Adhyaya 251

Verse 1

गालव उवाच । इत्युक्त्वाऽकाशजावाणी विरराम शुभप्रदा । तेऽपि देवास्तदाश्चर्यं महद्दृष्ट्वा महाव्रताः

ກາລະວະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ສຽງຈາກຟ້າອັນປະທານມົງຄຸນກໍສົງບົບລົງ. ແລະເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ຖືວຣະຕະອັນຍິ່ງ ກໍໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ.

Verse 2

चतुष्टयं च वृक्षाणां चातुर्मास्ये समागते । अपूजयंश्च विधिवदैक्यभावेन शूद्रज

ເມື່ອເຖິງການຖືຈາຕຸຣມາສະຍະ ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ບູຊາຕົ້ນໄມ້ທັງສີ່ຢ່າງຖືກພິທີ ດ້ວຍໃຈອັນເປັນໜຶ່ງດຽວໃນຄວາມເອກະພາບ—ໂອ ບຸດແຫ່ງຊູດຣະ।

Verse 3

चातुर्मास्येऽथ संपूर्णे देवो हरिहरात्मकः । प्रसन्नस्तानुवाचाथ भक्त्या प्रत्यक्षरूपधृक्

ເມື່ອຈາຕຸຣມາສະຍະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີສະພາບເປັນຮຣິ–ຮຣະຮ່ວມກັນ ກໍຊົມຊື່ນພໍໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາທັງຫຼາຍ ໂດຍຊົງປາກົດຮູບໃຫ້ເຫັນ ເນື່ອງດ້ວຍພັກຕິຂອງເຂົາເຈົ້າ।

Verse 4

यूयं गच्छत देवेश महा व्रतपरायणाः । भुंक्त स्वान्स्वांश्चाधिकारान्मया ते दानवा हताः

“ບັດນີ້ຈົ່ງໄປເຖີດ ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນວຣະຕະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຈົ່ງຮັບຄືນຕຳແໜ່ງ ແລະອຳນາດອັນຊອບທຳຂອງພວກເຈົ້າ; ໂດຍເຮົາ ດານະວະຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ ຖືກປາບແລ້ວ.”

Verse 5

इत्युक्त्वा देवदेवेशावैक्यरूपधरौ यदा । गणानां देवतानां च बुद्धिं निर्भेदतां तदा

ເມື່ອພຣະເທວະເທວະອິດສະວອນທັງສອງ ຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ເມື່ອພຣະອົງທັງຄູ່ຊົງຮັບຮູບເປັນຄວາມເປັນໜຶ່ງ, ໃນຂະນະນັ້ນ ປັນຍາຂອງພວກຄະນະ ແລະຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ກໍບໍ່ແຕກຕ່າງ ປາສຈາກຄວາມແບ່ງແຍກ।

Verse 6

नयन्तौ तौ तदा चेशा बभूवतुररिन्दमौ । तेऽपि देवा निराबाधा हृष्टचित्ता ह्यभेदतः

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະອົງທັງສອງເປັນຈອມເຈົ້າ ກໍກາຍເປັນຜູ້ນຳທາງ ແລະເປັນຜູ້ປາບສັດຕູ. ຝ່າຍເທວະທັງຫຼາຍນັ້ນກໍປອດໄພຈາກອຸປະສັກ ມີໃຈຊື່ນບານ—ແທ້ຈິງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງນັ້ນ।

Verse 7

प्रययुः स्वांश्चाधिकारान्विमानगण कोटिभिः । गालव उवाच । तथा तत्रापि ते देवाः पार्वत्याः शापमोहिताः

ພວກເຂົາເດີນທາງໄປສູ່ຕຳແໜ່ງຂອງຕົນໆ ດ້ວຍຝູງວິມານນັບເປັນໂກດິ. ກາລະວະກ່າວວ່າ: “ແມ່ນແຕ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກຄຳສາບຂອງພາຣະວະຕີ ທຳໃຫ້ຫຼົງມົວ.”

Verse 8

स्तुत्वा तां बिल्वपत्रैश्च पूजयित्वा महेश्वरीम् । प्रसन्नवदनां स्तुत्वा प्रणिपत्य पुनःपुनः

ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນນາງ ແລະບູຊາພຣະແມ່ມະເຫສວຣີດ້ວຍໃບບິລະວາ; ເຫັນພຣະພັກອັນເມດຕາສະງົບ ກໍສັນລະເສີນອີກ ແລະກາບລົງຊໍ້າໆ।

Verse 9

सा प्रोवाच ततो देवान्विश्वमाता तु संस्तुता । मम शापो वृथा नैव भविष्यति सुरोत्तमाः

ແລ້ວພຣະແມ່ໂລກ ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນນັ້ນ ໄດ້ກ່າວແກ່ເທວະທັງຫຼາຍວ່າ: “ໂອ ສຸຣະຜູ້ປະເສີດ, ຄຳສາບຂອງເຮົາຈະບໍ່ເປັນໄປໂດຍສູນເປົ່າ.”

Verse 10

तथापि कृतपापानां करवाणि कृपां च वः । स्वर्गे दृषन्मया नैव भविष्यथ सुरोत्तमाः

“ແມ່ນແທ້ກໍຕາມ, ເຮົາຈະເຮັດຄວາມເມດຕາແກ່ພວກເຈົ້າ ແມ່ນແມ່ນວ່າໄດ້ກໍ່ບາບ. ແຕ່ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ, ໃນສະຫວັນ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຮົາເຫັນ.”

Verse 11

मर्त्यलोकं च संप्राप्य प्रतिमासु च सर्वशः । सर्वे देवाश्च वरदा लोकानां प्रभविष्यथ

“ເມື່ອພວກເຈົ້າມາຮອດໂລກມະນຸດ ແລະສະຖິດຢູ່ທົ່ວໄປໃນຮູບປະຕິມາ, ເທວະທັງປວງຈະເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ປະຊາຊົນ.”

Verse 12

पाणिग्रहेण विहिता ये कुमाराः कुमारिकाः । तेषांतेषां प्रजाश्चैव भविष्यथ न संशयः

“ບັນດາຊາຍໜຸ່ມ ແລະຍິງສາວ ຜູ້ຖືກຜູກພັນດ້ວຍພິທີຈັບມື (ການແຕ່ງງານ) ນັ້ນ, ສຳລັບແຕ່ລະຄົນ ຈະມີລູກຫຼານແນ່ນອນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 13

इत्युक्त्वा सा भगवती देवतानां वरप्रदा । विष्णुं महेश्वरं चैव प्रोवाच कुपिता भृशम्

ເມື່ອນາງເທວີຜູ້ປະທານພອນແກ່ເທວະດາ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງກໍໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະມະເຫສະວະຣ ດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງຫນັກ.

Verse 14

देवास्तस्या भयान्नष्टा मर्त्येषु प्रतिमां गताः । भक्तानां मानसं भावं पूरयन्तः सुसंस्थिताः

ເທວະດາທັງຫຼາຍ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວນາງ ຈຶ່ງຫາຍໄປ ແລະເຂົ້າໄປສະຖິດໃນຮູບປັ້ນທ່າມກາງມະນຸດ. ຢູ່ນັ້ນພວກເຂົາຕັ້ງມັ່ນ ແລະສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາໃນໃຈຂອງຜູ້ສັດທາ.

Verse 15

यस्माद्विष्णो महेशानस्त्वयाऽपि न निषेधितः । तस्मात्त्वमपि पाषाणो भविष्यसि न संशयः

“ເນື່ອງຈາກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຫ້າມພຣະວິສນຸ ພຣະມະເຫສານ ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າເອງກໍຈະກາຍເປັນຫີນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສແຕ່ຢ່າງໃດ.”

Verse 16

हरोऽप्यश्ममयं रूपं प्राप्य लोकविगर्हितम् । लिंगाकारं विप्रशापान्महद्दुःखमवाप्स्यति

“ແມ່ນແຕ່ພຣະຫຣະ (ສິວະ) ກໍຈະໄດ້ຮັບຮູບກາຍເປັນຫີນ ທີ່ໂລກຕຳໜິດູຖູກ; ແລະເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງພຣາຫມັນ ຈະຮັບຮູບເປັນລິງຄະ ແລະປະສົບທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່.”

Verse 17

तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः पार्वतीमनुकूलयन् । उवाच प्रणतो भूत्वा हरभार्यां महेश्वरीम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພາກ ປາດຖະໜາຈະປະນີປະນອມພຣະປາຣະວະຕີ ຈຶ່ງກົ້ມກາບ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະຣີ ຜູ້ເປັນຊາຍາຂອງພຣະຫຣະ (ສິວະ).

Verse 18

श्रीविष्णुरुवाच । महाव्रते महादेवि महादेवप्रिया सदा । त्वं हि सत्त्वरजःस्था च तामसी शक्तिरुत्तमा

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນໃຫຍ່, ໂອ ມະຫາເທວີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງມະຫາເທວະເສມອ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານສະຖິດໃນສັດຕະວະ ແລະ ຣາຊະ, ແລະທ່ານເປັນພະລັງອັນສູງສຸດແຫ່ງຕະມະ»។

Verse 19

मात्रात्रयसमोपेता गुणत्रयविभाविनी । मायादीनां जनित्री त्वं विश्वव्यापकरूपिणी

«ທ່ານພ້ອມດ້ວຍມາດຕາທັງສາມ, ທ່ານເຮັດໃຫ້ກຸນະທັງສາມປາກົດ; ທ່ານເປັນແມ່ແຫ່ງມາຍາ ແລະສິ່ງທັງປວງທີ່ຕາມມາ—ຮູບຂອງທ່ານແຜ່ຊອກຊອນທົ່ວສາກົນ»។

Verse 20

वेदत्रयस्तुता त्वं च साध्यारूपेण रागिणी । अरूपा सर्वरूपा त्वं जनसन्तानदायिनी

«ທ່ານໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໂດຍພຣະເວດທັງສາມ; ແລະເມື່ອຮັບຮູບແຫ່ງສາດຫຍາ ທ່ານປາກົດດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່. ບໍ່ມີຮູບ ແຕ່ເປັນຮູບທຸກຮູບ, ທ່ານປະທານການສືບຕໍ່ຂອງຊົນຊາດ (ລູກຫຼານ)»។

Verse 21

फलवेला महाकाली महालक्ष्मीः सरस्वती । ओंकारश्च वषट्कारस्त्वमेव हि सुरेश्वरि

«ທ່ານແມ່ນຟະລະເວລາ; ທ່ານແມ່ນມະຫາກາລີ, ມະຫາລັກຊະມີ, ແລະສະຣັສວະຕີ. ໂອ ນາງເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ໂອງກາຣະ ແລະ ວະຊັດກາຣະ ກໍແມ່ນທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວ»។

Verse 22

भूतधात्रि नमस्तेऽस्तु शिवायै च नमोऽस्तु ते । रागिण्यै च विरागिण्यै विकराले नमः शुभे

«ໂອ ຜູ້ອຸ້ມຊູສັດທັງປວງ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ; ແລະຂໍນະໂມແດ່ທ່ານໃນນາມຊິວາ. ນະໂມແດ່ທ່ານຜູ້ມີຣາກະ ແລະຜູ້ພົ້ນຣາກະ; ໂອ ຜູ້ນ່າຢ້ານ, ນະໂມ—ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ»។

Verse 23

एवं स्तुता प्रसन्नाक्षी प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच परमोदारं मिथ्यारोषयुतं वचः

ເມື່ອນາງຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ ດວງຕາຂອງນາງເປັນມິດ ແລະໃຈພາຍໃນສະຫງົບຜ່ອນຄາຍ ນາງຈຶ່ງເວົ້າຖ້ອຍຄໍາອັນໃຈກວ້າງ ແຕ່ມີກິ່ນອາຍແຫ່ງຄວາມໂກດປອມປົນຢູ່ນ້ອຍໆ।

Verse 24

मच्छापो नाऽन्यथा भावी जनार्दन तवाप्ययम् । तत्राऽपि संस्थितस्त्वं हि योगीश्वरविमुक्तिदः

«ຄໍາສາບຂອງຂ້ອຍຈະບໍ່ຜິດໄປຈາກນີ້, ໂອ ຈະນາຣະດະນ; ມັນກໍຕົກແກ່ເຈົ້າດ້ວຍ. ແຕ່ເຖິງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າດໍາລົງຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ເຈົ້າຈະໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນແກ່ບັນດາຍອກຄີຜູ້ເປັນເຈົ້າ»।

Verse 25

कामप्रदश्च भक्तानां चातुर्मास्ये विशेषतः । निम्नगा गंडकीनाम ब्रह्मणो दयिता सुता

ໂດຍສະເພາະໃນລະດູອັນສັກສິດ ຈາຕຸຣມາສະຍາ (Cāturmāsya) ນາງປະທານພອນອັນເປັນທີ່ປາຖະໜາແກ່ຜູ້ມີພັກຕິ. ແມ່ນ້ໍານັ້ນຊື່ ຄັນດະກີ (Gaṇḍakī) ເປັນທິດາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā).

Verse 26

पाषाणसारसंभूता पुण्यदात्री महाजला । तस्याः सुविमले नीरे तव वासो भविष्यति

ນາງເກີດຈາກແກ່ນສານແຫ່ງຫີນ ເປັນຜູ້ປະທານບຸນ ແລະເປັນແມ່ນ້ໍາໃຫຍ່ອັນມີພະລັງ. ໃນນ້ໍາອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງຂອງນາງ ທີ່ພັກອາໄສຂອງເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນ।

Verse 27

चतुर्विंशतिभेदेन पुराणज्ञैर्निरीक्षितः । मुखे जांबूनदं चैव शालग्रामः प्रकीर्तितः

ນັກຮູ້ພຸຣານະໄດ້ພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ພຣະສິ່ງນີ້ມີຄວາມແຕກຕ່າງເປັນ 24 ປະເພດ. ແລະ ສາລະຄຣາມ (Śālagrāma) ຖືກກ່າວຂານວ່າ ມີລາຍ ‘ຈາມບູນະດະ’ ດັ່ງຄໍາ (ສີທອງ) ຢູ່ເທິງໜ້າຂອງມັນ।

Verse 28

वर्त्तुलस्तेजसः पिंडः श्रिया युक्तो भविष्यसि । सर्वसामर्थ्यसंयुक्तो योगिनामपि मोक्षदः

ເຈົ້າຈະເປັນຮູບອັນສັກສິດຮອບກົມ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເຕຊະ ພ້ອມດ້ວຍພຣະສຣີ (ຄວາມມົງຄຸນແລະຄວາມຮັ່ງມີ)। ປະກອບດ້ວຍສະມັດທະພາບທຸກປະການ ເຈົ້າຈະປະທານໂມກສະ ແມ່ນແຕ່ແກ່ໂຍຄີທັງຫຼາຍ।

Verse 29

ये त्वां शिलागतं विष्णुं पूजयिष्यंति मानवाः । तेषां सुचिन्तितां सिद्धिं भक्तानां संप्रयच्छसि

ຜູ້ໃດທີ່ຈະບູຊາເຈົ້າ—ພຣະວິສນຸຜູ້ສະຖິດໃນຫີນ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາອັນດີງາມ; ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ປະທານສິດທິຜົນແກ່ຜູ້ມີພັກຕິ।

Verse 30

शिलागतं च देवेशं तुलस्या भक्ति तत्पराः । पूजयिष्यंति मनुजास्तेषां मुक्तिर्न दूरतः

ຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນພັກຕິ ຈະບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງຜູ້ປາກົດໃນຫີນ ພ້ອມດ້ວຍຕຸລະສີ; ສຳລັບເຂົາເຈົ້າ ໂມກສະບໍ່ໄກເລີຍ।

Verse 31

शिलास्थितं च यः पश्येत्त्वां विष्णुं प्रतिमागतम् । सुचक्रांकितसर्वांगं न स गच्छेद्यमालयम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ເຫັນເຈົ້າ—ພຣະວິສນຸຜູ້ສະຖິດໃນຫີນ ປາກົດເປັນປະຕິມາອັນສັກສິດ ມີເຄື່ອງໝາຍຈັກຣະອັນມົງຄຸນປະທັບທົ່ວທັງກາຍ—ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄປສູ່ພຳນັກຂອງຍະມະ।

Verse 32

गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामस्य कारणम् । यथा स भगवान्विष्णुः पाषाणत्वमुपा गतः

ກາລະວະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງທັງໝົດແລ້ວ ເຖິງເຫດປັດໃຈຂອງສາລະຄຣາມ ແລະວ່າພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພາກ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະພາບເປັນຫີນແນວໃດ।

Verse 33

गोविन्दोऽपि महाशापं लब्ध्वा स्वभवनं गतः । पार्वती च महेशानं कुपिता प्रणमय्य च

ໂກວິນດະກໍດີ ໄດ້ຮັບຄຳສາບໃຫຍ່ແລ້ວ ກໍໄປສູ່ພະວິຫານຂອງຕົນ. ແລະ ພາຣະວະຕີ ເມື່ອໂກດ ກໍກົ້ມກາບພະມະເຫສານະ (ພະສິວະ) ດ້ວຍ.

Verse 34

एवं स एव भगवान्भवभूत भव्यभूतादिकृत्सकलसंस्थितिनाशनांकः । सोऽपि श्रिया सह भवोऽपि गिरीशपुत्र्या सार्द्धं चतुर्षु च द्रुमेषु निवासमाप

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງນັ້ນ—ຜູ້ກໍ່ກຳເນີດອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະ ອະນາຄົດ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການທຳລາຍສັງຂານທັງປວງ—ໄດ້ເຂົ້າພັກອາໄສ. ແລະ ພະພະວະ (ພະສິວະ) ກໍດີ ພ້ອມດ້ວຍ ສຣີ ແລະ ພ້ອມດ້ວຍ ທິດາແຫ່ງຄິຣີສະ (ພາຣະວະຕີ) ໄດ້ມາພັກຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ສີ່ຕົ້ນ.

Verse 251

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैज वनोपाख्याने विष्णुशापोनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສະກັນດະມະຫາປຸຣານະອັນສັກສິດ—ໃນ ເອກາຊີຕິ-ສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ, ໃນ ນາກະຣະຂັນດະ ພາກທີ່ຫົກ—ໃນມາຫາດມະຍະແຫ່ງເຂດສັກສິດ ຮາຖະເກສະວະຣະ, ໃນຕອນ ເສສະຊາຍີ, ໃນບົດສົນທະນາຂອງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ນາຣະດະ, ໃນການສັນລະເສີນ ຈາຕຸຣມາສະຍະ, ໃນເລື່ອງປ່າ ໄປຈະ—ບົດທີ 251 ຊື່ «ຄຳສາບຂອງວິສນຸ (ວິສນຸຊາປ)» ຈົບລົງ.