर्भूता महानदी । तां शिलाममलैस्तोयैः क्षालयन्ती समंततः

ຈາກນັ້ນ ນາງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ໄດ້ແຍກຜິວໜ້າດິນ ແລ້ວປາກົດຂຶ້ນ—ພ້ອມຊຳລະຫີນນັ້ນທຸກດ້ານ ດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດອັນໄຮ້ມົນທິນ।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । त्वयात्रैव सदा स्थेयं शिलायां मम संनिधौ । संध्यात्रयेऽपि त्वत्तोयैर्येन कृत्यं करोम्यहम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ທີ່ນີ້ຕະຫຼອດໄປ ຢູ່ເທິງຫີນນີ້ ໃນຄວາມສະຖິດໃກ້ຊິດຂອງເຮົາ; ເພາະແມ່ນແຕ່ໃນສາມສັນທະຍາ ເຮົາກໍປະກອບພິທີຕາມທຳນຽມດ້ວຍນ້ຳຂອງເຈົ້າ»។

Verse 19

तथा ये मानवाः स्नानं करिष्यंति जले तव । ते यास्यंति परां सिद्धिं दुर्लभां देवा मानुषैः

«ເຊັ່ນດຽວກັນ ມະນຸດໃດທີ່ຈະອາບນ້ຳໃນນ້ຳຂອງເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະໄດ້ບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ—ຫາຍາກຍິ່ງ ທັງໃນໝູ່ເທວະ ແລະ ມະນຸດ»។

Verse 20

सरस्वत्युवाच । अहं कन्या सुरश्रेष्ठ पातालतलवाहिनी । जनस्पर्शभयाद्भीता नागच्छामि महीतले

ພຣະນາງສະຣັສວະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນໝູ່ເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນນາງພຣະກັນຍາ ແລະໄຫຼຜ່ານດິນແດນປາຕາລາ. ເນື່ອງຈາກຢ້ານການສຳຜັດຈາກມະນຸດ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຂຶ້ນສູ່ຜິວໜ້າແຜ່ນດິນ»។

Verse 21

तवादेशोऽन्यथा नैव मया कार्यः कथंचन । एवं मत्वा सुरश्रेष्ठ यद्युक्तं तत्समाचर

«ຄໍາສັ່ງຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ກະທໍາໃຫ້ຜິດໄປແຕ່ຢ່າງໃດ. ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ, ຈົ່ງປະພຶດຕາມທີ່ສົມຄວນ»।

Verse 22

ब्रह्मोवाच । तवार्थे कल्पयिष्यामि स्थानेऽत्रैव महाह्रदम् । अगम्यं सर्वमर्त्यानां तत्र त्वं स्थातुमर्हसि

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສ້າງມະຫາຫຼົ່ມນ້ໍາໃຫຍ່ໃນບ່ອນນີ້ເທົ່ານັ້ນ—ບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍມະນຸດທັງປວງ. ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຄວນພັກອາໄສ»।

Verse 23

एवमुक्त्वा स देवेशश्चखान च महाह्रदम् । ततः सरस्वती तत्र स्वस्थानमकरो दथ

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເທວະເຈົ້າໄດ້ຂຸດຂຶ້ນເປັນມະຫາຫຼົ່ມນ້ໍາໃຫຍ່. ຈາກນັ້ນ ພຣະນາງສະຣັສວະຕີໄດ້ເຮັດບ່ອນນັ້ນເປັນທີ່ພັກອາໄສຂອງພຣະນາງ.

Verse 24

ततो दृष्टिविषान्सर्पानादिदेश पितामहः । युष्माभिः सर्वदा स्थेयं ह्रदेस्मिञ्छासनान्मम

ຕໍ່ມາ ພຣະປິຕາມະຫະໄດ້ມີພຣະບັນຊາແກ່ງູຜູ້ມີພິດໃນສາຍຕາວ່າ: «ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງຂ້າ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ໃນຫຼົ່ມນ້ໍານີ້ຕະຫຼອດໄປ»।

Verse 25

यथा सरस्वतीं मर्त्या न स्पृशंति कथंचन । भवद्भिः सर्वथा कार्यं तथा पन्नगसत्तमाः

«ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດທັງປວງບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງພຣະນາງສະຣັສວະຕີໄດ້ແຕ່ຢ່າງໃດ—ພວກເຈົ້າຈົ່ງກະທໍາໃຫ້ສໍາເລັດທຸກປະການ, ໂອ ພະນັກຄະສັດຕະມະ»।

Verse 26

सूत उवाच । एवं ब्रह्मा व्यवस्थाप्य तत्र क्षेत्रे सरस्वतीम् । तां च चित्रशिलां मध्ये ब्रह्मलोकं जगाम ह

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສະຖາປະນາ ພຣະນາງສະຣັສວະຕີ ໃນກະເສດອັນສັກສິດນັ້ນ ແລະວາງນາງໄວ້ກາງ ຈິຕຣະສິລາ ແລ້ວເສດັດໄປສູ່ ພຣະຫມາໂລກາ।

Verse 27

अथ मंकणकोनाम महर्षिः संशितव्रतः । क्षेत्रे तत्र समायातो विषविद्याविचक्षणः

ຕໍ່ມາ ມະຫາຣິສີນາມ ມັງກະນະກະ ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະ ແລະຊໍານານໃນວິຊາພິດ ໄດ້ມາຮອດສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ।

Verse 28

सक्रमाद्भ्रममाणस्तु तस्मिन्सर्पाभिरक्षिते । तं मुनिं वेष्टयामासुर्बबन्धुश्चैव पाशकैः

ແຕ່ເມື່ອທ່ານກ້າວເຂົ້າໄປ ແລະເລີ່ມເດີນວຽນຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ງູພິທັກຮັກສານັ້ນ ງູເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ພັນຮອບມຸນີ ແລະມັດໄວ້ແນ່ນຫນາ ດັ່ງຖືກຜູກດ້ວຍບາສາ।

Verse 29

सोऽपि विद्याबलात्सर्पान्निर्विषांस्तांश्चकारह । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कृत्वा च पितृतर्पणम् । निष्क्रांतः सलिलात्तस्मात्कृतकृत्यो मुदान्वितः

ທ່ານກໍໂດຍພະລັງແຫ່ງວິຊາອັນສັກສິດ ເຮັດໃຫ້ງູເຫຼົ່ານັ້ນປອດພິດ ແລະບໍ່ອັນຕະລາຍ. ແລ້ວທ່ານອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນ ກາຍເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະຖວາຍທັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຂຶ້ນຈາກນ້ຳ ດ້ວຍກິດສໍາເລັດ ແລະໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ।

Verse 30

ततश्चक्रे मुनिर्यावत्सम्यक्कुशपरिग्रहम् । दर्भाग्रेणास्य हस्ताग्रं पाटितं तावदेव हि

ຕໍ່ມາ ມຸນີໄດ້ເລີ່ມຈັບຖືຫຍ້າກຸສະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ; ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ປາຍມືຂອງທ່ານຖືກບາດໂດຍປາຍຫຍ້າດັຣພະອັນຄົມກິ່ງ।

Verse 31

अथ तस्मात्क्षताज्जातस्तस्य शाकरसो महान् । तं दृष्ट्वा स विशेषेण हर्षितो विस्मयान्वितः

ແລ້ວຈາກບາດແຜນັ້ນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນການໄຫຼອອກອັນໃຫຍ່ ດັ່ງນ້ຳຫວານຄ້າຍນ້ຳຕານ. ເຫັນແລ້ວ ທ່ານຍິ່ງປິຕິຍິນດີ ແລະອັດສະຈັນໃຈ.

Verse 32

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय नृत्यं चक्रे ततः परम् । ब्राह्मीं शिलां समारुह्य आनंदाश्रुपरिप्लुतः

ຮູ້ວ່າ “ຂ້ອຍໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ” ແລ້ວທ່ານກໍເລີ່ມຟ້ອນລຳ. ຂຶ້ນໄປເທິງຫີນສັກສິດອັນເນື່ອງກັບພຣະພຣະຫມາ ແລະຖືກຊຸມດ້ວຍນ້ຳຕາແຫ່ງປິຕິ.

Verse 33

अथैवं नृत्यमानस्य मुनेस्तस्य महात्मनः । लास्यं चक्रे ततः सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

ເມື່ອມຸນີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນຟ້ອນລຳຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ແລ້ວໂລກທັງໝົດ—ທັງສິ່ງຢືນຢູ່ນິ່ງ ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ກໍພາກັນຟ້ອນຕາມທ່ານ.

Verse 34

चमत्कारपुरं कृत्स्नं भग्नं नष्टा द्विजोत्तमाः । प्रासादैर्ध्वंसितैस्तत्र हाहाकारो महानभूत्

ນະຄອນຈະມັດກາຣະປຸຣະທັງໝົດແຕກພັງ; ບັນດາດວິຊະໂອດຕະມະ (ພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ) ພິນາດສູນ. ເມື່ອປາສາດພັງທະລາຍ ກໍເກີດສຽງຮ້ອງໄຫ້ອັນໃຫຍ່.

Verse 35

ततो देवगणाः सर्वे तद्दृष्ट्वा तस्य चेष्टितम् । लास्यस्य वारणार्थाय प्रोचुर्वृषभवाहनम्

ຕໍ່ມາ ເທວະຫມູ່ທັງປວງ ເຫັນການກະທຳຂອງທ່ານແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີພາຫະນະເປັນພະວົງວົວ (ວຶສະພະວາຫະນະ) ເພື່ອຂໍໃຫ້ຫ້າມການຟ້ອນນັ້ນ.

Verse 36

अनेन नृत्यमानेन जगत्स्थावरजंगमम् । नृत्यं करोति देवेश तस्माद्गत्वा निवारय

ເນື່ອງຈາກຜູ້ນີ້ກຳລັງຟ້ອນ ໂລກທັງປວງ—ທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ກໍຟ້ອນຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມເທວະ ໄປຫ້າມເຂົາເຖີດ.

Verse 37

नान्यः शक्तः सुरश्रेष्ठ मुनिमेनं कथंचन । निषेधयितुमीशान ततः कुरु जगद्धितम्

ບໍ່ມີໃຜອື່ນສາມາດຫ້າມມຸນີຜູ້ນີ້ໄດ້ເລີຍ ໂອ ເທວະຜູ້ປະເສີດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ອີສານະ ຈົ່ງກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງໂລກ.

Verse 38

अथ तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । कृत्वा रूपं द्विजेंद्रस्य तत्सकाशमुपाद्रवत्

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ຜູ້ມີທຸງເປັນຮູບງົວ—ໄດ້ແປງຮູບເປັນພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດ ແລະຮີບໄປຫາທີ່ນັ້ນທັນທີ.

Verse 39

अब्रवीच्च मुने कस्मात्त्वयैतन्नृत्यतेऽधुना । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

ແລ້ວພຣະອົງກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີ, ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງຟ້ອນຢ່າງນີ້ໃນບັດນີ້? ຈົ່ງບອກເຫດຜົນໃຫ້ໄວ; ເພາະພວກເຮົາສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງ.”

Verse 40

एवमुक्तः स विप्रेंद्रः शंकरेण द्विजोत्तमाः । हस्तं संदर्शयामास तस्य शाकरसान्वितम्

ເມື່ອຖືກພຣະສັງກະຣະກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ສູງສຸດນັ້ນໄດ້ຍົກມືຂອງຕົນສະແດງ—ມືທີ່ປະກອບດ້ວຍ “ຊາກະຣະສະ” ອັນອັດສະຈັນ.

Verse 41

किं नपश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकरसो महान् । संजातः क्षतवक्त्रेण तस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າບໍ່ເຫັນບໍ? ຈາກມືຂອງຂ້າ ໄດ້ເກີດນ້ຳອ້ອຍຫວານອັນໃຫຍ່—ເກີດເນື່ອງຈາກບາດແຜທີ່ປາກ; ດັ່ງນັ້ນ ສິດທິ (ຄວາມສຳເລັດພິເສດ) ໄດ້ມາຫາຂ້າ.

Verse 42

एतस्मात्कारणाद्विप्र नृत्यमेतत्करोम्यहम् । आनंदं परमं प्राप्य सिद्धिजं सिद्धसत्तम

ດ້ວຍເຫດນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າຈຶ່ງຟ້ອນລຳນີ້. ເມື່ອໄດ້ຮັບອານັນດາອັນສູງສຸດ ທີ່ເກີດຈາກສິດທິ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ສຳເລັດ.

Verse 43

एवं तु वदतस्तस्य भगवान्वृषभध्वजः । अंगुष्ठं ताडयामास स्वांगुल्यग्रेण तत्क्षणात्

ເມື່ອເຂົາກໍາລັງເວົ້າຢ່າງນັ້ນ, ພຣະຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ (ວຣິສະພະທະວະຈະ) ໄດ້ແຕະ/ຕີນິ້ວໂປ້ງຂອງພຣະອົງ ດ້ວຍປາຍນິ້ວຂອງພຣະອົງ ໃນທັນທີ.

Verse 44

निश्चक्राम ततो भस्म हिमस्फटिकसंनिभम् । क्षताग्रात्सहसा तस्य महाविस्मयकारकम्

ແລ້ວຈາກປາຍບາດແຜນັ້ນ ຂີ້ເທົ່າສີຂາວ ຄ້າຍຜົນຶກນ້ຳແຂງ ໄດ້ພຸ່ງອອກມາຢ່າງກະທັນຫັນ, ເຮັດໃຫ້ເຂົາພິສົດພິສົດຢ່າງໃຫຍ່.

Verse 45

ततः प्रोवाच तं विप्रं स देवो द्विजसत्तमाः । यस्यांगुष्ठाग्रतो मह्यं निष्क्रांतं भस्म पांडुरम्

ແລ້ວພຣະເທວະໄດ້ກ່າວກັບພຣາຫມັນນັ້ນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ, ຈາກປາຍນິ້ວໂປ້ງຂອງຂ້າ ໄດ້ອອກມາຂີ້ເທົ່າສີຂາວຈາງ.”

Verse 46

तथाप्यहं मुनिश्रेष्ठ न नृत्यं कर्तुमुत्सहे । त्वं पुनर्नृत्यसे कस्मादपि शाकरसेक्षणात्

ແມ່ນແທ້ກໍຕາມ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີໃຈຈະຟ້ອນ. ແຕ່ເຈົ້າຟ້ອນເພາະຫຍັງ ເພີ່ງແຕ່ເຫັນ śākarasa ເທົ່ານັ້ນ?

Verse 47

विरामं कुरु तस्मात्त्वं नृत्यादस्माद्विगर्हितात् । तपः क्षरति विप्रेन्द्र नृत्यगीताद्द्विजन्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຢຸດການຟ້ອນທີ່ຖືກຕຳນິນີ້. ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຕະປະ (tapas) ຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ຍ່ອມຫຼຸດລົງເນື່ອງຈາກການຟ້ອນແລະຮ້ອງເພງ.

Verse 49

अब्रवीत्त्वामहं मन्ये नान्यं देवान्महेश्वरात् । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा न स्यात्तपःक्षतिः

ລາວກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ບໍ່ມີເທວະອື່ນໃດສູງກວ່າ ມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara). ດັ່ງນັ້ນ ຂໍພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ຕະປະຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເສຍຫາຍ.”

Verse 50

श्रीभगवानुवाच । तपस्ते मत्प्रसादेन वृद्धिं शस्यति नित्यशः । स्थानेऽत्र भवता सार्धमहं स्थास्यामि सर्वदा

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກກ່າວວ່າ: “ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ຕະປະຂອງເຈົ້າຈະເຕີບໃຫຍ່ ແລະບັງເກີດຜົນເປັນນິດ. ແລະໃນສະຖານທີ່ນີ້ ເຮົາຈະສະຖິດຢູ່ຄຽງຂ້າງເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ.”

Verse 51

आनन्दितेन भवता प्रार्थितोऽहं यतो मुने । आनन्देश्वरसंज्ञस्तु ख्यातिं यास्यामि भूतले । एतत्पुरं च मे नाम्ना आनन्दाख्यं भविष्यति

ໂອ ມຸນີ, ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ອ້ອນວອນເຮົາດ້ວຍຄວາມປິຕິອານັນທະ, ເຮົາຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນໂລກດ້ວຍນາມ “Ānandeśvara”. ແລະເມືອງນີ້ກໍຈະໄດ້ຊື່ຕາມນາມຂອງເຮົາວ່າ “Ānandā”.

Verse 52

एवमुक्त्वा महादेवो गतश्चादर्शनं ततः । सोऽपि मंकणकस्तत्र तपस्तेपे मुनीश्वरः

ເມື່ອມະຫາເທວະ ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ທີ່ນັ້ນ ມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າ ມັງກະນະກະ ຍັງຄົງປະພຶດຕະປະສະຍາ.

Verse 54

तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा स्याद्दारुणं विषम् । नो चेद्वयं गमिष्यामः सर्वलोक पराभवम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍທ່ານໂປດປານໃຫ້ພວກເຮົາ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເກີດພິດອັນນ່າຢ້ານ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ພວກເຮົາຈະພິນາດຕໍ່ໜ້າທຸກໂລກ.

Verse 55

मंकणक उवाच । अनृतं न मया प्रोक्तं स्वैरेणापि कदाचन । तस्मादेवंविधाः सर्वे जलसर्पा भविष्यथ

ມັງກະນະກະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມສະບາຍໃຈຫຼືປະມາດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າທັງໝົດຈະເປັນງູນ້ຳດັ່ງນີ້.”

Verse 56

सूत उवाच । ततःप्रभृति संजाता जलसर्पा महीतले । तद्वद्रूपा द्विजिह्वाश्च केवलं विषवर्जिताः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: “ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ງູນ້ຳໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ; ມີຮູບຮ່າງດັ່ງນັ້ນ ມີລີ້ນສອງແສກ ແຕ່ປາດສະຈາກພິດທັງປວງ.”

Verse 57

अथ तस्मिन्ह्रदे मर्त्याः स्नात्वा सारस्वते शुभे । स्पृष्ट्वा चित्रशिलां तां च प्रयांति परमां गतिम्

ຕໍ່ມາ ໃນຫຼົງນ້ຳນັ້ນ ມະນຸດທັງຫຼາຍ ໄດ້ອາບນ້ຳໃນນ້ຳສາຣັສວະຕະອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະໄດ້ແຕະຫີນຈິດຣະສິລາ ກໍບັນລຸຄະຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 58

अथ भीतः सहस्राक्षो गत्वा देवं पितामहम् । यमेन सहितस्तूर्णं प्रोवाचेदं वचस्तदा

ແລ້ວນັ້ນ ສະຫັດສະຣາກສະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ຫວາດກົວ ໄດ້ຮີບໄປຫາ ພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະພ້ອມກັບ ພຣະຍະມະ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ໃນເວລານັ້ນ។

Verse 59

त्वत्प्रसादात्समुद्वीक्ष्य गच्छंति मनुजा दिवम् । पितामह महातीर्थं यत्त्वया विहितं क्षितौ । सारस्वतं नरास्तत्र स्नात्वा यांति त्रिविष्टपम्

“ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ມະນຸດເມື່ອໄດ້ເຫັນມັນ ກໍໄປສູ່ສະຫວັນ. ໂອ ພິຕາມະຫາ, ມະຫາຕີຣຖະທີ່ພຣະອົງວາງໄວ້ໃນແຜ່ນດິນ—ສາຣັສວະຕະ—ຜູ້ໃດອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ເຖິງ ຕຣິວິສະຕະປະ (ແດນສະຫວັນ).”

Verse 60

अपि पापसमाचाराः सर्वधर्मबहिष्कृताः । तत्र स्नात्वा शिलां स्पृष्ट्वा तदैवायांति सद्गतिम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍບາບ ແລະຖືກຂັບອອກຈາກທຸກທໍາ ເມື່ອອາບນ້ໍາທີ່ນັ້ນ ແລະແຕະຫີນອັນສັກສິດ ກໍຈະໄດ້ເຖິງຄວາມໄປດີໃນທັນທີ।

Verse 61

यम उवाच । अप्रमाणं विभो कर्म संप्रयातं ममोचितम् । शुभाशुभपरिज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्

ພຣະຍະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ພາລະກິດທີ່ກໍານົດໃຫ້ຂ້າພະອົງ ກາຍເປັນອະສິ້ນສຸດ ແລະບໍ່ແນ່ນອນ; ເພາະຂ້າພະອົງຕ້ອງຮູ້ແຍກກຳດີກຳຊົ່ວຂອງສັດມີກາຍທັງປວງ.”

Verse 62

तस्मात्त्यज त्वं मां देव यद्वा तत्तीर्थमुत्तमम् । यत्प्रभावाज्जनैर्हीनाः संजाता नरका मम

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເທວະ, ຈົ່ງປະຖິ້ມຂ້າພະອົງ—ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຈົ່ງຍ້າຍອອກຕີຣຖະອັນສູງສຸດນັ້ນ; ເພາະດ້ວຍພະລັງອານຸພາບຂອງມັນ ນະຣົກຂອງຂ້າພະອົງກາຍເປັນວ່າງເປົ່າຈາກຜູ້ຄົນ.”

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यमस्य प्रपितामहः । प्राह पार्श्वस्थितं शक्रं तत्तीर्थं नय संक्षयम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພະຍົມ ປູ່ທວດຂອງພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບພະອິນທຣະຜູ້ຢືນຢູ່ຂ້າງໆວ່າ: «ຈົ່ງນໍາຕີຣຖະນັ້ນໄປສູ່ຄວາມພິນາດໃຫ້ສິ້ນ»។

Verse 64

ततः शक्रो ह्रदं गत्वा पूरयामास पांसुभिः । ह्रदं सारस्वतं तं च तां च चित्रशिलां द्विजाः

ຕໍ່ມາ ພະອິນທຣະໄດ້ໄປຫາຫຼຸມນໍ້າ ແລ້ວເຕີມມັນດ້ວຍຝຸ່ນດິນ—ທັງຫຼຸມນໍ້າສາຣັສວະຕະນັ້ນ ແລະ ຈິຕຣະສິລາອັນພິສົດນັ້ນ, ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ।

Verse 65

अद्यापि मनुजः सम्यक्त स्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । यः करोति तपश्चर्यां स शीघं सिद्धिमाप्नुयात्

ແມ່ນແຕ່ທຸກມື້ນີ້ ຜູ້ໃດຢູ່ປະຈໍາໃນສະຖານທີ່ນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ປະພຶດຕະປະສະຍາ (ຕະປັດ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບສິດທິ—ຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານ—ໄວພິເສດ।

Verse 66

सोऽपि मंकणकस्तत्र सार्द्धं देवेन शंभुना । तिष्ठत्यद्यापि विप्रेंद्र पूरितं चैव पांसुभिः

ມັງກະນະກະນັ້ນກໍຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນທຸກມື້ນີ້ ພ້ອມກັບພຣະເທວະ ຊັມພູ (ພຣະສິວະ)؛ ແລະສະຖານທີ່ນັ້ນກໍຍັງເຕັມໄປດ້ວຍຝຸ່ນດິນ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ।

Verse 67

लिंगं मंकणकन्यस्तं तत्रास्ति सुमहोदयम् । तत्स्पृष्ट्वा मानवाः पापैर्मुच्यंते द्विजसत्तमाः

ທີ່ນັ້ນມີລິງຄະທີ່ມັງກະນະກະໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້ ມີສະຫງ່າລາສີຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອມະນຸດໄດ້ແຕະຕ້ອງມັນ ກໍຖືກປົດປ່ອຍຈາກບາບ, ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 68

माघ शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पापैरपि संयुक्तः शिवलोके महीयते

ໃນວັນທີ 14 ຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນມາຄະ ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການເຊີດຊູໃນໂລກພຣະສິວະ ແມ່ນແຕ່ຍັງມີບາບຕິດຕົວກໍຕາມ।

Verse 93

अथ ते पन्नगाः प्रोचुः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् । भगवन्निर्विषाः सर्वे वयं हि भवता कृताः

ແລ້ວພວກນາກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກ່າວ ໂດຍກົດກົ້ມກາບມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າ: “ໂອ ຜູ້ມີພຣະຄຸນ, ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາທຸກຕົນພົ້ນຈາກພິດ.”