Adhyaya 227
ຢຸດທິສຖິຣະ ໄດ້ຟັງຄໍາພັນລະນາເຖິງນະຣົກຫຼາຍປະເພດແລ້ວເກີດຄວາມຢ້ານ ຈຶ່ງຖາມວ່າ ຄົນມີບາບຈະພົ້ນໄດ້ແນວໃດ—ດ້ວຍວຣະຕະ (ພິທີສັດຈະ), ການສໍາລວມອິນຊີ, ການບູຊາໄຟ (homa), ຫຼືການພຶ່ງພາຕີຣຖະ (tīrtha) ບໍ? ພີສະມະ ຕອບໂດຍລຽງລໍາດັບການກະທໍາທີ່ຊ່ວຍບັນເທົາທຸກນະຣົກ. ທ່ານກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ນໍາກະດູກໄປຝາກໃນແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ (Gaṅgā) ຈະບໍ່ຖືກໄຟນະຣົກຄອບງໍາ ແລະການເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ໃນຄົງຄາໃນນາມຜູ້ຕາຍ ຊ່ວຍໃຫ້ວິນຍານກ້າວພົ້ນຈາກພາບນະຣົກ. ທ່ານຍັງເພີ່ມວ່າ ປຣາຍັດຈິຕຕະ (prāyaścitta) ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະການໃຫ້ທານ ໂດຍສະເພາະທານຄໍາ ເປັນກົນໄກຊໍາລະບາບ. ຈາກນັ້ນບົດນີ້ລຽງທາງອອກຕາມສະຖານທີ່ແລະເວລາ: ການຕາຍຢູ່ຕີຣຖະບາງແຫ່ງ (ລວມ Dhārā-tīrtha), ຫຼືຕາຍຢູ່ສູນກາງຈາລິກທີ່ໃຫຍ່ເຊັ່ນ Vārāṇasī, Kurukṣetra, Naimiṣa, Nāgara-pura, Prayāga, Prabhāsa ແມ່ນແຕ່ມີການລ່ວງເກີນຫນັກ; ແລະການອົດອາຫານຈົນສິ້ນຊີວິດ (prayopaveśana) ດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ Janārdana ແລະທີ່ Citreśvara. ການໃຫ້ທານຢ່າງມີທໍາ—ໃຫ້ອາຫານແກ່ຄົນທຸກຍາກ ຄົນຕາບອດ ຄົນຂັດສົນ ແລະຜູ້ເດີນທາງຈາລິກທີ່ເມື່ອຍລ້າ ແມ່ນແຕ່ນອກເວລາ ຖືກຍໍານັບວ່າປົກປ້ອງຈາກນະຣົກ. ຍັງມີການກໍານົດທານພິເສດ jala-dhenu ແລະ tila-dhenu ຕາມຕໍາແໜ່ງດວງອາທິດ, ການໄປດາຣະຊັນ Somanātha, ອາບນ້ໍາໃນທະເລແລະແມ່ນ້ໍາ Sarasvatī, ພິທີໃນຄາວຄຣາສທີ່ Kurukṣetra, ແລະການເດີນວຽນຂວາ (pradakṣiṇā) ໃນຍົກ Kārttikā/Kṛttikā ແລະທີ່ Tripuṣkara. ທ້າຍບົດສະຫຼຸບວ່າ ນີ້ແມ່ນຄໍາຕອບວ່າຈະຫຼີກນະຣົກໄດ້ດ້ວຍການກະທໍາແນວໃດ ແລະເຕືອນວ່າ ຄວາມຜິດນ້ອຍໆກໍອາດນໍາໄປສູ່ນະຣົກ ພ້ອມຍໍານັບຫຼັກກຳແລະການແກ້ບາບຄຽງຄູ່ກັນ.
Shlokas
Verse 1
युधिष्ठिर उवाच । नरकाणां स्वरूपं च श्रुत्वा मे भयमागतम् । कथं मुक्तिर्भवेत्तेषां पापानामपि पार्थिव । व्रतैर्वा नियमैर्वापि होमैर्वा तीर्थसंश्रयैः
ຢຸດິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຮູບລັກຂອງນະລົກແລ້ວ ຄວາມຢ້ານກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ພະຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບາບເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະໄດ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນແນວໃດ—ໂດຍວຣະຕະ (vrata) ຫຼື ນິຍະມະ (niyama), ໂດຍພິທີໂຮມະ (homa) ຫຼື ໂດຍອາໄສຕີຣຖະ (tīrtha) ອັນສັກສິດ?
Verse 2
भीष्म उवाच । गंगायामस्थिपातोऽत्र येषां संजायते नृणाम् । न तेषां नारको वह्निः प्रभवेन्मध्यवर्तिनाम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ນຳອັດຖິຂອງຕົນມາປ່ອຍລົງໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā) ຢູ່ທີ່ນີ້ ໄຟນະລົກບໍ່ອາດຄອບງຳເຂົາໄດ້—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຄວນຕົກຢູ່ໃນພາກກາງແຫ່ງຄວາມທຸກກໍຕາມ।
Verse 3
गंगायां क्रियते श्राद्धं येषां नाम्ना स्वकैः सुतैः । ते विमानं समाश्रित्य प्रयांति नरकोपरि
ຜູ້ໃດທີ່ລູກຊາຍຂອງຕົນ ປະກອບພິທີ śrāddha ໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ໂດຍເອີ້ນນາມຂອງພໍ່ແມ່ນັ້ນ—ດວງວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນອາໄສວິມານທິບ ແລະເດີນທາງຂ້າມພົ້ນ ເຫນືອນະລົກ।
Verse 4
पापं कृत्वा प्रकुर्वंति प्रायश्चित्तं यथोदितम् । हेम यच्छंति वा भूप न तेषां नरको भवेत्
ເມື່ອໄດ້ກະທຳບາບແລ້ວ ຜູ້ໃດປະຕິບັດປຣາຍະສຈິຕຕະ (prāyaścitta) ຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ ຫຼື ມອບຄຳເປັນທານ ໂອ ພະຣາຊາ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຈະເປັນຜູ້ຄວນໄປນະລົກ।
Verse 5
शेषाः स्वकर्मणः प्राप्त्या सेवंते च यथोचितम् । स्वर्ग वा नरकं वापि सेवन्ते ते नराधिप
ສ່ວນຜູ້ອື່ນໆ ຕາມຜົນກຳທີ່ຕົນໄດ້ກໍ່ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຕາມຄວນ—ຈະເປັນສະຫວັນ ຫຼື ນະລົກ—ໂອ ຈອມກະສັດແຫ່ງມະນຸດ।
Verse 6
धारातीर्थे म्रियंते ये स्वामिनः पुरतः स्थिताः । ते गच्छंति परं स्थानं नरकाणां सुदूरतः
ຜູ້ໃດຕາຍທີ່ ທາຣາ-ຕີຣຖະ ໂດຍຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ສະຖານອັນສູງສຸດ ໄກຫ່າງຈາກນະລົກທັງຫຼາຍຢ່າງຍິ່ງ।
Verse 7
वाराणस्यां कुरुक्षेत्रे नैमिषे नागरे पुरे । प्रयागे वा प्रभासे वा यस्त्यजेत्तनुमा त्मनः । महापातकयुक्तोऽपि नरकं न स पश्यति
ຜູ້ໃດສະຫຼະກາຍທີ່ ວາຣານະສີ, ກຸຣຸເກສະຕຣະ, ໄນມິສະ, ໃນນາກະຣະປຸຣະ, ຫຼື ທີ່ ປຣະຍາກະ ຫຼື ປຣະພາສະ—ແມ່ນແຕ່ມີບາບໃຫຍ່ກໍຕາມ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນນະລົກເລີຍ।
Verse 8
नीलो वा वृषभो यस्य विवाहे संनियुज्यते । स्वपुत्रेण न संपश्येन्नरकं ब्रह्महाऽपि सः
ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນກໍບໍ່ເຫັນນະລົກ ຖ້າໃນພິທີແຕ່ງງານ ມີການນຳງົວຜູ້ສີນ້ຳເງິນ/ສີຄ້ຳ ມາໃຊ້ຕາມທຳນຽມ ໂດຍບຸດຂອງຕົນເອງ।
Verse 9
प्रायोपवेशनं कृत्वा हृदयस्थे जनार्दने । यस्त्यजेत्पुरुषः प्राणान्नरकं न स पश्यति
ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດ ປຣາໂຍປະເວສະນະ (ອົດອາຫານຈົນສິ້ນຊີວິດ) ແລະມີ ຈະນາຣະດະນະ ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈ ຜູ້ຊາຍຜູ້ປ່ອຍວາງລົມຫາຍໃຈຊີວິດ ບໍ່ເຫັນນະລົກເລີຍ।
Verse 10
प्रायोपवेशनं यो च चित्रेश्वरनिवेशने । कुर्वन्ति नरकं नैव ते गच्छंति कदाचन
ຜູ້ໃດປະຕິບັດ «ປຣາໂຍປະເວສະນະ» ທີ່ສະຖານພະຈິເຕຣສະວະຣະ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄປນະລົກເລີຍ ໃນເວລາໃດກໍຕາມ.
Verse 11
दीनांधकृपणानां च पथिश्रममुपेयुषाम् । तीर्थयात्रापराणां च यो यच्छति सदाऽशनम् । काले वा यदि वाऽकाले नरकं न स पश्यति
ຜູ້ໃດໃຫ້ອາຫານເປັນນິດແກ່ຄົນທຸກຍາກ ຄົນຕາບອດ ຄົນຂັດສົນ ແລະຜູ້ເດີນທາງເມື່ອຍລ້າ ພ້ອມທັງຜູ້ແສວງບຸນເດີນທາງຕີຣະຖະ—ຈະເວລາຄວນຫຼືບໍ່ຄວນ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນນະລົກ.
Verse 12
जलधेनुं च यो दद्याद्धृषसंस्थे दिवाकरे । तिलधेनुं मृगस्थे च नरकं न स पश्यति
ຜູ້ໃດຖວາຍທານ «ຊະລະເທນຸ» (ງົວນ້ຳ) ເມື່ອພະອາທິດຢູ່ໃນ ທຣິສະ ແລະຖວາຍ «ຕິລະເທນຸ» (ງົວງາ) ເມື່ອພະອາທິດຢູ່ໃນ ມຣິກະ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນນະລົກ.
Verse 13
सोमे सोमग्रहे चैव सोमनाथस्य दर्शनात् । समुद्रे च सरस्वत्यां स्नात्वा न नरकं व्रजेत्
ໃນເວລາພະຈັນ ແລະໃນຄາວຈັນຄຣາສດ້ວຍ—ໂດຍໄດ້ເຫັນພຣະໂສມະນາຖະ—ແລະໂດຍອາບນ້ຳໃນທະເລ ແລະໃນແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄປນະລົກ.
Verse 14
सन्निहित्यां कुरुक्षेत्रे राहुग्रस्ते दिवाकरे । सूर्यवारेण यः याति नरकं न स पश्यति
ເມື່ອພະອາທິດຖືກຣາຫຸກົດກິນ (ຄາວຄຣາສ) ຜູ້ໃດໄປໃນວັນອາທິດຫາ ສັນນິຫິຕີ ໃນກຸຣຸເກສຕຣະ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນນະລົກ.
Verse 15
कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यः करोति प्रदक्षिणाम् । त्रिपुष्करस्य मौनेन नरकं न स पश्यति
ໃນເດືອນກາຣຕິກາ ເມື່ອເກີດກຣິຕຕິກາໂຢກ ຜູ້ໃດເຮັດປະທັກສິນາ ແລະຮັກສາຄວາມສງົບ (ມໍນ) ທີ່ຕຣິປຸສກະຣ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນນະລົກ।
Verse 16
मृगसंक्रमणे ये तु सूर्यवारेण संस्थिते । चण्डीशं वीक्षयंति स्म न ते नरकगामिनः
ໃນເວລາມຣິກະສັງກຣະມະນະ ເມື່ອຕົງກັບວັນອາທິດ ຜູ້ທີ່ຢູ່ພ້ອມແລະໄດ້ເຫັນຈັນຑີສະ (Caṇḍīśa) ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄປນະລົກ।
Verse 17
गां पंकाद्ब्राह्मणीं दास्यात्साधून्स्तेनाद्द्विजं वधात् । मोचयन्ति च ये राजन्न ते नरकगामिनः
ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ໃດຊ່ວຍງົວອອກຈາກຕົມ, ຊ່ວຍພຣາຫມະນີຈາກຄວາມເປັນທາດ, ຊ່ວຍສາທຸຈາກໂຈນ, ແລະຊ່ວຍດວິຊະຈາກການຂ້າ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ໄປນະລົກ।
Verse 18
एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । यथा न नरकं याति पुरुषस्तु स्वकर्मणा । यथा च नरकं याति स्वल्पपापोऽपि मानवः
ໂອ ຈອມມະນຸດ, ຂ້ອຍໄດ້ບອກທ່ານທັງໝົດຕາມທີ່ທ່ານຖາມ: ດ້ວຍກຳຂອງຕົນ ຄົນຈຶ່ງບໍ່ໄປນະລົກແນວໃດ ແລະແມ່ນແນວໃດທີ່ຄົນມີບາບນ້ອຍກໍອາດໄປນະລົກໄດ້।
Verse 227
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे भीष्मयुधिष्ठिरसंवादे नरकयातनानिरसनोपायवर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນນາຄະຣະຂັນຑະທີ 6, ໃນມາຫາຕມະຍະແຫ່ງຮາຏະເກສະວະກະເສດຕຣະ, ໃນສຣາດທະກັລປະ, ໃນບົດສົນທະນາຂອງພີສະມະ–ຢຸທິສຖິຣະ, ບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ການພັນລະນາວິທີລົບລ້າງທຸກທໍລະມານແຫ່ງນະລົກ» ຄື ບົດທີ 227 ຈົບລົງແລ້ວ।