Adhyaya 129

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति याज्ञवल्क्यसमुद्रवः । आश्रमो लोक विख्यातो मूर्खाणामपि सिद्धिदः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຍັງມີສະຖານທີ່ສັກສິດອື່ນອີກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຊື່ ຢາຊະນະວັນກະຍະ-ສະມຸດຣະວະ; ເປັນອາສຣະມະທີ່ໂລກຮູ້ຈັກ ແລະໃຫ້ຄວາມສໍາເລັດແມ່ນແຕ່ຜູ້ປັນຍາທຶບ»។

Verse 2

यत्र तप्त्वा तपस्तीव्रं याज्ञवल्क्येन धीमता । संप्राप्ता निखिला वेदा गुरुणाऽपहृताश्च ये

ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ພຣະຣິສີຜູ້ມີປັນຍາ ຢາຊະນະວັນກະຍະ ໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຢ່າງແຮງກ້າ; ແລະທີ່ນັ້ນເອງ ທ່ານໄດ້ຄືນໄດ້ວົງວານວິເທດທັງປວງ ທີ່ຄູອາຈານເຄີຍເອົາໄປ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कोऽसौ गुरुरभूत्तस्य याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । पाठयित्वा पुनर्येन हृता वेदा महात्मना

ພວກຣິສີກ່າວວ່າ: «ຄູອາຈານຂອງ ຢາຊະນະວັນກະຍະ ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ ແມ່ນໃຜ? ຜູ້ໃດທີ່ສອນແລ້ວຈຶ່ງເອົາວິເທດຄືນໄປ?»

Verse 4

किमर्थं च समाचक्ष्व सूतपुत्रात्र विस्तरात् । कौतुकं परमं जातं सर्वेषां नो द्विजन्मनाम्

ແລ້ວເປັນເຫດໃດຈຶ່ງເກີດເຫດນັ້ນ? ໂອ ບຸດຂອງສູຕະ, ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດໃນທີ່ນີ້; ຄວາມຢາກຮູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຮົາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງທັງປວງ.

Verse 5

सूत उवाच । आसीद्ब्राह्मणशार्दूलः शाकल्य इति विश्रुतः । भार्गवान्वयसंभूतो वेद वेदांगपारगः

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ມີພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ດຸດດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ ມີນາມວ່າ ຊາກັລຍະ ເກີດໃນສາຍພັນພາຣຄະວະ ຮູ້ຊ່ຽວຊານວິເທດ ແລະ ວິເທດາງຄະທັງປວງ.

Verse 6

बृहत्कल्पे पुरा विप्रा वर्धमाने पुरोत्तमे । बहुशिष्यसमायुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ໃນການກ່ອນໃນຍຸກເກົ່າ ໃນນະຄອນອັນປະເສີດຊື່ «ວັດທະມານະ» ລາວຢູ່ທ່າມກາງສິດຫຼາຍຄົນ ແລະ ມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ການຮຽນແລະສອນວິເທດ.

Verse 7

स सदा प्रातरुत्थाय विद्यादानं प्रयच्छति । शिष्येभ्यश्चानुरूपेभ्यः प्रसादाद्विजसत्तमाः

ລາວຕື່ນຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າເປັນນິດ ແລະ ມອບທານແຫ່ງວິຊາຢູ່ເສມອ; ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ດ້ວຍພຣະກະລຸນາ ລາວສອນສິດທີ່ເໝາະສົມຕາມກຳລັງຂອງເຂົາ.

Verse 8

चकार स तदा विप्राः पौरोहित्यं महीपतेः । सूर्यवंशप्रसूतस्य सुप्रियस्य महात्मनः

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ລາວໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ປຸໂຣຫິດ ເປັນພຣະສົງພິທີຫຼວງຂອງກະສັດ ຄື ສຸປຣິຍະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ເກີດໃນວົງສຸຣິຍະ.

Verse 9

स तस्य धर्मकृत्यानि सर्वाण्येव दिनेदिने । कृत्वा स्वगृहमभ्येति पूजितस्तेन भूभुजा

ມື້ຕໍ່ມື້ ລາວໄດ້ປະຕິບັດກິດທາງທຳອັນກຳນົດໃຫ້ແກ່ກະສັດທັງປວງ ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ ໂດຍໄດ້ຮັບການນະມັດສະການຈາກພຣະຣາຊານັ້ນ.

Verse 10

एकं शिष्यं समारोप्य शांत्यर्थं तस्य भूपतेः । कथयित्वा प्रमाणं च विधानं होमसंभवम्

ເພື່ອພິທີສັນຕິ (śānti) ໃຫ້ແກ່ພະມະຫາກະສັດ ທ່ານໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງສິດສາວົກຜູ້ໜຶ່ງ ແລະອະທິບາຍມາດຕະຖານທີ່ຖືກຕ້ອງ ພ້ອມວິທີການບູຊາໄຟ (ໂຮມ) ອັນກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມສະຫງົບສຸກ។

Verse 11

शिष्योऽपि सकलं कृत्वा तत्कर्म सुसमाहितः । आशीर्वादं प्रदत्त्वा च भूपतेर्गृहमेति च

ສິດສາວົກນັ້ນກໍໄດ້ປະຕິບັດພິທີນັ້ນຈົນຄົບຖ້ວນ ດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ; ແລ້ວມອບພອນ ແລະໄປຍັງພະຣາຊວັງຂອງກະສັດ.

Verse 12

एवं प्रकुर्वतस्तस्य शाकल्यस्य महात्मनः । पौरोहित्यं गतः कालः कियन्मात्रो द्विजोत्तमाः

ເມື່ອມະຫາຈິດ Śākalya ປະຕິບັດຢ່າງນີ້ຕໍ່ເນື່ອງ ໃນຕຳແໜ່ງປຸໂຣຫິດຫຼວງ ເວລາໄດ້ຜ່ານໄປຫຼາຍປານໃດ ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາດວິຊະ?

Verse 13

तदा वैवाहिके काले शप्तो यः शंभुना स्वयम् । सुनिंद्यां विकृतिं दृष्ट्वा तस्य वेद्यां गतस्य च

ໃນເວລານັ້ນ ໃນວັນມົງຄຸນແຕ່ງງານ ຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ຖືກ Śambhu ສາບແຊ່ງດ້ວຍພຣະອົງເອງ—ເມື່ອເຫັນຄວາມພິການອັນນ່າຕຳນິຢ່າງຍິ່ງ ແລະເມື່ອເຂົ້າໄປຫາແທ່ນບູຊາ…

Verse 14

अथ तं योजयामास शांत्यर्थं नृपमंदिरे । याज्ञवल्क्यं स शाकल्यः प्रतिपद्यागतं तदा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເພື່ອສັນຕິ (śānti) Śākalya ໄດ້ໃຫ້ທ່ານນັ້ນເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ໃນພະຣາຊວັງ—ຄື Yājñavalkya ຜູ້ມາຮອດໃນເວລານັ້ນ.

Verse 15

सोऽपि तारुण्यगर्वेण वेश्याकरजविक्षतः । सर्वांगेषु सुनिर्लज्जः प्रकटांगो जगाम वै

ເຂົາຜູ້ນັ້ນກໍດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສໃນວັຍໜຸ່ມ ແລະຖືກເລັບຂອງນາງໂສເພນີຂີດຂ່ວນ ມີຮອຍທົ່ວກາຍ ເດີນໄປມາຢ່າງບໍ່ອາຍ ປະກາດຮ່າງກາຍໃຫ້ເຫັນຊັດ।

Verse 16

ततश्च शांतिकं कृत्वा जपांते भूपतिं च तम् । शांतोदकप्रदानाय हस्यमानो जनैर्ययौ

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີສັນຕິກະ ແລະຈົບການຈະປະສຳລັບພະຣາຊານັ້ນ ເຂົາກໍໄປເພື່ອມອບ “ນ້ຳສັນຕິ” ອັນຜ່ານມົນຕຣາ ແຕ່ຜູ້ຄົນພາກັນຫົວເຮາະເຢາະເຍີ້ຍເຂົາ।

Verse 17

पार्थिवोऽपि च तं दृष्ट्वा तादृग्रूपं विटं द्विजम् । नाशीर्जग्राह तेनोक्तां वाक्यमेतदुवाच ह

ພະຣາຊາກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອເຫັນພຣາຫມັນນັ້ນຢູ່ໃນສະພາບດັ່ງຄົນສຳມະເລີຍຫຼິ້ນກາມ ກໍບໍ່ຮັບພອນທີ່ເຂົາກ່າວ ແລະກ່າວຄຳນີ້ອອກມາ।

Verse 18

उच्छिष्टोऽहं द्विजश्रेष्ठ शय्यारूढो व्यवस्थितः । अत्र शालोद्भवे स्तंभे तस्मादेतज्जलं क्षिप

«ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພາວະບໍ່ບໍລິສຸດ ນອນຢູ່ເທິງຕຽງຢ່າງສະຫງົບ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງສາດນ້ຳນີ້ລົງທີ່ນີ້ ໃສ່ເສົາທີ່ເກີດຈາກຕົ້ນສາລາ»।

Verse 19

सोऽपि सावज्ञमाज्ञाय तं भूपं कुपिताननः । तं च स्तंभं समुद्दिश्य ध्यात्वा तद्ब्रह्म शाश्वतम्

ເຂົາກໍເມື່ອຮູ້ວ່າພະຣາຊາດູຖູກ ໃບໜ້າກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ; ແລ້ວຫັນໃຈໄປຫາເສົານັ້ນ ແລະພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະພຣະຫມັນອັນນິລັນດອນ।

Verse 20

द्यां त्वमालिख्य इत्येव प्रोक्त्वा मंत्रं च याजुषम् प्राक्षिपच्छांतिकं तोयं तस्य मूर्धनि सत्वरम्

ເມື່ອໄດ້ກ່າວມະນະຕຣາຢະຊຸເວດ ທີ່ເລີ່ມວ່າ “ເຈົ້າຈົ່ງຂຽນຟ້າ…” ແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ສາດນ້ຳສັນຕິການລົງເທິງສີສະຂອງຕົນຢ່າງວ່ອງໄວ।

Verse 21

ततः स पतिते तोये स्तंभः पल्लवशोभितः । तत्क्षणादेव संजज्ञे फल पुष्पैर्विराजितः

ແລ້ວເມື່ອນ້ຳນັ້ນຕົກລົງ ເສົານັ້ນກໍຖືກປະດັບດ້ວຍຍອດອ່ອນສົດໃໝ່; ໃນພິບຕາດຽວ ມັນກໍສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຜົນແລະດອກໄມ້।

Verse 22

तं दृष्ट्वा पार्थिवः सोऽथ विस्मयोत्फुल्ललोचनः । पश्चात्तापं विधायाथ वाक्यमेतदुवाच ह

ເມື່ອກະສັດເຫັນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະເນດກໍເປີດກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ; ຕໍ່ມາກໍເກີດຄວາມສຳນຶກຜິດ ແລະໄດ້ກ່າວຄຳນີ້।

Verse 23

अभिषेकं द्विजश्रेष्ठ ममापि त्वं प्रयच्छ भोः । अनेनैव तु मन्त्रेण शुचित्वं मे व्यवस्थितम्

ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ (ທະວິຊະ) ຂໍທ່ານຈົ່ງປະທານພິທີອະພິເສກແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ; ເພາະດ້ວຍມະນະຕຣານີ້ເທົ່ານັ້ນ ຄວາມບໍລິສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກສະຖາປະນາຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 24

याज्ञवल्क्य उवाच । ममाभिषेकदानस्य त्वमनर्होऽसि पार्थिव । तस्माद्यास्याम्यहं सद्यो यत्रस्थः स गुरुर्मम

ຍາຊະນະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ກະສັດ, ເຈົ້າບໍ່ສົມຄວນຮັບອະພິເສກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອອກເດີນທາງທັນທີ ໄປຫາບ່ອນທີ່ຄູບາອາຈານຂອງຂ້າພະເຈົ້າພຳນັກຢູ່।

Verse 25

राजोवाच । तव दास्यामि वस्त्राणि वाहनानि वसूनि च । तस्माद्यच्छाभिषेकं मे मन्त्रेणाऽनेन सांप्रतम्

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ພາຫະນະ, ແລະຊັບສິນດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານປະທານພິທີອະພິເສກໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້ ດ້ວຍມັນຕຣານີ້.

Verse 26

याज्ञवल्क्य उवाच । न होमांतं विना मन्त्रः स्फुरते पार्थिवोत्तम । अभिषेकविधौ प्रोक्तो यः पूर्वं पद्मयोनिना । तस्मान्नाहं करिष्यामि तव यद्वै हृदि स्थितम्

ຍາຊະຍະວັລກະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຖ້າບໍ່ສຳເລັດພິທີດ້ວຍການໂຮມາ ມັນຕຣາບໍ່ປາກົດຜົນແທ້. ມັນຕຣາສຳລັບວິທີອະພິເສກນີ້ ເຄີຍຖືກສອນໂດຍຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ). ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຈະເຮັດຕາມສິ່ງທີ່ມີແຕ່ຢູ່ໃນພະທັຍຂອງທ່ານ.

Verse 27

इत्युक्त्वा वचनं भूपं याज्ञवल्क्यः स वै द्विजः । जगाम स्वगृहं तूर्णं निस्पृहत्वं समाश्रितः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວຄຳນັ້ນແກ່ພະຣາຊາແລ້ວ ຍາຊະຍະວັລກະຍະ ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນດວິຊະ ໄດ້ໄປຫາເຮືອນຂອງຕົນຢ່າງວ່ອງໄວ ດ້ວຍໃຈທີ່ປາສະຈາກຄວາມຢາກໄດ້.

Verse 28

अपरेऽह्नि समायातं शाकल्यमथ भूपतिः । प्रोवाच प्रांजलिर्भूत्वा विनयावनतः स्थितः

ໃນມື້ຕໍ່ມາ ເມື່ອຊາກະລະຍະມາຮອດ ພະຣາຊາໄດ້ຢືນດ້ວຍຝາມືປະນົມ ແລະກົ້ມຕົວດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລ້ວກ່າວກັບທ່ານ.

Verse 29

यस्त्वया प्रेषितः कल्य शिष्यो ब्राह्मणसत्तमः । शांत्यर्थं प्रेषणीयश्च भूयोऽप्येवं गृहे मम

ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ສິດຂອງທ່ານຜູ້ເປັນພຣາຫມັນອັນປະເສີດທີ່ທ່ານໄດ້ສົ່ງມາ ຂໍໃຫ້ສົ່ງມາຫາເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າອີກຄັ້ງ ເພື່ອຄວາມສະງົບສັນຕິ (śānti).

Verse 30

बाढमित्येव स प्रोक्त्वा ततो गत्वा निजालयम् । याज्ञवल्क्यं समाहूय ततः प्रोवाच सादरम्

ລາວເວົ້າວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ; ຕໍ່ມາເອີ້ນຢາຊະນະວັນກະຍະ ແລະເວົ້າກັບທ່ານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 31

अद्यापि त्वं नरेंद्रस्य शांत्यर्थं भवने व्रज । विशेषात्पार्थिवेंद्रेण समाहूतोऽसि पुत्रक

ມື້ນີ້ກໍຈົ່ງໄປຍັງພະຣາຊວັງ ເພື່ອຄວາມສະຫງົບສັນຕິ (śānti). ໂດຍພິເສດ ເຈົ້າຖືກເອີ້ນໂດຍຈອມກະສັດເຫນືອກະສັດທັງປວງ—ລູກເອີຍ.

Verse 32

याज्ञवल्क्य उवाच । नाहं तात गमिष्यामि शांत्यर्थं तस्य मंदिरे । अवलेपेन युक्तस्य शुद्ध्या विरहितस्य च

ຢາຊະນະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໄປຍັງເຮືອນ-ມັນດິຣຂອງລາວເພື່ອຊານຕິ. ເພາະລາວມີຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ແລະຂາດຄວາມບໍລິສຸດ»

Verse 33

मया तस्याभिषेकार्थं सलिलं चोद्यतं च यत् । सलिलं तेन तत्काष्ठे समादिष्टं कुबुद्धिना

«ແລະນ້ຳທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈັດເຕັມໄວ້ເພື່ອອະພິເສກຂອງລາວ—ນ້ຳນັ້ນເອງ ຖືກຄົນຈິດຊົ່ວສັ່ງໃຫ້ຮາດລົງໃສ່ໄມ້ທ່ອນໜຶ່ງ»

Verse 34

ततो मयापि तत्रैव तत्क्षणात्सलिलं च यत् । तस्मिन्काष्ठे परिक्षिप्तं नीतं वृद्धिं च तत्क्षणात्

«ຈາກນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ສາດນ້ຳນັ້ນລົງໃສ່ໄມ້ທ່ອນນັ້ນ—ແລະທັນໃດນັ້ນມັນກໍເຕີບໃຫຍ່ ແຜ່ຂະຫຍາຍຂຶ້ນທັນທີ»

Verse 35

शाकल्य उवाच । अत एव विशेषेण समाहूतोऽसि पुत्रक । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ नावज्ञेया महीभुजः

ຊາກະລະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເພາະເຫດນີ້ແທ້ ລູກນ້ອຍຜູ້ນ່າຮັກ ເຈົ້າຖືກເອີ້ນມາດ້ວຍຄວາມຮີບດ່ວນພິເສດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນໃຫ້ໄວ; ຢ່າດູໝິ່ນພະຣາຊາ»។

Verse 36

अपमानाद्भवेन्मानं पार्थिवानामसंशयम् । यः करोति पुनस्तत्र मानं न स भवेत्प्रियः

«ຈາກການດູໝິ່ນ ຄວາມຮັກສາເກຍດຂອງພະຣາຊາຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ແລະຜູ້ໃດຍັງຄົງສະແດງເກຍດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ຮັກ (ຂອງພະຣາຊາ)»।

Verse 37

कोपप्रसाद वस्तूनि विचिन्वंतीह ये सदा । आरोहंति शनैर्भृत्या धुन्वंतमपि पार्थिवम्

«ບັນດາຂ້າຮັບໃຊ້ທີ່ນີ້ ຜູ້ທີ່ຄອຍຊັ່ງຊາກເລື່ອງຄວາມໂກດ ແລະ ຄວາມໂປດປານຂອງພະຣາຊາຢູ່ເສມອ ຍ່ອມໄດ້ເລື່ອນຂຶ້ນຊ້າໆ—ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ຜູ້ປົກຄອງກຳລັງສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມກະວົນກະວາຍ»។

Verse 38

समौ मानापमानौ च चित्तज्ञः कालवित्तथा । सर्वंसहः क्षमी विज्ञः स भवेद्राजवल्लभः

«ຜູ້ໃດທີ່ເຫັນກຽດ ແລະ ການດູໝິ່ນເທົ່າກັນ; ຮູ້ໃຈຄົນ ແລະ ຮູ້ການເວລາອັນຄວນ; ອົດທົນທຸກຢ່າງ ມີໃຈອະໄພ ແລະ ມີປັນຍາ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນທີ່ຮັກຂອງພະຣາຊາ»។

Verse 39

अपमानमनादृत्य तस्माद्गच्छ नृपालयम् । ममाज्ञापि न लंघ्या त एष धर्मः सनातनः

«ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບໍ່ໃສ່ໃຈການດູໝິ່ນ ແລ້ວໄປສູ່ພະຣາຊະວັງ. ຄຳສັ່ງຂອງຂ້ອຍກໍບໍ່ຄວນຝ່າຝືນ—ນີ້ແມ່ນທຳມະອັນນິລັນດອນ»។

Verse 40

याज्ञवल्क्य उवाच । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी परिपाटीव्यतिक्रमात् । करोषि यदि शिष्याणां ये त्वया तत्र योजिताः

ຍາຊະນະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: «ການຝ່າຝືນຄໍາສັ່ງ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ ເນື່ອງຈາກລະເມີດຂະບວນປະເພນີ—ຖ້າເຈົ້ານໍາສິດທິສາວົກທີ່ເຈົ້າຈັດວາງໄວ້ທີ່ນັ້ນມາໃຊ້»។

Verse 41

तस्माद्यदि बलान्मां त्वं योजयिष्यसि तं प्रति । त्वां त्यक्त्वाऽन्यत्र यास्यामि यतः प्रोक्तं महर्षिभिः

«ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າບັງຄັບຂ້ອຍດ້ວຍກໍາລັງໃຫ້ໄປຮັບໃຊ້ຕໍ່ເຂົາ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງເຈົ້າ ແລະໄປທີ່ອື່ນ—ເພາະມະຫາຣິສີໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ»។

Verse 42

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः । उत्पथे वर्तमानस्य परित्यागो विधीयते

ແມ່ນແຕ່ຄູອາຈານກໍຕາມ—ຖ້າຫຍິ່ງຍະໂສ, ບໍ່ຮູ້ວ່າສິ່ງໃດຄວນເຮັດຫຼືບໍ່ຄວນເຮັດ, ແລະເດີນໄປໃນທາງຜິດ—ກໍຄວນຖືກລະທິ້ງໄດ້; ການລະທິ້ງນັ້ນເປັນທີ່ທໍາມະບັນຍັດໄວ້।

Verse 43

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शाकल्यः क्रोधमूर्छितः । ततः प्रोवाच तं भूयो भर्त्समानो मुहुर्मुहुः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ຊາກະລະຍະ ຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ; ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າກັບເຂົາອີກເທື່ອແລ້ວອີກເທື່ອ ພ້ອມການຕໍາໜິຊໍ້າໆ»។

Verse 44

एकमप्यक्षरं यत्र गुरुः शिष्ये निवेदयेत् । पृथिव्यां नास्ति तद्द्रव्यं यद्दत्त्वा ह्यनृणी भवेत्

ຖ້າກູຣູຖ່າຍທອດໃຫ້ສາວົກ ແມ່ນແຕ່ພະຍັນຊະນະພຽງໜຶ່ງ, ໃນແຜ່ນດິນນີ້ບໍ່ມີຊັບສິນໃດ ທີ່ໃຫ້ແລ້ວຈະເຮັດໃຫ້ພົ້ນຈາກໜີ້ນັ້ນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 45

तस्माद्गच्छ द्रुतं दत्त्वा मदध्ययनमालयम् । त्यक्त्वा विद्यां मया दत्तां नो चेच्छप्स्याम्यहं तव

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງໄປໃນທັນທີ ໂດຍຄືນການສຶກສາທັງໝົດທີ່ຂ້າໄດ້ສອນ. ຈົ່ງລະທິ້ງວິຊາທີ່ຂ້າໃຫ້; ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້າຈະສາບແຊ່ງເຈົ້າ.

Verse 46

एवमुक्त्वाभिमंत्र्याथ नादबिंदुसमुद्भवैः । मंत्रैराथर्वणैस्तोयं पानार्थं चार्पयत्ततः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທ່ານໄດ້ອະພິມັນຕຣະນ້ຳ ດ້ວຍມັນຕຣະອາຖັຣວະນະ ທີ່ເກີດຈາກ nāda ແລະ bindu (ສຽງແລະເມັດ). ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍນ້ຳນັ້ນໃຫ້ດື່ມ.

Verse 47

सोऽपिबत्तत्क्षणात्तोयं तत्पीत्वा व्याकुलेंद्रियः । उद्गिरद्वांतिधर्मेण तत्त्वविद्याविमिश्रितम्

ເຂົາໄດ້ດື່ມນ້ຳນັ້ນໃນທັນທີ; ເມື່ອດື່ມແລ້ວ ອິນທຣີຍະຂອງເຂົາກໍວຸ້ນວາຍ ແລະເລີ່ມອາເມັນຕາມອາການ—ພ້ອມກັບນັ້ນ ຕັດຕະວິທະຍາ (ວິຊາແຫ່ງສັດທຳ) ກໍພຸ່ງອອກມາປົນກັນ.

Verse 48

ततः प्रोवाच तं भूयः शाकल्यं कुपिताननः । एकमप्यक्षरं नास्ति तावकीयं ममोदरे

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍໃບໜ້າໂກດເຄືອງ ທ່ານໄດ້ເວົ້າກັບຊາກະລະຍະອີກຄັ້ງວ່າ: “ແມ່ນແຕ່ພະຍັນຊະນະດຽວຂອງເຈົ້າ ກໍບໍ່ເຫຼືອຢູ່ໃນທ້ອງຂ້າ.”

Verse 49

तस्माच्छिष्योऽस्मि ते नाहं न च मे त्वं गुरुः स्थितः । सांप्रतं स्वेच्छयाऽन्यत्र प्रयास्यामि करोषि किम्

“ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າບໍ່ແມ່ນສິດຂອງເຈົ້າ ແລະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຢືນເປັນຄູບາ (guru) ສຳລັບຂ້າ. ບັດນີ້ ຕາມໃຈຂ້າ ຂ້າຈະໄປທີ່ອື່ນ—ເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງໄດ້?”

Verse 50

एवमुक्त्वाऽथ निर्गत्य तस्मात्स्थानाच्चिरंतनात् । पप्रच्छ मानवान्भूयः सिद्धिक्षेत्राणि चासकृत्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍອອກຈາກສະຖານທີ່ເກົ່າແກ່ນັ້ນ ແລະຖາມຜູ້ຄົນຊ້ຳໆ ເຖິງກະເສດຕະສັກສິດທີ່ປະທານສິດທິ (siddhi-kṣetra)។

Verse 51

ततस्तस्य समादिष्टं क्षेत्रमेतन्मनीषिभिः । सिद्धिदं सर्वजंतूनां न वृथा स्यात्कथंचन

ຕໍ່ມາ ບັນດາຜູ້ຮູ້ທັນໄດ້ຊີ້ນຳລາວໄປຫາກະເສດຕະສັກສິດນີ້ເອງ; ມັນເປັນຜູ້ປະທານສິດທິແກ່ສັດທັງປວງ ແລະບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະໄຮ້ຜົນໃນທາງໃດໆ।

Verse 52

आस्तां तावत्तपस्तप्त्वा व्रतं नियममेव वा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सिद्धिः संवसतोऽपि च

ຖ້າແມ່ນບໍ່ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະ (tapas) ບໍ່ໄດ້ຖືວຣະຕະ (vrata) ຫຼືນິຍະມະ (niyama) ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແຕ່ພຽງແຕ່ພັກອາໄສໃນກະເສດຕະຂອງຮາດະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara) ກໍບັນລຸສິດທິໄດ້।

Verse 53

येनयेन च भावेन तत्र क्षेत्रे वसेज्जनः । तस्यानुरूपिणी सिद्धिः शुभा स्याद्यदि वाऽशुभा

ບຸກຄົນໃດຢູ່ອາໄສໃນກະເສດຕະນັ້ນດ້ວຍຈິດໃຈແບບໃດ ສິດທິທີ່ສອດຄ່ອງກັບຈິດໃຈນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນ—ຈະເປັນມົງຄຸນຫຼືອັບມົງຄຸນກໍຕາມ।

Verse 54

तच्छ्रुत्वा च द्रुतं प्राप्य क्षेत्रमेतद्द्विजोत्तमाः । भानुमाराधयामास स्थापयित्वा ततः परम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ດວິຊະໂອດຕະມະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ) ກໍໄປຮອດດິນແດນສັກສິດນີ້ຢ່າງວ່ອງໄວ; ແລ້ວພາຍຫຼັງ ເມື່ອຈັດຕັ້ງບ່ອນ/ພິທີແລ້ວ ລາວໄດ້ບູຊາພຣະພານຸ (ພຣະອາທິດ)។

Verse 55

नियतो नियताहारो ब्रह्मचर्यपरायणः । गायत्रं न्यासमासाद्य निर्विकल्पेन चेतसा

ດ້ວຍຄວາມມີວິໄນ ແລະອາຫານທີ່ຄວບຄຸມ ຜູ້ອຸທິດໃນພຣະພົມຈັນຍາ ໄດ້ປະກອບ «ກາຍະຕຣີ-ນຍາສ» ແລະດໍາລົງດ້ວຍຈິດທີ່ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ।

Verse 56

ततश्च भगवांस्तुष्टो वर्षांते तमुवाच सः । दर्शने तस्य संस्थित्वा तेजः संयम्य दारुणम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ ພໍພຣະໄທ ໄດ້ກ່າວກັບເຂົາໃນທ້າຍປີໜຶ່ງ; ພຣະອົງປາກົດຕໍ່ໜ້າ ແລະຂົມພຣະຣັດສະມີອັນແຮງກ້າຂອງພຣະອົງໄວ້।

Verse 57

याज्ञवल्क्य वरं ब्रूहि यत्ते मनसि रोचते । सर्वमेव प्रदास्यामि नादेयं विद्यते त्वयि

«ຢາຊະນະວັນກະຍາ ເຈົ້າເອີຍ ຈົ່ງກ່າວພອນທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານທຸກຢ່າງ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງຫ້າມໄວ້ຈາກເຈົ້າ»।

Verse 58

याज्ञवल्क्य उवाच । यदि तुष्टः सुरश्रेष्ठ वेदाध्ययनसंभवे । गुरुर्भव ममाद्यैव ममैतद्वांछितं हृदि

ຢາຊະນະວັນກະຍາ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ ເພື່ອໃຫ້ການຮຽນວິທະຍາເວດເກີດຂຶ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ໃຈຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາ»।

Verse 59

भास्कर उवाच । अहं तव कृपाविष्टस्तेजः संहृत्य तत्परम् । ततश्चात्र समायातस्तेन नो दह्यसे द्विज

ພາສະກະຣະ ກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫົວບຮວບພຣະຣັດສະມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາທີ່ນີ້ໃນລັກສະນະນີ້ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເຈົ້າ ໂອ ທະວິຊະ ຖືກເຜົາດ້ວຍມັນ»។

Verse 60

तस्मादत्रैव कुंडे च मंत्रान्सारस्वताञ्छुभान् । वेदोक्तान्क्षेपयिष्यामि स्वयमेव द्विजोत्तम

ດັ່ງນັ້ນ ໃນກຸນດະນີ້ແຫ່ງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າເອງຈະວາງມັນຕຣາອັນມົງຄຸນ ອັນເກີດຈາກນາງສະຣັສວະຕີ ຕາມທີ່ວິທີເວດະໄດ້ກ່າວໄວ້ ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ (ສອງເກີດ).

Verse 61

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यत्किंचिद्वेदसंभवम् । पठिष्यसि सकृत्तत्ते कंठस्थं संभविष्यति

ເມື່ອເຈົ້າອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນ ແລະເປັນຜູ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ບົດໃດໆທີ່ເກີດຈາກເວດະ ເຈົ້າອ່ານສະດຸດພຽງຄັ້ງດຽວ ກໍຈະຕິດຢູ່ໃນຄໍຂອງເຈົ້າ ເປັນຄວາມຈື່ຈຳແນ່ນອນ.

Verse 62

तत्त्वार्थं प्रकटं कृत्स्नं विदितं ते भविष्यति । मत्प्रसादान्न संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄວາມຈິງທັງປວງ—ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງແລະປະກາດຊັດ—ຈະເປັນທີ່ຮູ້ແກ່ເຈົ້າແນ່ນອນ. ຢ່າສົງໄສ; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 63

अद्यादि मानवः प्रातः स्नात्वा त्वत्र ह्रदे च यः । सावित्रेण च सूक्तेन मां दृष्ट्वा प्रपठिष्यति । तस्मै तत्स्यादसंदिग्धं यत्तवोक्तं मया द्विज

ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ອາບນ້ຳໃນທະເລສາບນີ້ຕອນເຊົ້າຕູ່ ແລ້ວເບິ່ງເຫັນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະສະດຸດສູກຕະສາວິຕຣີ ແກ່ຜູ້ນັ້ນ ໂອ ທະວິຊະ, ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າ ຈະສຳເລັດໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 64

याज्ञवल्क्य उवाच । एवं भवतु देवेश यत्त्वयोक्तं वचोऽखिलम् । परं मम वचोऽन्यच्च तच्छृणुष्व ब्रवीमि ते

ຍາຊະນະວັນກະຍະ ກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ; ຂໍໃຫ້ຖ້ອຍຄຳທັງປວງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວ ສຳເລັດເປັນຈິງ. ແຕ່ບັດນີ້ ຂໍພຣະອົງຟັງຖ້ອຍຄຳອື່ນອີກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວແດ່ພຣະອົງ.”

Verse 65

नाहं मनुष्यधर्माणमुपाध्यायं कथंचन । करिष्यामि जगन्नाथ कृपां कुरु ममोपरि

ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຮັບອາຈານທີ່ຜູກພັນດ້ວຍຂົນທຳມະດາຂອງມະນຸດເລີຍ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ຂໍພຣະເມດຕາກະລຸນາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 66

ततस्तस्या ददौ सूर्यो लघिमा नाम शोभनाम् । विद्यां हि तत्प्रभावाय सुतुष्टेनांतरात्मना

ແລ້ວພຣະສູຣະຍະ ຜູ້ປິຕິຍິນດີໃນໃຈ ໄດ້ປະທານວິທະຍາອັນງາມສະຫງ່າ ຊື່ «ລະຄິມາ» ໃຫ້ເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ອຳນາດນັ້ນປາກົດຜົນ.

Verse 67

ततस्तं प्राह कर्णांते ममाश्वानां प्रविश्य वै । अभ्यासं कुरु विद्यानां वेदाध्ययनमाचर

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບເຂົາຢ່າງລັບໆຂ້າງຫູວ່າ: “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນຫູມ້າຂອງເຮົາແທ້. ຈົ່ງຝຶກຝົນວິທະຍາທັງຫຼາຍ ແລະຈົ່ງປະພຶດການສຶກສາພຣະເວດາ.”

Verse 68

मन्मुखाद्ब्राह्मणश्रेष्ठ यद्येतत्तव वांछितम् । न ते स्याद्येन दोषोऽयं मम रश्मिसमुद्भवः

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຖ້ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ—ຈາກປາກຂອງເຮົາເອງ—ກໍຈະບໍ່ມີໂທດໃດເກີດແກ່ເຈົ້າ; ອຳນາດນີ້ເກີດຈາກລັງສີຂອງເຮົາ.

Verse 69

एवमुक्तः स तेनाथ वाजिकर्णं समाश्रितः । लघुर्भूत्वाऽपठद्वेदान्भास्करस्य मुखात्ततः

ເມື່ອຖືກສອນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເຂົາຈຶ່ງໄປອາໄສ «ວາຈິກັນນະ»; ແລ້ວເມື່ອກາຍເປັນເບົາ ກໍໄດ້ສຶກສາພຣະເວດາຕໍ່ໄປ ຈາກປາກຂອງພຣະພາສະກະຣະເອງ.

Verse 70

एवं सिद्धिं समापन्नो याज्ञवल्क्यो द्विजोत्तमाः । कृत्वोपनिषदं चारु वेदार्थैः सकलैर्युतम्

ດັ່ງນັ້ນ ຍາຊະນະວັນກະຍະ ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ ໄດ້ບັນລຸສິດທິ ແລະໄດ້ປະພັນ ອຸປະນິຊັດ ອັນງາມ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມໝາຍແຫ່ງເວດາທັງປວງ।

Verse 71

जनकाय नरेंद्राय व्याख्याय च ततः परम् । कात्यायनं सुतं प्राप्य वेदसूत्रस्य कारकम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍມັນແກ່ ພຣະຣາຊາຈະນະກະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ; ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ພົບ ກາຕະຍາຍະນະ ບຸດຂອງພຣະອົງ—ຜູ້ປະພັນ ສູດຣະແຫ່ງເວດາ।

Verse 72

त्यक्त्वा कलेवरं तत्र ब्रह्मद्वारि विनिर्मिते । तत्तेजो ब्रह्मणो गात्रे योजयामास शक्तितः

ພຣະອົງໄດ້ລະທິ້ງກາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນ “ປະຕູແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ” ອັນສັກສິດທີ່ຖືກສ້າງຕັ້ງ; ແລະໂດຍພະລັງແຫ່ງສະມາດທິ ພຣະອົງໄດ້ນໍາລັດສະໝີນັ້ນ ໄປປະສານກັບກາຍແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນເອງ।

Verse 73

तस्य तीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं च दिवाकरम् । नादबिंदुं पठित्वा च तदग्रे मुक्तिमाप्नुयात्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດນັ້ນ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະອາທິດນັ້ນ; ພ້ອມທັງສະດຸດອ່ານ “ນາດະບິນດຸ” ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອາທິດ—ຍ່ອມບັນລຸມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)।