Adhyaya 111

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शिवक्षेत्राणि यैर्विप्रैः समानीतानि तत्र च । तेषां सर्वाणि गोत्राणि वद सूतज विस्तरात्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ, ຈົ່ງກ່າວຢ່າງລະອຽດເຖິງໂຄດຣະທັງໝົດຂອງພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ນຳສະຖານສັກສິດແຫ່ງພຣະສິວະມາທີ່ນັ້ນ ແລະສະຖາປະນາໄວ້»।

Verse 2

कस्य गोत्रोद्भवैर्विप्रैः किं क्षेत्रं समुपार्जितम् । शंकरस्य प्रसादेन तस्मिन्काल उपस्थिते

«ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຈາກໂຄດຣະໃດບ້າງ? ແລະໃນເວລານັ້ນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສັງກະຣະ ໄດ້ຮັບແລະສະຖາປະນາກເສດຣະສັກສິດໃດ?»

Verse 3

कियत्यपि च गोत्राणि चमत्कारपुरोत्तमे । स्थापितानि सुभक्तेन तेनानर्तेन सूतज

«ໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ, ໃນນະຄອນອັນປະເສີດຊື່ ຈະມັດກາຣະ ນັ້ນ ມີໂຄດຣະຈຳນວນເທົ່າໃດທີ່ຖືກສະຖາປະນາ ໂດຍຜູ້ປົກຄອງອານັຣຕະຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ມີພັກຕິນັ້ນ?»

Verse 4

त्वया प्रोक्तं पुरा दत्तं पुरं कृत्वा द्विजन्मनाम् । न च तेषां कृता संख्या तस्मात्तां परिकीर्तय

ແຕ່ກ່ອນ ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ ເມືອງໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານ ຫຼັງຈາກຈັດເຮັດເປັນຖິ່ນຖານໃຫ້ແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ; ແຕ່ຈໍານວນຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ນັບ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງເລົ່າຈໍານວນນັ້ນອີກຄັ້ງເຖີດ.

Verse 5

सूत उवाच । उपदेशः पुरा दत्तो द्विसप्ततिमुनीश्वरैः । आनर्ताधिपतिः पूर्वं कुष्ठरोग प्रपीडितः । शंखतीर्थं समागत्य स्नानं चक्रे त्वरान्वितः

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ຄໍາສອນໄດ້ຖືກປະທານໂດຍມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ 72 ອົງ. ແຕ່ກ່ອນ ຈອມເມືອງແຫ່ງອານັຣຕະ ຖືກໂລກກຸດຖະ (ເຮື້ອນ) ບີບຄັ້ນ ໄດ້ມາຮອດສັງຄະ-ຕີຣຖະ ແລະດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ໄດ້ອາບນ້ໍາຊໍາລະ (ສນານ) ຢ່າງບໍລິສຸດ.

Verse 6

तेन नाशं गतः कुष्ठो भूपतेस्तस्य तत्क्षणात् । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यान्निर्वि ण्णस्य तनुं प्रति

ດ້ວຍການກະທໍານັ້ນ ໂລກກຸດຖະຂອງພະຣາຊາກໍໄດ້ສູນສິ້ນໃນທັນທີ—ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງມາຫາຕະຂອງຕີຣຖະນັ້ນ—ແລະເຮັດໃຫ້ພະອົງສຳນຶກລຶກຊຶ້ງຕໍ່ຮ່າງກາຍຂອງຕົນ.

Verse 7

ततः स नीरुजो भूत्वा तोषेण महतान्वितः । तानुवाच मुनिश्रेष्ठान् प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

ຕໍ່ມາ ພະອົງກໍໄດ້ຫາຍປ່ວຍ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່. ພະອົງໄດ້ກ່າວກັບບັນດາມຸນີຜູ້ປະເສີດ ພ້ອມກັບການກາບລົງຊໍ້າໆ.

Verse 8

सुवर्णं वा गजाश्वं वा राज्यं सकलमेव वा । भवद्भ्यः संप्रदास्यामि तस्मादब्रूत द्विजोत्तमाः

«ຈະເປັນຄໍາທອງກໍດີ, ຊ້າງແລະມ້າກໍດີ, ຫຼືແມ່ນອານາຈັກທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍດີ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງກ່າວບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ»

Verse 9

यद्यस्य रोचते यावन्मात्रमन्यदपि द्विजाः । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

ສິ່ງໃດທີ່ແຕ່ລະທ່ານປາຖະໜາ—ຫຼາຍເທົ່າໃດກໍຕາມ ແລະຍັງມີອື່ນເພີ່ມອີກກໍດີ—ຂໍຈົ່ງປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າຍາກຈົນ ແລະກົ້ມກາບຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ।

Verse 10

ब्राह्मणा ऊचुः । निष्परिग्रहधर्माणो वानप्रस्था वयं द्विजाः । सद्यःप्रक्षालकाः किं नो राज्येन विभवेन च

ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ພວກເຮົາເປັນທະວິຊະ ວານະປຣັສຖະ ຍຶດຖືທຳມະແຫ່ງການບໍ່ຄອບຄອງ. ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຊຳລະຕົນທັນທີ—ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດຈາກອານາຈັກ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໂລກີ?»

Verse 11

राजोवाच उपकारं समासाद्य यः करोति न पापकृत् । उपकारं पुनस्तस्य स कृतघ्न उदाहृतः

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຄຸນຊ່ວຍເຫຼືອແລ້ວ ບໍ່ກະທຳບາບ (ບໍ່ຕອບແທນດ້ວຍຄວາມຮ້າຍ) ຜູ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ຜິດ. ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ຕອບແທນຄຸນນັ້ນດ້ວຍຄຸນ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ‘ຄົນອະກຸນ’ (kṛtaghna).»

Verse 12

ब्रह्मघ्नं च सुरापे च चौरे भग्नव ते शठे । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

«ສຳລັບຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ, ຜູ້ດື່ມສຸລາ, ຂໂຈນ, ຜູ້ຜິດຄຳປະຕິຍານ, ແລະຜູ້ຫລອກລວງ—ບັນດາສັດບຸລຸດໄດ້ວາງການຊົດໃຊ້ບາບໄວ້. ແຕ່ສຳລັບຄົນອະກຸນ ບໍ່ມີການຊົດໃຊ້ບາບໃດໆ.»

Verse 16

तस्मात्त्वं गच्छ राज्यं स्वं स्वधर्मेण प्रपालय । इह लोके परे चैव येन सौख्यं प्रजायते

«ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງໄປຫາອານາຈັກຂອງເຈົ້າ ແລະປົກປ້ອງຮັກສາມັນຕາມສະວະທຳມະຂອງເຈົ້າ. ໂດຍການປະພຶດເຊັ່ນນີ້ ຄວາມສຸກຈະເກີດຂຶ້ນທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ.»

Verse 18

तत्र गत्वा प्रहृष्टा त्माकृत्वा रम्यं महेश्वरम् । गीतनृत्यसवाद्यैश्च रात्रिजागरणादिभिः । चकार पूर्ववद्राज्यं समंताद्धतकंटकम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ລາວໄດ້ສ້າງແລະບູຊາສະຖານສັກສິດອັນງາມສໍາລັບພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ)។ ດ້ວຍການຮ້ອງເພງ ຟ້ອນລໍາ ດົນຕີ ແລະການຕື່ນຢາມຄ່ໍາຄືນ ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ອານາຈັກກັບຄືນດັ່ງເກົ່າ—ປອດໄພຈາກຄວາມທຸກຍາກທຸກດ້ານ។

Verse 19

चिंतयानो दिवानक्तं ब्राह्मणान्प्रति तत्सदा । कथं तेषां द्विजेंद्राणामुपकारो भविष्यति । मदीयो मम यैर्दत्तं गात्रमेतत्पुनर्नवम्

ລາວຄິດຄໍານຶກທັງກາງວັນກາງຄືນ ກ່ຽວກັບພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ເສມອວ່າ: “ຂ້ອຍຈະອຸປະການຮັບໃຊ້ດວິເຈນທຣະ ຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນແນວໃດ ຜູ້ໄດ້ປະທານກາຍນີ້ໃຫ້ຂ້ອຍເກີດໃໝ່?”

Verse 20

तेऽपि सर्वे मुनिश्रेष्ठाः खेचरत्व समन्विताः । तपःशक्त्या यांति नानातीर्थेषु भक्तितः

ບັນດາມຸນີຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນກໍມີຄຸນວິເສດເດີນທາງໃນອາກາດ; ດ້ວຍພະລັງຕະປະ (ຕະປັດ) ພວກເຂົາເດີນທາງດ້ວຍສັດທາໄປຫາຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງ.

Verse 21

तेषु स्नानं जपं कृत्वा तथैव पितृतर्पणम् । प्राणयात्रां पुनश्चक्रुस्तत्रागत्य स्व आश्रमे

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ອາບນ້ໍາ ເຮັດຈະປະ (ສວດມົນ) ແລະທໍາຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ; ແລ້ວພວກເຂົາກໍກັບມາຍັງອາສຣົມຂອງຕົນ ເພື່ອດໍາເນີນຊີວິດຕໍ່ໄປອີກຄັ້ງ.

Verse 22

अन्ये तत्रैव कुर्वंति नित्यकृत्यानि ये द्विजाः । तथान्ये दूरमासाद्य तीर्थं दृष्ट्वा मनोहरम्

ດວິຊະບາງພວກໄດ້ເຮັດນິຕະຍະກິດ (ກິດປະຈໍາວັນ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ; ອີກບາງພວກເດີນທາງມາແຕ່ໄກ ແລ້ວໄດ້ເຫັນຕີຣຖະອັນງາມນ່າຊົມ.

Verse 23

उषित्वा रजनीं तत्र द्विरात्रं वा पुनर्गृहम् । समागच्छंति चान्ये तु त्रिरात्रेण समाययुः

ຢູ່ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງຄືນ ຫຼືສອງຄືນ ແລ້ວບາງຄົນກໍກັບເຮືອນ; ອື່ນໆກໍກັບມາຫຼັງຈາກສາມຄືນ।

Verse 24

वाराणस्यां प्रयागे वा पुष्करे वाथ नैमिषे । प्रभासे वाऽथ केदारे ह्यन्यस्मिन्नहि वांछ्यते

ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ວາຣານະສີ ຫຼືປຣະຍາກ ຫຼືປຸສະກະຣະ ຫຼືໄນມິສະ; ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ປຣະພາສະ ຫຼືເກດາຣະ—ແທ້ຈິງ ບໍ່ປາຖະນາສະຖານທີ່ອື່ນໃດເທົ່ານັ້ນ।

Verse 25

कदाचिदथ ते सर्वे कार्तिक्यां पुष्करत्रये । गता विनिश्चयं कृत्वा स्नानार्थं द्विजसत्तमाः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນເດືອນກາຣຕຕິກາ ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ (ທະວິຊະ) ທັງຫມົດ ໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ນອນ ແລ້ວໄປຍັງປຸສະກະຣະ-ຕຣະຍະ ເພື່ອອາບນ້ຳສັກສິດ।

Verse 26

पंचरात्रं वसिष्यामो वयं तत्र समाहिताः । तस्माद्वह्निषु दारेषु रक्षा कार्या स्वशक्तितः

«ພວກເຮົາຈະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຫ້າຄືນ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບ ແລະມຸ່ງໝັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຕາມກຳລັງຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງຄຸ້ມຄອງໄຟບູຊາ ແລະເຮືອນເຮົາ (ພັນລະຍາ) ໃຫ້ປອດໄພ»।

Verse 27

एवं ते समयं कृत्वा गता यावद्द्विजोत्तमाः । तावद्ध पतिना ज्ञाता न कश्चित्तत्र तिष्ठति

ເມື່ອໄດ້ກຳນົດຂໍ້ຕົກລົງແລ້ວ ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍອອກເດີນທາງ; ແລ້ວສາມີຈຶ່ງຮູ້ວ່າ ບໍ່ມີໃຜເຫຼືອຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ।

Verse 28

तेषां मध्ये मुनींद्राणां सुतीर्थाश्रमवासिनाम् । दमयंतीति विख्याता चंद्रबिंबसमानना

ໃນບັນດາມະຫາມຸນີຜູ້ພັກຢູ່ອາສຣົມສຸຕີຣຖະ ມີນາງຜູ້ໂດງດັງຊື່ ດະມະຍັນຕີ ໃບໜ້າງາມດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງ।

Verse 29

तामुवाच रहस्येवं व्रज त्वं चारुहासिनि । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ममादेशोऽधुना ध्रुवम्

ທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບນາງຢ່າງລັບໆວ່າ: “ໄປເຖີດ ໂອ ຜູ້ຍິ້ມງາມ; ໄປຍັງເຂດສັກສິດຂອງ ຮາຕະເກສະວະຣະ; ຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າບັດນີ້ແນ່ນອນມັ່ນຄົງ.”

Verse 30

तत्र तिष्ठंति याः पत्न्यो मुनीनां भावितात्मनाम् । भूषणानि विचित्राणि तासां यच्छ यथेच्छया

“ທີ່ນັ້ນມີພັນລະຍາຂອງມຸນີຜູ້ຝຶກຝົນຈິດໃຈດີ ອາໄສຢູ່; ຈົ່ງມອບເຄື່ອງປະດັບຫຼາກຫຼາຍໃຫ້ນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ຕາມທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ.”

Verse 31

न तासां पतयोऽस्माकं प्रकुर्वंति प्रतिग्रहम् । कथंचिदपि सुश्रोणि लोभ्यमानापि भूरिशः

“ຜົວຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນ—ມຸນີຂອງພວກເຮົາ—ບໍ່ຮັບຂອງຖວາຍ; ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ແມ່ນແຕ່ຖືກຢົກຍ້ອງລໍ້ລວງຢ່າງຫນັກຫນ່ວງຫຼາຍປະການ ກໍບໍ່ຮັບ.”

Verse 32

स्त्रीणां भूषणजा चिन्ता सदा चैवाधिका भवेत् । लौल्यं च कौतुकं चैव सदा भूषणजं भवेत्

“ຄວາມກັງວົນທີ່ເກີດຈາກເຄື່ອງປະດັບ ມັກຈະແຮງເປັນພິເສດໃນຜູ້ຍິງ; ແລະຄວາມຢາກອັນບໍ່ໝັ້ນຄົງ ກັບຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ກໍຖືກເຄື່ອງປະດັບປຸກໃຫ້ເກີດຊ້ໍາໆ.”

Verse 33

अपि मृन्मयकं किंचित्काष्ठसूत्रमयं च वा । जतुकाचमयं वापि नारी धत्ते विभूषणम्

ແມ່ນແຕ່ເປັນເຄື່ອງປະດັບນ້ອຍໆທຳດ້ວຍດິນ, ຫຼືດ້ວຍໄມ້ແລະເສັ້ນດ້າຍ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຢາງແລະແກ້ວ—ແມ່ຍິງກໍຍັງສວມເປັນອາພອນປະດັບ।

Verse 34

एष एव भवेत्तेषामुपकारस्यसंभवः । उपायः पद्मपत्राक्षि न चान्योऽस्ति कथंचन

ນີ້ແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວຈະເປັນທາງໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອແກ່ເຂົາເກີດຂຶ້ນໄດ້; ນີ້ແມ່ນວິທີ, ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງໃບດອກບົວ—ບໍ່ມີທາງອື່ນເລີຍ।

Verse 35

सा तथेति प्रतिज्ञाय विचित्राभरणानि च । गृहीत्वा हर्षसंयुका ततस्तत्क्षेत्रमाययौ

ນາງຕອບຮັບວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວຖືເອົາອາພອນປະດັບອັນວິຈິດພິສົດເຫຼົ່ານັ້ນ ດ້ວຍໃຈຊື່ນບານ; ຈາກນັ້ນນາງກໍອອກເດີນທາງໄປສູ່ກະເສດຕະອັນສັກສິດນັ້ນ।

Verse 36

मणिमुक्तामयान्येव कुण्डलानि शुभानि च । तथा चन्द्रोज्ज्वलाहारान्नूपुराणि बृहंति च

ຕຸ້ມຫູທຳດ້ວຍແກ້ວມະນີແລະໄຂ່ມຸກ—ເປັນມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ—ພ້ອມທັງສາຍຄໍສະຫວ່າງດັ່ງແສງຈັນ ແລະກຳໄລຕີນໃຫຍ່ໆອີກດ້ວຍ।

Verse 37

इन्द्रनीलमहानीलवैडूर्यखचितानि च । पद्मरागैस्तथा वज्रैर्माणिक्यैश्च मनोरमैः

ປະດັບຝັງດ້ວຍອິນທຣະນີລ ແລະ ມະຫານີລ (ແກ້ວສີນ້ຳເງິນ) ພ້ອມທັງໄວດູຣະຍ (ຫີນຕາແມວ); ຍັງມີພັດມະຣາກ (ທັບທິມ), ເພັດ, ແລະແກ້ວມະນີອັນງາມນ່າຊົມອີກດ້ວຍ।

Verse 38

केशैः कंकणैर्दिव्यैः शक्रचापनिभैः शुभैः । हेमसूत्रैश्च जात्यैश्च मेखलाभिस्तथैव च

ດ້ວຍກຳໄລທິບອັນມົນຄົງ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງຄັນທະນູຂອງພຣະອິນທຣາ; ດ້ວຍສາຍຄຳ ແລະເຄື່ອງປະດັບຊັ້ນດີ ພ້ອມທັງສາຍຄາດແອວດ້ວຍ.

Verse 39

अथ सा बोधने विष्णोः संप्राप्ते दिवसे शुभे । उपवासपरा स्नाता एकस्मिन्सलिलाशये

ຕໍ່ມາ ເມື່ອມື້ມົນຄົງແຫ່ງການຕື່ນຂຶ້ນຂອງພຣະວິສນຸ (ໂບທະນະ) ມາຮອດ, ນາງຜູ້ມຸ່ງຖືອົບພະວາສ ໄດ້ອາບນ້ຳໃນອ່າງນ້ຳໜຶ່ງ.

Verse 40

तीरदेशे निवेश्यैव महाभूषणपर्वतम् । यस्य प्रभाभिरुग्राभिर्व्याप्तं गगनमंडलम्

ແລ້ວນາງໄດ້ວາງ “ພູເຄື່ອງປະດັບ” ອັນໃຫຍ່ໄວ້ທີ່ຝັ່ງນ້ຳ; ຊຶ່ງດ້ວຍລັດສະໝີອັນແຮງກ້າ ໄດ້ແຜ່ຄຸ້ມເຕັມວົງຟ້າ.

Verse 41

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तापस्यः कौतुकान्विताः । कीदृशा राजपत्नी सा किंरूपा किंविभूषणा

ໃນຂະນະນັ້ນ ນາງຜູ້ຖືຕະປະສະຍາທັງຫຼາຍມາຮອດ ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້: “ນາງມະເຫສີນັ້ນເປັນແນວໃດ? ຮູບພັນແນວໃດ? ປະດັບດ້ວຍສິ່ງໃດບ້າງ?”

Verse 42

अथ तास्तां समालोक्य दिव्यभूषणभूषिताम् । सुरूपांगीं समाधिस्थां चित्ते चिन्तां प्रचक्रिरे

ແລ້ວເມື່ອນາງເຫັນນາງນັ້ນ ຜູ້ຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທິບ ມີອະວັຍະວະງາມ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິ, ພວກນາງກໍເລີ່ມຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈ.

Verse 43

धन्येयं भूपतेर्भार्या यैवं भूषणभूषिता । दमयंती सुरूपाढ्या सर्वलक्षणलक्षिता

ແທ້ຈິງແລ້ວ ມະເຫສີຂອງພະຣາຊານີ້ ເປັນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ; ນາງດະມະຍັນຕີ ຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ ງາມສົມຄວນ ມີຮູບງາມ ແລະຄົບຖ້ວນດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ।

Verse 44

समाध्यंतं समासाद्य तापसीर्वीक्ष्य साऽपि च । दमयंती नमश्चक्रे ताः सर्वा विधिपूर्वकम्

ເມື່ອນາງອອກຈາກສະມາທິ ແລະເຫັນນາງຕາປະສີຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ດະມະຍັນຕີກໍໄດ້ນົບນ້ອມກາບໄຫວ້ພວກນາງທັງໝົດ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ।

Verse 45

ताः कृतांजलिना प्राह वल्गुवाक्यं मनोहरम् । मयायं भूषणस्तोम उद्दिश्य गरुडध्वजम् । कल्पितोऽद्य दिने स्नात्वा समुपोष्य दिने हरेः

ນາງປະນົມມືແລ້ວ ເວົ້າຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານ ແລະນ່າຟັງວ່າ: “ເຄື່ອງປະດັບທັງຫຼາຍນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັດກຽມໄວ້ ເພື່ອອຸທິດບູຊາແດ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ມີທຸງຄຣຸດ. ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າອາບນ້ຳ ແລະຖືອຸໂປສະຖະ ໃນວັນອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ…”

Verse 46

तस्माद्गृह्णंतु तापस्यो मया दत्तानि वांछया । भूषणानि विचित्राणि प्रसादः क्रियतां मम

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ນາງຕາປະສີທັງຫຼາຍ ຂໍໃຫ້ຮັບເອົາເຄື່ອງປະດັບອັນວິຈິດພິສົດເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມອບໃຫ້ດ້ວຍໃຈປາຖະໜາ; ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍໂປດປະທານຄວາມເມດຕາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍການຮັບເອົາມັນ”

Verse 47

ततश्चैकाऽब्रवीत्तासामेषा मुक्तावली मम । इमां देहि न मे वांछा विद्यतेऽन्या नृपप्रिये

ແລ້ວນາງຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນເວົ້າວ່າ: “ສາຍມຸກນີ້ເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຈົ່ງມອບມັນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາຖະໜາສິ່ງອື່ນໃດ ໂອ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຣາຊາ.”

Verse 48

ततस्तया विहस्योच्चैः प्रक्षाल्य चरणौ स्वयम् । दत्ता मुक्तावली तस्या वस्त्रैर्दिव्यैः समन्विता । यस्याः षण्माषतुल्यानि मौक्तिकान्यमलानि च

ແລ້ວນາງຫົວເຮາະດັງໆ ແລະລ້າງຕີນຂອງນາງເອງ; ນາງມອບສາຍຄໍໄຂ່ມຸກ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທິບ. ໄຂ່ມຸກທຸກເມັດບໍ່ມີມົນທິນ ໜັກເທົ່າ 6 ມາສະ ຕໍ່ເມັດ.

Verse 49

शरत्काले यथा व्योम्नि नक्षत्राणि द्विजोत्तमाः । तथान्या स्पर्द्धया युक्ता ययाचेऽमलवर्चसम् । हारं निर्मूल्यतायुक्तं चित्ताह्लादकरं परम्

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ດາວສ່ອງແສງໃນຟ້າສະຫວ່າງຢ່າງໃດ, ອີກນາງໜຶ່ງຜູ້ມີໃຈແຂ່ງຂັນ ກໍຂໍສາຍຄໍທີ່ສະຫວ່າງໄສ ບໍ່ມີມົນທິນ, ມີຄ່າຫາບໍ່ໄດ້ ແລະຊື່ນບານໃຈຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 50

अथ सा तं करे कृत्वा तस्या हारं प्रयच्छति । तावदन्या प्रजग्राह हारं शृंगारलालसा

ແລ້ວນາງນຳມັນວາງໃສ່ຝາມືຂອງນາງນັ້ນ ແລະມອບສາຍຄໍໃຫ້; ແຕ່ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ອີກນາງໜຶ່ງຜູ້ຫຼົງໃນການປະດັບ ກໍຊິງເອົາສາຍຄໍໄປ.

Verse 51

ततः शेषाश्च तापस्यो भूषणार्थं समुत्सुकाः । सस्पर्द्धा जगृहुस्तानि भूषणानि स्वयं द्विजाः

ຕໍ່ມາ ນາງຕາປະສີທີ່ເຫຼືອຢູ່ທັງຫມົດ ຜູ້ຮ້ອນໃຈຢາກໄດ້ເຄື່ອງປະດັບ ກໍພາກັນຢື້ງເອົາເຄື່ອງປະດັບນັ້ນໄປເອງ ດ້ວຍໃຈແຂ່ງຂັນ, ໂອ ທ່ານດວິຊະ.

Verse 52

अन्याश्चान्याकरे कृत्वा भूषणं सुमनोहरम् । बलादाकृष्य जग्राह धर्षयित्वा ततः परम्

ແລະອີກນາງໜຶ່ງ ວາງເຄື່ອງປະດັບອັນງາມຫຼາຍໃສ່ມືຂອງອີກຄົນໜຶ່ງ; ແຕ່ຕໍ່ມານາງກໍດຶງອອກດ້ວຍກຳລັງ ແລະຍຶດໄປ, ກໍ່ເຮັດການຫມິ່ນປະມາດຕໍ່ໄປອີກ.

Verse 53

यथायथा प्रगृह्णंति तापस्यो भूषणार्चिताः । तथातथास्याः संजज्ञे दमयंत्या मुदा हृदि

ເມື່ອນາງຕະປະສີທັງຫຼາຍ—ບັດນີ້ຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບ—ຮັບເອົາມັນໄປເທົ່າໃດ ຄວາມປິຕິໃນໃຈຂອງດະມະຍັນຕີກໍເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆເທົ່ານັ້ນ।

Verse 54

अन्यानि च प्रचिक्षेप शतशोऽथ सहस्रशः । न तृप्तिर्जायते तासां तथापि द्विजसत्तमाः

ນາງຍັງໂຍນອອກຂອງຖວາຍອື່ນໆ ເປັນຮ້ອຍໆ ແລະເຖິງພັນໆ; ແຕ່ຄວາມອິ່ມໃຈຂອງນາງເຫຼົ່ານັ້ນກໍບໍ່ເກີດຂຶ້ນ, ໂອ ດວິຊະສັດຕະມະ.

Verse 55

भूषणाभावमासाद्य ततः सा पार्थिवप्रिया । हृष्टा प्रोवाच ताः सर्वाः संतोषः क्रियतामिति

ເມື່ອນາງພົບວ່າຕົນເອງບໍ່ຫຼືອເຄື່ອງປະດັບແລ້ວ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຣາຊາກໍຍິນດີ ແລະກ່າວກັບທຸກນາງວ່າ: “ຈົ່ງຝຶກຄວາມສັນໂຕດເຖີດ.”

Verse 56

पुनश्चैवानयिष्यामि प्रभाते नात्र संशयः । अन्यानि च विचित्राणि यस्या रोचंति यानि च

“ແລະຂ້ອຍຈະນຳມາອີກໃນຕອນເຊົ້າ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ພ້ອມທັງສິ່ງອັນພິສົດອື່ນໆ ສິ່ງໃດທີ່ພວກເຈົ້າພໍໃຈ.”

Verse 57

ततस्ताः सकलाः प्रोचुर्गच्छ त्वं पार्थिवप्रिये । आगंतव्यं च भूयोऽपि प्रगृह्याभरणानि च

ແລ້ວນາງທັງຫຼາຍກໍກ່າວວ່າ: “ໄປເຖີດ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຣາຊາ; ແລະຈົ່ງກັບມາອີກ ພ້ອມນຳເຄື່ອງປະດັບມາດ້ວຍ.”

Verse 58

एवमुक्ता ततस्ताभिः प्रणिपत्य नृपप्रिया । प्रहृष्टा प्रययौ तूर्णं स्वपुरं प्रति सद्द्विजाः

ເມື່ອນາງໄດ້ຖືກພວກນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ມະເຫສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຣາຊາ ກໍໄດ້ກາບລົງດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ແລະດ້ວຍໃຈຍິນດີ ຮີບເດີນທາງໄປຫານະຄອນຂອງນາງເອງ, ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ສູງສົ່ງ.

Verse 59

तापस्योपि गृहं गत्वा वस्त्राणि विविधानि च । भूषणानि च गात्रेषु सस्पर्द्धा निदधुस्तदा

ຕໍ່ມາ ພວກນາງໄດ້ໄປຮອດເຮືອນຂອງນາງຕາປະສີ ແລ້ວນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຫຼາຍຊະນິດ ແລະປະດັບເຄື່ອງປະດັບໃສ່ກາຍ ດັ່ງກັບແຂ່ງຂັນກັນ.

Verse 60

तापसीनां चतुष्कं च परित्यज्य यतव्रतम् । शेषाभिः प्रगृहीतानि मण्डनानि यथेच्छया

ແຕ່ກຸ່ມນາງຕາປະສີສີ່ນາງ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນພຣະວິນັຍ ໄດ້ລະທິ້ງການປະດັບນັ້ນ; ສ່ວນຜູ້ອື່ນໆ ກໍຮັບເອົາເຄື່ອງປະດັບຕາມໃຈປາຖະໜາ.

Verse 61

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूयोपि राजपत्नी सा भूषणान्यंबराणि च

ຕໍ່ມາ ໃນຍາມເຊົ້າອັນບໍລິສຸດ ເມື່ອດວງອາທິດໄດ້ຜຸດຂຶ້ນເປັນວົງມົນດົງ ມະເຫສີນັ້ນກໍນຳມາອີກຄັ້ງ ທັງເຄື່ອງປະດັບ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍ.

Verse 62

तथैव प्रददौ तासां जगृहुश्च तथैव ताः । एवं तस्याः प्रयच्छंत्या अहन्यहनि भक्तितः

ນາງໄດ້ຖວາຍໃຫ້ພວກນາງດັ່ງເກົ່າ ແລະພວກນາງກໍຮັບເອົາດັ່ງເກົ່າ. ດັ່ງນີ້ ນາງຍັງຄົງຖວາຍໃຫ້ທຸກມື້ທຸກວັນ ດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ.

Verse 63

पंचरात्रमतिक्रांतं तृप्तास्तास्तापसप्रियाः । न राज्ञी तृप्तिमायाति प्रयच्छंती प्रभक्तितः

ເມື່ອຜ່ານໄປຫ້າຄືນ ນາງຕາປະສີຜູ້ຮັກພຣະຕະປະທັງຫຼາຍກໍອິ່ມໃຈ; ແຕ່ພຣະມະເຫສີຍັງບໍ່ອິ່ມ ເນື່ອງຈາກນາງຍັງຖວາຍທານດ້ວຍພັກຕິອັນເລິກຊຶ້ງ។

Verse 64

ततः शुश्राव तापस्यश्चतस्रोऽत्र सुनिःस्पृहाः । वल्कलाजिनधारिण्यो न तस्याः पार्श्वमागताः । न चान्या भूषिता दृष्ट्वा चक्रुरीर्ष्यां कथंचन

ຕໍ່ມາກໍໄດ້ຍິນວ່າ ທີ່ນີ້ມີນາງຕາປະສີສີ່ນາງ ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຢາກໃດໆ ນຸ່ງຜ້າເປືອກໄມ້ ແລະຫຸ້ມໜັງກວາງ ບໍ່ເຂົ້າໄປໃກ້ນາງ. ແລະນາງອື່ນໆ ເຖິງແມ່ນເຫັນຜູ້ທີ່ປະດັບກໍບໍ່ເກີດຄວາມອິດສາແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 65

अथ सा त्वरितं गत्वा तासां पार्श्वमनिंदिता । भूषणानि महार्हाणि गृहीत्वा पंचमीदिने

ແລ້ວນາງຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນນັ້ນ ຮີບໄປຫາພວກນາງ ແລະໃນວັນປັນຈະມີ (pañcamī) ນາງໄດ້ຖືເອົາເຄື່ອງປະດັບອັນລ້ຳຄ່າຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 66

ततः प्रोवाच ताः सर्वाः प्रसादः क्रियतामिति । इमानि भूषणार्थाय भूषणानि प्रगृह्यताम्

ແລ້ວນາງໄດ້ກ່າວກັບພວກນາງທັງໝົດວ່າ: «ຂໍໃຫ້ມີພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້າ. ຂໍໃຫ້ຮັບເອົາເຄື່ອງປະດັບເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອການປະດັບກາຍ»។

Verse 67

तापस्य ऊचुः । नास्माकं भूषणैः कार्यं भूषिता वल्कलैर्वयम् । तस्माद्गच्छ निजं हर्म्यमर्थिभ्यः संप्रदीयताम्

ນາງຕາປະສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ພວກເຮົາບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງມີເຄື່ອງປະດັບ; ພວກເຮົາຖືກປະດັບແລ້ວດ້ວຍຜ້າເປືອກໄມ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກັບໄປຫາວັງຂອງເຈົ້າ ແລະໃຫ້ທານເຫຼົ່ານີ້ແກ່ຜູ້ຂັດສົນຢ່າງຖືກຄວນ»។

Verse 68

वदन्तीनां तया सार्धमेवं तासां द्विजोत्तमाः । चत्वारः पतयः प्राप्ता एकैकस्याः पृथक्पृथक्

ໃນຂະນະທີ່ນາງທັງຫຼາຍກໍາລັງສົນທະນາກັບນາງນັ້ນ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ 4 ອົງ—ຜົວຂອງຍິງເຫຼົ່ານັ້ນ—ກໍມາຮອດ ແຕ່ລະອົງມາແຍກກັນໄປຫາເມຍຂອງຕົນ।

Verse 69

शुनःशेपोऽथ शाक्रेयो बौद्धो दान्तश्चतुर्थकः । वियन्मार्गं हि चत्वारः स्वाश्रममाययुः

ພວກເຂົາແມ່ນ Śunaḥśepa, Śākreya, Bauddha ແລະ Dānta ເປັນອົງທີ່ສີ່; ທັງ 4 ອົງໄດ້ກັບໄປສູ່ອາສຣົມຂອງຕົນ ດ້ວຍເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ।

Verse 70

शेषाः सर्वे गतिभ्रंशं प्राप्य भूमार्गमाश्रिताः । अथ ते स्वाश्रमं दृष्ट्वा विकृताकारभूषणम् । किमिदंकिमिदं प्रोचुर्यत्तापस्यो विडंबिताः

ແຕ່ຄົນອື່ນໆ ເມື່ອສູນເສຍການເຄື່ອນໄຫວແບບເກົ່າ ຈຶ່ງອາໄສເສັ້ນທາງພື້ນດິນ. ແລ້ວເມື່ອເຫັນອາສຣົມຂອງຕົນຖືກປ່ຽນແປງປະຫຼາດ ແລະຖືກ “ປະດັບ” ຢ່າງບິດເບືອນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຊໍ້າໆວ່າ «ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?» ເພາະນາງຕາປະສີຖືກເຢາະເຍີ້ຍ.

Verse 71

केनैवं पाप्मनाऽस्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । प्रदत्त्वा तापसीनां च भूषणान्यंबराणि च

«ໃຜແມ່ນຄົນບາບທີ່ເຮັດໃຫ້ອາສຣົມຂອງພວກເຮົາຖືກຫຍັບຫຍາມແບບນີ້—ທັງທີ່ໄດ້ມອບເຄື່ອງປະດັບ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃຫ້ແກ່ນາງຕາປະສີ?»

Verse 72

अनया संप्रदत्तानि सर्वासां भूषणानि वै

ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂດຍນາງນັ້ນເອງ ເຄື່ອງປະດັບຂອງທຸກນາງຖືກນໍາໄປແຈກຈ່າຍ.

Verse 73

अस्माकमपि संप्राप्ता गृहे वै नृपवल्लभा । दातुं विभूषणान्येव निषिद्धाऽस्माभिरद्य सा

ແມ່ນແຕ່ມະເຫສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຣາຊາ ກໍໄດ້ມາຮອດເຮືອນຂອງພວກເຮົາ. ມື້ນີ້ ພວກເຮົາຫ້າມນາງບໍ່ໃຫ້ບໍລິຈາກເຄື່ອງປະດັບເຫຼົ່ານັ້ນເດັດຂາດ.

Verse 74

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा ततस्ते कोप मूर्च्छिताः । ऊचुस्तां नृपतेर्भार्यां शापं दातुं मुहुर्मुहुः

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນແລ້ວ ພວກນາງຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ ແລະໄດ້ເວົ້າຊໍ້າໆວ່າ ຈະໃຫ້ຄໍາສາບແຊ່ງແກ່ພຣະມະເຫສີຂອງພະຣາຊາ.

Verse 75

द्विसप्ततिर्वयं पापे स्नानार्थं पुष्करे गताः । कार्तिक्यां व्योममार्गेण मनोमारुतरंहसा

«ເຖິງແມ່ນພວກເຮົາເປັນຄົນມີບາບ ແຕ່ພວກເຮົາ 72 ຄົນໄດ້ໄປຍັງພຸສກະຣະ ເພື່ອອາບນ້ໍາອັນສັກສິດ. ໃນເດືອນກາຣຕຕິກາ ພວກເຮົາເດີນທາງຕາມທາງແຫ່ງຟ້າ ໄວດັ່ງໃຈແລະລົມ»។

Verse 76

चत्वारस्त इमे प्राप्ता येषां दारैः प्रतिग्रहः । न कृतस्तस्य भूपस्य कुभार्यायाः कथंचन

«ສີ່ຄົນນີ້ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຮັບຂອງຖວາຍຜ່ານພັນລະຍາຂອງຕົນເລີຍ. ແລະສໍາລັບພັນລະຍາຊົ່ວຂອງພະຣາຊານັ້ນ ກໍບໍ່ມີການຮັບຢ່າງຖືກຕ້ອງແຕ່ຢ່າງໃດ»។

Verse 78

अथ सा तत्क्षणादेव शिलारूपा बभूव ह । निश्चेष्टा तत्क्षणादेव मुनिवाक्यादनंतरम्

ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນເອງ ນາງກໍກາຍເປັນຮູບຫີນແທ້. ນາງນິ່ງສະຫງົບ ບໍ່ອາດເຄື່ອນໄຫວໄດ້ ທັນທີຫຼັງຈາກຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີ.

Verse 79

ततः स परिवारोऽस्यास्तद्दुःखेन समाकुलः । वाष्पपूर्णेक्षणो दीनः प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄອບຄົວຂອງນາງ ຖືກຄວາມໂສກນັ້ນຄອບງຳ ດ້ວຍຕາເຕັມນ້ຳຕາ ຢ່າງອັບອາຍ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປຫາເມືອງຂອງຕົນ।

Verse 80

कथयामास तत्सर्वं दमयंत्याः समुद्भवम् । वृत्तांतं ब्राह्मणश्रेष्ठास्तस्याः शापसमुद्भवम्

ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ເລົ່າເຫດການທັງໝົດ—ວ່າມັນເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກ ດະມະຍັນຕີ ແລະເລື່ອງລາວຂອງຄຳສາບທີ່ຕົກໃສ່ນາງ।

Verse 81

श्रुत्वा स पार्थिवस्तूर्णं वृत्तांतं शापजं तदा । प्रसादनाय विप्राणां दुःखितः स वनं ययौ

ເມື່ອພຣະຣາຊາໄດ້ຍິນທັນທີ ເລື່ອງລາວທີ່ເກີດຈາກຄຳສາບນັ້ນ ພຣະອົງໂສກເສົ້າ ແລ້ວໄປສູ່ປ່າ ເພື່ອຂໍການປະສາດຈາກພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ।

Verse 82

ततस्ते मुनयस्तूर्णं चत्वारोऽपि महीपतिम् । ज्ञात्वा प्रसादनार्थाय भार्यार्थं समुपस्थितम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ນັກບວດມຸນີທັງສີ່ ເຂົ້າໃຈຢ່າງວ່ອງໄວວ່າ ພຣະຣາຊາມາເພື່ອຂໍການປະສາດເພື່ອພຣະມະເຫສີ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປພົບພຣະອົງ।

Verse 83

अग्रिहोत्राणि दारांश्च समादाय ततः परम् । कुरुक्षेत्रं समाजग्मुः खमार्गेण द्रुतं तदा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພວກທ່ານໄດ້ນຳໄຟບູຊາອັກນິໂຫຕຣະ ແລະພຣະຍາຂອງຕົນໄປດ້ວຍ ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ກໍໄດ້ໄປສູ່ ກຸຣຸເກດຕຣະ ຢ່າງວ່ອງໄວ ທາງເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ।

Verse 85

ततो जगाम तं देशं यत्र भार्या शिलामयी । सा स्थिता तापसीवृन्दैः सर्वतोऽपि समन्विता

ແລ້ວທ່ານກໍໄດ້ໄປຍັງສະຖານທີ່ນັ້ນ ທີ່ພັນລະຍາຂອງທ່ານເປັນຮູບຫີນຢືນຢູ່; ນາງຖືກຫຸ້ມລ້ອມທຸກດ້ານໂດຍກຸ່ມນາງຕະປະສີ।

Verse 87

ततः कृच्छ्रात्समासाद्य संज्ञां तोयसमुक्षितः । प्रलापमकरोत्पश्चात्स्मृत्वास्मृत्वा प्रियान्गुणान्

ຕໍ່ມາ ຖືກພອຍນ້ຳປະພອຍໃສ່ ທ່ານຈຶ່ງຟື້ນສະຕິຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມລຳບາກ; ແລ້ວຈຶ່ງເລີ່ມຄຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ ລະລຶກຖຶງຄຸນງາມຂອງຜູ້ຮັກຊ້ຳໆ।

Verse 88

हा प्रिये मृगशावाक्षि मम प्राणविनाशिनि । मां मुक्त्वाऽद्य प्रियं कांतं क्व गतासि शुभानने

«ໂອ ທີ່ຮັກເອີຍ—ຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງລູກກວາງ—ຜູ້ທຳໃຫ້ລົມຫາຍໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າດັບສິ້ນ! ປະລະຂ້າພະເຈົ້າໃນວັນນີ້ ປະລະຜົວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ເຈົ້າໄປໃສແລ້ວ ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າມົງຄຸນ?»

Verse 89

नाभुक्ते मयि भुक्तासि निद्रां नाऽनिद्रिते गता । न सौभाग्यस्य गर्वेण ममाज्ञा लंघिता क्वचित्

«ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ກິນ ເຈົ້າກໍບໍ່ເຄີຍກິນ; ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ນອນ ເຈົ້າກໍບໍ່ເຄີຍໄປນອນ. ແລະດ້ວຍຄວາມຍິ່ງໃຈໃນສິຣິມົງຄຸນ ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລະເມີດຄຳສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ»।

Verse 90

न स्मरामि त्वया प्रोक्तं कदाचिद्वि कृतं वचः । रहस्यपि विशालाक्षि किमु भोजनसंसदि

«ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຈື່ຈຳໄດ້ເລີຍວ່າ ເຈົ້າເຄີຍເວົ້າຄຳຫຍາບຄາຍ ຫຼືຄຳບໍ່ສົມຄວນ; ແມ່ນແຕ່ໃນທີ່ລັບ ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາໃຫຍ່—ຍິ່ງບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເຖິງໃນສະພາອາຫານ»।

Verse 91

सूत उवाच । एवं प्रलपतस्तस्य भूपतेः करुणं बहु । आयाता मंत्रिणस्तस्य श्रुत्वा भूपं तथाविधम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພະມະຫາກະສັດນັ້ນຄໍາຄວນອາໄລຢ່າງນ່າສົງສານຫຼາຍປະການ ບັນດາມົນຕຣີຂອງພະອົງກໍມາ ເພາະໄດ້ຍິນວ່າພະອົງຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ។

Verse 92

ततः संबोध्य तं कृच्छाद्दृष्टान्तैर्वहुविस्तरैः । राजर्षीणां पुराणानां महद्व्यसनसंभवैः

ແລ້ວພວກເຂົາກໍພະຍາຍາມຢ່າງຫນັກເພື່ອປຸກໃຈພະອົງ ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງຫຼາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ ຈາກເລື່ອງບູຮານຂອງຣາຊະຣິສີ ແລະມະຫາວິບັດທີ່ເຄີຍເກີດແກ່ພວກເຂົາ।

Verse 93

निन्युस्तं भूपतिं दीनं वाष्पव्याकुललोचनम् । निश्वसंतं यथानागं तेजसा परिवर्जितम्

ພວກເຂົານໍາພະມະຫາກະສັດຜູ້ເສົ້າໝອງນັ້ນໄປ—ດວງຕາວຸ້ນວາຍດ້ວຍນ້ໍາຕາ—ຫາຍໃຈຮືດໆດັ່ງຊ້າງ ແລະປາດສະຈາກຣັດສະມີເກົ່າຂອງພະອົງ।

Verse 94

पार्थिवोऽपि समन्वेष्य यत्नात्तान्सर्वतो मुनीन् । निर्विण्णः श्रमार्तश्च भार्याव्यसनदुःखितः

ພະມະຫາກະສັດເອງກໍພະຍາຍາມສືບຫາບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງລະມັດລະວັງທົ່ວທິດ ແລ້ວກໍເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ ແລະເມື່ອຍລ້າ—ຖືກທຸກຂ໌ທົນທຸກຈາກວິບັດຂອງພະມະເຫສີຂອງພະອົງ।

Verse 96

अथ तां तादृशीं दृष्ट्वा सेवकैः सकलैर्वृतः । हाहेति स मुहुः प्रोच्य मूर्च्छितः प्रापतत्क्षितौ

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນນາງຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ແລະມີບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ທັງປວງຫ້ອມລ້ອມ ພະອົງກໍຮ້ອງວ່າ “ຮາຮາ!” ຊໍ້າໆ ແລ້ວກໍສະຫຼົບລົງລົ້ມກັບພື້ນດິນ।

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्याने दमयन्त्या विप्रशापेन शिलात्वप्राप्तावानर्ताधिपतिकृतशोककथनंनामैकादशोत्तर शततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 111 ຊື່ວ່າ «ເລື່ອງການໂສກເສົ້າຂອງກະສັດແຫ່ງອະນະຣະຕະ ເມື່ອດະມະຍັນຕີກາຍເປັນຫີນ ເນື່ອງຈາກຄຳສາບແຊ່ງຂອງພຣາຫມະນ» ໃນນິທານດະມະຍັນຕີ ພາຍໃນ ມາຫາດມະຍະ ແຫ່ງກະເສດຣະ ສຣີຫາຖະເກສະວະຣະ ໃນນາກະຣະຂັນດະທີ 6 ຂອງ ສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ອັນຄວນບູຊາ ມີ 81,000 ຄາຖາ।

Verse 707

तस्माद्विडंबितो यस्मादाश्रमोऽयं तपस्विनाम् । शिलारूपा च भवती तस्माद्भवतु कुत्सिता

ດັ່ງນັ້ນ—ເພາະອາສຣົມຂອງນັກຕະປະສະວີເຫຼົ່ານີ້ຖືກຫຍັ້ງຢາມແລະຫຍອກລໍ້—ແລະເພາະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູບເປັນຫີນ—ດັ່ງນັ້ນຂໍໃຫ້ເຈົ້າຖືກປະນາມ ແລະອັບອາຍເຖີດ।