Adhyaya 229

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे शम्भुर्गणैः सर्वैः समावृतः । इन्द्राद्यैश्च सुरैः सर्वेः क्रोधसंरक्तलोचनः । जगाम वृषमारुह्य पुरीं चैवामरावतीम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນ ຊັມພູ (ພຣະສິວະ) ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຄະນະກະນະທັງປວງ ແລະມີອິນທຣະກັບເທວະອື່ນໆຮ່ວມຂະບວນ. ດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍຄວາມໂກດ ພຣະອົງຂຶ້ນຂີ່ພະວຶສະພະ ແລ້ວໄປຍັງນະຄອນອະມະຣາວະຕີ.

Verse 2

अंधकोऽपि समालोक्य संप्राप्तां देववाहिनीम् । सगणां च महादेवं परितोषं परं गतः

ອັນທະກະກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອເຫັນຂະບວນເທວະມາຮອດ ແລະເຫັນພຣະມະຫາເທວະພ້ອມຄະນະກະນະ ກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 3

निश्चक्रामाथ युद्धाय बलेन चतुरंगिणा । वरं स्यंदनमारुह्य सुश्वेताश्ववहं शुभम्

ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຍົກທັບອອກໄປສູ່ສົງຄາມ ດ້ວຍກອງທັບສີ່ຫມວດ; ພຣະອົງຂຶ້ນລົດສົງຄາມອັນງາມ ທີ່ມີມ້າຂາວສະຫວ່າງມົງຄຸນລາກຈູງ।

Verse 4

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । गणैश्च विकृताकारैर्मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ຕໍ່ມາ ສົງຄາມໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະ ອະສຸຣ; ພ້ອມທັງກັບຝູງກະນະ (gaṇa) ຮູບຮ່າງພິລຶກນ່າຢ້ານ—ທີ່ນັ້ນ ການຖອນກັບແມ່ນດັ່ງເຊີນຄວາມຕາຍເອງ।

Verse 6

एकवर्षसहस्रांतं यावद्युद्धमवर्तत । दिनेदिने क्षयं यांति तत्र देवा न दानवाः । ततो वर्षसहस्रांते संक्रुद्धः शशिशेखरः । त्रिशूलेन समुद्यम्य स्वहस्तेन व्यभेदयत्

ສົງຄາມນັ້ນດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນຄົບໜຶ່ງພັນປີ. ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ ທີ່ນັ້ນເທວະດາເປັນຝ່າຍອ່ອນແຮງລົງ ບໍ່ແມ່ນອະສຸຣ. ແລ້ວເມື່ອຄົບພັນປີ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ (Śaśiśekhara) ໂກດກຽວ ຍົກຕຣິສູນຂຶ້ນ ແລະໃຊ້ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເອງ ຈິ້ມທະລຸລົງໄປ।

Verse 7

स विद्धोऽपि स्वयं तेन त्रिशूलेन महासुरः । ब्रह्मणो वरमाहात्म्यान्नैव प्राणैविर्युज्यते

ແມ່ນແຕ່ຖືກຕຣິສູນນັ້ນຈິ້ມທະລຸ ມະຫາອະສຸຣກໍບໍ່ໄດ້ສູນເສຍລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ ເນື່ອງດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງພອນທີ່ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ປະທານໃຫ້।

Verse 8

ततो भूयोऽपि चोत्थाय चक्रे युद्धं महात्मना । जघान च स संक्रुद्धो विशेषेण बहून्गणान्

ຈາກນັ້ນ ລາວລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ແລະກັບມາສູ້ຮົບກັບພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່; ດ້ວຍຄວາມໂກດ ລາວໄດ້ຟັນລົງກະນະ (gaṇa) ຫຼາຍພວກໂດຍສະເພາະ।

Verse 9

शंकरं ताडयामास गदाघातैर्मुहुर्मुहुः

ມັນໄດ້ຕີພຣະສັງຄະຣະ (ພຣະສິວະ) ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກດ້ວຍກະບອງຂອງມັນ.

Verse 10

एवं वर्षसहस्रांतमभूत्सार्द्धं पिनाकिना । रौद्रं युद्धमन्धकस्य सर्वलोकभयावहम्

ດັ່ງນັ້ນ, ເປັນເວລາພັນປີ, ການຕໍ່ສູ້ທີ່ຮຸນແຮງຂອງ ອັນທະກະ ກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຖືຄັນທະນູ ໄດ້ດຳເນີນໄປ - ເຮັດໃຫ້ໂລກທັງຫຼາຍຢ້ານກົວ.

Verse 11

त्रिशूलभिन्नो दैत्यः स यदा मृत्युं न गच्छति । उत्थायोत्थाय कुरुते प्रहारान्गदया बली

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກແທງດ້ວຍສາມງ່າມ, ຍັກຜູ້ມີອໍານາດນັ້ນກໍບໍ່ຕາຍ; ມັນລຸກຂຶ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ແລະສືບຕໍ່ຕີດ້ວຍກະບອງຂອງມັນ.

Verse 12

तथा तं शंकरो ज्ञात्वा मृत्युना परिवर्जितम् । ब्रह्मणो वरदानेन सर्वेषां च दिवौकसाम्

ໂດຍຮູ້ວ່າລາວເປັນຜູ້ທີ່ຄວາມຕາຍບໍ່ສາມາດແຕະຕ້ອງໄດ້ - ດ້ວຍພອນຂອງພຣະພົມ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເທວະດາທັງຫຼາຍເປັນທຸກ - ພຣະສັງຄະຣະ ຈຶ່ງຮັບຮູ້ຄວາມເປັນອະມະຕະຂອງລາວ.

Verse 13

ततो निर्भिद्य शूलाग्रैः प्रोत्क्षिप्य गगनांगणे । छत्रवद्धारयामास लंबमानमधोमुखम् । अक्षरद्रुधिरं भूमौ गात्रेभ्यो वर्ष्मसंभवम्

ຈາກນັ້ນ, ໂດຍການແທງລາວດ້ວຍປາຍສາມງ່າມ, ພຣະສິວະໄດ້ໂຍນລາວຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ ແລະ ຖືລາວໄວ້ຄືກັບຄັນຮົ່ມ - ຫ້ອຍຫົວລົງ - ໃນຂະນະທີ່ເລືອດຍັງຄົງໄຫຼລົງສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 14

यावद्वर्षसहस्रांते चर्मास्थि स्नायुरेव च । धातुत्रयं स्थितं तस्य नष्टमन्यच्चतुष्टयम्

ໃນທ້າຍພັນປີ ເຫຼືອແຕ່ຜິວ ກະດູກ ແລະເສັ້ນເນື້ອ; ທາດກາຍສາມຢ່າງຍັງຄົງຢູ່ ແຕ່ອີກສີ່ຢ່າງສູນສະລາຍແລ້ວ।

Verse 15

स ज्ञात्वा बल संहीनमात्मानं धातुसंक्षयात् । सामोपायं ततश्चके स्तुत्वा सार्धं पिनाकिना

ເຂົາຮູ້ວ່າ ຕົນເອງໄຮ້ແຮງເນື່ອງຈາກທາດກາຍສຶກຫຼໍ່; ແລ້ວຈຶ່ງເລືອກວິທີສັນຕິ—ສັນລະເສີນພິນາກິນ (ພຣະສິວະ) ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ।

Verse 16

अन्धक उवाच । न त्वं देवो मया ज्ञातो वाग्दुष्टेन दुरात्मना । ईदृग्वीर्यसमोपेतस्तद्युक्तं भवता कृतम्

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ໃຈຊົ່ວ ແລະວາຈາຫຍາບຄາຍ ບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກທ່ານວ່າເປັນພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ມີ຤ິດດານເຊັ່ນນີ້ ສິ່ງທີ່ທ່ານເຮັດນັ້ນຍ່ອມສົມຄວນ.”

Verse 17

अनुरूपं मदांधस्याविवेकस्य सुरोत्तम । स्ववीर्यमदयुक्तस्य विवेक रहितस्य च

“ໂອ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງເທວະ, ນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ສົມຄວນສໍາລັບຜູ້ຖືກຄວາມເມົາມົນບັງຕາ ແລະຂາດປັນຍາພິຈາລະນາ—ຜູ້ເມົາໃນກໍາລັງຂອງຕົນ ແລະໄຮ້ວິເວກ.”

Verse 18

दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेवच । न तिष्ठति चिरं कालं यथाऽहं मदगर्वितः

“ຜູ້ຂາດວິໄນ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຮັບສິລິມົງຄຸນ ວິຊາ ແລະອໍານາດ ກໍບໍ່ອາດດໍາລົງຢູ່ໄດ້ດົນ—ເຊັ່ນຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ເມົາມານະກອງກັນ ກໍບໍ່ອາດຢືນຍົງ.”

Verse 19

पापोऽहं पापकर्माऽहं पापात्मा पापसंभवः । त्राहि मां देव ईशान सर्वपापहरो भव

ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນບາບ ເຮັດກຳບາບ ຈິດໃຈຖືກບາບຫຸ້ມຫໍ້ ເກີດຈາກບາບ. ຂໍພຣະອົງ ອີຊານາ ຊ່ວຍກູ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ຂໍເປັນຜູ້ລຶບບາບທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 20

दुःखितोऽहं वराकोऽहं दीनोऽहं शक्तिवर्जितः । त्रातुमर्हसि मां देव प्रपन्नं शरणं विभो

ຂ້າພະເຈົ້າທຸກທ້ອນ ຂ້າພະເຈົ້າອັບອາຍ ຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນແອ ໄຮ້ແຮງ. ຂໍພຣະອົງຊ່ວຍກູ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ມາພຶ່ງພາດ້ວຍການຍອມຈຳນົນ ຂໍພຶ່ງໃນພຣະອົງ ໂອ ພຣະຜູ້ສະຖິດທົ່ວທຸກແຫ່ງ.

Verse 21

दुष्टोऽहं पापयुक्तोऽहं सांप्रतं परमेश्वर । तेन बुद्धिरियं जाता तवोपरि ममानघ

ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄົນຊົ່ວ ແລະຍັງປົກຄຸມດ້ວຍບາບໃນບັດນີ້ ໂອ ພຣະປະເມສະວະຣະ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຕັ້ງໃຈນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າ—ມຸ່ງໄປຫາພຣະອົງ ໂອ ພຣະຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 22

सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना

ເມື່ອການທຳລາຍບາບທັງປວງເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ຄວາມເລື່ອມໃສ ແລະການພິຈາລະນາຢ່າງໝັ້ນຄົງ ຕໍ່ພຣະຊິວະ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ.

Verse 23

नाममात्रमपि त्र्यक्ष यस्ते कीर्तयति प्रभो । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति किं पुनः पूजने रतः

ໂອ ພຣະຜູ້ມີສາມຕາ ພຣະອົງເຈົ້າ, ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ແຕ່ພຽງຂັບຂານພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ກໍຍັງໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ແລ້ວຜູ້ທີ່ຫມັ້ນໃນການບູຊາພຣະອົງ ຈະຍິ່ງໄດ້ຫຼາຍປານໃດ!

Verse 24

तव पूजा विहीनानां दिनान्यायांति यांति च । यानि देव मृतानां च तानि यांति न जीवताम्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຂາດການບູຊາພຣະອົງ ວັນເວລາກໍມາແລ້ວໄປ—ໂອ ເທວາ, ເຫມືອນວັນຂອງຄົນຕາຍ; ວັນແບບນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງຜູ້ມີຊີວິດແທ້ໆ.

Verse 25

कुष्ठी वा रोगयुक्तो वा पंगुर्वा बधिरोऽपि वा । मा भूत्तस्य कुले जन्म शंभुर्यत्र न देवता

ຈະເປັນຄົນເປັນໂລກຂີ້ກະດົງ (ກຸດຖະ) ຫຼືປ່ວຍໄຂ້ອື່ນໆ ຫຼືຂາພິການ ຫຼືຫູໜວກກໍຕາມ—ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້ອຍເກີດໃນຕະກູນທີ່ບໍ່ນັບຖືພຣະສັມພູ (Śambhu) ເປັນເທວະດາ.

Verse 26

तस्मान्मोचय मां देव स्वागतं कुरु सांप्रतम् । गतो मे दानवो भावस्त्यक्तं राज्यं तथा विभो

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວາ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປົດປ່ອຍຂ້ອຍ ແລະຮັບຂ້ອຍດ້ວຍການຕ້ອນຮັບໃນບັດນີ້. ອາລົມດານະວະໃນຂ້ອຍໄດ້ຈາກໄປ ແລະຂ້ອຍກໍລະທິ້ງອານາຈັກແລ້ວ, ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

Verse 27

त्यक्ताः पुत्राश्च पौत्राश्च पत्न्यश्च विभवैः सह । त्रिः सत्येन सुरश्रेष्ठ तव पादौ स्पृशाम्यहम्

ລູກແລະຫຼານຖືກລະທິ້ງແລ້ວ—ແມ່ນທັງພັນລະຍາດ້ວຍ ພ້ອມຊັບສົມບັດ. ດ້ວຍຄວາມຈິງ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ, ຂ້ອຍແຕະພຣະບາດຂອງພຣະອົງສາມຄັ້ງ.

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा तं गतकल्मषम् । उत्तार्य शनकैः शूलाद्विनयावनतं स्थितम्

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາ ແລະຮູ້ວ່າເຂົາພົ້ນມົນທິນແລ້ວ, (ພຣະອົງ) ກໍຍົກເຂົາລົງຈາກຕຣິສູນຢ່າງອ່ອນໂຍນຊ້າໆ; ເຂົາຈຶ່ງຢືນຢູ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມກົ້ມກາບ.

Verse 29

ततो नाम स्वयं चक्रे भृंगिरीटिरिति प्रभुः । अब्रवीच्च सदा मे त्वं वल्लभः संभविष्यसि

ແລ້ວພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍສູງສຸດ ໄດ້ປະທານນາມດ້ວຍພຣະອົງເອງວ່າ «ພຶງຄິຣີຕິ» ແລະຕັດວ່າ «ເຈົ້າຈະເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາຕະຫຼອດໄປ»។

Verse 30

नन्दिनोऽपि गजास्यस्य महाकालस्य पुत्रक । तिष्ठ सौम्य मया सौख्यं न स्मरिष्यसि बांधवान्

ໂອ ລູກນ້ອຍຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງພຣະມະຫາກາລ—ເປັນບຸດຂອງນັນດິນ ແລະຂອງພຣະຄະເນສະຜູ້ມີໜ້າຊ້າງດ້ວຍ—ຈົ່ງຢູ່ນີ້ເຖີດ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ. ຢູ່ໃນຄວາມສຸກກັບເຮົາ ເຈົ້າຈະບໍ່ລະລຶກຍາດພີ່ນ້ອງໂລກີອີກ.

Verse 31

स तथेति प्रतिज्ञाय प्रणम्य शशिशेखरम् । तस्थौ सर्वगणैर्युक्तः प्रभुसंश्रयसंयुतः

ເຂົາກ່າວວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລະປະຕິຍານ; ແລ້ວກໍກົ້ມກາບພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ (ພຣະສິວະ) ແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພ້ອມດ້ວຍຄະນະກະນະທັງປວງ ແລະສະຖາປະນາຢູ່ໃນທີ່ພຶ່ງແລະການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະນາຍສູງສຸດ.

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये भृंगीरिट्युत्पत्तिवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 229 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາກໍ່ກຳເນີດຂອງ ພຶງຄິຣີຕິ» ໃນມາຫາຕະມະຂອງເຂດສັກສິດ ຮາຕະເກສະວະຣະ, ພາຍໃນນາກະຣະຂັນດະ (ພາກທີ 6) ຂອງ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ», ໃນສັມຫິຕາ 81,000 ຄຳກອນ.