Adhyaya 221

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । एतस्मात्कारणात्कश्चित्तस्मिन्नहनि पार्थिव । ददाति नैव च श्राद्धं पितॄनुद्दिश्य कर्हिचित् । वंशच्छेदभयाद्राजन्सत्यमेतन्मयोदितम्

ພະຣະຕຣິຍະຍັຍນາ ກ່າວວ່າ: ເພາະເຫດນີ້ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນວັນນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜໃຫ້ທານ ຫຼື ປະກອບ Śrāddha ໂດຍລະລຶກເຖິງ Pitṛs ເລີຍ; ເພາະຢ້ານການຂາດຕອນຂອງວົງສາ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຄໍາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ.

Verse 2

श्राद्धं विनापि दातव्यं तद्दिने मधुना सह । पायसं ब्राह्मणाग्र्येभ्यः सघृतं तृप्तिकारणात्

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ປະກອບ Śrāddha ຢ່າງເປັນພິທີ ໃນວັນນັ້ນກໍຄວນໃຫ້ທານ ພ້ອມນ້ໍາເຜິ້ງ. ຄວນຖວາຍຂ້າວຫວານ pāyasa ພ້ອມ ghee ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ເພື່ອເປັນເຫດໃຫ້ Pitṛs ອິ່ມໃຈ.

Verse 3

खड्गमांसं कालशाकं मांसं वाध्रीणसोद्भवम् । प्रदेयं ब्राह्मणेभ्यश्च तत्समंतादुदाहृतम्

ເນື້ອແຮດ (rhinoceros), ຜັກທີ່ເອີ້ນວ່າ kālaśāka, ແລະ ເນື້ອທີ່ໄດ້ຈາກສັດທີ່ເອີ້ນວ່າ vādhrīṇasa—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍຄວນຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນດ້ວຍ; ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນທີ່ນີ້.

Verse 4

त्रिःपिबश्चेंद्रियक्षीणः सर्वयूथानुगस्तथा । एष वाध्रीणसः प्रोक्तः पितॄणां तृप्तिदः सदा

“Triḥpiba”, “ຜູ້ທີ່ອິນທຣີຍະອ່ອນແອ”, ແລະ “ຜູ້ຕາມຝູງທຸກຝູງ”—ດັ່ງນີ້ແມ່ນການພັນລະນາ vādhrīṇasa; ມັນຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈແກ່ Pitṛs ຢູ່ເສມອ.

Verse 5

तस्याभावेऽपि दातव्यं क्षीरौदनमनुत्तमम् । तस्मिन्नहनि विप्रेभ्यः पितॄणां तुष्टये नृप

ແມ່ນແຕ່ຖ້າບໍ່ມີສິ່ງນັ້ນ ກໍຄວນຖວາຍ “ເຂົ້ານົມ” (kṣīraudana) ອັນປະເສີດ. ໃນວັນນັ້ນ ໂອ້ພະຣາຊາ ຈົ່ງໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນ ເພື່ອໃຫ້ປິຕຣິ (Pitṛs) ພໍໃຈ.

Verse 6

तस्याभावेऽपि दातव्यं जलं तिलविमिश्रितम् । सदर्भं सहिरण्यं च हिरण्यशकलान्वितम्

ແມ່ນແຕ່ຖ້າບໍ່ມີອັນນັ້ນອີກ ກໍຄວນໃຫ້ນ້ຳທີ່ປົນເມັດງາ. ພ້ອມທັງຫຍ້າດັຣພະ (darbha) ແລະຄຳ ມີເສັ້ນຫຼືຊິ້ນຄຳນ້ອຍໆປະກອບ.

Verse 7

यच्छ्रेयो जायते पुंसः पक्षश्राद्धेन पार्थिव । कृतेन तत्फलं कृत्स्नं तस्मिन्नहनि पार्थिव

ຄຸນປະໂຫຍດໃດທີ່ເກີດແກ່ຄົນຈາກການເຮັດປັກສະສຣາດທະ (śrāddha ທຸກສອງອາທິດ) ໂອ້ພະຣາຊາ—ເມື່ອເຮັດໃນວັນນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບຜົນທັງໝົດຂອງມັນ ໂອ້ພະຣາຊາ.

Verse 8

पितॄनुद्दिश्य चाऽज्येन मधुना पायसेन च । कालशाकेन मधुना खड्गमांसेन वा नृप

ໂດຍອຸທິດແດ່ປິຕຣິ (Pitṛs) ໂອ້ພະຣາຊາ ອາດຖວາຍດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghee), ນ້ຳເຜິ້ງ, ແລະຂອງຫວານປາຍະສະ (pāyasa). ຫຼືດ້ວຍຜັກກາລະຊາກະ (kālaśāka) ກັບນ້ຳເຜິ້ງ, ຫຼືດ້ວຍເນື້ອແຮດ (rhinoceros) ກໍໄດ້.

Verse 9

श्राद्धं विनापि दत्तेन श्रुतिरेषा पुरातनी । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पित्र्यर्क्ष्ये समुपस्थिते । त्रयोदश्यां नभस्यस्य हस्तगे दिननायके

ນີ້ແມ່ນຄຳສອນ śruti ບູຮານ: ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີພິທີ śrāddha ຢ່າງເຕັມ ທານທີ່ໃຫ້ກໍຍັງມີອຳນາດທາງທຳ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງພາກພຽນທຸກປະການ ເມື່ອນັກສັດປິຕຣິ (Pitṛ-asterism) ມາຮອດ—ໃນວັນທີ 13 ຂອງເດືອນ Nabhasya ເມື່ອດວງອາທິດຢູ່ໃນ Hasta—ຄວນປະຕິບັດການໃຫ້ຕາມທີ່ກຳນົດ.

Verse 10

दरिद्रेणापि दातव्यं हिरण्यशकलान्वितम् । तोयं तिलैर्युतं राजन्पितॄणां तुष्टिमिच्छता

ແມ່ນແຕ່ຄົນທຸກຍາກກໍຄວນຖວາຍນ້ຳປົນເມັດງາ ພ້ອມຊິ້ນຄຳນ້ອຍໆ ເພື່ອປາຖະໜາໃຫ້ປິຕຣະທັງຫຼາຍພໍໃຈ ໂອ ພະຣາຊາ.

Verse 11

आनर्त उवाच । मांसं विगर्हितं विप्र यतः शास्त्रे निगद्यते । तस्मात्तत्क्रियते केन श्राद्धं कीर्तय मेऽखिलम्

ອານັດຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ເນື້ອສັດຖືກຕຳນິໃນຄຳພີສາດສະຕຣາ; ດັ່ງນັ້ນ ການຖວາຍເນື້ອນັ້ນໃຜເຮັດ ແລະເຮັດແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິບາຍພິທີ Śrāddha ໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ທັງໝົດ»។

Verse 12

स्वमांसं परमांसेन यो वर्धयति निर्दयः । स नूनं नरकं याति प्रोक्तमेतन्महर्षिभिः

ຜູ້ໃດທີ່ໄຮ້ເມດຕາ ນຳເນື້ອຂອງຜູ້ອື່ນມາບຳລຸງເນື້ອຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະລົກ; ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.

Verse 13

त्वं च तस्य प्रभावं मे प्रजल्पसि द्विजो त्तम । विशेषाच्छ्राद्धकृत्ये च तदेवं मम संशयः

ແລະທ່ານເອງ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງເວົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງເຖິງອຳນາດຜົນຂອງມັນ, ໂດຍສະເພາະໃນພິທີ Śrāddha; ດັ່ງນັ້ນນີ້ແມ່ນຄວາມສົງໄສຂອງຂ້ອຍ.

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग मांसं सद्भिर्विगर्हितम् । श्राद्धे प्रयुज्यते यस्मात्तत्तेऽहं वच्मि कारणम्

ພະຣະຕຣິຍັດຍະກ່າວວ່າ: «ແທ້ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບຸນ, ເນື້ອສັດຖືກຄົນດີຕຳນິ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກມັນຖືກນຳໃຊ້ໃນພິທີ Śrāddha, ຂ້ອຍຈະບອກເຫດຜົນນັ້ນໃຫ້ທ່ານ»។

Verse 15

यदा चारंभिता सृष्टिर्ब्रह्मणा लोककारिणा । संपूज्य च पितॄन्देवान्नांदीमुखपुरःसरान् । तदा खड्गः समुत्पन्नः पूर्वं वाध्रीणसश्च यः

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກ ໄດ້ເລີ່ມການສ້າງສັນແຕ່ເທື່ອທໍາອິດ ແລະໄດ້ບູຊາພິທີກົດກະທົບແກ່ພິຕຣະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ໂດຍມີ Nāndīmukha ເປັນຜູ້ນໍາ ໃນເວລານັ້ນ khaḍga (ແຮດ) ແລະ vādhṛṇasa ກໍເກີດຂຶ້ນກ່ອນສຸດ।

Verse 16

ततो ये पितरो दिव्या ये च मानुषसम्भवाः । जगृहुस्ते ततः सर्वे बलिभूतमिवात्मनः

ຕໍ່ມາ ພິຕຣະທັງຫຼາຍ—ທັງຜູ້ເປັນທິບ ແລະຜູ້ເກີດໃນມະນຸດ—ລ້ວນພາກັນຮັບເອົາມັນ ດັ່ງກັບເປັນບະລິ (ເຄື່ອງບູຊາ) ສໍາລັບຕົນເອງ។

Verse 17

तानुवाच ततो ब्रह्मा एतौ तु पितरो मया । युष्मभ्यं कल्पितौ सम्यग्बलिभूतौ प्रगृह्यताम्

ແລ້ວພຣະພຣະຫມາ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ພິຕຣະທັງຫຼາຍ, ສອງນີ້ເຮົາໄດ້ຈັດຕັ້ງໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ເມື່ອເປັນບະລິແລ້ວ ຈົ່ງຮັບເອົາເຖີດ.”

Verse 18

एताभ्यां परमा प्रीतिर्युष्मभ्यं संभविष्यति । मम वाक्यादसंदिग्धं परमेतौ नरो भुवि

“ດ້ວຍສອງນີ້ ຄວາມປິຕິຍິນດີອັນສູງສຸດຈະເກີດແກ່ພວກເຈົ້າ. ດ້ວຍຄໍາຂອງເຮົາ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ສອງນີ້ຈະເປັນຜູ້ເລີດລໍ້າໃນບັນດາສັດທັງຫຼາຍໃນແຜ່ນດິນ.”

Verse 19

नैव संप्राप्स्यते पापं युष्मदर्थंहनन्नपि । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्यं भूतिमिच्छता

“ແມ່ນແຕ່ຈະຂ້າເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພວກເຈົ້າ ກໍບໍ່ເກີດບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຄວນພະຍາຍາມທຸກວິທີ ເພື່ອຖວາຍເປັນທານ.”

Verse 20

खड्गवाध्रीणसोद्भूतं मांसं श्राद्धे सुतृप्तिदम् । तौ चापि परमौ दिव्यौ स्वर्गं लोकं गमिष्यतः

ເນື້ອທີ່ເກີດຈາກ ຂັດຄະ (ແຮດ) ແລະ ວາດຣີນະສະ ເມື່ອນໍາໃຊ້ໃນພິທີ Śrāddha ຈະໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈຢ່າງຍິ່ງ; ແລະທັງສອງນັ້ນອັນເປັນທິບພະສູງສຸດ ຈະໄປສູ່ໂລກສະຫວັນ।

Verse 21

श्राद्धदस्य परं श्रेयो भविष्यति सुदुर्लभम् । पितॄणां चाक्षया तृप्तिर्भवेद्द्वादशवार्षिकी

ສໍາລັບຜູ້ຖວາຍທານໃນ Śrāddha ຈະເກີດຄຸນງາມຄວາມດີສູງສຸດ ອັນຫາໄດ້ຍາກ; ແລະພິຕຣະ (Pitṛs) ຈະໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈອັນບໍ່ເສື່ອມ ນານສິບສອງປີ।

Verse 22

एतस्मात्कारणाच्छस्तं मांसमाभ्यां नराधिप । तस्मिन्नहनि नान्यत्र विनियोगोऽस्य कीर्तितः

ເນື່ອງຈາກເຫດນີ້ແທ້ໆ ໂອ້ ພະຣາຊາ, ຈຶ່ງມີການກໍາຊັບໃຫ້ໃຊ້ເນື້ອຈາກທັງສອງນັ້ນ. ແລະໃນວັນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີການນໍາໄປໃຊ້ຢ່າງອື່ນ—ການນໍາໃຊ້ຖືກກ່າວໄວ້ເພື່ອພິທີນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 23

रोहिताश्व उवाच । अप्राप्तखड्गमांसस्य तथा वाध्रीणसस्य च । कथं श्राद्धं भवेद्विप्र पितॄणां तृप्तिका रकम्

ໂຣຫິຕາສະວະ ກ່າວວ່າ: ຖ້າບໍ່ອາດໄດ້ເນື້ອຂັດຄະ (ແຮດ) ແລະເນື້ອວາດຣີນະສະ, ໂອ້ ພຣາຫມະນ, ຈະເຮັດ Śrāddha ແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ພິຕຣະທັງຫຼາຍໄດ້ອິ່ມໃຈ?

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच । मधुना सह दातव्यं पायसं पितृतुष्टये । तेन वै वार्षिकी तृप्तिः पितॄणां चोपजायते

ມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ເພື່ອໃຫ້ພິຕຣະພໍໃຈ ຄວນຖວາຍ ປາຍະສະ (ເຂົ້ານົມ) ພ້ອມນໍ້າເຜິ້ງ. ໂດຍການຖວາຍນັ້ນ ພິຕຣະຈະໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈຕະຫຼອດໜຶ່ງປີເຕັມ।

Verse 25

आजं च पिशितं राजञ्छिशुमारसमुद्भवम् । मांसं प्रतुष्टये प्रोक्तं वत्सरं मासवर्जितम्

ໂອ ພະຣາຊາ, ເນື້ອແບ້ ແລະ ເນື້ອທີ່ເກີດຈາກ śiśumāra ກໍຖືກກ່າວວ່າ ໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈພິເສດ ຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ (ຍົກເວັ້ນໜຶ່ງເດືອນ)។

Verse 26

तदभावे वराहस्य दशमासप्रतुष्टिदम् । मांसं प्रोक्तं महाराज पितॄणां नात्र संशयः

ຖ້າບໍ່ມີນັ້ນ, ໂອ ພະຣາຊາໃຫຍ່, ເນື້ອໝູປ່າ ຖືກກ່າວວ່າ ໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈໄດ້ສິບເດືອນ ແກ່ປິຕຣະ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆ.

Verse 27

आरण्यमहिषोत्थेन तृप्तिः स्यान्नवमासिकी । रुरोश्चैवाष्टमासोत्था एणस्य सप्तमासिका

ຈາກເນື້ອຄວາຍປ່າ ເກີດຄວາມອິ່ມໃຈໄດ້ເກົ້າເດືອນ; ຈາກ ruru ໄດ້ແປດເດືອນ; ແລະຈາກ eṇa ໄດ້ເຈັດເດືອນ.

Verse 28

शम्बरोर्मासषट्कं च शशकस्य तु पञ्चकम् । चत्वारः शल्लकस्योक्तास्त्रयो वा तैत्तिरस्य च

ຈາກ śambara ໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈຫົກເດືອນ; ຈາກກະຕ່າຍ ໄດ້ຫ້າເດືອນ. ສ່ວນ śallaka ກ່າວວ່າ ສີ່ເດືອນ, ແລະ taittira ກໍສາມເດືອນເຊັ່ນກັນ.

Verse 29

मासद्वयं च मत्स्यस्य मासमेकं कपिञ्जले । नान्येषां योजयेन्मांसं पितृकार्ये कथंचन

ເນື້ອປາ ໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈສອງເດືອນ, ແລະ kapiñjala ໃຫ້ໜຶ່ງເດືອນ. ບໍ່ຄວນນຳເນື້ອສັດອື່ນໆ ໄປໃຊ້ໃນພິທີບູຊາປິຕຣະ ໂດຍປະການໃດໆ.

Verse 30

एतेषामेव मांसानि पावनानि नृपोत्तम

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ! ມີແຕ່ເນື້ອຂອງສັດທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ເທົ່ານັ້ນ ທີ່ເປັນອັນບໍລິສຸດ ແລະຊໍາລະບາບໄດ້।

Verse 31

आनर्त उवाच । कस्मादेते पवित्राः स्युर्येषां मांसं प्रचोदितम् । श्राद्धे च तन्ममाचक्ष्व यथावद्द्विजसत्तम

ອານັດຕະ ກ່າວວ່າ: ເປັນເພາະຫຍັງສັດເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຖືກນັບວ່າບໍລິສຸດ—ຜູ້ທີ່ເນື້ອຂອງມັນຖືກແນະນໍາ? ຂໍທ່ານອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໃນພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha), ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ (dvija)។

Verse 32

भर्तृयज्ञ उवाच । सृष्टिं प्रकुर्वता तेन पशवो लोककारिणा । खड्गवाध्रीणसादीनां पश्चात्सृष्टाः स्वयंभुवा

ພະຣະຕຣິຍະຍັຍນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະສະວະຍັມພູ (ຜູ້ເກີດຂຶ້ນເອງ) ຜູ້ເປັນຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກ ໄດ້ເລີ່ມການສ້າງສັນ, ສັດສໍາລັບຍັຍນະ (ພິທີບູຊາ) ກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນ—ພາຍຫຼັງຈາກສ້າງສັດເຊັ່ນ ແຮດ, ເສືອ ແລະອື່ນໆ।

Verse 33

एकादशप्रमाणेन ततश्चान्ये नृपोत्तम । अजश्च प्रथमं सृष्टः स तथा मेध्यतां गतः

ຕໍ່ມາ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ສັດອື່ນໆຖືກສ້າງຕາມມາດຕະຖານ “ສິບເອັດ”; ແລະແບ້ຖືກສ້າງກ່ອນສຸດ ພ້ອມທັງໄດ້ຮັບການນັບຖືວ່າເໝາະສໍາລັບຄວາມບໍລິສຸດໃນຍັຍນະ (medhya) ດ້ວຍ।

Verse 34

तथैते प्रथमं सृष्टाः पशवोऽत्र नराधिप । सस्यानि सृजता तेन तिलाः पूर्वं च निर्मिताः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໂອ ພະຣາຊາ, ສັດເຫຼົ່ານີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢູ່ນີ້ແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ. ແລະເມື່ອພຣະອົງສ້າງທັນຍາຫານ, ເມັດງາ (sesame) ຖືກປັ້ນຂຶ້ນກ່ອນສຸດທ້າຍ।

Verse 35

श्राद्धार्थं व्रीहयः सृष्टा वन्येषु च प्रियंगवः । गोधूमाश्च यवाश्चैव माषा मुद्राश्च वै नृप

ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງພິທີ ສຣາດທະ ໄດ້ສ້າງເຂົ້າ; ແລະໃນທັນຍາຫານປ່າ ກໍມີ ປຣິຍັງກຸ ດ້ວຍ. ຍັງມີ ເຂົ້າສາລີ, ບາເລ, ຖົ່ວດຳ (ມາສະ) ແລະ ຖົ່ວມຸດກະ, ໂອ້ ພຣະຣາຊາ.

Verse 36

नीवाराश्चापि श्यामाकाः प्रवक्ष्यामि यथाक्रमम् । तृप्तिं मांसेन वाञ्छंति मांसं मांसेन वर्जितम्

ນີວາຣາ ແລະ ຊຽມາກາ ກໍມີດ້ວຍ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍຕາມລຳດັບ. ພວກເຂົາປາຖະໜາຄວາມອິ່ມໃຈດ້ວຍ “ມາງສະ”; ແຕ່ “ມາງສະ” ຄືສິ່ງທີ່ປອດຈາກ “ມາງສະ” (ການເບຍບຽນ).

Verse 37

पुष्पजात्यो यदा सृष्टास्तदा प्राक्छतपत्रिका । सृष्टा तेन च मुख्या सा श्राद्धकर्मणि सर्वदा

ເມື່ອບັນດາດອກໄມ້ຫຼາຍຊະນິດຖືກສ້າງ ດອກ ຊະຕະປັດຣິກາ ຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນ. ໂດຍພຣະອົງ ນາງຈຶ່ງຖືກຕັ້ງເປັນດອກຫຼັກ ສຳລັບກຳມະພິທີ ສຣາດທະ ຕະຫຼອດການ.

Verse 38

धातूनि सृजता तेन रूप्यं सृष्टं स्वयंभुवा । तेन तद्विहितं श्राद्धे दक्षिणायां प्रतृप्तये

ເມື່ອພຣະອົງສ້າງບັນດາໂລຫະ ເງິນຖືກສ້າງໂດຍພຣະສະວັຍັມພູ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນພິທີ ສຣາດທະ ຈຶ່ງກຳນົດໃຫ້ເປັນ ທັກຊິນາ (dakṣiṇā) ເພື່ອຄວາມອິ່ມໃຈຢ່າງສົມບູນ.

Verse 39

राजतेषु च पात्रेषु यद्द्विजेभ्यः प्रदीयते । पितृभ्यस्तस्य नैवाऽन्तो युगान्तेऽपि प्रजायते

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຖວາຍແກ່ພຣາມະນະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໃນພາຊະນະເງິນ—ທານນັ້ນທີ່ອຸທິດແດ່ປິຕຣະ ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ, ແມ່ນແຕ່ເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງຍຸກ.

Verse 40

अभावे रूप्यपात्राणां नामापि परिकीर्तयेत् । तुष्यंति पितरो राजन्कीर्तनादपि वै यतः

ຖ້າບໍ່ມີພາຊະນະເງິນ ຢ່າງນ້ອຍຈົ່ງເອີ້ນນາມຂອງມັນ. ໂອ ພະຣາຊາ, ບັນພະບຸລຸດຍິນດີແມ່ນແຕ່ດ້ວຍການລະລຶກແລະສວດສັນລະເສີນນັ້ນ.

Verse 41

रसांश्च सृजता तेन मधु सृष्टं स्वयंभुवा । तेन तच्छस्यते श्राद्धे पितॄणां तुष्टिदायकम्

ເມື່ອພຣະສະວັຍມະພູ (ຜູ້ເກີດເອງ) ສ້າງບັນດາຣະສະ ນ້ຳເຜິ້ງກໍເກີດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ນ້ຳເຜິ້ງຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນໃນພິທີສຣາດທະ ເພາະໃຫ້ຄວາມພໍໃຈແກ່ບັນພະບຸລຸດ.

Verse 42

यच्छ्राद्धं मधुना हीनं तद्रसैः सकलैरपि । मिष्टान्नैरपि संयुक्तं तत्पितॄणां न तृप्तये

ສຣາດທະໃດທີ່ຂາດນ້ຳເຜິ້ງ ແມ່ນແຕ່ຈະມີຣະສະທຸກຢ່າງ ແລະອາຫານຫວານຄົບຄັນກໍຕາມ ກໍບໍ່ເປັນເຫດໃຫ້ພິຕຣຶພໍໃຈ.

Verse 43

अणुमात्रमपि श्राद्धे यदि न स्याद्धि माक्षिकम् । नामापि कीर्तयेत्तस्य पितॄणां तुष्टये यतः

ຖ້າໃນສຣາດທະ ບໍ່ມີນ້ຳເຜິ້ງແມ່ນແຕ່ເທົ່າອະນຸ ຢ່າງນ້ອຍຈົ່ງເອີ້ນນາມຂອງມັນ; ເພາະນັ້ນເປັນເຫດໃຫ້ພິຕຣຶພໍໃຈ.

Verse 44

शाकानि सृजता तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिनौ । कालशाकं पुरः सृष्टं तेन तत्तृप्तिदायकम्

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນຈອມອົງ (ປະຣະເມດຖິນ) ສ້າງຜັກທັງຫຼາຍ ພຣະອົງໄດ້ສ້າງ kālaśāka ກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ໃຫ້ຄວາມພໍໃຈ (ໃນສຣາດທະ).

Verse 45

कालं हि सृजता तेन कुतपः प्राग्विनिर्मितः । तस्मात्कुतप काले च श्राद्धं कार्यं विजानता । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिं पितॄणामात्मनः सुखम्

ເມື່ອພຣະອົງສ້າງເວລາ ກໍໄດ້ຈັດຕັ້ງ «ກຸຕະປະ» (ເວລາມົງຄຸນ) ໄວ້ກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ຄວນເຮັດ «ສຣາດທະ» ໃນເວລາກຸຕະປະ ເພື່ອໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈຍືນຍາວ ແລະໃຫ້ຕົນເອງໄດ້ສຸກ.

Verse 46

वीरुधः सृजता तेन विधिना नृपसत्तम । दर्भास्तु प्रथमं सृष्टाः श्राद्धार्हास्तेन ते स्मृताः

ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອຜູ້ຈັດລະບຽບນັ້ນສ້າງພືດພັນຕາມພິທີ ດາຣະພາ (ຫຍ້າ darbha) ຖືກສ້າງກ່ອນສຸດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈື່ຈຳວ່າເໝາະສົມພິເສດສຳລັບ «ສຣາດທະ».

Verse 47

श्राद्धार्हान्ब्राह्मणांस्तेन सृजता पद्मयोनिना । दौहित्राः प्रथमं सृष्टाः श्राद्धार्हास्तेन ते स्मृताः

ເມື່ອຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ສ້າງພຣາຫມັນຜູ້ຄວນແກ່ «ສຣາດທະ», ພຣະອົງໄດ້ສ້າງ «ດາວຫິຕຣະ» (ລູກຊາຍຂອງລູກສາວ) ກ່ອນ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈື່ຈຳວ່າເປັນຜູ້ມີສິດພິເສດໃນ «ສຣາດທະ».

Verse 48

अपि शौचपरित्यक्तं हीनांगाधिकमेव वा । दौहित्रं योजयेच्छ्राद्धे पितॄणां परितुष्टये

ແມ່ນແຕ່ «ດາວຫິຕຣະ» ຂາດຄວາມສະອາດຕາມພິທີ ຫຼືມີອະວະຍະວະຂາດເກີນກໍຕາມ, ກໍຄວນນຳລູກຊາຍຂອງລູກສາວເຂົ້າໃນ «ສຣາດທະ» ເພື່ອໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 49

पशून्विसृजता तेन पूर्वं गावो विनिर्मिताः । तेन तासां पयः शस्तं श्राद्धे सर्पिर्विशेषतः

ເມື່ອພຣະອົງສ້າງສັດທັງຫຼາຍ ງົວຖືກສ້າງກ່ອນສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ນ້ຳນົມຂອງງົວຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນໃນ «ສຣາດທະ» ໂດຍພິເສດແມ່ນ ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee).

Verse 50

तस्माच्छ्राद्धे घृतं शस्तं प्रदत्तं पितृतुष्टये

ດັ່ງນັ້ນ ໃນພິທີ Śrāddha ການຖວາຍ ghee (ghṛta) ແມ່ນຄວນສັນລະເສີນເປັນພິເສດ ເພື່ອໃຫ້ Pitṛs ພໍໃຈ។

Verse 51

प्रजाश्च सृजता तेन पूर्वं दृष्टा द्विजोत्तमाः । तस्मात्प्रशस्तास्ते श्राद्धे पितृतृप्तिकराः सदा

ເມື່ອພຣະອົງສ້າງສັດທັງຫຼາຍ ບັນດາ dvijottama (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງອັນປະເສີດ) ຖືກເຫັນກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນ Śrāddha ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນ ເພາະຊ່ວຍໃຫ້ Pitṛs ອິ່ມໃຈເສມອໄປ।

Verse 52

देवांश्च सृजता तेन विश्वेदेवाः कृताः पुरः । तेन ते प्रथमं पूज्याः प्रवृत्ते श्राद्धकर्मणि

ເມື່ອພຣະອົງເລີ່ມສ້າງເທວະ ພວກ Viśvedevā ຖືກສ້າງຂຶ້ນກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເລີ່ມພິທີ Śrāddha ພວກເຂົາຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາກ່ອນຜູ້ອື່ນທັງໝົດ।

Verse 53

ते रक्षंति ततः श्राद्धं यथावत्परितर्पिताः । छिद्राणि नाशयंति स्म श्राद्धे पूर्वं प्रपूजिताः

ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຖວາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງຈົນພໍໃຈ ພວກເຂົາຈຶ່ງປົກປ້ອງພິທີ Śrāddha. ເມື່ອຖືກບູຊາກ່ອນໃນ Śrāddha ພວກເຂົາທຳລາຍຊ່ອງໂຫວ່ ແລະຄວາມຂາດຕົກບົກພ່ອງໃນພິທີ।

Verse 54

एतैर्मुख्यतमैः सृप्तैः फूरा श्राद्धं विनिर्मितम् । स्वयं पितामहेनैव ततो देवा विनिर्मिताः

ເມື່ອບັນດາຜູ້ເປັນຫົວໜ້າເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການຖວາຍຈົນພໍໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຮູບແບບອັນສົມບູນຂອງ Śrāddha ຈຶ່ງຖືກສ້າງຕັ້ງ. ຈາກນັ້ນ Pitāmaha (Brahmā) ເອງ ໄດ້ສ້າງເທວະອື່ນໆ ຕໍ່ໄປ।

Verse 55

तेन ते सर्वलोकेषु गताः ख्यातिं पुरा नृप

ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ໂອ້ພະຣາຊາ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຊື່ສຽງມາແຕ່ບູຮານ ທົ່ວທຸກໂລກາທັງປວງ।

Verse 56

एतच्छ्राद्स्य सत्रत्वं मया ते परिकीर्तितम् । पितॄणां परमं गुह्यं दत्तस्याक्षयकारकम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ພະອົງແລ້ວ ເຖິງສະພາບ “ດັ່ງສັດຣະ” ຂອງພິທີ Śrāddha ນີ້। ມັນເປັນຄວາມລັບສູງສຸດສໍາລັບ Pitṛ ແລະທໍາໃຫ້ທານທີ່ຖວາຍໃນນັ້ນ ມີຜົນບຸນບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 57

यश्चैतत्कीर्तयेच्छ्राद्धे क्रियमाणे नृपोत्तम । विप्राणां भोक्त्तुकामानां तच्छ्राद्धं त्वक्षयं भवेत्

ໂອ້ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສວດຖ້ອຍຄໍານີ້ ໃນຂະນະທີ່ກໍາລັງປະກອບ Śrāddha—ເມື່ອພຣາຫມະນາກໍາລັງຈະຮັບປະທານ—ຈະເຮັດໃຫ້ Śrāddha ນັ້ນມີຜົນບຸນບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 58

यश्चैतच्कृणुयाद्राजन्सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । विहितस्य भवेत्पुण्यं यच्छ्राद्धस्य तदाप्नुयात्

ໂອ້ພະຣາຊາ ຜູ້ໃດປະກອບສິ່ງນີ້ດ້ວຍສັດທາອັນຖືກຕ້ອງ ຈະໄດ້ຮັບບຸນກຸສົນຂອງ Śrāddha ທີ່ຖືກບັນຍັດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ຈະໄດ້ຮັບຜົນເຕັມທີ່ທີ່ Śrāddha ນັ້ນມຸ່ງປະທານ।

Verse 221

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे सृष्ट्युत्पत्तिकालिकब्रह्मोत्सृष्टश्राद्धार्हवस्तुपरिगणनवर्णनं नामैकविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ Śrī Skanda Mahāpurāṇa ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນ Nāgara-khaṇḍa ທີ 6, ໃນມາຫາຕະມະຍະແຫ່ງເຂດສັກສິດ Hāṭakeśvara, ໃນພາກ Śrāddha-kalpa, ບົດທີ 221 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາການນັບລາຍການວັດຖຸທີ່ເໝາະສໍາລັບ Śrāddha ທີ່ພຣະພຣະຫມາສອນໃນການເກີດສ້າງ” ຈົບລົງແລ້ວ।