Adhyaya 234

Verse 1

ब्रह्मोवाच । पितॄणां तर्पणं कुर्याच्छ्रद्धायुक्तेन चेतसा । स्नानावसाने नित्यं च गुप्ते देवे महाफलम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ດ້ວຍໃຈທີ່ມີສັດທາ ພຶງເຮັດຕັຣປະນະ (ຖວາຍນ້ຳ) ແດ່ບັນພະບຸລຸດ; ເມື່ອອາບນ້ຳສຳເລັດ ພຶງເຮັດທຸກມື້—ເປັນຜົນໃຫຍ່ ໃນພຣະເທວະພາຍໃນອັນເຊື່ອງຊ້ອນ।

Verse 2

संगमे सरितोस्तत्र पितॄन्संतर्प्य देवताः । जपहोमादिकर्माणि कृत्वा फलमनंतकम्

ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ທຳໃຫ້ບັນພະບຸລຸດອິ່ມໃຈ ແລະບູຊາພຣະເທວະທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງເຮັດກິດເຊັ່ນ ຈະປະ (ສວດມົນ) ແລະ ໂຫມ (ບູຊາໄຟ) ຈະໄດ້ຜົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ।

Verse 3

गोविंदस्मरणं कृत्वा पश्चात्कार्याः शुभाः क्रियाः । एष एव पितृदेवमनुष्यादिषु तृप्तिदः

ເມື່ອໄດ້ລະລຶກເຖິງ ໂຄວິນດະ (Govinda) ກ່ອນແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນເຮັດພິທີກຳອັນມົງຄຸນ. ການລະລຶກນີ້ແຫຼະ ເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈແກ່ບັນພະບຸລຸດ ພຣະເທວະ ແລະມະນຸດ ຕະຫຼອດທັງສັດທັງຫຼາຍ।

Verse 4

श्रद्धां धर्मयुतां नाम स्मृतिपूतानि कारयेत् । कर्माणि सकलानीह चातुर्मास्ये गुणोत्तरे

ພຶງປູກຝັງສັດທາທີ່ປະກອບດ້ວຍທຳມະ ແລະເຮັດກິດທັງປວງໃນໂລກນີ້ ໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍການລະລຶກອັນສັກສິດ. ໃນລະດູສີ່ເດືອນອັນປະເສີດ (ຈາຕຸຣມາສະຍະ) ຄຸນຄ່າຈະຍິ່ງສູງຂຶ້ນ।

Verse 5

सत्संगो द्विजभक्तिश्च गुरुदेवाग्नि तर्पणम् । गोप्रदानं वेदपाठः सत्क्रियासत्यभाषणम्

ການຄົບຫາສັດບຸລຸດ (ສັດສັງຄະ), ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ການຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ຄູບາອາຈານ ພຣະເທວະ ແລະອັກນິ (ໄຟສັກສິດ), ການໃຫ້ທານໂຄ, ການອ່ານພຣະເວດ, ການປະພຶດດີ ແລະການເວົ້າຄວາມຈິງ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຮູບແບບທຳມະທີ່ຖືກສັນລະເສີນ।

Verse 6

गोभक्तिर्दानभक्तिश्च सदा धर्मस्य साधनम् । कृष्णे सुप्ते विशेषेण नियमोऽपि महा फलः

ຄວາມພັກດີຕໍ່ງົວ ແລະ ຄວາມພັກດີໃນການໃຫ້ທານ ເປັນເຄື່ອງສ້າງທຳມະຢູ່ເສມອ. ເມື່ອພຣະກຣິສນະ “ບັນທົມ” ໃນການຈາຕຸຣມາສະຍະ ແມ່ນແຕ່ນິຍະມະທີ່ຕັ້ງໃຈຮັກສາກໍໄດ້ຜົນໃຫຍ່ໂດຍພິເສດ.

Verse 7

नारद उवाच । नियमः कीदृशो ब्रह्मन्फलं च नियमेन किम् । नियमेन हरिस्तुष्टो यथा भवति तद्वद

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ນິຍະມະແມ່ນແນວໃດ? ແລະ ຜົນທີ່ໄດ້ຈາກນິຍະມະແມ່ນຫຍັງ? ຂໍຈົ່ງກ່າວໃຫ້ຮູ້ວ່າ ດ້ວຍນິຍະມະນີ້ ພຣະຫຣິ (Hari) ຈຶ່ງພໍພຣະໄທແນວໃດ.”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । नियमश्चक्षुरादीनां क्रियासु विविधासु च । कार्यो विद्यावता पुंसा तत्प्रयोगान्महासुखम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ນິຍະມະແມ່ນການຄວບຄຸມອິນຊີເຊັ່ນ ຕາ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງການປະພຶດໃນກິດຈະກຳຫຼາຍປະການ. ຜູ້ມີປັນຍາຄວນປະຕິບັດ; ຈາກການນຳໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ບັງເກີດຄວາມສຸກອັນໃຫຍ່.”

Verse 9

एतत्षड्वर्गहरणं रिपुनिग्रहणं परम् । अध्यात्ममूलमेतद्धि परमं सौख्यकारणम्

ນິຍະມະນີ້ກຳຈັດ “ຫົກກຸ່ມ” ແລະເປັນການຂົ່ມຂືນສັດຕູພາຍໃນຢ່າງສູງສຸດ. ມີຮາກຖານຢູ່ໃນອັດຍາດຕະມະ, ມັນແມ່ນເຫດປັດໃຈອັນສູງສຸດແຫ່ງຄວາມສຸກແທ້.

Verse 10

तत्र तिष्ठंति नियतं क्षमासत्यादयो गुणाः । विवेकरूपिणः सर्वे तद्विष्णोः परमं पदम्

ທີ່ນັ້ນ ຄຸນທຳເຊັ່ນ ຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມຈິງ ເປັນຕົ້ນ ຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ; ທຸກຢ່າງມີຮູບແບບເປັນວິເວກ (ປັນຍາແຍກແຍະ). ນັ້ນແມ່ນພຣະບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ.

Verse 11

कृत्वा भवति यज्ञान्यत्कृतकृत्यत्वमत्र तत् । स्यात्तस्य तत्पूर्वजानां येन ज्ञातमिदं पदम्

ເມື່ອໄດ້ກະທຳສິ່ງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນບັນລຸສະພາບ «ໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດແລ້ວ» ດຸດດັ່ງວ່າຍັດອື່ນໆກໍສຳເລັດພ້ອມ. ແມ່ນທັງບັນພະບຸລຸດຂອງລາວກໍໄດ້ຮັບອານຸສົງ ເນື່ອງຈາກໄດ້ຮູ້ຈັກສະຖານະອັນສູງສຸດນີ້.

Verse 12

तन्मुहूर्त्तमपि ध्यात्वा पापं जन्मशतोद्भवम् । भस्म साद्याति विहितं निरंजननिषेवणात्

ແມ່ນແຕ່ພຽງລະລຶກພິຈາລະນາໃນຂະນະເວລານັ້ນຊົ່ວພິບຕາ ບາບທີ່ເກີດຈາກຮ້ອຍຊາດກໍຖືກກຳນົດໃຫ້ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ໂດຍການເຂົ້າໄປພຶ່ງພາດ້ວຍສັດທາຕໍ່ພຣະນິຣັນຈະນະ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 13

प्रत्यहं संकुचत्यस्य क्षुत्पिपासादिकः श्रमः । स योगी नियमी नित्यं हरौ सुप्ते विशिष्यते

ທຸກມື້ໆ ຄວາມເມື່ອຍລ້າຈາກຄວາມຫິວ ຄວາມກະຫາຍ ແລະອື່ນໆ ຈະຫົດຫາຍລົງສຳລັບລາວ. ໂຍຄີຜູ້ມີວິໄນ ຜູ້ສຳລວມຕົນເປັນນິດ ຈະໂດດເດັ່ນເປັນພິເສດໃນການຈາຕຸຣມາສະຍະ ເມື່ອກ່າວວ່າພຣະຫຣິຢູ່ໃນພະນິດ.

Verse 14

चातुर्मास्ये नरो भक्त्या योगाभ्यासरतो न चेत् । तस्य हस्तात्परिभ्रष्टममृतं नात्र संशयः

ຖ້າໃນໄລຍະຈາຕຸຣມາສະຍະ ມະນຸດບໍ່ໄດ້ຝຶກໂຍຄະດ້ວຍສັດທາແລະຄວາມເພີ່ນພອນ ແລ້ວນ້ຳອະມຣິຕະເອງກໍເຫມືອນຫຼຸດຈາກມືຂອງລາວ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 15

मनो नियमितं येन सर्वेच्छासु सदागतम् । तस्य ज्ञाने च मोक्षे च कारणं मन एव हि

ສຳລັບຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ຄວບຄຸມຈິດ ອັນເຄີຍໄຫວໄປມາໃນຄວາມປາຖະໜາທັງປວງເປັນນິດ ຈິດນັ້ນແຫຼະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດທັງປັນຍາອັນແທ້ ແລະ ໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 16

मनोनियमने यत्नः कार्यः प्रज्ञावता सदा । मनसा सुगृहीतेन ज्ञानाप्तिरखिला ध्रुवम्

ຜູ້ມີປັນຍາພຶງພາຍາຍາມຄວບຄຸມໃຈຢູ່ເສມອ. ເມື່ອໃຈຖືກຝຶກຄອບຄອງດີ ການໄດ້ຮັບປັນຍາຮູ້ທັງປວງຍ່ອມແນ່ນອນ.

Verse 17

तन्मनः क्षमया ग्राह्यं यथा वह्निश्च वारिणा । एकया क्षमया सर्वो नियमः कथितो बुधैः

ໃຈນັ້ນພຶງຖືກຫ້າມດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ເຫມືອນໄຟຖືກດັບດ້ວຍນ້ຳ. ດ້ວຍຄຸນທຳອັນດຽວ—ຄວາມອົດທົນ—ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ວິໄນທັງປວງສຳເລັດແລ້ວ.

Verse 18

सत्यमेकं परो धर्मः सत्यमेकं परं तपः । सत्यमेकं परं ज्ञानं सत्ये धर्मः प्रतिष्ठितः

ຄວາມຈິງພຽງຢ່າງດຽວແມ່ນທຳອັນສູງສຸດ; ຄວາມຈິງພຽງຢ່າງດຽວແມ່ນຕະປະອັນສູງສຸດ. ຄວາມຈິງພຽງຢ່າງດຽວແມ່ນປັນຍາຮູ້ອັນສູງສຸດ; ທຳຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງຄວາມຈິງ.

Verse 19

धर्ममूलमहिंसा च मनसा तां च चितयन् । कर्मणा च तथा वाचा तत एतां समाचरेत्

ອະຫິງສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ) ແມ່ນຮາກຖານຂອງທຳ. ດັ່ງນັ້ນພຶງຄິດຄຳນຶງໄວ້ໃນໃຈ ແລະປະພຶດຕາມດ້ວຍການກະທຳ ແລະວາຈາດ້ວຍ.

Verse 20

परस्वहरणं चौर्यं सर्वदा सर्वमानुषैः । चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मदेवस्ववर्जनम्

ການຫຍິບຢືມເອົາຂອງຜູ້ອື່ນແມ່ນການລັກຂະໂມຍ ມະນຸດທຸກຄົນພຶງຫຼີກເວັ້ນຢູ່ເສມອ. ແລະໃນຊ່ວງຈາຕຸຣມາສະຍາ ໂດຍສະເພາະ ພຶງງົດເວັ້ນການຍຶດຄອງຊັບສິນຂອງພຣາຫມັນ ແລະຂອງເທວະ (ວັດ/ເທວາລັຍ).

Verse 21

अकृत्यकरणं चैव वर्जनीयं सदा बुधैः । अहीनः सर्वकार्येषु यः सदा विप्र वर्तते

ການເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນເຮັດ ບັນດາຜູ້ຮູ້ຄວນຫຼີກເວັ້ນເສມອ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດປະພຶດໃນກິດທຸກຢ່າງດ້ວຍຄວາມບໍ່ປະມາດ ແລະມີສະຕິເສມອ ຜູ້ນັ້ນຢູ່ຢ່າງຖືກທາງແທ້.

Verse 22

स च योगी महाप्राज्ञः प्रज्ञाचक्षुरहं नधीः । अहंकारो विषमिदं शरीरे वर्त्तते नृणाम्

ຍອກຄີນັ້ນເປັນຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເຫັນດ້ວຍຕາແຫ່ງວິເວກ ຮູ້ວ່າ «ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນປັນຍາ/ສະຕິປັນຍາ». ເພາະອະຫັງກາຣ (ອັດຕາ) ແມ່ນພິດລະອຽດທີ່ສິງສູ່ໃນກາຍຂອງມະນຸດ.

Verse 23

तस्मात्स सर्वदा त्याज्यः सुप्ते देवे विशेषतः । अनीहया जितक्रोधो जितलोभो भवेन्नरः

ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຄວນລະທິ້ງມັນເສມອ ໂດຍສະເພາະໃນເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າບັນທົມທິບ (ໃນຊ່ວງ ຈາຕຸຣມາສະຍາ). ໂດຍຄວາມບໍ່ຮົນຮົນຫາການ ມະນຸດຄວນເປັນຜູ້ຊະນະໂກຣດ ແລະຊະນະໂລບ.

Verse 24

तस्य पापसहस्राणि देहाद्यांति सहस्रधा । मोहं मानं पराजित्य शमरूपेण शत्रुणा

ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ບາບນັບພັນໆ ຈະອອກຈາກກາຍໄປໃນຫຼາຍວິທີອັນນັບບໍ່ຖ້ວນ ເມື່ອຄວາມຫຼົງ ແລະຄວາມທະນົງຕົນ ຖືກພິຊິດໂດຍ «ສັດຕູ» ຜູ້ມີຮູບເປັນ śama—ຄວາມສະຫງົບ ແລະການຂົມໃຈພາຍໃນ.

Verse 25

विचारेण शमो ग्राह्यः सन्तोषेण तथा हि सः । मात्सर्यमृजुभावेन नियच्छेत्स मुनीश्वरः

śama (ການຂົມໃຈ/ຄວບຄຸມຕົນ) ຄວນຮັບເອົາໂດຍການພິຈາລະນາຢ່າງມີວິເວກ ແລະມັນດໍາລົງໄດ້ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ (ສັນໂຕສ). ມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າຄວນຫ້າມຄວາມອິດສາ (mātsarya) ດ້ວຍຄວາມຕົງ ແລະຄວາມອ່ອນໂຍນໃນໃຈ.

Verse 26

चातुर्मास्ये दयाधर्मो न धर्मो भूतविद्रुहाम् । सर्वदा सर्व दानेषु भूतद्रोहं विवर्जयेत्

ໃນການຖືຈາຕຸຣມາສະຍາ ທຳແຫ່ງເມດຕາກະຣຸນາເປັນສິ່ງສູງສຸດ; ຜູ້ທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ສັດມີຊີວິດ ບໍ່ມີທຳແທ້. ທຸກເວລາ ແລະໃນການໃຫ້ທານທຸກຢ່າງ ຄວນຫຼີກເວັ້ນການເຮັດຮ້າຍສັດທັງປວງໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 27

एतत्पापसहस्राणां मूलं प्राहुर्मनीषिणः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या भूतदया नृभिः

ນັກປັນຍາກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນຮາກເຫງົ້າຂອງບາບນັບພັນ. ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດຄວນພາກພຽນດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງ ເພື່ອປະພຶດເມດຕາກະຣຸນາຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງຫມົດ.

Verse 28

सर्वेषामेव भूतानां हरिर्नित्यं हृदि स्थितः । स एव हि पराभूतो यो भूतद्रोहकारकः

ຮະຣິ (Hari) ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງສັດທັງປວງເປັນນິດ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ໃດເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ພ່າຍແພ້ຢ່າງແທ້—ເພາະເປັນການຫຍັບຫຍາມພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດພາຍໃນ.

Verse 29

यस्मिन्धर्मे दया नैव स धर्मो दूषितो मतः । दयां विना न विज्ञानं न धर्मो ज्ञानमेव च

ທຳໃດທີ່ບໍ່ມີເມດຕາກະຣຸນາ ທຳນັ້ນຖືກເຫັນວ່າເປື້ອນເສື່ອມ. ບໍ່ມີເມດຕາ ກໍບໍ່ມີປັນຍາຮູ້ແຍກ, ບໍ່ມີທຳ—ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮູ້ທາງວິນຍານທີ່ແທ້ກໍບໍ່ມີ.

Verse 30

तस्मात्सर्वात्मभावेन दयाधर्मः सनातनः । सेव्यः स पुरुषैर्नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຈິດໃຈທັງປວງ ທຳແຫ່ງເມດຕາກະຣຸນາອັນເປັນອະມະຕະ (ສະນາຕະນະ) ຄວນຖືກນັບຖື ແລະປະພຶດເປັນນິດໂດຍມະນຸດ—ໂດຍສະເພາະໃນການຖືຈາຕຸຣມາສະຍາ.

Verse 234

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये चातुर्मास्यमाहात्म्ये शेपशाय्युपाख्याने ब्रह्म नारदसंवादे चातुर्मास्यनियमविधिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບບົດທີ 234 ຊື່ «ການສັນລະເສີນມະຫິມາແຫ່ງກົດລະບຽບ ແລະ ວິນັຍໃນຈາຕຸຣມາສະຍະ» ໃນ «ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ສັງຫິຕາ «ເອກາຊີຕິ-ສາຫັສຣີ» ພາຍໃນຂັນທະທີ 6 (ນາຄະຣະຂັນທະ) ໃນມາຫາຕະມະຍະແຫ່ງເຂດສັກສິດ ຮາຖະເກສະວະຣະ, ໃນຈາຕຸຣມາສະຍະມາຫາຕະມະຍະ, ໃນເລື່ອງ ເສສະຊາຍີ, ໃນສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ.