Adhyaya 139

Verse 1

सूत उवाच । धर्मराजेश्वरोत्थं च माहात्म्यं द्विजसत्तमाः । यन्मया प्रश्रुतं पुण्यं सकाशात्स्वपितुः पुरा

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ເປັນດວິຊະອັນປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຄຸນຄ່າອັນສັກສິດ (ມາຫາຕະມະຍະ) ທີ່ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງດ້ວຍ ທັມມະຣາເຈສະວະຣະ; ເປັນກຸສົນຢ່າງຍິ່ງ, ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຟັງມາແຕ່ດົນຈາກບິດາຂອງຕົນ.

Verse 2

तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यातं सर्व पातकनाशनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດມັນ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ. ມັນໂດງດັງແມ່ນແຕ່ໃນສາມໂລກ ແລະທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 3

तत्र क्षेत्रे पुरा विप्रः कश्यपान्वयसंभवः । उपाध्याय इति ख्यातो वेदविद्यापरायणः

ໃນເຂດສັກສິດນັ້ນ ໃນການກ່ອນກ່ອນ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງ ເກີດໃນສາຍຕະກູນຂອງ ກັດສະຍະປະ. ທ່ານໂດງດັງນາມວ່າ «ອຸປາທະຍາຍະ» ແລະໝັ້ນຄົງໃນວິຊາເວດະທັງປວງ.

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । स्वाध्यायनियमस्थस्य प्रभूतविभवस्य च

ເມື່ອທ່ານເຖົ້າເຖິງວັຍຊ່ວງທ້າຍ ກໍມີບຸດຊາຍເກີດຂຶ້ນແກ່ທ່ານ—ຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນການສຶກສາພຣະເວດ (ສະວາດຍາຍ) ແລະວິໄນຕະປະສະຍາ ພ້ອມທັງມີຊັບສົມບັດຫຼາຍ.

Verse 5

पञ्चवर्षकमात्रस्तु यदा जज्ञे च तत्सुतः । तदा मृत्युवशं प्राप्तः पितृमातृसुदुःखकृत्

ແຕ່ເມື່ອບຸດນັ້ນເຕີບໄດ້ພຽງຫ້າປີ ກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ.

Verse 6

ततः स ब्राह्मणः कोपं चक्रे वैवस्वतोपरि । धर्मराजगृहं प्राप्तं दृष्ट्वा निजकुमारकम्

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນນັ້ນໂກດແຄ້ນຕໍ່ໄວວັສວະຕະ (ພຣະຍະມະ)؛ ເມື່ອເຫັນລູກນ້ອຍຂອງຕົນຖືກນຳໄປຮອດເຮືອນຂອງທັມມະຣາຊາ ກໍຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ.

Verse 7

आदाय सलिलं हस्ते शुचिर्भूत्वासमाहितः । प्रददौ दारुणं शापं धर्मराजाय दुःखितः

ລາວຕັກນ້ຳໄວ້ໃນຝາມື ຊຳລະກາຍໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ໃຈຍັງຫວັ່ນໄຫວ; ຜູ້ເສົ້າໂສກນັ້ນໄດ້ປະກາດຄຳສາບອັນຮ້າຍແຮງແກ່ທັມມະຣາຊາ.

Verse 8

अपुत्रोऽद्य कृतो यस्मादहं तेन दुरात्मना । अतः सोऽपि च दुष्टात्मा यमोऽपुत्रो भविष्यति

«ເນື່ອງຈາກຄົນຊົ່ວນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍກາຍເປັນຄົນບໍ່ມີບຸດໃນມື້ນີ້; ດັ່ງນັ້ນ ຍະມະຜູ້ຈິດຊົ່ວນັ້ນກໍຈະເປັນຄົນບໍ່ມີບຸດເຊັ່ນກັນ»।

Verse 9

तथास्य भूतले लोको नैव पूजां विधास्यति । कीर्तयिष्यति नो नाम यथान्येषां दिवौकसाम्

ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກເທິງພື້ນດິນ ບໍ່ມີໃຜຈະບູຊາທ່ານ ແລະບໍ່ມີໃຜຈະສັນລະເສີນນາມຂອງທ່ານ ເຫມືອນທີ່ເຂົາສັນລະເສີນນາມເທວະອື່ນໆໃນສະຫວັນ।

Verse 10

यः कश्चित्प्रातरुत्थाय नाम चास्य ग्रही ष्यति । मंगल्यकरणे चाथ विघ्नं तस्य भविष्यति

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຕື່ນຂຶ້ນໃນຕອນເຊົ້າ ແລ້ວເອີ້ນນາມຂອງທ່ານ ໃນການກະທຳອັນເປັນມົງຄຸນ ອຸປະສັກຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ນັ້ນ।

Verse 11

तं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य यमः शापं सुदारुणम् । स्वधर्मे वर्तमानस्तु ततो दुःखा न्वितोऽभवत्

ເມື່ອຍົມະໄດ້ຍິນຄຳສາບອັນຮ້າຍແຮງຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣາຫມັນນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນວ່າທ່ານດຳລົງຢູ່ໃນທຳຂອງຕົນ ຕໍ່ມາກໍຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ।

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । कृतांजलिपुटो भूत्वा यमः प्राह पितामहम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຍົມະໄດ້ໄປຫາສຳນັກຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລ້ວປະນົມມືເປັນອັນຈະລີດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພິຕາມະຫາ (ພຣະອົງຜູ້ເປັນປູ່)។

Verse 13

पश्य देवेश शप्तोऽहं निर्दोषोपि द्विजन्मना । स्वधर्मे वर्तमानस्तु यथान्यः प्राकृतो जनः

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂໍຈົ່ງເບິ່ງ: ແມ່ນແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແຕ່ກໍຖືກດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ສາບ. ແມ່ນແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້າດຳລົງຢູ່ໃນທຳຂອງຕົນ ແຕ່ກໍກາຍເປັນເຫມືອນຄົນທົ່ວໄປອື່ນໆ।

Verse 14

तस्मादहं त्यजिष्यामि नियोगं ते पितामह । ब्रह्मशापभया द्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພິຕາມະຫາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະທິ້ງພາລະກິດທີ່ທ່ານມອບໃຫ້ ເນື່ອງຈາກຢ້ານກົວຄໍາສາບຂອງພຣະພຣະຫມາ. ຄໍາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວນີ້ແມ່ນສັດຈິງ.

Verse 15

पुरा मांडव्यशापेन शूद्रयोन्यवतारितः । सांप्रतं पुत्ररहितः कृतोऽपूज्यश्च सत्तम

ໃນກ່ອນການ ເນື່ອງຈາກຄໍາສາບຂອງ ມານດະວະຍະ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກໃຫ້ລົງເກີດໃນຄອບຄົວຊູດຣະ. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຄຸນທຳ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກເຮັດໃຫ້ບໍ່ມີບຸດ ແລະຖືກພາກອອກຈາກການນັບຖືອັນຄວນໄດ້.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनं वैवस्वतस्य च । तत्कालोचितमाहेदं स्वयमेव शतक्रतुः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງ ໄວວັສວະຕະ (ຍະມະ) ທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ, ຊະຕະກຣະຕຸ (ອິນດຣະ) ໄດ້ຕອບກັບດ້ວຍຕົນເອງ ດ້ວຍຄໍາແນະນໍາທີ່ເໝາະກັບການນັ້ນ.

Verse 17

युक्तमुक्तमनेनैतद्धर्मराजेन पद्मज । नियोगे वर्तमानेन तावकीये सुरेश्वर

ໂອ ປັດມະຊະ (ພຣະພຣະຫມາ), ສິ່ງທີ່ທ່ານທັມມະຣາຊະນີ້ໄດ້ກ່າວ ແມ່ນຖືກຕ້ອງແທ້. ເພາະລາວປະພຶດຢູ່ໃນພາລະກິດທີ່ເປັນຂອງທ່ານ, ໂອ ຈອມເທວະດາ.

Verse 18

अवश्यमेव मर्त्ये च मनुष्याः समये स्थिताः । बाल्ये वा यौवने वाथ वार्धक्ये वा पितामह । संहर्तव्या न संदेहो नाकाले च कथंचन

ແທ້ຈິງໃນໂລກມະຕະ, ມະນຸດທັງຫຼາຍຢືນຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດແຫ່ງເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້—ຈະເປັນໄວເດັກ, ໄວໜຸ່ມ, ຫຼືໄວແກ່, ໂອ ພິຕາມະຫາ. ພວກເຂົາຕ້ອງຖືກເກັບກ່ຽວໄປແນ່ນອນ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ເກີນກ່ອນເວລາເດັດຂາດ.

Verse 19

एतदेव कृतं नाम धर्मराजाख्यमुत्तमम् । त्वया च सममित्रस्य समशस्त्रोर्महात्मनः

ການຈັດຕັ້ງນີ້ແທ້ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ຕຳແໜ່ງອັນປະເສີດ ທັມມະຣາຊາ» ເຈົ້າໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ ເພື່ອມະຫາອາດຕະມະ ຜູ້ມີມິດຕະພາບເທົ່າທຽມ ແລະມີອຳນາດແຫ່ງຄັນດາ (ດັນດະ) ເທົ່າກັນຕໍ່ທຸກຜູ້ຄົນ।

Verse 20

तस्मादद्य समालोक्य कश्चिदेव विचिंत्यताम् । उपायो येन निर्दोषो नियोगं कुरुते तव

ດັ່ງນັ້ນ ໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂໍໃຫ້ມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງພິຈາລະນາ ແລະຄິດຄົ້ນອຸບາຍໜຶ່ງ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາຢູ່ໂດຍບໍ່ມີມົນທິນ ແລະປະຕິບັດພະບັນຊາຂອງເຈົ້າໄດ້।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । ब्रह्मशापं न शक्तोऽह मन्यथाकर्तुमेवच । उपायं च करिष्यामि सांप्रतं त्रिदशाधिप

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄຳສາບແຊ່ງຂອງພຣາຫມັນກັບກາຍເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້. ແຕ່ໂອ ຈອມເທວະທັງສາມສິບ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະຄິດຄົ້ນອຸບາຍໜຶ່ງ»។

Verse 22

ततो ध्यानं प्रचक्रे स ब्रह्मा लोकपितामहः । तदर्थं सर्वदेवानां पुरतः सुस माहितः

ແລ້ວພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປິຕາມະຫາແຫ່ງໂລກ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສະມາທິອັນເລິກຊຶ້ງ ເພື່ອເລື່ອງນັ້ນ ໃນທ່າມກາງພຣະເທວະທັງປວງ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ।

Verse 23

तस्यैवं ध्यानसक्तस्य प्रादुर्भूताः समंततः । मूर्ता रोगाः सुरौद्रास्ते वातगुल्मकफात्मकाः । अष्टोत्तरशतप्रायाः प्रोचुस्तं च कृतादराः

ເມື່ອພຣະອົງຈົ່ງຈອງຢູ່ໃນສະມາທິດັ່ງນັ້ນ ໂຣກທີ່ມີຮູບກາຍກໍປາກົດຂຶ້ນຮອບດ້ານ ດຸດັນດັ່ງພຣະເທວະພິໂລດ ເປັນປະເພດ vāta, gulma, kapha. ເກືອບໜຶ່ງຮ້ອຍແປດ ພວກມັນໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 24

रोगा ऊचुः । किमर्थं देवदेवेश त्वया सृष्टा वयं विभो । आदेशो दीयतां शीघ्रं प्रसादः क्रियतामिति

ໂລກພະຍາດທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ, ຜູ້ມີອານຸພາບ! ເພາະຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງສ້າງພວກເຮົາ? ຂໍປະທານຄໍາສັ່ງໃຫ້ໄວ ແລະຂໍພຣະກະລຸນາ»។

Verse 25

व्रह्मोवाच । व्रजध्वं भूतले शीघ्रं ममादेशादसंशयम् । यमादेशान्मनुष्येषु गन्तव्यमविकल्पितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງໄປສູ່ໂລກມະນຸດໃຫ້ໄວ ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ ຢ່າສົງໄສ. ພາຍໃຕ້ອໍານາດຂອງພຣະຍະມະ ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຂົ້າໄປໃນມະນຸດ ໂດຍບໍ່ລັງເລ»។

Verse 26

एवमुक्त्त्वा तु तान्रोगांस्ततः प्राह पितामहः । धर्मराजं समीपस्थं भृशं दीनमधोमुखम्

ເມື່ອພຣະປິຕາມະຫະໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ໂລກພະຍາດເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງຫັນໄປກ່າວກັບພຣະທັມມະຣາຊ ຜູ້ຢືນຢູ່ໃກ້ໆ ດ້ວຍຄວາມເສົ້າໝອງ ແລະກົ້ມໜ້າລົງ।

Verse 27

एते ते व्याधयः सर्वे मया यम नियोजिताः । साहाय्यं च करिष्यंति सर्वकृ त्येषु सर्वदा

«ໂອ ພຣະຍະມະ, ໂລກພະຍາດເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດ ເຮົາໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເຈົ້າຄຸ້ມຄອງ. ພວກມັນຈະຊ່ວຍເຈົ້າເສມອ ໃນກິດທຸກຢ່າງ ທຸກເວລາ»។

Verse 28

यः कश्चिदधुना मर्त्यो गतायुः संप्रपद्यते । वधाय तस्य यत्नेन त्वया प्रेष्याः सदैव तु

«ບັດນີ້ ມະນຸດຜູ້ໃດກໍຕາມ ຜູ້ທີ່ອາຍຸໄດ້ສິ້ນສຸດ ເມື່ອປາກົດຕົວຂຶ້ນ, ເພື່ອນໍາເຂົາໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ຈົ່ງສົ່ງພວກມັນໄປໂດຍຄວາມພາກພຽນ ຢູ່ເສມອ»។

Verse 29

एतेषां जायते तेन जननाशसमुद्भवः । अपवादो धरापृष्ठे न च संजायते तव

ໂດຍອາໄສສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຄວາມພິນາດຂອງມະນຸດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຕາມຄວນ; ແລະໃນໜ້າດິນ ບໍ່ມີຄຳຕຳນິ ຫຼືຄວາມຕິຕຽນມາຕົກໃສ່ເຈົ້າເລີຍ।

Verse 31

ततस्तान्सकलान्व्याधीन्गृहीत्वा रविनंदनः । यमलोकं समासाद्य ततः प्रोवाच सादरम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະຍະມະ ບຸດແຫ່ງພຣະອາທິດ ໄດ້ນຳໂລກພະຍາດທັງປວງນັ້ນໄປ ແລະເຖິງຍະມະໂລກ; ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 32

पृष्ट्वापृष्ट्वा च गंतव्यं चित्रगुप्तं धरातले । गंतव्यं जननाशाय समये समुपस्थिते

ຈົ່ງຖາມແລ້ວຖາມອີກ ແລ້ວເດີນທາງໄປຫາ ຈິດຣະກຸບຕະ ໃນແຜ່ນດິນ. ເມື່ອເວລາທີ່ກຳນົດມາຮອດ ຈົ່ງໄປ—ເພື່ອໃຫ້ວົງຈອນແຫ່ງການເກີດດັບສິ້ນ।

Verse 33

परमस्ति मया तत्र स्थापितं लिंगमुत्तमम् । हाटकेश्वरजेक्षेत्रे सर्वपातकनाशनम्

ທີ່ນັ້ນ ຂ້າໄດ້ສະຖາປະນາ ລິງຄະ ອັນສູງສຸດ ແລະປະເສີດຍິ່ງ. ໃນເຂດສັກສິດຂອງ ຮາຕະເກສະວະຣະ ມັນທຳລາຍບາບທັງປວງ।

Verse 34

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । स युष्माभिः सदा त्याज्यो दूरतो वचनान्मम

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະເບິ່ງເຫັນລິງຄະນັ້ນດ້ວຍພັກຕິອັນແທ້—ຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຫ່າງຈາກເຂົາເຈົ້າເສມອ ແລະປ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບກວນ।

Verse 35

एवमुक्त्वा स तान्व्याधींस्ततो वैवस्वतः स्वयम् । तस्य विप्रस्य तं पुत्रं गृहीत्वा सत्वरं ययौ । तस्यैव मंदिरे रम्ये कृत्वा रूपं द्विजन्मनः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ໂລກະພະຍາດທັງຫຼາຍ ວາຍວັສວະຕະ (ພະຍົມ) ເອງ ກໍໄດ້ຮີບຮ້ອນນຳບຸດຂອງພຣາຫມັນນັ້ນໄປ. ໃນເຮືອນອັນງາມນັ້ນເອງ ພຣະອົງຈຶ່ງປ່ຽນຮູບເປັນພຣາຫມັນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ)។

Verse 36

अथासौ ब्राह्मणो दृष्ट्वा स्वं पुत्रं गृहमागतम् । सहितं विप्ररूपेण धर्मराजेन धीमता

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນນັ້ນເຫັນບຸດຂອງຕົນກັບມາຮອດເຮືອນ ໂດຍມີທຳມະຣາຊາຜູ້ສະຫລາດ ຢູ່ໃນຮູບພຣາຫມັນ ມາຄຽງຂ້າງນຳກັນ।

Verse 37

ततः प्रहृष्टचित्तेन सत्वरं सम्मुखो ययौ । पुत्रपुत्रेति जल्पन्स निजभार्यासमन्वितः

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍໃຈທີ່ປິຕິຍິນດີເຕັມລົ້ນ ລາວຮີບຮ້ອນອອກໄປຕ້ອນຮັບ ຮ້ອງວ່າ “ລູກເອີຍ, ລູກເອີຍ!” ພ້ອມກັບເມຍຂອງຕົນ।

Verse 38

परिष्वज्य ततो भूयो वाष्पपर्याकुलेक्षणः । आघ्राय च ततो मूर्ध्नि वाक्यमेतदुवाच ह

ແລ້ວລາວກໍກອດອີກຄັ້ງ ດວງຕາຂຸ່ນຄອງດ້ວຍນ້ຳຕາ. ຈາກນັ້ນກໍດົມກິ່ນທີ່ກະຫຼອດຫົວ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄຳນີ້ອອກມາ।

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । कथं पुत्र समायातस्त्वं तस्मा द्यममंदिरात् । न कश्चित्पुनरायाति यत्र गत्वाऽपि वीर्यवान्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ ເຈົ້າກັບມາໄດ້ແນວໃດຈາກວິຫານຂອງພະຍົມ? ບໍ່ມີໃຜກັບຄືນຈາກສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ແມ່ນແຕ່ຜູ້ກ້າຫານກໍຕ້ອງໄປ.”

Verse 41

कश्चायं ब्राह्मणः पार्श्वे तव संतिष्ठते सुत । दिव्येन तेजसा युक्तस्तं नमाम्यहमात्मज

«ລູກເອີຍ, ພຣາຫມັນຜູ້ໃດນີ້ຢືນຂ້າງເຈົ້າ—ປະດັບດ້ວຍຮັດສະມີທິບ? ລູກເອີຍ, ຂ້ອຍຂໍນົບນ້ອມທ່ານ»।

Verse 42

पुत्र उवाच । एष ब्राह्मणरूपेण समायातो यमः स्वयम् । मामादाय कृपाविष्टो ज्ञात्वा त्वां दुःखसंयुतम्

ລູກກ່າວວ່າ: «ຜູ້ນີ້ແມ່ນພຣະຍົມເອງ ຜູ້ມາໃນຮູບພຣາຫມັນ. ທ່ານໄດ້ນຳຂ້ອຍມາ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເພາະຮູ້ວ່າເຈົ້າຖືກທຸກຂ໌ສົກ.»

Verse 43

तस्मात्त्वं कुरु तातास्य शापानुग्रहमद्य वै । गृहप्राप्तस्य सुस्नेहाद्यद्यहं तव वल्लभः

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ມື້ນີ້ຈົ່ງແປງຄຳສາບຂອງທ່ານໃຫ້ເປັນພຣະພອນ. ເພາະຂ້ອຍກັບມາຮອດເຮືອນດ້ວຍຄວາມຮັກອັນເລິກ—ຖ້າຂ້ອຍເປັນທີ່ຮັກຂອງທ່ານແທ້—ຂໍໃຫ້ເຮັດເພື່ອທ່ານນັ້ນ.

Verse 44

ततस्तस्य प्रणामं स कृत्वा ब्राह्मणसत्तमः । व्रीडयाऽधोमुखो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम्

ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ. ດ້ວຍຄວາມອາຍຖ່ອມ ຈຶ່ງກົ້ມໜ້າລົງ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्पुत्रस्य मम प्राप्तिर्गतस्य यमसादनम्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ມື້ນີ້ການເກີດຂອງຂ້ອຍໄດ້ສຳເລັດຜົນ ແລະຊີວິດຂອງຂ້ອຍກໍໄດ້ມີຄວາມໝາຍແທ້—ເພາະຂ້ອຍໄດ້ກັບຄືນພົບລູກຊາຍ ຜູ້ເຄີຍໄປສູ່ສຳນັກຂອງພຣະຍົມ.»

Verse 46

त्वं च पुत्रकृते तात सन्तोषं परमं गतः । तस्मात्पुत्रेण संयुक्तो यथायं स्यात्तथा कुरु

ແລະ ທ່ານເອງ, ພໍ່ທີ່ຮັກແພງ, ກໍໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈອັນສູງສົ່ງຍ້ອນລູກຊາຍຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງຮ່ວມມືກັບລູກຊາຍຂອງທ່ານ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເລື່ອງນີ້ສໍາເລັດຜົນດ້ວຍດີ.

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । न मे स्यादनृतं वाक्यं कदा चिदपि पुत्रक । अपि स्वैरेण यत्प्रोक्तं किं पुनर्दुःखितेन च

ພາມມະນາ ໄດ້ກ່າວວ່າ: ລູກເອີຍ, ຄໍາເວົ້າຂອງພໍ່ບໍ່ມີວັນເປັນຄໍາຕົວະ. ຖ້າແມ້ແຕ່ຄໍາເວົ້າທີ່ເວົ້າຫຼິ້ນຍັງເປັນຄວາມຈິງ, ແລ້ວຄໍາເວົ້າທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຈະສັກສິດພຽງໃດ?

Verse 48

तस्मात्तस्य भवेत्पुत्रो दैवयोनिसमुद्भवः । न कथंचिदपि प्राज्ञ मम शापवशाद्ध्रुवम्

ດັ່ງນັ້ນ, ລູກຊາຍທີ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດຈາກເທບພະເຈົ້າຈະເກີດມາເພື່ອລາວ. ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາເອີຍ, ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງຄໍາສາບແຊ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ສິ່ງນີ້ແມ່ນແນ່ນອນ ແລະ ຈະບໍ່ເປັນຢ່າງອື່ນ.

Verse 49

भविष्यति सुतश्चान्यो मानुषीयोनिसंभवः । राजसूयाश्वमेधाभ्यां यश्चैनं तारयिष्यति

ແລະ ລູກຊາຍອີກຄົນໜຶ່ງຈະເກີດມາຈາກທ້ອງມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ຈະຊ່ວຍລາວໃຫ້ພົ້ນທຸກ ດ້ວຍການບູຊາຍັນ ລາຊະຊູຍະ ແລະ ອັດສະວະເມດ.

Verse 50

कोऽर्थः पुत्रेण जातेन यो न संतारणक्षमः । पितृपक्षं शुभं कर्म कृत्वा सर्वोत्तमं भुवि

ຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງ ຖ້າລູກຊາຍເກີດມາແລ້ວບໍ່ສາມາດຊ່ວຍບັນພະບຸລຸດໃຫ້ພົ້ນທຸກໄດ້? ດ້ວຍການປະກອບພິທີກໍາອັນເປັນມຸງຄຸນເພື່ອບັນພະບຸລຸດ, ລາວຈະກາຍເປັນຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນໂລກ.

Verse 51

तथा पूजाकृते योऽस्य शापो दत्तश्च वै पुरा । तत्रापि शृणु मे वाक्यं तस्य पुत्रक जल्पतः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ກ່ຽວກັບຄຳສາບທີ່ເຄີຍຖືກປະທານໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ເນື່ອງຈາກການບູຊາຂອງພຣະອົງ—ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າເຈົ້າດ້ວຍ ລູກເອີຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າເຈົ້າອະທິບາຍ।

Verse 52

वेदोक्तैर्विविधैर्मन्त्रैर्या पूजा चास्य संस्थिता । न भविष्यति सा लोके कथंचिदपि पुत्रक

ການບູຊາພຣະອົງທີ່ຖືກສ້າງຕັ້ງດ້ວຍມົນຕຣາຫຼາກຫຼາຍຕາມພຣະເວດ—ການບູຊານັ້ນຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນໂລກນີ້ໂດຍວິທີໃດໆ ລູກເອີຍ।

Verse 53

अस्य मानुषसंभूतैर्मन्त्रैः पूजा भविष्यति । विशिष्टा सर्वदेवेभ्यः सत्यमेतन्मयोदितम्

ການບູຊາພຣະເທວະອົງນີ້ ຈະກະທຳດ້ວຍມົນຕຣາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫມູ່ມະນຸດ; ແລະການບູຊານັ້ນຈະປະເສີດກວ່າການບູຊາແກ່ເທວະທັງປວງ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າເຈົ້າປະກາດ।

Verse 54

पुत्र उवाच । अहमेनं प्रतिष्ठाप्य द्रिजश्रेष्ठ महीतले । सम्यगाराधयिष्यामि किमन्यैर्विबुधैर्मम

ບຸດກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາພຣະອົງໄວ້ເທິງພື້ນດິນນີ້ແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາພຣະອົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງການເທວະອື່ນໃດອີກ?»

Verse 55

तस्मात्संकीर्तयिष्यामि मंत्रान्मानुषसंभवान् । तथा पूजाविधानं च त्वत्प्रसादेन पूर्वज

«ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສວດແລະປະກາດມົນຕຣາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫມູ່ມະນຸດ; ແລະຈະປະກາດພິທີບູຊາດ້ວຍ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ, ໂອ ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ຄວນເຄົາລົບ.»

Verse 56

ततः सुगं नः पन्थेति तस्य मंत्रं विधाय सः । समाचरत्प्रहृष्टात्मा धर्मराजस्य शृण्वतः

ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ຈັດທຳມົນຕຣາ «ຂໍໃຫ້ເສັ້ນທາງຂອງພວກເຮົາສະດວກ» ແລ້ວປະກອບພິທີດ້ວຍໃຈປິຕິ ໃນຂະນະທີ່ທັມມະຣາຊາ (ຍະມະ) ຟັງຢູ່।

Verse 58

यम उवाच । कथंचिदपि विप्रेद्र न मे स्याद्दर्शनं वृथा । अन्येषामपि देवानां तस्मात्प्रार्थय वांछि तम्

ຍະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພຣາຫມັນ, ຂໍຢ່າໃຫ້ການປາກົດຂອງຂ້າຕໍ່ເຈົ້າເປັນໄປໂດຍປ່າວ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂໍສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ ກ່ຽວກັບເທວະອື່ນໆ ດ້ວຍ»។

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । तवार्चां मम पुत्रोऽयं स्थापयिष्यति यामिह । तामनेनैव मंत्रेण यः कश्चित्पूजयेद्द्विजः

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: «ໂອ ຍະມະ, ບຸດຂອງຂ້ານີ້ຈະສ້າງຕັ້ງພຣະຮູບບູຊາຂອງເຈົ້າໄວ້ທີ່ນີ້. ແລະດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ໃດກໍຕາມ ບູຊາພຣະຮູບນັ້ນດ້ວຍມົນຕຣານີ້ເອງ…»

Verse 60

भवेत्संवत्सरं यावत्संप्राप्ते पंचमीदिने । मा तस्य पुत्रशोको हि इह लोके कथञ्चन

«…ຕະຫຼອດໜຶ່ງປີເຕັມ ຈົນຮອດວັນປັນຈະມີ (ວັນຂຶ້ນ 5 ຄ່ຳ) ຂໍຢ່າໃຫ້ເຂົາມີຄວາມໂສກເສົ້າເພາະບຸດ ໃນໂລກນີ້ເລີຍ»

Verse 61

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय संप्रहृष्टमना यमः । यमलोकं जगामाथ स्वाधिकारपरोऽभवत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຍະມະໄດ້ຮັບປາກດ້ວຍໃຈປິຕິວ່າ ‘ເປັນດັ່ງນັ້ນ’ ແລ້ວ. ຈາກນັ້ນລາວໄດ້ໄປຍັງຍະມະໂລກ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ໜ້າທີ່ເທວະຂອງຕົນ»

Verse 62

सोऽपि ब्राह्मणदायादः कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । यममाराधयामास मध्ये संस्थाप्य भक्तितः । पित्रा चोक्तेन मन्त्रेण तेनैव विधिपूर्वकम्

ທາຍາດຂອງພຣາຫມັນນັ້ນກໍໄດ້ສ້າງປະສາດອັນປະເສີດ ແລ້ວອັນເຊີນພຣະຍົມະໄວ້ກາງສະຖານດ້ວຍສັດທາ ແລະບູຊານະມັດສະການ ໂດຍໃຊ້ມັນຕຣາທີ່ບິດາໄດ້ກ່າວ ຕາມພິທີກຳມະວິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ។

Verse 63

ततश्च क्रमशः प्राप्य पुत्रपौत्राननेकशः । कालधर्ममनुप्राप्तश्चिरं स्थित्वा महीतले

ຕໍ່ມາຕາມລຳດັບເວລາ ລາວໄດ້ລູກຊາຍແລະຫຼານຫຼາຍຄົນ; ແລະເມື່ອຢູ່ໃນໂລກນີ້ດົນນານແລ້ວ ກໍເຂົ້າສູ່ທຳມະຂອງກາລະ—ຄວາມຕາຍ ອັນເປັນຈຸດຈົບທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້.

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुराणेयत्पुरा श्रुतम् । यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । नापमृत्युर्भवेत्तस्य न च शोकः सुतोद्भवः

ທັງໝົດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງ ດັ່ງທີ່ເຄີຍໄດ້ຍິນໃນປຸຣານະແຕ່ກ່ອນ. ຜູ້ໃດທີ່ດ້ວຍສັດທາ ສວດຫຼືປະກາດເລື່ອງນີ້ໃນວັນປັນຈະມີ (Pañcamī) ເມື່ອມາຮອດ—ຄວາມຕາຍກ່ອນເວລາຈະບໍ່ເກີດແກ່ລາວ ແລະຄວາມໂສກທີ່ເກີດຈາກລູກຫຼານກໍຈະບໍ່ມີ.

Verse 97

तच्छ्रुत्वाथ यमः प्रोच्चैः सुप्रसन्नेन चेतसा । तं ब्राह्मण मुवाचेदं हर्षगद्गदयागिरा

ເມື່ອພຣະຍົມະໄດ້ຟັງແລ້ວ ກໍເວົ້າດັງໆດ້ວຍໃຈທີ່ປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ; ແລະເມື່ອຫັນໄປຫາພຣາຫມັນນັ້ນ ກໍໄດ້ກ່າວຄຳເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍສຽງສັ່ນເພາະຄວາມປິຕິ.