Adhyaya 56

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यापि नातिदूरस्थं सांबादित्यं सुरेश्वरम् । दृष्ट्वा कामानवाप्नोति सर्वान्मर्त्यो हृदि स्थितान्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ບໍ່ໄກຈາກທີ່ນັ້ນ ມີ «ສາມບາອາທິຕະຍະ» ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນຈອມເທວະ. ຜູ້ເປັນມະນຸດເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ຍ່ອມບັນລຸຄວາມປາຖະໜາທັງປວງທີ່ສະຖິດໃນໃຈ.

Verse 2

यस्तु माघस्य शुक्लायां सप्तम्यां रविवासरे । भक्त्या संपश्यते मर्त्यो नरकान्न स पश्यति

ແຕ່ຜູ້ເປັນມະນຸດໃດ ຜູ້ໄດ້ເຫັນ (ພຣະອົງ) ດ້ວຍສັດທາ ໃນວັນທີ 7 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນມາຄະ ທີ່ຕົງກັບວັນອາທິດ—ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ເຫັນນະລົກທັງຫຼາຍ.

Verse 3

आसीत्पूर्वं द्विजो नाम गालवः स महामुनिः । स्वाध्यायनिरतो नित्यं वेदवेदांगपारगः

ໃນກ່ອນການນັ້ນ ມີພຣາຫມະນະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ນາມ «ກາລະວະ» ເປັນມະຫາມຸນີ. ທ່ານຫມັ້ນໃນການສະວາດຢາຍະຢູ່ເປັນນິດ ແລະຊໍານານຖຶງຝັ່ງໃນເວທະ ແລະ ເວທາງຄະທັງຫຼາຍ.

Verse 4

शुचिव्रतपरः शांतो देवद्विजपरायणः । कृतज्ञश्च सुशीलश्च यज्ञकर्मविचक्षणः

ທ່ານເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະອັນບໍລິສຸດ ມີໃຈສະຫງົບ ແລະຍຶດໝັ້ນໃນເທວະ ແລະພຣາຫມະນະ. ທ່ານຮູ້ຄຸນ ມີມາລະຍາດດີ ແລະຊໍານານໃນພິທີຍັດຍະ ແລະກິດການບູຊາ.

Verse 5

तस्यैवं वर्तमानस्य संप्राप्तं पश्चिमं वयः । अपुत्रस्य द्विजश्रेष्ठास्ततो दुःखं व्यजायत

ເມື່ອລາວດຳລົງຊີວິດຢ່າງນັ້ນ ວັຍຊະລາທ້າຍກໍມາຮອດ; ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີບຸດ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຄວາມໂສກເສົ້າຈຶ່ງເກີດໃນໃຈລາວ។

Verse 6

ततः सर्वं परित्यज्य गृहकृत्यं स भक्तिमान् । सूर्यमाराधयामास क्षेत्रेऽत्रैव समाहितः

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງລະທິ້ງວຽກງານເຮືອນທັງປວງ; ຜູ້ມີພັກຕິນັ້ນ ໄດ້ບູຊາພຣະສູຣະຍະ ດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ ຢູ່ໃນທົ່ງສັກສິດນີ້ເອງ।

Verse 7

वटवृक्षं समाश्रित्य श्रद्धया परया युतः । स्थापयित्वा रवेरर्चां यथोक्तां पंचरात्रिके

ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນວັດ (ໄຊຍະ) ດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ; ແລ້ວໄດ້ສ້າງຕັ້ງຮູບບູຊາພຣະຣະວິ (ສູຣະຍະ) ຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ໃນປັນຈະຣາຕຣະ।

Verse 8

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते जलसंश्रयः । पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे निराहारो जितेन्द्रियः

ໃນລະດູຝົນ ລາວນອນກາງແຈ້ງໃຕ້ຟ້າ; ໃນລະດູໜາວ ລາວອາໄສນ້ຳ; ໃນລະດູຮ້ອນ ລາວປະຕິບັດຕະປະ «ໄຟຫ້າ»—ອົດອາຫານ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະທັງຫມົດ।

Verse 9

ततः पंचदशे वर्षे संप्राप्ते भगवान्रविः । वटवृक्षं समाश्रित्य समीपस्थमुवाच तम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄົບປີທີ່ສິບຫ້າ ພຣະຣະວິຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ກໍປາກົດ; ພຣະອົງປະທັບຢູ່ໃກ້ຕົ້ນວັດ ແລະກ່າວກັບຜູ້ຢືນຢູ່ໃກ້ນັ້ນ।

Verse 10

श्रीसूर्य उवाच । वरदोस्म्यद्य भद्रं ते वरं प्रार्थय गालव । अतिदुर्लभमप्याशु तव दास्याम्यसंशयम्

ພຣະສູຣະຍະຕັດວ່າ: «ມື້ນີ້ ຂ້າເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ. ໂອ ກາລະວະ, ຈົ່ງຂໍພອນເຖີດ; ແມ່ນແຕ່ພອນທີ່ຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ ຂ້າຈະປະທານໃຫ້ໄວ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 11

गालव उवाच । अपुत्रोऽहं सुरश्रेष्ठ पश्चिमे वयसि स्थितः । तस्माद्देहि सुतं मह्यं वंशवृद्धिकरं परम्

ກາລະວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາເທວະ, ຂ້າເປັນຄົນບໍ່ມີບຸດ ແລະຢູ່ໃນວັຍຊະລາ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງປະທານບຸດໃຫ້ຂ້າ—ຜູ້ສູງສຸດ ແລະເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ວົງສານຮຸ່ງເຮືອງ»។

Verse 15

सप्तम्यश्च द्विजश्रेष्ठ निराहारस्तु भक्तितः या । स प्राप्स्यति न संदेहः पुत्रं वंशविवर्धनम्

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດດ້ວຍສັດທາ ຖືອຸໂປສົດວັນສັບຕະມີ ໂດຍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບບຸດຜູ້ເພີ່ມພູນວົງສາ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 16

एवमुक्त्वा च सप्ताश्वो विरराम दिवाकरः । गालवोऽपि प्रहृष्टात्मा जगाम निजमंदिरम्

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ດິວາກະຣະ—ພຣະອາທິດຜູ້ມີມ້າເຈັດຕົວ—ກໍຢຸດກ່າວ ແລະສງົບງຽບ. ກາລະວະກໍມີໃຈຍິນດີ ໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ।

Verse 17

नातिदीर्घेण कालेन ततस्तस्याभव तत्सुतः । यथोक्तस्तेन देवेन सर्वलक्षणलक्षितः

ບໍ່ດົນຕໍ່ມາ ບຸດຂອງເຂົາກໍເກີດຂຶ້ນ—ຕາມທີ່ເທວະນັ້ນໄດ້ກ່າວໄວ້ທຸກປະການ. ບຸດນັ້ນມີໝາຍມົງຄຸນຄົບຖ້ວນທຸກຢ່າງ।

Verse 18

ततश्चक्रे पिता नाम वटेश्वर इति स्वयम् । वटस्थेन यतो दत्तः संतुष्टेनांशुमालिना

ຕໍ່ມາ ບິດາໄດ້ຕັ້ງນາມໃຫ້ເອງວ່າ «ວະເຕສະວະຣະ» ເນື່ອງຈາກວ່າ ອັມຊຸມາລີ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ພໍໃຈ ໃນຂະນະຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນວະດ (ໄພພົດ) ໄດ້ປະທານເຂົາໃຫ້।

Verse 19

वटेश्वरसुतान्दृष्ट्वा पौत्रांश्च द्विजसत्तमाः । गालवः सूर्यमापन्नः कृत्वा सुविपुलं तपः

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ເມື່ອເຫັນບຸດຂອງວະເຕສະວະຣະ ແລະຫຼານໆ ແລ້ວ ກາລະວະໄດ້ບັນລຸເຖິງພຣະອາທິດ ຫຼັງຈາກປະພຶດຕະປະສະ (ຕະປະ) ອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 20

वटेश्वरोऽपि संज्ञाय पित्रा संस्थापितं रविम् । तदर्थं कारयामास प्रासादं सुमनोहरम्

ວະເຕສະວະຣະເອງກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ບິດາໄດ້ສະຖາປະນາພຣະຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ໄວ້ທີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງໃຫ້ກໍ່ສ້າງປະສາດອັນງາມວິຈິດຢ່າງຍິ່ງ ເພື່ອຈຸດປະສົງນັ້ນໂດຍເຉົ້າເອງ।

Verse 21

ततःप्रभृति लोके च स वटादित्यसंज्ञितः । पुत्रप्रदो ह्यपुत्राणां विख्यातो भुवनत्रये

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ໃນໂລກເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ «ວະຕາດິດຕະຍະ» ແລະເປັນທີ່ເລື່ອງລືທົ່ວສາມໂລກ ວ່າເປັນຜູ້ປະທານບຸດໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ມີບຸດ।

Verse 22

सप्तम्यां सूर्यवारेण उपवासपरायणः । यस्तं पूजयते भक्त्या सप्तर्मार्द्वादश क्रमात् । स प्राप्नोति सुतं श्रेष्ठं स्ववंशस्य विवर्धनम्

ໃນວັນສັບຕະມີ ເມື່ອຕົງກັບວັນອາທິດ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນການອົບວາສ (ອົດອາຫານ) ແລະບູຊາພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ ຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ (ພິທີ 7 ປະການ ແລະລຳດັບ 12 ປະການ) ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບບຸດອັນປະເສີດ ຜູ້ເພີ່ມພູນວົງສາຂອງຕົນ।

Verse 23

निष्कामो वा नरो यस्तु तं पूजयति मानवः । स मोक्षमाप्नुयान्नूनं दुर्लभं त्रिदशैरपि

ແຕ່ຖ້າມະນຸດຜູ້ໃດ ປາດຈາກຄວາມປາຖະໜາ ບູຊາພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບໂມກສະແນ່ນອນ ຊຶ່ງແມ່ນຫາຍາກແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍັງຍາກໄດ້।

Verse 24

अथ गाथा पुरा गीता नारदेन सुरर्षिणा । दृष्ट्वा पुत्रप्रदं देवं वटादित्यं सुरेश्वरम्

ບັດນີ້ ມີຄາຖາໜຶ່ງທີ່ ນາຣະດະ ຣິສີໃນໝູ່ເທວະດາ ເຄີຍຂັບຮ້ອງໃນອະດີດ ເມື່ອໄດ້ເຫັນ ວະຕາດິຕະຍະ ພຣະເທວະຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ຜູ້ປະທານບຸດ।

Verse 25

अपि वर्षशता नारी वंध्या वा दुर्भगापि वा । सांबसूर्यप्रसादेन सद्यो गर्भवती भवेत्

ແມ່ນແຕ່ແມ່ຍິງຜູ້ໃດ ຈະເປັນຜູ້ໝັນມາຮ້ອຍປີ ຫຼືບໍ່ມີບຸດຫຼານ ຫຼືມີຊະຕາກຳອັບໂຊກ ໂດຍພຣະປະສາດຂອງ ສາມບະສູຣະຍະ (Sāmbasūrya) ນາງອາດຈະຕັ້ງຄັນໃນທັນທີ।

Verse 26

किं दानैः किं व्रतैर्ध्यानैः किं जपैः सोपवासकैः । पुत्रार्थं विद्यमानेऽथ सांबसूर्ये सुरेश्वरे

ເມື່ອເພື່ອປາຖະໜາບຸດ ສາມບະສູຣະຍະ (Sāmbasūrya) ຈອມເທວະ ປະທັບຢູ່ນີ້ແລ້ວ ຈະຕ້ອງການທານອັນໃດ? ຈະຕ້ອງການວຣະຕະ ສະມາທິ ຫຼືການສວດມົນພ້ອມອົບອາຫານອັນໃດອີກ?

Verse 27

वर्षमेकं नरो भक्त्या यः पश्येत्सूर्यवासरे । कृतक्षणोऽत्र पुत्रं स लभते चोत्तमं सुखम्

ຊາຍຜູ້ໃດ ດ້ວຍສັດທາບັກຕິ ໄປເບິ່ງ (ພຣະອົງ) ໃນວັນອາທິດ ຕິດຕໍ່ກັນຄົບໜຶ່ງປີ ເວລາຂອງລາວໃນທີ່ນີ້ຈະເປັນອັນມີຜົນ ແລະລາວໄດ້ບຸດ ພ້ອມທັງຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ।

Verse 28

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं देवं यत्नतो द्विजाः । पश्येदात्महितार्थाय स्ववंशपरिवृद्धये

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງ ແລະດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ, ຄວນໄປເບິ່ງພຣະເທວະນັ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຕົນ ແລະເພື່ອໃຫ້ວົງສາຕະກູນເຈີຣິນຂຶ້ນ।