Adhyaya 215

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सांप्रतं वद नः सूत श्राद्धकल्पस्य यो विधिः । विस्तरेण महाभाग यथा तच्चाक्षयं भवेत्

ພວກ຤ິສີກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ຂໍທ່ານ ໂອ ສູຕະ ຈົ່ງກ່າວແກ່ພວກເຮົາເຖິງວິທີການແຫ່ງພິທີ ສຣາດທະ. ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໂດຍລະອຽດ ໂອ ຜູ້ມີພາກດີ ເພື່ອໃຫ້ຜົນບຸນນັ້ນບັງເກີດເປັນອະຄະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 2

कस्मिन्काले प्रकर्तव्यं श्राद्धं पितृपरायणैः । कीदृशैर्ब्राह्मणैस्तच्च तथा द्रव्यैर्महामते

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ, ຜູ້ອຸທິດໃຈແດ່ພິຕຣະ ຄວນເຮັດພິທີ ສຣາດທະ ໃນເວລາໃດ? ແລະຄວນເຮັດກັບພຣາຫມະນະແບບໃດ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍອັນໃດ ໂອ ມະຫາມະຕິ?

Verse 3

सूत उवाच । एतदर्थं पुरा पृष्टो मार्कंडेयो महामुनिः । रोहिताश्वेन विप्रेंद्रा हरिश्चन्द्र सुतेन सः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເພາະເລື່ອງນີ້ແທ້ໆ ໃນອະດີດ ມະຫາມຸນິ ມາຣະກັນເດຍະ ເຄີຍຖືກຖາມ, ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາພຣາຫມະນະ, ໂດຍ ໂຣຫິຕາສະວະ ບຸດຂອງ ຮະຣິສະຈັນດຣະ।

Verse 4

हरिश्चन्द्रे गते स्वर्गं रोहिताश्वे नृपे स्थिते । तीर्थयात्राप्रसंगेन मार्कण्डो मुनिसत्तमः

ເມື່ອ ຮະຣິສະຈັນດຣະ ໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະ ໂຣຫິຕາສະວະ ດຳລົງຢູ່ເປັນກະສັດ, ໃນວາລະແຫ່ງການເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣະຖະ, ມຸນິຜູ້ປະເສີດ ມາຣະກັນດະ (ມາຣະກັນເດຍະ) ກໍໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ।

Verse 5

सरय्वाः संगमे पुण्ये स्नानार्थं समुपस्थितः । तत्र स्नात्वा पितॄन्देवान्संतर्प्य विधिपूर्वकम्

ລາວໄດ້ມາເຖິງຈຸດບັນຈົບອັນສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳສະຣະຍູ ເພື່ອອາບນ້ຳ. ອາບແລ້ວ ລາວໄດ້ຖວາຍຕັຣປະນະ ໃຫ້ແກ່ປິຕຣະ ແລະ ເທວະຕາ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ។

Verse 6

प्रविष्टस्तां पुरीं रम्यामयोध्यां सत्यनामिकाम् । रोहिताश्वोऽपि तं श्रुत्वा समायातं मुनीश्वरम् । पदातिः प्रययौ तूर्णं दूरदेशं तु सम्मुखम्

ຈາກນັ້ນ ລາວເຂົ້າໄປໃນນະຄອນອັນງາມຮື່ນເລີງ ອະໂຍທະຍາ ຜູ້ມີນາມໂດດເດັ່ນດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ. ເມື່ອໂຣຫິຕາສະວະໄດ້ຍິນວ່າ ມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາຮອດ ກໍຮີບເດີນຕີນອອກໄປໄກໜ່ອຍ ເພື່ອອອກໄປພົບປະຕໍ່ໜ້າ.

Verse 7

ततः प्रणम्य तं मूर्ध्ना कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं विनयेन समन्वि तः

ຈາກນັ້ນ ລາວກໍກົ່ງກົວດ້ວຍສີສະ ແລະຢືນຢູ່ດ້ວຍຝາມືປະນົມ. ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານ ປະກອບດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ.

Verse 8

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं मुने । धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं संप्राप्तः परमां गतिम् । यत्ते पादरजोभिर्मे मूर्द्धजा विमलीकृताः

ຂໍຕ້ອນຮັບທ່ານ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ຕ້ອນຮັບອີກຄັ້ງຢ່າງຍິ່ງ, ໂອ ມຸນີ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນ, ເປັນຜູ້ສັ່ງສົມບຸນ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮອດຄຸນຄ່າອັນສູງສຸດ ເພາະຝຸ່ນຈາກພຣະບາດຂອງທ່ານໄດ້ຊຳລະສີສະຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 9

एवमुक्त्वा गृहीत्वा तं स्वहस्तालंबनं तदा । ययौ तत्र सभास्थानं बृहत्सिंहासनाश्रयम्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະນັ້ນ ລາວໄດ້ຈັບມືທ່ານໄວ້ເປັນທີ່ພຶ່ງດ້ວຍມືຂອງຕົນ. ແລ້ວຈຶ່ງໄປຍັງສະຖານທີ່ປະຊຸມ ທີ່ມີບັນລັງໃຫຍ່ຕັ້ງຢູ່.

Verse 10

सिंहासने निवेश्याथ तं मुनिं पार्थिवोत्तमः । उपविष्टो धरापृष्ठे कृतांजलिपुटः स्थितः

ແລ້ວພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດໄດ້ໃຫ້ມຸນີນັ້ນນັ່ງເທິງສິງຫາສະນະ ແລະພະອົງນັ່ງລົງເທິງພື້ນດິນ ພ້ອມປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 11

ततः प्रोवाच मधुरं विनयावनतः स्थितः । निःस्पृहस्यापि विप्रेंद्र कि वाऽगमनकारणम्

ຈາກນັ້ນພະອົງຍືນກົງກົດດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະເວົ້າດ້ວຍສຽງອ່ອນໂຍນວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນແຕ່ທ່ານບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ ເຫດໃດຈຶ່ງເດີນທາງມາ?”

Verse 12

तद्ब्रवीहि यथातथ्यं करोमि तव सांप्रतम् । अदेयमपि दास्यामि गृहायातस्य ते विभो

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານເວົ້າຄວາມຈິງຕາມທີ່ເປັນ. ຂ້າພະອົງຈະເຮັດຕາມຄໍາຂອງທ່ານໃນທັນທີ. ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ປົກກະຕິບໍ່ຄວນໃຫ້ ຂ້າພະອົງກໍຈະໃຫ້ ເພາະທ່ານໂອ ຜູ້ມີອໍານາດ ໄດ້ມາເຖິງເຮືອນຂ້າພະອົງ.

Verse 13

मार्कंडेय उवाच । तीर्थयात्राप्रसंगेन वयमत्र समागताः । सरय्वाः संगमे पुण्ये कल्ये यास्याम्यहे पुनः

ມາຣະກັນເດຍະກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງດ້ວຍການເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະ ພວກເຮົາຈຶ່ງມາຊຸມນຸມຢູ່ນີ້. ໃນວັນມງຄົດຖັດໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປອີກຄັ້ງຫາສັງຄົມອັນສັກສິດຂອງແມ່ນ້ໍາສະຣະຍູ.”

Verse 14

निःस्पृहैरपि द्रष्टव्या धर्मवन्तो द्विजोत्तमाः । ततः प्रोक्तं पुराण ज्ञैर्ब्राह्मणैः शास्त्रदृष्टिभिः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ປອດຈາກຄວາມປາຖະໜາ ກໍຄວນສະແຫວງຫາ ແລະໄດ້ເຫັນບັນດາດວິຊະຜູ້ປະເສີດຜູ້ດໍາລົງທໍາ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ບັນດາພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ພູຣານະ ແລະມີສາຍຕາຕາມຊາສຕຣະ ໄດ້ປະກາດໄວ້ດັ່ງນີ້.

Verse 15

धर्मवन्तं नृपं दृष्ट्वा लिंगं स्वायंभुवं तथा । नदीं सागरगां चैव मुच्येत्पापाद्दिनोद्भवात्

ເມື່ອໄດ້ເຫັນກະສັດຜູ້ມີທຳ ແລະໄດ້ເຫັນລິງຄະສະວັຍພູ (ລິງຄະປາກົດເອງ) ພ້ອມທັງແມ່ນ້ຳທີ່ໄຫຼລົງສູ່ທະເລ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທີ່ເກີດຂຶ້ນທຸກມື້।

Verse 16

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे पृच्छां स मुनिसत्तमः । तं दृष्ट्वा नृपशार्दूलं पुरःस्थं विनयान्वितम्

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີຜູ້ປະເສີດກໍເລີ່ມຖາມໄຖ່; ເມື່ອເຫັນ “ເສືອໃນຫມູ່ກະສັດ” ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະມາລະຍາດ।

Verse 17

कच्चित्ते सफला वेदाः कच्चित्ते सफलं श्रुतम् । कच्चित्ते सफला दाराः कच्चित्ते सफलं धनम्

“ວິເທດຂອງທ່ານໄດ້ອອກຜົນບໍ? ຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຟັງແລະຮຽນ (ສຣຸຕະ) ໄດ້ຜົນບໍ? ພັນລະຍາ ແລະຊີວິດຄອບຄົວໄດ້ຜົນບໍ? ຊັບສິນຂອງທ່ານໄດ້ຜົນບໍ?”

Verse 18

रोहिताश्व उवाच । कथं स्युः सफला वेदाः कथं स्यात्सफलं श्रुतम् । कथं स्युः सफला दाराः कथं स्यात्सफलं धनम्

ໂຣຫິຕາສະວະ ກ່າວວ່າ: “ວິເທດຈະໄດ້ຜົນແນວໃດ? ຄວາມຮູ້ທີ່ຟັງແລະຮຽນຈະໄດ້ຜົນແນວໃດ? ຊີວິດຄອບຄົວຈະໄດ້ຜົນແນວໃດ? ຊັບສິນຈະໄດ້ຜົນແນວໃດ?”

Verse 19

मार्कंडेय उवाच । अग्निहोत्रफला वेदाः शीलवृत्तफलं श्रुतम् । रतिपुत्रफला दारा दत्तभुक्तफलं धनम्

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ວິເທດໄດ້ຜົນເມື່ອສຳເລັດລົງດ້ວຍອັກນິໂຫຕຣະ (ພິທີບູຊາໄຟ). ຄວາມຮູ້ໄດ້ຜົນເມື່ອສຳເລັດລົງດ້ວຍສິນທຳ ແລະຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ. ຊີວິດຄອບຄົວໄດ້ຜົນໃນຄວາມຮັກ ແລະລູກຫຼານຜູ້ຄວນຄ່າ. ຊັບສິນໄດ້ຜົນເມື່ອໃຊ້ຢ່າງຖືກທຳນອງ ແລະແບ່ງປັນເປັນທານ.”

Verse 20

एवं ज्ञात्वा महाराज नान्यथा कर्तुमर्हसि

ຂໍແດ່ພະມະຫາກະສັດ, ເມື່ອຮູ້ແລ້ວດັ່ງນີ້ ທ່ານບໍ່ຄວນປະພຶດຢ່າງອື່ນເລີຍ.

Verse 21

चत्वार्येतानि कृत्यानि मयोक्तानि च तानि ते । यथा तानि प्रकृत्यानि लोकद्वयमभीप्सता

ຫນ້າທີ່ສີ່ປະການນີ້ ຂ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າແລ້ວ—ເປັນຫນ້າທີ່ທີ່ຜູ້ປາດຖະນາຄວາມຜາສຸກໃນສອງໂລກ (ໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ) ຄວນປະພຶດເປັນດັ່ງນິໄສຂອງຕົນ.

Verse 22

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे कथाश्चित्राश्च तत्पुरः । राजर्षीणां पुराणानां देवर्षीणां विशेषतः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ເລົ່າເລື່ອງອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ—ໂດຍສະເພາະຕຳນານບູຮານຂອງຣາຊະຣິສີ ແລະຍິ່ງເປັນພິເສດເລື່ອງຂອງເທວະຣິສີ.

Verse 23

ततः कथावसाने च कस्मिंश्चिद्द्विजसत्तमाः । पप्रच्छ तं मुनिश्रेष्ठं रोहिताश्वो महीपतिः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອການເລົ່າເລື່ອງຈົບລົງແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ, ພະຣາຊາ ໂຣຫິຕາສະວະ ໄດ້ຖາມທ່ານມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ.

Verse 24

भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि श्राद्धकल्पमहं यतः । दृश्यंते बहवो भेदा द्विजानां श्राद्धकर्मणि

ຂໍແດ່ພຣະຜູ້ຈະເລີນ, ຂ້າພະເຈົ້າປາດຖະນາຈະຟັງວິທີການອັນຖືກຕ້ອງຂອງພິທີ ສຣາດທະ; ເພາະໃນບັນດາທະວິຊະ ມີຄວາມແຕກຕ່າງຫຼາຍໃນການປະກອບກຳສຣາດທະ.

Verse 25

मार्कंडेय उवाच । सत्यमेतन्महाभाग यत्पृष्टोऽस्मि नृपोत्तम । श्राद्धस्य बहवो भेदाः शाखाभेदैर्व्यवस्थिताः

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ແທ້ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ທີ່ທ່ານໄດ້ຖາມຂ້າ—ພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ມີຫຼາຍຮູບແບບ ຈັດຕັ້ງຕາມຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສາຂາເວດ (śākhā)។

Verse 26

तस्मात्ते निर्णयं वच्मि भर्तृयज्ञेन यत्पुरा । आनर्त्ताधिपतेः प्रोक्तं सम्यक्छ्राद्धस्य लक्षणम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈະກ່າວໃຫ້ທ່ານຟັງເຖິງຂໍ້ຕັດສິນອັນແນ່ນອນ—ລັກສະນະຂອງສຣາດທະທີ່ຖືກຕ້ອງ—ດັ່ງທີ່ ພະຣະຕຣິຍະຍັຍ (Bhartṛyajña) ເຄີຍສອນແກ່ເຈົ້າແຫ່ງອານັຣຕະ (Ānarta) ໃນອະດີດ.

Verse 27

भर्तृयज्ञं सुखासीनं निजाश्रमपदे नृपः । आनर्ताधिपतिर्गत्वा प्रणिपत्य ततोऽब्रवीत्

ກະສັດ ເຈົ້າແຫ່ງອານັຣຕະ ໄດ້ໄປຫາ ພະຣະຕຣິຍະຍັຍ ຜູ້ນັ່ງຢ່າງສະບາຍໃນອາສຣົມຂອງຕົນ; ແລ້ວກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມ ແລະກ່າວຄໍາຕໍ່ໄປ.

Verse 28

आनर्त उवाच । सांप्रतं वद मे ब्रह्मञ्छ्राद्धकल्पं पित्रीप्सितम् । येन मे तुष्टिमायांति पितरः श्राद्धतर्पिताः

ອານັຣຕະ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ຂໍທ່ານກ່າວໃຫ້ຂ້າຟັງ ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຖິງວິທີການສຣາດທະ (śrāddha) ທີ່ບັນພະບຸລຸດ (Pitṛs) ປາຖະໜາ; ເພື່ອໃຫ້ບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າ ຜູ້ໄດ້ຮັບການຖວາຍທານໃນສຣາດທະ ຈະເຖິງຄວາມພໍໃຈ.

Verse 29

कः कालो विहितः श्राद्धे कानि द्रव्याणि मे वद । श्राद्धार्हाणि तथान्यानि मेध्यानि द्वि जसत्तम । यानि योज्यानि वांछद्भिः पितृणां तृप्तिमुत्तमाम्

ໃນພິທີສຣາດທະ ໄດ້ກໍານົດເວລາໃດ? ຂໍທ່ານບອກຂ້າເຖິງສິ່ງຂອງທີ່ຄວນໃຊ້—ທັງຂອງທີ່ເໝາະແກ່ສຣາດທະ ແລະຂອງບໍລິສຸດ (medhya) ອື່ນໆ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນດວິຈະ—ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ປາຖະໜາ ຈັດໃຊ້ໄດ້ ໃຫ້ເກີດຄວາມອິ່ມໃຈສູງສຸດແກ່ປິຕຣິ (Pitṛs).

Verse 30

कीदृशा ब्राह्मणा ब्रह्मञ्छ्राद्धार्हाः परिकीर्तिताः । कीदृशा वर्जनीयाश्च सर्वं मे विस्तराद्वद

ໂອ ພຣາຫມັນ! ພຣາຫມັນແບບໃດຈຶ່ງຖືກກ່າວວ່າຄວນຮັບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha)? ແລະແບບໃດຄວນຫຼີກເວັ້ນ? ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງຢ່າງລະອຽດທັງໝົດ.

Verse 31

भर्तृयज्ञ उवाच । अहं ते कीर्तयिष्यामि श्राद्धकल्पमनुत्तमम् । यं श्रुत्वाऽपि महाराज लभेच्छ्राद्धफलं नरः

ພຣະພາຣຕຣຶຍະຍັຍນະ ກ່າວວ່າ: ຂ້ອຍຈະປະກາດໃຫ້ທ່ານຮູ້ເຖິງພິທີການ ສຣາດທະ (śrāddha) ອັນສູງສຸດ. ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ຟັງກໍຍັງໄດ້ຮັບຜົນຂອງສຣາດທະ.

Verse 32

श्राद्धमिदुक्षयेऽवश्यं सदा कार्यं विपश्चिता । यदि ज्येष्ठतमः सर्गः सन्तानं च तथा नृप

ໃນເວລາດວງຈັນຫຼຸດຫາຍ (ວັນຈັນດັບ/ອະມາວາສະຍາ) ຜູ້ຮູ້ຄວນເຮັດພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ຢ່າງແນ່ນອນ ເປັນນິດ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ນີ້ແມ່ນຂໍ້ບັນຍັດສູງສຸດ ສໍາລັບວົງສານແລະລູກຫຼານດ້ວຍ.

Verse 33

शीतार्ता यद्वदिच्छंति वह्निं प्रावरणानि च । पितरस्तद्वदिच्छंति क्षुत्सामाश्चन्द्रसंक्षयम्

ດັ່ງຄົນທີ່ທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມໜາວ ປາຖະໜາໄຟ ແລະເຄື່ອງຫຸ້ມກາຍ, ພິຕຣະ (Pitṛs) ຜູ້ອ່ອນແຮງດ້ວຍຄວາມຫິວແລະເມື່ອຍລ້າ ກໍປາຖະໜາເວລາຈັນດັບ (ຄວາມມືດຂອງຈັນ).

Verse 34

दरिद्रोपहता यद्वद्धनं वांछंति मानवाः । पितरस्तद्वदिच्छंति क्षुत्क्षामाश्चन्द्रसं क्षयम्

ດັ່ງຄົນທີ່ຖືກຄວາມທຸກຍາກກົດຂີ່ ປາຖະໜາຊັບສິນ, ພິຕຣະ (Pitṛs) ຜູ້ອ່ອນແຮງດ້ວຍຄວາມຫິວແລະຄວາມຂາດແຄນ ກໍປາຖະໜາເວລາຈັນຫຼຸດຫາຍ (ວັນຈັນດັບ).

Verse 35

यथा वृष्टिं प्रवांछन्ति कर्षुकाः सस्यवृद्धये । तथात्मप्रीतये तेऽपि प्रवांछन्तींदुसंक्षयम्

ເຫມືອນຊາວນາປາຖະນາຝົນເພື່ອໃຫ້ພືດຜົນເຕີບໃຫຍ່ ດັ່ງນັ້ນພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງຕົນ ກໍປາຖະນາວັນຈັນດັບ (ອະມາວາສະຍາ) ເປັນເວລາອັນຄວນແກ່ການຖວາຍບູຊາ।

Verse 36

यथोषश्चक्रवाक्यश्च वांछन्ति रवि दर्शनम् । पितरस्तद्वदिच्छंति श्राद्धं दर्शसमुद्भवम्

ເຫມືອນອຸສາແລະນົກຈັກກະຣະວາກາ ປາຖະນາເຫັນພຣະອາທິດ ດັ່ງນັ້ນພິຕຣະກໍປາຖະນາພິທີສຣາດທະ (Śrāddha) ອັນເກີດຈາກດາຣຊະ (Darśa) ໃນວັນຈັນດັບ।

Verse 37

जलेनापि च यः श्राद्धं शाकेनापि करोति वाः । दर्शस्य पितरस्तृप्तिं यांति पापं प्रण श्यति

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຈະເຮັດສຣາດທະ (Śrāddha) ດ້ວຍນ້ຳຢ່າງດຽວ ຫຼືດ້ວຍຜັກງ່າຍໆ ໃນວັນດາຣຊະ (ວັນຈັນດັບ) ພິຕຣະຈະໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈ ແລະບາບກໍຖືກທຳລາຍ।

Verse 38

अमावास्यादिने प्राप्ते गृहद्वारं समाश्रिता । वायुभूताः प्रवांछन्ति श्राद्धं पितृगणा नृणाम् । यावदस्तमयं भानोः क्षुत्पिपासास माकुलाः

ເມື່ອວັນອະມາວາສະຍາມາຮອດ ຝູງພິຕຣະຜູ້ລະອຽດດັ່ງລົມ ຈະໄປຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູເຮືອນຂອງມະນຸດ ປາຖະນາສຣາດທະ ແລະຢູ່ຈົນກວ່າພຣະອາທິດຈະຕົກ ດ້ວຍຄວາມຫິວແລະກະຫາຍອັນກະວົນກະວາຍ।

Verse 39

ततश्चास्तं गते भानौ निराशा दुःखसंयुताः । निःश्वस्य सुचिरं यांति गर्हयंति स्ववंशजम्

ຕໍ່ມາເມື່ອພຣະອາທິດຕົກ ພວກເຂົາຈະຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຫມົດຫວັງ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າ; ຖອນຫາຍໃຈຍາວໆ ແລ້ວໄປໄກ ພ້ອມທັງຕຳນິລູກຫຼານຂອງຕົນຜູ້ບົກພ່ອງຕໍ່ໜ້າທີ່।

Verse 40

आनर्त उवाच । किमर्थं क्रियते श्राद्धममावास्यादिने द्विज । विशेषेण ममाचक्ष्य विस्तरेण यथातथम्

ອານະຣະຕະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນ, ເພາະເຫດໃດຈຶ່ງປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (Śrāddha) ໃນວັນອະມາວາສະຍາ (ວັນເດືອນດັບ)? ຂໍທ່ານອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍໂດຍພິເສດ ຢ່າງລະອຽດ ແລະຕາມລໍາດັບຖືກຕ້ອງ.

Verse 41

मृताश्च पुरुषा विप्र स्वकर्मजनितां गतिम् । गच्छन्ति ते कथं तस्य सुतस्याश्रयमाययुः

ແລະ ໂອ ພຣາຫມັນ, ເມື່ອຜູ້ຕາຍທັງຫຼາຍໄປສູ່ຄະຕິທີ່ເກີດຈາກກຳຂອງຕົນເອງແລ້ວ, ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງມາພຶ່ງພາອາໄສການອຸປະຖຳຂອງລູກຊາຍ (ຜ່ານພິທີທີ່ລູກປະກອບ) ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 42

एष नः संशयो विप्र सुमहान्हृदि संस्थितः

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຄວາມສົງໄສອັນໃຫຍ່ຫຼວງນີ້ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະຝັງຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ.

Verse 43

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग यत्त्वया व्याहृतं वचः । स्वकर्मार्हां गतिं यांति मृताः सर्वत्र मानवाः

ພຣະພາຣຕຣິຍະຍັຍນະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ຄໍາທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງ. ມະນຸດທັງຫຼາຍໃນທຸກສະຖານທີ່ ເມື່ອຕາຍແລ້ວ ຍ່ອມໄປສູ່ຄະຕິທີ່ສົມຄວນແກ່ກຳຂອງຕົນ.

Verse 44

परं यथा समायांति वंशजस्याश्रयं प्रति । तथा तेऽहं प्रव क्ष्यामि न तथा संशयो भवेत्

ແຕ່ວ່າ ເຂົາເຈົ້າມາພຶ່ງພາອາໄສການອຸປະຖຳຂອງລູກຫຼານໄດ້ແນວໃດ—ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງ, ເພື່ອໃຫ້ບໍ່ເຫຼືອຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 45

मृता यांति तथा राजन्येऽत्र केचिन्महीतले । ते जायंते न मर्त्येऽत्र यावद्वंशस्य संस्थितिः

ໂອ ພະຣາຊາ, ບາງຄົນທີ່ຕາຍຢູ່ນີ້ໃນແຜ່ນດິນ ຍ່ອມໄປສູ່ສະພາບນັ້ນ; ແລະບໍ່ເກີດຄືນໃນໂລກມະນຸດນີ້ ຕາມທີ່ວົງສາຂອງເຂົາຍັງດຳລົງຢູ່.

Verse 46

परं शुभात्मका ये च ते तिष्ठंति सुरालये । पापात्मानो नरा ये च वैवस्वतनिवासिनः

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຜູ້ມີຈິດອັນມົງຄຸນ ຍ່ອມພັກຢູ່ໃນສຸຣາລະຍະ ອາໄສຂອງເທວະ; ແຕ່ຜູ້ມີບາບ ກາຍເປັນຜູ້ຢູ່ໃນຖິ່ນຂອງໄວວັສວະຕະ (ຍະມະ).

Verse 47

अन्यदेहं समाश्रित्य भुंजानाः कर्मणः फलम् । शुभं वा यदि वा पापं स्वयं विहितमात्मनः

ເມື່ອອາໄສຮ່າງກາຍອື່ນ ພວກເຂົາຍ່ອມເສວຍຜົນແຫ່ງກຳ—ຈະເປັນກຸສົນຫຼືບາບ—ອັນຕົນເອງໄດ້ກະທຳໄວ້.

Verse 48

यमलोके स्थितानां हि स्वर्गस्थानामपि क्षुधा । पिपासा च तथा राजंस्तेषां संजायतेऽधिका

ສຳລັບຜູ້ຢູ່ໃນໂລກຂອງຍະມະ ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນ ຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ; ໂອ ພະຣາຊາ, ມັນຍິ່ງທະວີຄວາມແຮງກັບເຂົາເຈົ້າ.

Verse 49

यावन्नरत्रयं राजन्मातृतः पितृतस्तथा । तेषां च परतो ये च ते स्वकर्म शुभाशुभम् । भुंजते क्षुत्पिपासा च न तेषां जायते क्व् चित्

ໂອ ພະຣາຊາ, ຕາມທີ່ «ບຸກຄົນສາມ» ທາງແມ່ ແລະທາງພໍ່ ຍັງດຳລົງເປັນຫຼັກພຶ່ງພາ, ແລະສຳລັບຜູ້ທີ່ຢູ່ເກີນພວກເຂົາດ້ວຍ, ພວກເຂົາຍ່ອມເສວຍຜົນກຳຂອງຕົນ—ດີແລະຊົ່ວ—ແລະຄວາມຫິວກັບຄວາມກະຫາຍບໍ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາໃນທີ່ໃດເລີຍ.

Verse 50

तत्रापि पतनं तस्मात्स्थानाद्भवति भूमिप । वंशोच्छेदान्पुनः सर्वे निपतंति महीतले । त्रुटद्रज्जुनिबद्धं हि भांडं यद्वन्निराश्रयम्

ແມ່ນແຕ່ຈາກສະພາບນັ້ນ ກໍຍັງມີການຕົກຈາກຕຳແໜ່ງນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ພິທັກແຜ່ນດິນ. ເມື່ອວົງສາຖືກຕັດຂາດ ທຸກຄົນຕົກກັບສູ່ໂລກພື້ນດິນ—ເຫມືອນພາຊະນະຜູກດ້ວຍເຊືອກທີ່ຂາດ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ.

Verse 51

एतस्मात्कारणाद्यत्नः सन्तानाय विचक्षणैः । प्रकर्तव्यो मनुष्येंद्र वंशस्य स्थितये सदा

ດ້ວຍເຫດນີ້, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນພາກພຽນຢ່າງຈິງໃຈເພື່ອມີລູກຫຼານ ໃຫ້ວົງສາດຳລົງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງເສມອ.

Verse 52

अपि द्वादशधा राजन्नौरसादिसमु द्भवाः । तेषामेकतमोऽप्यत्र न दैवाज्जायते सुतः

ໂອ ພະຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ຈະກ່າວວ່າລູກຊາຍເກີດໄດ້ສິບສອງວິທີ ເລີ່ມຈາກລູກແທ້ (aurasa) ກໍຕາມ, ຢູ່ນີ້ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ຜູ້ດຽວທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຊະຕາຟ້າ (daiva) ລ້ວນໆ.

Verse 53

पितॄणां गुप्तये तेन स्थाप्योऽश्वत्थः समाधिना । पुत्रवत्परिपाल्यश्च निर्विशेषं नराधिप

ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອຄຸ້ມຄອງແລະສະຫງົບສຸກແກ່ປິຕຣະ (Pitṛs) ຄວນສ້າງຕັ້ງຕົ້ນອະສະວັດຖະ (aśvattha) ດ້ວຍຈິດຕັ້ງໝັ້ນ. ແລະ ໂອ ຈອມກະສັດແຫ່ງມະນຸດ, ຈົ່ງດູແລມັນເຫມືອນລູກຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ເລືອກປະເພດ.

Verse 54

यावत्संधारयेद्भूमिस्तमश्वत्थं नराधिप । कृतोद्वाहं समं शम्या तावद्वंशोऽपि तिष्ठति

ໂອ ພະຣາຊາ, ຕາບໃດທີ່ແຜ່ນດິນຍັງຄ້ຳຈຸນຕົ້ນອະສະວັດຖະນັ້ນ, ຕາບນັ້ນວົງສາກໍຍັງດຳລົງຢູ່—ໝັ້ນຄົງດັ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ສ້າງຕັ້ງດ້ວຍພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະຖານຮາກອັນແນ່ນອນ.

Verse 55

अश्वत्थजनका मर्त्या निपत्य जगती तले । पापामुक्ताः समायांति योनिं श्रेष्ठां शुभान्विताः

ມະນຸດຜູ້ປູກຕົ້ນໂພ (Aśvattha) ທີ່ສັກສິດໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ ຈະຫລຸດພົ້ນຈາກບາບ ແລະ ໄດ້ໄປເກີດໃນພົບພູມທີ່ປະເສີດແລະເປັນມຸງຄຸນ.

Verse 56

एतस्मात्कारणादन्नं नित्यं देयं तथोदकम् । समुद्दिश्य पितॄन्राजन्यतस्ते तन्मयाः स्मृताः

ດ້ວຍເຫດນີ້, ຂ້າແດ່ມະຫາຣາດ, ຄວນຖວາຍອາຫານແລະນ້ຳທຸກໆມື້ ເພື່ອອຸທິດໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດ (Pitṛs), ເພາະພວກທ່ານດຳລົງຢູ່ໄດ້ດ້ວຍການບູຊານັ້ນ.

Verse 57

अदत्त्वा सलिलं सस्यं पितॄणां यो नराधिप । स्वयमश्नाति वा तोयं पिवेत्स स्यात्पितृद्रुहः । स्वर्गेऽपि च न ते तोयं लभंते नान्नमेव च

ຂ້າແດ່ມະຫາຣາດ, ຜູ້ໃດກິນ ຫຼື ດື່ມ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຖວາຍນ້ຳແລະອາຫານໃຫ້ແກ່ບັນພະບຸລຸດກ່ອນ ຜູ້ນັ້ນຖືວ່າເປັນຜູ້ທໍລະຍົດຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຢູ່ສະຫວັນ, ຄົນຜູ້ນັ້ນກໍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳແລະອາຫານເລີຍ.

Verse 58

न दत्तं वंशजैर्मर्त्यैश्चेद्व्यथां यांति दारुणाम् । क्षुत्पिपासासमुद्भूतां तस्मात्संतर्पयेत्पितॄन्

ຖ້າລູກຫລານບໍ່ໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງສັກກະລະບູຊາ, ບັນພະບຸລຸດຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງແສນສາຫັດຈາກຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຄວນເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ.

Verse 59

नित्यं शक्त्या नरो राजन्पयोऽन्नैश्च पृथग्विधैः । तथान्यैर्वस्त्रनैवेद्यैः पुष्पगन्धानुलेपनैः

ຂ້າແດ່ມະຫາຣາດ, ບຸກຄົນຄວນບູຊາບັນພະບຸລຸດທຸກໆມື້ຕາມຄວາມສາມາດຂອງຕົນ ດ້ວຍນົມ, ອາຫານນານາຊະນິດ, ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ເຄື່ອງບູຊາ, ດອກໄມ້, ເຄື່ອງຫອມ ແລະ ນ້ຳມັນຫອມ.

Verse 60

पितृमेधादिभिः पुण्यैः श्राद्धैरुच्चावचैरपि । तर्पितास्ते प्रयच्छंति कामानिष्टान्हृदि स्थितान् । त्रिवर्गं च महाराज पितरः श्राद्धतर्पिताः

ເມື່ອປິຕຣະທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບການຕອບແທນດ້ວຍພິທີກຸສົນ ເຊັ່ນ ພິທີປິຕຣະເມດະ ແລະ ສຣາດທະຫຼາຍຮູບແບບ ທັງງ່າຍແລະປະນີດ ພວກທ່ານຈະປະທານຄວາມປາດຖະໜາທີ່ສະຖິດໃນໃຈ. ແລະ ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ປິຕຣະຜູ້ພໍໃຈດ້ວຍສຣາດທະ ຍັງປະທານ ຕຣິວັກຄະ—ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ—ອີກດ້ວຍ.

Verse 61

तर्पयंति न ये पापाः स्वपितॄन्नित्यशो नृप । पशवस्ते सदा ज्ञेया द्विपदाः शृंगवर्जिताः

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ມີບາບທີ່ບໍ່ຕອບແທນປິຕຣະຂອງຕົນເປັນປະຈໍາ ດ້ວຍການຕຣະປະນ ພວກນັ້ນພຶງຮູ້ໄວ້ວ່າ ເປັນດັ່ງສັດເດຍລະສານເສມອ—ມີສອງຕີນ ແຕ່ປາດສະຈາກເຂົາ.

Verse 215

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धावश्यकताकारणवर्णनंनाम पञ्चदशोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດໃນ ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ອັນນ່າເຄົາລົບ—ໃນສັງຫິຕາທີ່ມີ 81,000 ຄາຖາ—ໃນປຶ້ມທີ 6 ນາກະຣະຂັນດະ, ໃນການສັນລະເສີນເຂດສັກສິດ ຮາຕະເກສະວະຣະ, ໃນພາກພິທີສຣາດທະ, ບົດທີ່ມີຊື່ «ການພັນລະນາເຫດປັດໃຈແຫ່ງຄວາມຈໍາເປັນຂອງສຣາດທະ» ເປັນອັດທະຍາຍທີ 215.