Adhyaya 157

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितस्तैस्तु लोकैः पुष्पस्तदा द्विजाः । तानब्रवीत्ततः कुद्धो न करिष्यामि भोजनम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອປຸສປະ ພຣາຫມັນ ຖືກປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນເອີ້ນກ່າວຢ່າງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວຕອບດ້ວຍຄວາມໂກດວ່າ: “ຂ້ອຍຈະບໍ່ຮັບອາຫານ.”

Verse 2

यावन्न चास्य पापस्य करिष्यामि प्रतिक्रियाम् । तद्वदध्वं महाभागा देवो वा देवताऽथवा

«ຕາບໃດທີ່ຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ກະທຳການແກ້ບາບນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຂໍທ່ານຜູ້ມີບຸນທັງຫຼາຍຈົ່ງບອກ—ຄວນເຂົ້າຫາເທວະ ຫຼື ເທວະດາໃດ?»

Verse 3

तथान्ये सिद्धमन्त्रा वा सद्यः प्रत्ययकारकाः । आराधिता यथा सद्यो मानुषाणां वरप्रदाः

«ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງບອກມັນຕຣາທີ່ສຳເລັດຜົນອື່ນໆ ທີ່ໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈທັນທີ—ເມື່ອບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະປະທານພອນແກ່ມະນຸດໃນທັນທີ»

Verse 4

जना ऊचुः । एको देवः स्थितश्चात्र सद्यःप्रत्ययकारकः । तथैका देवता चात्र श्रूयते जगती तले

ປະຊາຊົນກ່າວວ່າ: «ຢູ່ທີ່ນີ້ມີເທວະພຽງອົງດຽວທີ່ສະຖິດຢູ່ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໝັ້ນໃຈທັນທີ (ໃຫ້ຜົນເຫັນໄດ້ໄວ)؛ ແລະຢູ່ເທິງຜິວໂລກນີ້ ຍັງມີເທວະດາຍິງອົງໜຶ່ງທີ່ເລົ່າຂານກັນ»

Verse 5

पुष्प उवाच । कोऽसौ देवः कियद्दूरे कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तथा च देवता ब्रूत दयां कृत्वा ममोपरि

ປຸສະປະກ່າວວ່າ: «ເທວະນັ້ນແມ່ນໃຜ? ຢູ່ໄກປານໃດ ແລະສະຖິດຢູ່ສະຖານທີ່ໃດ? ແລະຂໍຈົ່ງບອກເລື່ອງເທວະດາຍິງນັ້ນດ້ວຍ—ຂໍເມດຕາຕໍ່ຂ້ອຍ»

Verse 6

जना ऊचुः । चमत्कारपुरे सूर्यो याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठितः । अस्ति विप्र श्रुतोऽस्माभिः सद्यः प्रत्ययकारकः

ປະຊາຊົນກ່າວວ່າ: «ໃນເມືອງຈະມັດກາຣະປຸຣະ ມີພຣະສຸຣະຍະ (Sūrya) ທີ່ຢາຊະນະວັນກະຍະໄດ້ປະດິດຕັ້ງ. ໂອ ພຣາຫມະນ, ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ ເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈທັນທີ ໂດຍປະທານຜົນໄວ ແລະເຫັນໄດ້»

Verse 7

सूर्यवारेण सप्तम्यां फलहस्तः प्रदक्षिणाम् । यः करोति नरस्तस्य ह्यष्टोत्तरशतं द्विज

ໃນວັນອາທິດ ໃນວັນສັບຕະມີ (ວັນທີ 7 ຕາມຈັນທະປະຕິທິນ) ຜູ້ຊາຍຜູ້ຖືໝາກໄມ້ໃນມື ແລ້ວເຮັດປະທັກສິນາ—ໂອ ພຣາຫມະນ—ຄວນວຽນ 108 ຮອບ។

Verse 8

तस्य सिद्धिप्रदः सम्यङ्मनसा वांछितं ददेत् । तथान्या शारदा नाम देवी काश्मीरसंस्थिता

ພຣະສູຣະນັ້ນເປັນຜູ້ປະທານສິດທິ ແລະປະທານສິ່ງທີ່ໃຈປາດຖະໜາໃຫ້ສຳເລັດດີ. ອີກທັງຍັງມີເທວີອີກອົງໜຶ່ງ ຊື່ ຊາຣະດາ ປະດິດສະຖິດຢູ່ໃນກາສະມີຣາ.

Verse 9

उपवासकृतेरेव सापि सिद्धिप्रदायिनी । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां जनानां स द्विजोत्तमाः

ນາງກໍເປັນຜູ້ປະທານສິດທິເຊັ່ນກັນ ໂດຍເປັນພິເສດຜ່ານການຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ). ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຊາວບ້ານເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ…

Verse 10

समुद्दिश्य चमत्कारं तस्मात्स्थानात्ततः परम् । चमत्कारपुरं प्राप्य सप्तम्यां सूर्यवासरे

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ມຸ່ງໝາຍໄປຫາ “ຈະມັດກາຣາ” (ສະຖານທີ່ອັນອັດສະຈັນ) ອອກຈາກບ່ອນນັ້ນແລ້ວເດີນທາງຕໍ່ໄປ; ໃນວັນອາທິດ ວັນສັບຕະມີ ທ່ານໄດ້ເຖິງເມືອງຈະມັດກາຣະປຸຣະ.

Verse 11

तत्रागत्य ततः स्नात्वा शुचिर्भूत्वा समाहितः । गतः संति ष्ठते यत्र याज्ञवल्क्यकृतो रविः

ເມື່ອມາຮອດທີ່ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ອາບນ້ຳ ເຮັດຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຮວບຮວມໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ; ແລ້ວທ່ານໄດ້ໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພຣະຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ທີ່ຍາຊະນະວັນກະຍະສ້າງໄວ້ ປະດິດຢືນຢູ່.

Verse 12

ततः प्रदक्षिणाः कृत्वा अष्टोत्तरशतं मिताः । नालिकेराणि चादाय श्रद्धया परयाः युतः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ເຮັດປະທັກສິນາ 108 ຮອບຕາມກຳນົດ ແລະນຳໝາກພ້າວເປັນເຄື່ອງບູຊາ ດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ।

Verse 13

ततः क्षुत्क्षामकंठः स परिश्रांतस्तदग्रतः । उपविष्टो जपं कुर्वन्सूर्येष्टैः स्तवनैस्तदा

ຕໍ່ມາ ຄໍຂອງລາວແຫ້ງຜາກເນື່ອງຈາກຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະເມື່ອຍລ້າ ລາວໄດ້ນັ່ງລົງຕໍ່ໜ້າພຣະນັ້ນ ແລ້ວເຮັດຈະປະ (japa) ພ້ອມສັນລະເສີນພຣະສຸຣະຍະດ້ວຍບົດສະຕະວະນະທີ່ພຣະອາທິດຮັກ.

Verse 14

मंडलब्राह्मणाद्यैश्च तारं स्वरमुपाश्रितः । सप्तयुंजर वाद्यैश्च अग्निरेवेति भक्तितः

ໂດຍມີພວກພຣາຫມັນແຫ່ງມັນດະລະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ເປັນກຳລັງສົ່ງເສີມ ລາວໄດ້ຍົກສຽງສູງກັງວານກ້ອງກັບ; ແລະດ້ວຍສຽງດົນຕີເຄື່ອງດົນຕີເຈັດປະເພດ ລາວໄດ້ປະກາດດ້ວຍຄວາມພັກດີວ່າ “ອັກນິແທ້ໆ (ຄວນບູຊາ)”.

Verse 15

आदित्यव्रतसंज्ञाद्यैः सामभिर्दृढभक्तिभाक् । क्षुरिकामंत्रपूर्वैश्च तथैवाथर्वणोद्भवैः

ດ້ວຍຄວາມພັກດີອັນໝັ້ນຄົງ ລາວໄດ້ສັນລະເສີນພຣະນັ້ນດ້ວຍບົດຮ້ອງສາມັນ (Sāman) ທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມ “ອາທິຕະຍະວຣະຕະ” ແລະອື່ນໆ; ພ້ອມທັງມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “ກະຊຸຣິກາ” ແລະມັນຕຣາທີ່ກຳເນີດຈາກສາຍອະຖັຣວະ (Atharva).

Verse 16

यावदन्योर्कवारस्तु नैव तुष्टो दिवाकरः । पौर्णमासीदिने प्राप्ते वैराग्यं परमं गतः

ຕາບໃດທີ່ເປັນວັນອື່ນ (ບໍ່ເໝາະສົມ) ພຣະທິວາກະຣະ—ພຣະອາທິດ—ບໍ່ພໍໃຈ; ແຕ່ເມື່ອວັນເພັງເດືອນມາຮອດ ລາວໄດ້ບັນລຸວິໄຣກະ (vairāgya) ອັນສູງສຸດ.

Verse 17

ततः पुष्पो विधायाथ स्नानं धौतांबरः शुचिः । भूनाम्ना साध्य भूमिं च स्थंडिलार्थं द्विजोत्तमाः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຫຼັງຈາກຖວາຍດອກໄມ້ແລ້ວ ທ່ານໄດ້ອາບນ້ຳ; ນຸ່ງຜ້າທີ່ຊັກສະອາດ ແລະບໍລິສຸດ. ດວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ຈັດແຕ່ງດິນດ້ວຍມົນຕຣາ «ພູ» ເພື່ອສ້າງສະຖານທີ່ສະຖັນດິລ (sthaṇḍila) ສຳລັບພິທີ.

Verse 18

स्थंडिलं हस्तमात्रं च स्थंडिले प्रत्यकल्पयत् । अग्निमीऌएतिमंत्रेण ततोऽग्निं स निधाय च

ທ່ານໄດ້ປັ້ນສະຖັນດິລໃຫ້ກວ້າງພໍມືໜຶ່ງ ແລະເທິງສະຖັນດິລນັ້ນ ຈັດວາງພິທີໃຫ້ພ້ອມ. ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມົນຕຣາທີ່ເລີ່ມວ່າ «Agnim īḷe…» ທ່ານໄດ້ສະຖາປະນາໄຟສັກສິດ.

Verse 19

तृणैः परिस्तृणामीतिकृत्वोपस्तरणं ततः । आब्रह्मन्निति मन्त्रेण दत्त्वा ब्रह्मासनं ततः

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ປູຫຍ້າສັກສິດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ «paristṛṇāmi» ເພື່ອເຮັດຊັ້ນປູຮອງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມົນຕຣາ «ā brahman…» ທ່ານໄດ້ຖວາຍອາສນະແດ່ພຣະພຣາຫມັນ (ຫຼືຫຼັກພຣະ/ພຣະສົງ).

Verse 20

सुत्रामाणमिति प्रोच्य समिधःस्थापनं च यत् । प्रोक्षणीपात्रमासाद्य प्रोक्षणं कृतवांस्ततः

ທ່ານໄດ້ກ່າວມົນຕຣາ «Sutrāmāṇam…» ແລ້ວຈັດວາງໄມ້ຟືນບູຊາ (samidh) ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຈັບພາຊະນະພຣົກສະນີ ແລະປະກອບພິທີພຣົກສະນະ (ພອຍນ້ຳຊຳລະ) ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 21

पात्राणामथ सर्वेषां स्रुवादीनां यथाक्रमम् । ततः प्रकल्पयामास हविःस्थाने निजां तनुम्

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ຈັດວາງພາຊະນະທັງໝົດ—ເລີ່ມຈາກບ່ວງບູຊາ (sruva) ແລະອຸປະກອນອື່ນໆ—ໃຫ້ເປັນລຳດັບຖືກຕ້ອງ. ແລ້ວທ່ານໄດ້ຈັດຕົນເອງໃຫ້ຢູ່ທີ່ບ່ອນຖວາຍຮະວິສ (havis) ຢ່າງສົມຄວນ.

Verse 22

न्यायं तु देवतास्थाने स आचार्यविधानतः । ग्रहणं प्रोक्षणं चैव सूर्याय त्वेति चोत्तरम्

ທີ່ສະຖານທີ່ພະເທວະ ທ່ານໄດ້ປະຕິບັດພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມຄໍາສອນຂອງອາຈານ—ຮັບເອົາຂອງບູຊາ ພອຍນ້ໍາຊໍາລະ ແລ້ວກ່າວຄໍາສຸດທ້າຍວ່າ «ແດ່ພຣະສູຣະຍະ—ນີ້ເປັນຂອງພຣະອົງ»។

Verse 23

अयं त इध्म आत्मेति जप्त्वाथ समिधं ततः । अग्निसोमेति मन्त्राभ्यां हुत्वा चाज्याहुती ततः

ທ່ານພຶມພໍາວ່າ «ໄມ້ເຊື້ອໄຟນີ້ແມ່ນອາດຕະມັນຂອງພຣະອົງ» ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍສະມິດ; ຕໍ່ມາ ດ້ວຍມັນຕຣາຄູ່ «ອັກນີ–ໂສມ…» ທ່ານໄດ້ຫວານກີ (ເນີຍໃສ) ລົງໃນໄຟເປັນອາຫຸຕິ.

Verse 24

कृत्वा व्याहृतिहोमं तु भूर्भुवः स्वेति भो द्विजाः । ये ते शतेति मन्त्राद्यैर्हुत्वात्रैव च दारुणम्

ໂອ ທ່ານດວິຊະທັງຫຼາຍ! ຫຼັງຈາກເຮັດໂຮມດ້ວຍວິຍາຫຣິຕິ «ພູḥ, ພຸວະḥ, ສະວະḥ» ແລ້ວ ທ່ານໄດ້ຖວາຍຢູ່ນີ້ເອງ ດ້ວຍມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ເຢ ເຕ ສະຕະ…» ເປັນອາຫຸຕິອັນຮຸນແຮງ ແລະນ່າຢ້ານກົວ.

Verse 25

आह्वयामास वह्निं च प्रत्यक्षो भव देव मे । एवं मन्त्रेण कृत्वा तं संमुखं ज्वलनं ततः

ທ່ານໄດ້ເຊີນອັກນິວ່າ «ຂໍໃຫ້ປະຈັກຕໍ່ໜ້າຂ້າເຈົ້າ ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເທວະຂອງຂ້າເຈົ້າ!» ດ້ວຍມັນຕຣານັ້ນ ທ່ານເຮັດໃຫ້ໄຟທີ່ລຸກໂຊນ ປາກົດຕໍ່ໜ້າຢ່າງຊັດເຈນ.

Verse 26

कालीकरालिकाद्याश्च सप्तजिह्वाश्च याः स्मृताः । तासामाह्वानकं कृत्वा ततो दीप्ते हविर्भुजि

ແລະ “ລີ້ນໄຟ” ເຈັດປະການທີ່ຖືກຈື່ຈໍາ—ເລີ່ມດ້ວຍ ກາລີ ແລະ ກະຣາລິກາ—ທ່ານໄດ້ເຮັດພິທີເຊີນເອີ້ນພວກນາງ; ແລ້ວເມື່ອ “ຜູ້ກິນອາຫານບູຊາ” ຄືໄຟ ລຸກໂຊນສະຫວ່າງ…

Verse 27

जुहाव च स मांसानि स्वानि चोत्कृत्त्य शस्त्रतः । लोमभ्यः स्वाहेति विदिशो दिग्भ्यो दत्त्वा ततः परम्

ລາວໄດ້ຕັດຊີ້ນຂອງຕົນດ້ວຍອາວຸດ ແລະ ບູຊາໂດຍກ່າວວ່າ 'ສະວາຫະ ແດ່ຂົນທັງຫລາຍ!' ໄປຍັງທິດນ້ອຍ ແລະ ທິດໃຫຍ່...

Verse 28

अग्नये स्विष्टकृतैति यावदात्मानमाक्षिपेत् । तावद्धृतः स सूर्येण स्वहस्तेन समंततः

ຂະນະທີ່ລາວກຳລັງຈະໂດດເຂົ້າກອງໄຟ ໂດຍກ່າວວ່າ 'ແດ່ ພະອັກຄີ ສະວິສະຕະກິດ (ສະວາຫະ)' ທັນໃດນັ້ນ ພະສຸລິຍະໄດ້ຈັບລາວໄວ້...

Verse 29

धृतश्च सादरं तेन मा विप्र कुरु साहसम् । नेदृग्घोमः कृतः क्वापि कदाचित्केनचिद्द्विज

ພະອົງໄດ້ຫ້າມລາວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ກ່າວວ່າ: 'ໂອ ພາມ, ຢ່າເຮັດຫຍັງດ້ວຍຄວາມວູ່ວາມ. ບໍ່ເຄີຍມີການບູຊາແບບນີ້ ຖືກກະທຳຢູ່ບ່ອນໃດມາກ່ອນເລີຍ'.

Verse 30

तुष्टोऽहं च महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते । अदेयमपि दास्यामि यत्ते मनसिवर्तते

'ເຮົາພໍໃຈຫລາຍ ທ່ານຜູ້ໂຊກດີ. ຈົ່ງບອກມາ ເຮົາຄວນເຮັດຫຍັງເພື່ອທ່ານ? ແມ້ແຕ່ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນໃຫ້ ເຮົາກໍຈະໃຫ້ ຕາມສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນໃຈຂອງທ່ານ'.

Verse 31

पुष्प उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तद्देयं गुटिकायुग्मं यदर्थं प्रार्थयाम्यहम्

ປຸສະປະ ໄດ້ກ່າວວ່າ: 'ຖ້າພະອົງພໍໃຈ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ແລະ ຖ້າພະອົງຈະປະທານພອນແກ່ຂ້ານ້ອຍ ຂໍປະທານຢາທິບຄູ່ນັ້ນ ທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງພາວະນາຂໍຢູ່ນີ້ເທີ້ນ'.

Verse 32

वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रो महाधनी । कुब्जांगः क्षत्रियो देव जरावलिसमन्वितः

ໃນນະຄອນວິດິຊາ ມີມະນິພັດຣະ ຜູ້ມັ່ງຄັ່ງຢ່າງຫຼາຍ—ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ເປັນກະສັດຕຣິຍະ, ກາຍຄ້ອມຫຼັງ ແລະຖືກໝາຍໂດຍມາລາແຫ່ງຄວາມເຖົ້າຊະລາ।

Verse 33

अब्रह्मण्यो महानीचः कीनाशो जनदूषितः । द्वयोरेकां यदा वक्त्रे सदा चैव करोम्यहम्

ເຂົາເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣາຫມະນ, ຕໍ່າຊ້າຢ່າງຫນັກ, ຂີ້ຕະໜີແລະເປັນຜູ້ທຳໃຫ້ຊົນຊົ່ວ. ແລະເມື່ອໃດມີສອງຢ່າງ ຂ້ອຍກໍທຳໃຫ້ເປັນຫນຶ່ງໃນປາກຂອງເຂົາເສມອ.

Verse 34

तदा मे तादृशं रूपमविकल्पं भवत्विति । यदा पुनर्गृहीत्वा तां द्वितीयां प्रक्षिपाम्यहम्

ໃນເວລານັ້ນ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມີຮູບນັ້ນດັ່ງນັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມລັງເລ. ແລະເມື່ອຂ້ອຍຈັບເອົາອັນທີສອງ ແລ້ວໂຍນລົງໃສ່ອີກ…

Verse 35

ततश्च सहजं रूपं मम भूयात्सुरेश्वर । वैदिशे नगरे चास्ति मणिभद्रः सुरेश्वर

ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂໍໃຫ້ຮູບທຳມະຊາດຂອງຂ້ອຍກັບຄືນມາ. ໃນນະຄອນໄວດິຊາ ມີຜູ້ນາມມະນິພັດຣະ, ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ.

Verse 36

अपरं तस्य यत्किंचिद्धनधान्यादिकं गृहे । तत्सर्वं विदितं मे स्यात्तथा देव प्रजायताम्

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ສິ່ງໃດໆທີ່ເຂົາມີໃນເຮືອນ—ຊັບສິນ, ເຂົ້າເກັບ ແລະອື່ນໆ—ຂໍໃຫ້ທັງໝົດນັ້ນເປັນທີ່ຮູ້ແຈ້ງແກ່ຂ້ອຍ. ຂໍພຣະອົງປະທານເຖີດ.

Verse 37

किं वानेन बहूक्तेन तस्य मित्राणि बांधवाः । व्यवहारास्तथा सर्वे प्रकटाः स्युः सदैव हि

ແຕ່ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດໃນການເວົ້າຍາວ? ຂໍໃຫ້ໝູ່ມິດ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລາວ ພ້ອມທັງການຄ້າຄວາມທຸກຢ່າງ ປາກົດແຈ້ງແກ່ຂ້ອຍເສມອ້າຍແທ້ເທື່ອ।

Verse 38

न कश्चिज्जायते तत्र विकल्पः कस्यचित्क्वचित् । मम तस्याधम स्यापि सर्वकृत्येषु सर्वदा

ທີ່ນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນແກ່ໃຜ ໃນເວລາໃດເລີຍ. ແມ່ນແຕ່ຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ ໃນກິດທຸກຢ່າງ ຂ້ອຍຈະສາມາດກະທຳໄດ້ເສມອ້າຍແທ້ເທື່ອ।

Verse 39

भास्कर उवाच । गृहाण त्वं महाभाग गुटिकाद्वितयं शुभम् । शुक्लं कृष्णं च वक्त्रस्थं विभेद जननं महत्

ພາສະກະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ, ຈົ່ງຮັບເອົາກອນຢາຄູ່ນີ້ອັນເປັນມົງຄຸນ—ອັນໜຶ່ງຂາວ ແລະ ອັນໜຶ່ງດຳ. ເມື່ອອົບໄວ້ໃນປາກ ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດອຳນາດໃຫຍ່ໃນການແຍກແຍະ»।

Verse 40

शुक्लया तस्य रूपं च तव नूनं भविष्यति । कृष्णयापि पुनः स्वं च संप्राप्स्यसि महाद्विज

ດ້ວຍກອນຂາວ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮູບຮ່າງຂອງລາວແນ່ນອນ. ແລະດ້ວຍກອນດຳ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຮູບຮ່າງຂອງຕົນຄືນອີກຄັ້ງ।

Verse 41

पुष्प उवाच । अपरं वद मे देव संदेहं हृदये स्थितम् । यत्त्वां पृच्छामि देवेश तव कीर्तिविवर्धनम्

ພຸດສະປະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍພຣະອົງກ່າວເພີ່ມອີກເທື່ອ ໂອ ພຣະເທວະ, ມີຄວາມສົງໄສຝັງຢູ່ໃນໃຈຂ້ອຍ. ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍທູນຖາມ ໂອ ຈອມເທວະ, ເພື່ອເພີ່ມພູນກຽດສັກຂອງພຣະອົງ»।

Verse 42

मया श्रुतं सुरश्रेष्ठ सप्तम्यां सूर्यवासरे । यस्ते प्रदक्षिणानां च कुर्यादष्टोत्तरं शतम् । तस्य त्वं तत्क्षणादेव फलहस्तस्य सिद्धिदः

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນມາ ໂອ ທ່ານເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ວ່າ ໃນວັນສັບຕະມີ (ວັນທີ 7 ຕາມຈັນທະປະຕິທິນ) ເມື່ອເປັນວັນອາທິດ ຜູ້ໃດເຮັດປະທັກສິນາ 108 ຮອບແດ່ທ່ານ—ທ່ານຈະປະທານສິດທິຜົນທັນທີ ດັ່ງວາງຜົນໄວ້ໃນມືເຂົາ।

Verse 43

मूर्खस्यापि च पापस्य सर्वदोषान्वितस्य च । चतुर्वेदस्य मे कस्मात्तीर्थयात्रापरस्य च

ແມ່ນຈະເປັນຄົນໂງ່ ເປັນຄົນບາບ ເຕັມໄປດ້ວຍຂໍ້ບົກພ່ອງທຸກຢ່າງກໍຕາມ—ຫຼືເປັນຜູ້ຮູ້ຊ່ຽວຊານໃນວິດາທັງສີ່ ແລະອຸທິດໃຈໃຫ້ການເດີນທາງໄປຕີຣະຖະ—ສໍາລັບຂ້າພະເຈົ້າ ມັນເປັນໄປໄດ້ແນວໃດ ແລະເປັນເພາະຫຍັງ?

Verse 44

सप्तरात्रे गते तुष्टो होम एवंविधे कृते

ເມື່ອຄືນທັງເຈັດໄດ້ຜ່ານໄປ ແລະໄດ້ປະກອບພິທີໂຮມ (ບູຊາໄຟ) ແບບນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພຣະເຈົ້າກໍຊົມຊື່ນພໍພຣະໄທ।

Verse 46

यत्किंचित्क्रियते विप्र तामसं भावमाश्रितैः । तत्सर्वं जायते व्यर्थं किं न वेत्ति भवा निदम्

ໂອ ພຣາຫມັນ, ການກະທໍາໃດໆ ທີ່ຖືກເຮັດໂດຍຜູ້ອາໄສອາລົມທະມັດ (ຄວາມມືດທຶບ) ນັ້ນ ທັງໝົດກາຍເປັນສູນເປົ່າ ບໍ່ເກີດຜົນ. ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ເລື່ອງນີ້?

Verse 47

एवमुक्त्वा ततः सूर्यस्तस्य गात्राण्युपास्पृशत् । खंडितानि स्वहस्तेन निर्व्रणानि कृतानि च

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສຸຣິຍະ (ພຣະອາທິດ) ກໍໄດ້ແຕະຕ້ອງອະໄວຍະວະຂອງເຂົາ; ແລະດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ສ່ວນທີ່ຂາດຂັ້ນກັບຄືນສົມບູນ ແລະໃຫ້ປາດສະຈາກບາດແຜ।

Verse 48

अब्रवीच्च पुनः पुष्पं प्रसन्न वदनः स्थितः । अनेनैव विधानेन यः करोति कुशंडिकाम्

ແລ້ວອີກຄັ້ງ ພຣະອົງຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃບໜ້າສະຫງົບຜ່ອງໃສ ແລະກ່າວແກ່ ປຸສປະ ວ່າ: «ຜູ້ໃດປະກອບພິທີ ກຸຊັນດິກາ ຕາມວິທີນີ້ເທົ່ານັ້ນ…»

Verse 49

श्रीसूर्य उवाच । तामसेन तु भावेन त्ववा सर्वमिदं कृतम् । तेन सर्वं वृथा जातं त्वया सर्वं च यत्कृतम्

ພຣະສຸຣະຍະອົງສິຣີກ່າວວ່າ: «ແຕ່ເຈົ້າໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງນີ້ດ້ວຍຈິດໃຈຕາມັສ (tamas) ດັ່ງນັ້ນທຸກຢ່າງຈຶ່ງກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ—ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າເຮັດ»

Verse 51

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवां तरधीयत । दीपवल्लक्षितो नैव केन मार्गेण निर्गतः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ສະຫັສຣາມຊຸ (ພຣະອາທິດຜູ້ມີຮັດສະມີພັນ) ກໍຫາຍໄປທັນທີຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ບໍ່ເຫັນແມ່ນແຕ່ດັ່ງແສງຕະກຽງ ແລະກໍບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງອອກໄປທາງໃດ.

Verse 157

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यसकाशात्पुष्पब्राह्मणस्य वरलब्धिवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສະກັນດະມະຫາປຸຣານະອັນສັກສິດ, ໃນເອກາຊີຕິສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ, ໃນພາກທີ 6 ນາກະຣະຂັນດະ, ໃນມາຫາຕະມະຂອງ ຮາຕະເກສະວະຣະ ກະເສດຣະ, ຈົບລົງບົດທີ 157 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການທີ່ພຸສປະພຣາຫມະນະໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະສຸຣະຍະ».