Adhyaya 172

Verse 1

। सूत उवाच । ततःप्रभृति च्छिद्राणि विश्वामित्रो निरीक्षयन् । वसिष्ठस्य वधार्थाय संस्थितो द्विजसत्तमाः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: «ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ວິສະວາມິດຕະ—ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ—ເຝົ້າມອງຫາຈຸດອ່ອນຢູ່ເລື້ອຍໆ ເພື່ອປະຫານວະສິດຖະ»។

Verse 2

आत्मशक्तिप्रभावेन मशकस्य यथा गजः । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते विश्वामित्रेण सा नदी

«ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງພະລັງຂອງຕົນ ດັ່ງຍຸງນ້ອຍກາຍເປັນຊ້າງໃຫຍ່; ໃນອີກມື້ໜຶ່ງ ເມື່ອວິສະວາມິດຕະມາຮອດ ແມ່ນ້ຳນັ້ນ…»

Verse 3

समाहूता समायाता द्रुतं सा स्त्रीस्वरूपिणी । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा आदेशो दीयतां मम । ब्रह्मर्षे येन कार्येण समाहूतास्मि सांप्रतम्

ເມື່ອຖືກເອີ້ນ, ນາງໄດ້ມາຢ່າງໄວວາໃນຮູບຮ່າງຂອງຍິງສາວ. ດ້ວຍການປະນົມມື ນາງກ່າວວ່າ: "ຂ້າແດ່ ພຣະພົມມະຣືສີ, ຂໍຈົ່ງບອກຄຳສັ່ງຂອງທທ່ານແກ່ຂ້ານ້ອຍ - ດ້ວຍວຽກງານອັນໃດທີ່ຂ້ານ້ອຍຖືກເອີ້ນມາໃນເວລານີ້?"

Verse 4

विश्वामित्र उवाच । यदा निमज्जनं कुर्यात्तव तोये महानदि । परमं वेगमास्थाय तदाऽनय ममांतिकम्

ພຣະວິສວາມິດ ກ່າວວ່າ: "ໂອ້ ແມ່ນ້ຳທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ເມື່ອ ວາສິດຖະ ລົງອາບໃນນ້ຳຂອງເຈົ້າ, ເວລານັ້ນ - ຈົ່ງໃຊ້ຄວາມໄວສູງສຸດ - ນຳເອົາລາວມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ."

Verse 5

पूर्णश्रोत्रं जले नैव व्याकुलांगं व्यवस्थितम् । निहन्मि येन शीघ्रं च नान्यच्छिद्रं प्रलक्षये

"ລາວຢືນຢູ່ໃນນ້ຳ ໂດຍຫູເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳ, ແຂນຂາຂອງລາວບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ສັ່ນສະເທືອນ. 'ດ້ວຍວິທີໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະຈັດການລາວໄດ້ຢ່າງໄວວາ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນຈຸດອ່ອນອື່ນໃດເລີຍ'."

Verse 6

एवमुक्ता तदा तेन विश्वामित्रेण सा नदी । वित्रस्ता भयसंयुक्ता शापाद्वाक्यमुवाच सा

ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນໂດຍ ພຣະວິສວາມິດ, ແມ່ນ້ຳນັ້ນ - ດ້ວຍຄວາມສັ່ນສະທ້ານ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ - ໄດ້ກ່າວຕອບ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງອຳນາດຂອງຄຳສາບແຊ່ງ.

Verse 7

नाहं द्रोहं करिष्यामि वसिष्ठस्य महात्मनः । ब्रह्मर्षे न च ते युक्तं कर्तुं वै ब्रह्मणो वधम्

"ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ທໍລະຍົດຕໍ່ ວາສິດຖະ ຜູ້ມີຈິດໃຈປະເສີດ. ຂ້າແດ່ ພຣະພົມມະຣືສີ, ມັນບໍ່ເໝາະສົມສຳລັບທ່ານທີ່ຈະລົງມືຂ້າພຣາມ."

Verse 8

यदि त्वं ब्रह्मणा प्रोक्तो ब्रह्मर्षिः स्वयमेव तु । कामान्नायं वसिष्ठस्तु तस्मात्कोपं परित्यज

«ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຖືກພຣະພຣະຫມາກ່າວປະກາດເປັນ ພຣະພຣະຫມະຣິສິ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ຕັນຫານໍາໃຈ. ວະສິດຖະນີ້ບໍ່ຄວນຖືກຕໍ່ຕ້ານ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະຄວາມໂກດ»។

Verse 9

मनसापि वधं यस्तु ब्राह्मणस्य विचिंतयेत् । तप्तकृच्छ्रेण मुच्येत मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत्

«ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຄິດໃນໃຈວ່າຈະຂ້າພຣາຫມະນະ—ມະນຸ ສະວາຍັມພູວະ ໄດ້ກ່າວໄວ້—ຈະພົ້ນບາບໄດ້ກໍ່ດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນຮຸນແຮງ ຊື່ “ຕັບຕະກຣິຈຊຣະ” ເທົ່ານັ້ນ»।

Verse 10

वाचया प्रवदेद्यस्तु ब्राह्मणस्य वधं नरः । चांद्रायणेन शुद्धिः स्यात्तस्य देवोऽब्रवीदिदम्

«ແຕ່ຖ້າມະນຸດໃດເວົ້າດ້ວຍຄໍາພູດເຖິງການຂ້າພຣາຫມະນະ ແລ້ວ ການຊໍາລະບາບຂອງຜູ້ນັ້ນ ຈະເປັນໂດຍພິທີຖືສິນ “ຈັນດຣາຍະນະ” (Cāndrāyaṇa) — ດັ່ງທີ່ອໍານາດເທວະໄດ້ກ່າວໄວ້»។

Verse 11

तस्मान्नाहं करिष्यामि तव वाक्यं कथंचन । वसिष्ठार्थं तु यत्प्रोक्तं कुरु यत्तव रोचते

«ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄໍາຂອງເຈົ້າແຕ່ຢ່າງໃດ. ຖ້າມີສິ່ງໃດຈະຕ້ອງເຮັດເພື່ອວະສິດຖະ ກໍໃຫ້ເຈົ້າເຮັດຕາມທີ່ໃຈເຈົ້າພໍໃຈ»។

Verse 12

तच्छ्रुत्वा कुपितस्तस्या विश्वामित्रो द्विजोत्तमाः । शशाप तां नदीं श्रेष्ठां यत्तद्वक्ष्यामि श्रूयताम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ວິສະວາມິດຕະ—ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ—ໂກດກ້າ ແລະສາບແຊ່ງແມ່ນ້ໍາອັນປະເສີດນັ້ນ. «ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະກ່າວບັດນີ້»।

Verse 13

यस्मात्पापे वचो मह्यं न कृतं कुनदि त्वया । तस्माद्रक्तप्रवाहस्ते जलजोऽयं भविष्यति

«ເພາະເຈົ້າ ໂອ ແມ່ນ້ຳຜູ້ມີບາບ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ ດັ່ງນັ້ນ ສາຍນ້ຳທີ່ເກີດຈາກນ້ຳຂອງເຈົ້ານີ້ ຈະກາຍເປັນການໄຫຼເລືອດ»।

Verse 14

एवमुक्त्वा करात्तोयं सप्तवाराभिमंत्रितम् । चिक्षेपाथ जले तस्याः क्रोधसंरक्तलोचनः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ດ້ວຍດວງຕາແດງກ່ຳເພາະຄວາມໂກດ ລາວຕັກນ້ຳໃສ່ຝາມື ສວດມົນຕຣາອະພິມົນຕຣາ 7 ຄັ້ງ ແລ້ວໂຍນລົງໃນນ້ຳຂອງນາງ।

Verse 15

ततश्च तत्क्षणाज्जातं तत्तोयं रुधिरं द्विजाः । सारस्वतं सुपुण्यं च यदासीच्छंखसंनिभम्

ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນເອງ ໂອ ພວກພຣາຫມັນ ນ້ຳນັ້ນກໍກາຍເປັນເລືອດ ແມ່ນແມ່ນວ່າເຄີຍເປັນນ້ຳສາຣັສວະຕະອັນມີບຸນຍິ່ງ ທີ່ເຄີຍສະຫວ່າງຂາວດັ່ງຫອຍສັງຂ໌।

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता भूतप्रेतनिशाचराः । पीत्वापीत्वा प्रनृत्यंति गायंति च हसंति च

ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ ພວກພູຕະ ພຣີຕະ ແລະສັດຮ້າຍທ່ອງຄືນ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ; ພວກເຂົາດື່ມແລ້ວດື່ມອີກ ແລ້ວກໍເລີ່ມຟ້ອນ ຮ້ອງເພງ ແລະຫົວເຮາະ।

Verse 17

ये तत्र तापसाः केचित्तटे तस्या व्यवस्थिताः । ते सर्वेऽपि च तां त्यक्ता दूरदेशं समाश्रिताः

ພວກຕາປະສະບາງພວກທີ່ພັກຢູ່ຕາມຝັ່ງນ້ຳນັ້ນ ທັງໝົດກໍລະທິ້ມສະຖານທີ່ນັ້ນ ແລ້ວໄປພຶ່ງພາອາໄສໃນແດນໄກ।

Verse 18

बहिर्वासाश्च ये तत्र नागराः समवस्थिताः । चण्डशर्म प्रभृतयस्तेऽपि याताः सुदूरतः

ແລະຊາວນາກະຣະທີ່ຢູ່ຊານເມືອງ ຜູ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ເລີ່ມຈາກ ຈັນດະຊະຣະມັນ—ພວກເຂົາກໍໄດ້ໄປສູ່ບ່ອນທີ່ໄກຫຼາຍ.

Verse 19

वसिष्ठोऽपि मुनिश्रेष्ठो जगामार्बुदपर्वतम् । विश्वामित्रस्तु विप्रर्षिश्चमत्कारपुरं गतः

ວະສິດຖະ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ ກໍໄດ້ໄປຍັງພູອະຣະບຸດ; ສ່ວນ ວິສະວາມິດຕະ ພຣະພຣາຫມະຣິຊິ ໄດ້ໄປຍັງນະຄອນ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ.

Verse 20

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यत्स्थितं विप्रसंकुलम् । तत्राश्रमपदं कृत्वा तपस्तेपे सुदारुणम्

ໃນເຂດສັກສິດຂອງ ຮາຕະເກສະວະຣະ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍພຣາຫມະນະ ລາວໄດ້ສ້າງອາສຣົມຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະບຳເນັດຕະປະສະຢາອັນເຂັ້ມງວດຢ່າງຫນັກ.

Verse 21

येन सृष्टिक्षमो जातः स्पर्धते ब्रह्मणा सह । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा सारस्वतं जलम्

ໂດຍພະລັງຕະປະສະຢານັ້ນ ລາວໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ສາມາດໃນການສ້າງ ແລະຍັງກ້າປະລອງກັບພຣະພຣະຫມາ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງທັງໝົດ ວ່ານ້ຳສາຣັສວະຕະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ.

Verse 22

रुधिरत्वमनुप्राप्तं विश्वामित्रस्य शापतः । चंडशर्मादयो विप्रा यथा देशांतरं गताः

ນ້ຳນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນເລືອດ ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງ ວິສະວາມິດຕະ; ແລະວ່າ ຈັນດະຊະຣະມັນ ກັບພຣາຫມະນະອື່ນໆ ໄດ້ໄປສູ່ແດນອື່ນແນວໃດ—ທັງໝົດນີ້ໄດ້ຖືກເລົ່າແລ້ວ.