Adhyaya 240

Verse 1

ब्रह्मोवाच । हरेर्दीपस्तु मद्दीपादधिकोऽयं प्रकुर्वतः । वैकुण्ठवास एव स्यान्ममैश्वर्यमवांछितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ດວງໄຟທີ່ຖວາຍແດ່ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ນີ້ ສູງສົ່ງກວ່າດວງໄຟທີ່ຖວາຍແດ່ຂ້າ. ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດນີ້ ຈະໄດ້ພັກອາໄສໃນໄວກຸນຖະ (Vaikuṇṭha) ຢ່າງແນ່ນອນ—ເປັນສິຣິສົມບັດທິພະອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້.”

Verse 2

नारद उवाच । दीपोऽयं विष्णुभवने मन्त्रवद्विहितो नरैः । सदा विशेषफलदश्चातुर्मास्येऽधिकः कथम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ການຖວາຍດວງໄຟນີ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະວິສນຸ ທີ່ມະນຸດປະຕິບັດດ້ວຍມັນຕຣາ ແລະພິທີອັນຖືກຕ້ອງ—ແມ່ນໃຫ້ຜົນບຸນພິເສດຢູ່ເສມອ—ແຕ່ເປັນຫຍັງໃນລະດູຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ຈຶ່ງຍິ່ງໄດ້ຜົນຫຼາຍກວ່າ?”

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुर्नित्याधिदैवं मे विष्णुः पूज्यः सदा मम । विष्णुमेनं सदा ध्याये विष्णुर्मत्तः परो हि सः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ພຣະວິສນຸແມ່ນເທວະສູງສຸດອັນນິລັນດອນຂອງຂ້າ; ພຣະວິສນຸເປັນຜູ້ຄວນບູຊາຂອງຂ້າຢູ່ເສມອ. ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາພຣະວິສນຸນີ້ຢູ່ເສມອ—ແທ້ຈິງ ພຣະວິສນຸສູງກວ່າຂ້າ.”

Verse 4

स विष्णु वल्लभो दीपः सर्वदा पापहारकः । चातुर्मास्ये विशेषेण कामनासिद्धिकारकः

ດວງໄຟນັ້ນ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສນຸ ຍ່ອມກຳຈັດບາບໄດ້ຢູ່ເສມອ; ແລະໃນລະດູຈາຕຸຣມາສະຍະ (Cāturmāsya) ໂດຍພິເສດ ມັນເປັນເຫດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກຫວັງສຳເລັດ.

Verse 5

विष्णुर्दीपेन संतुष्टो यथा भवति पुत्रक । तथा यज्ञसहस्रैश्च वरं नैव प्रयच्छति

ໂອ ລູກນ້ອຍ, ພຣະວິສນຸ ພໍໃຈດ້ວຍການຖວາຍປະທີບ ຢ່າງທີ່ແມ່ນ ກະທັ້ງພິທີຍັດຍະນັບພັນ ກໍບໍ່ອາດບັງຄັບໃຫ້ພຣະອົງປະທານພອນໄດ້ງ່າຍດາຍເທົ່ານັ້ນ.

Verse 6

स्वल्प व्ययेन दीपस्य फलमानंतकं नृणाम् । अनंतशयने प्राप्ते पुण्यसंख्या न विद्यते

ໃຊ້ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນ້ອຍໆ ການຖວາຍປະທີບກໍໃຫ້ຜົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດແກ່ມະນຸດ; ເມື່ອຖວາຍແດ່ ອະນັນຕະຊະຍະນະ (ພຣະວິສນຸຜູ້ເອີ້ນພັກຢູ່ເທິງອະນັນຕະ) ບຸນກໍນັບບໍ່ໄດ້.

Verse 7

तस्मात्सर्वात्मभावेन श्रद्धया संयुतेन च । दीपप्रदानं कुरुते हरेः पापैर्न लिप्यते

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດຖວາຍປະທີບດ້ວຍໃຈທັງໝົດ ພ້ອມດ້ວຍສັດທາ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຖືກບາບເປື້ອນເປັນມົນທິນ ເພາະເປັນການຖວາຍແດ່ ຮະຣິ (ພຣະວິສນຸ).

Verse 8

उपचारैः षोडशकैर्यतिरूपे हरौ पुनः । दीपप्रदाने विहिते सर्वमुद्द्योतितं जगत्

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ເມື່ອຖວາຍປະທີບຢ່າງຖືກພິທີ ແດ່ ຮະຣິ ໃນຮູບຂອງຍະຕິ (ນັກບວດຜູ້ຖືພຣະວິນັຍ) ພ້ອມດ້ວຍອຸປະຈາຣະ 16 ປະການ, ກ່າວກັນວ່າ ໂລກທັງປວງຖືກສ່ອງສະຫວ່າງຂຶ້ນ.

Verse 9

दीपादनंतरं ब्रह्मन्नन्नस्य च निवेदनम् । त्रयोदश्या भक्तियुक्तैः कार्यं मोक्षपदस्थितैः

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຫຼັງຈາກຖວາຍປະທີບແລ້ວ ຄວນນໍາອາຫານໄປນິເວທະນະ (ຖວາຍເປັນເຄື່ອງບູຊາ) ດ້ວຍ; ໃນວັນຕຣະໂຍດະຊີ (ວັນທີ 13 ຕາມຈັນທະຄະຕິ) ຜູ້ມຸ່ງຫາສະຖານະແຫ່ງຫຼຸດພົ້ນ ຄວນເຮັດດ້ວຍພັກຕິແລະສັດທາ.

Verse 10

अमृतं संपरित्यज्य यदन्नं देवता अपि । स्पृहयंति गृहस्थस्य गृहद्वारगताः सदा

ແມ່ນແຕ່ເທວະດາທັງຫຼາຍກໍຍັງລະອະມຣິດ ແລ້ວປາຖະໜາອາຫານຂອງຄົນຄອບຄົວ ດຸດດັ່ງຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູເຮືອນຂອງເຂົາເສມອ.

Verse 11

हरौ सुप्ते विशेषेण प्रदेयः प्रत्यहं नरैः । फलैरर्घ्यो विष्णुतुष्ट्यै तत्कालसमुदा हृतैः

ໂດຍສະເພາະໃນເວລາທີ່ກ່າວວ່າ ພຣະຫຣິ ‘ບັນທົມ’ (ໃນຈາຕຸຣມາສະຍາ) ປະຊາຊົນຄວນຖວາຍອັຣຄະຍະທຸກມື້ ດ້ວຍຜົນໄມ້ທີ່ເພິ່ງໄດ້ມາໃນເວລານັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະວິດສະນຸພໍໃຈ.

Verse 12

तांबूलवल्लीपत्रैश्च तथा पूगफलैः शुभैः । द्राक्षाजंब्वाम्रजफलैरक्रोडैर्दाडिमैरपि

ດ້ວຍໃບພືດຕາມບູລະ (ໃບໝາກ) ແລະໝາກພູກອັນເປັນມງຄົດ ພ້ອມທັງຜົນໄມ້ເຊັ່ນ ອະງຸ່ນ, ຈັມບູ, ໝາກມ່ວງ, ໝາກວໍນັດ, ແລະໝາກທັບທິມ ກໍຄວນນຳມາຖວາຍ.

Verse 13

बीजपूरफलैश्चैव दद्यादर्घ्यं सुभक्तितः । शंखतोयं समादाय तस्योपरि फलं शुभम्

ແລະດ້ວຍຜົນບີຊະປູຣະດ້ວຍ ຄວນຖວາຍອັຣຄະຍະດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ. ນຳນ້ຳໃສ່ຫອຍສັງຂ໌ ແລ້ວວາງຜົນໄມ້ອັນເປັນມງຄົດໄວ້ເທິງນັ້ນ.

Verse 14

मंत्रेणानेन विप्रेन्द्र केशवाय निवेदयेत् । पुनराचमनं देयमन्नदानादनंतरम्

“ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ” ດ້ວຍມັນຕຣານີ້ເທົ່ານັ້ນ ຄວນນຳເຄື່ອງຖວາຍໄປຖວາຍແດ່ພຣະເກສະວະ. ຫຼັງຈາກການໃຫ້ທານອາຫານ ຄວນໃຫ້/ປະຕິບັດອາຈະມະນະອີກຄັ້ງໃນທັນທີ.

Verse 15

आर्तिक्यं च ततः कुर्यात्सर्वपापविनाशनम् । चतुर्दश्या नमस्कुर्याद्विष्णवे यतिरूपिणे

ແລ້ວຈຶ່ງຄວນປະກອບພິທີອາຣາຕີ ອັນທຳລາຍບາບທັງປວງ. ໃນວັນທີ 14 (caturdaśī) ຄວນນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະວິດສະນຸ ໃນຮູບຂອງຍະຕິ (ນັກບວດ).

Verse 16

पंचदश्या भ्रमः कार्यः सर्वदिक्षु द्विजैः सह । सप्तसागरजै स्तोयैर्दत्तैर्यत्फलमाप्यते

ໃນວັນທີ 15 (pañcadaśī) ຄວນເຮັດການວຽນຂວາ (pradakṣiṇā) ໄປທຸກທິດ ຮ່ວມກັບພຣາຫມັນ. ດ້ວຍການຖວາຍນ້ຳທີ່ນຳມາຈາກມະຫາສະໝຸດທັງ 7 ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຜົນບຸນຕາມມາດຕານັ້ນ.

Verse 17

तत्तोयदानाच्च हरेः प्राप्यते विष्णुवल्लभैः । चतुर्वारभ्रमीभिश्च जगत्सर्वं चराचरम्

ແລະດ້ວຍການຖວາຍນ້ຳນັ້ນ ຜູ້ຮັກພຣະວິດສະນຸຈະໄດ້ບັນລຸພຣະຫຣິ. ຜູ້ທີ່ວຽນຂວາ 4 ຄັ້ງ ກໍເຫມືອນໄດ້ຄອບຄຸມໂລກທັງປວງ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ໄວ້ໃນວົງບູຊາ.

Verse 18

क्रांतं भवति विप्राग्र्य तत्तीर्थगमनादिकम् । षोडश्या देवसायुज्यं चिन्तयेद्योगवित्तमः

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ດ້ວຍສິ່ງນີ້ ການໄປຍັງຕີຣະຖະ (tīrtha) ແລະພິທີປະພຶດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ກໍສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ໃນວັນທີ 16 (ṣoḍaśī) ຜູ້ຮູ້ຍະໂຍກຄວນພິຈາລະນາສະມາທິເຖິງການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບເທວະ (deva-sāyujya).

Verse 19

आत्मनश्च हरेर्नित्यं न मूर्तिं भावयेत्तदा । मूर्तामूर्तस्वरूप त्वाद्दृश्यो भवति योगवित्

ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ຄວນປັ້ນແຕ່ງພາບຮູບອັນຈຳກັດ ທັງຕໍ່ຕົນເອງ ຫຼືຕໍ່ພຣະຫຣິ. ເນື່ອງຈາກສະພາວະນັ້ນມີທັງຮູບແລະອະຮູບ ຜູ້ຮູ້ຍະໂຍກຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ “ເຫັນ” ຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 20

तस्मिन्दृष्टे निवर्तेत सदसद्रूपजा क्रिया । आत्मानं तेजसां मध्ये चिन्तयेत्सूर्यवर्चसम्

ເມື່ອໄດ້ເຫັນ «ຕັດຕະ» ນັ້ນ ກິດຈະກຳທີ່ເກີດຈາກຄວາມຄິດ «ມີ ແລະ ບໍ່ມີ» ຈະສິ້ນລົງ. ຄວນພິຈາລະນາອາດຕະມັນທ່າມກາງແສງເຕຊະ ສະຫວ່າງດັ່ງພຣະອາທິດ.

Verse 21

अहमेव सदा विष्णुरित्यात्मनि विचारयन् । लभते वैष्णवं देहं जीवन्मुक्तो द्विजो भवेत्

ເມື່ອພິຈາລະນາໃນຕົນວ່າ «ຂ້ອຍນີ້ແທ້ໆແມ່ນວິສນຸ ຢູ່ເສມອ» ກໍຈະໄດ້ຮັບກາຍວາຍສະນະວະ; ພຣາຫມັນນັ້ນເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຂະນະຍັງມີຊີວິດ (jīvanmukta).

Verse 22

चातुर्मास्ये विशेषेण योगयुक्तो द्विजो भवेत् । इयं भक्तिः समादिष्टा मोक्षमार्गप्रदे हरौ

ໂດຍສະເພາະໃນລະດູການສັກສິດ ຈາຕຸຣມາສະຍະ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຄວນຝຶກວິໄນ ແລະ ຜູກຈິດກັບໂຍຄະ. ພັກຕິຕໍ່ພຣະຫາຣິນີ້ຖືກບັນຍັດ ເພາະໃຫ້ທາງໄປສູ່ໂມກສະ.