Adhyaya 143

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवश्चित्रेश्वरो द्विजाः । चित्रपीठस्य मध्यस्थश्चित्रसौख्यप्रदो नृणाम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ແລະທີ່ນັ້ນອີກ ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຍັງມີເທວະອີກອົງໜຶ່ງ—ພຣະຈິດເຣສະວະຣະ—ປະທັບຢູ່ກາງພິທີຖານສັກສິດ «ຈິດຣະປີຖະ» ແລະປະທານຄວາມສຸກອັນອັດສະຈັນແກ່ມະນຸດ।

Verse 2

यं दृष्ट्वा पूजयित्वा च स्नापयित्वाथवा नरः । मुच्यते परदारोत्थैः पातकैश्चोपपातकैः

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ແລະບູຊາພຣະອົງ ທັງຍັງອາບນ້ໍາ (ລິງຄະ/ອົງທີ່ບູຊາ) ເຂົາຈະພົ້ນຈາກບາບ ແລະບາບຍ່ອຍ ທີ່ເກີດຈາກການລ່ວງລະເມີດພັນລະຍາຂອງຜູ້ອື່ນ।

Verse 3

धर्षयित्वा गुरोः पत्नीं कन्यां वा निजवंशजाम् । नीचां वा व्रतयुक्तां वा कामासक्तेन चेतसा

ຜູ້ທີ່ລ່ວງລະເມີດພັນລະຍາຂອງຄູອາຈານ, ຫຼື ຍິງສາວໃນຕະກຸນຂອງຕົນ, ຫຼື ຍິງຊັ້ນຕ່ຳ, ຫຼື ຍິງຜູ້ຖືສິນກິນທານ ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຕົກເປັນທາດຂອງຕັນຫາ...

Verse 4

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स तत्पापं निहत्याशु स्वर्गलोकं ततो व्रजेत्

ຜູ້ໃດບູຊາພະອົງໃນມື້ຂຶ້ນ 14 ຄ່ຳ ເດືອນຈິດ ຜູ້ນັ້ນຈະລົບລ້າງບາບກຳນັ້ນໄດ້ຢ່າງໄວວາ ແລະ ຈາກນັ້ນຈະໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນຊັ້ນຟ້າ.

Verse 5

तथा चित्रांगदस्तत्र जाबालिसहितो नृपः । कुमार्या सहितः सार्द्धं नग्नया तत्समुत्थया । सन्तिष्ठते तदग्रे तु शप्तो जाबालिना पुरा

ເຊັ່ນດຽວກັນ, ກະສັດ ຈິຕຣາງຄະດະ ກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພ້ອມກັບ ຈາບາລີ; ແລະ ພ້ອມດ້ວຍຍິງສາວຄົນໜຶ່ງ - ທີ່ເກີດຈາກເຫດການນັ້ນ - ຢືນເປືອຍກາຍ, ພະອົງຍັງຄົງປະທັບຢູ່ຕໍ່ໜ້າເທບພະເຈົ້າ, ເພາະພະອົງເຄີຍຖືກ ຈາບາລີ ສາບແຊ່ງມາກ່ອນ.

Verse 6

त्रयाणामपि यस्तेषां तस्मिन्नहनि निर्वपेत् । स इष्टां लभते नारीं सिद्धिं च मनसि स्थिताम्

ຜູ້ໃດຖວາຍເຄື່ອງສັກກະລະບູຊາໃນມື້ນັ້ນ ແກ່ທັງສາມທ່ານນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ຍິງທີ່ປາດຖະໜາ ແລະ ຍັງໄດ້ຄວາມສົມຫວັງໃນສິ່ງທີ່ຕົນຕັ້ງໃຈໄວ້.

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कस्माज्जाबालिना शप्तः पूर्वं चित्रांगदो युवा । सा च तत्तनया कस्मात्कुमारी वस्त्रवर्जिता

ເຫຼົ່າລືສີຖາມວ່າ: ເປັນຫຍັງຊາຍໜຸ່ມ ຈິຕຣາງຄະດະ ຈຶ່ງຖືກ ຈາບາລີ ສາບແຊ່ງໃນກາລກ່ອນ? ແລະ ເປັນຫຍັງຍິງສາວນັ້ນ - ລູກສາວຂອງລາວ - ຈຶ່ງບໍ່ນຸ່ງເຄື່ອງ?

Verse 8

अद्यापि तिष्ठते तत्र विरुद्धं रूपमाश्रिता । जनहास्य करं नित्यं तस्मात्सूत वदस्व नः

ຈົນຮອດມື້ນີ້ ນາງຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຮັບເອົາຮູບຮ່າງທີ່ບໍ່ກົງກັນ ເປັນເຫດໃຫ້ຜູ້ຄົນຫົວເຮາະເສມອ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສູຕາ ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເຖີດ.

Verse 9

सूत उवाच । आर्सोत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना जाबालिरिति विश्रुतः । कौमारब्रह्मचर्येण येन चीर्णं तपः सदा

ສູຕາກ່າວວ່າ: ໃນກ່ອນການນັ້ນ ມີມຸນີຜູ້ໜຶ່ງ ມີນາມວ່າ ຈາບາລີ (Jābāli) ອັນໂດງດັງ, ຜູ້ທີ່ປະພຶດຕະປະສະດ້ວຍພຣະຫມະຈັນຍະຈາກໄວເດັກ ແລະບຳເນັດຕະປະສະເສມອ.

Verse 10

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं समासाद्य स सद्द्विजाः । बाल्येऽपि वयसि प्राप्ते समारेभे महत्तपः

ເມື່ອເຂົາໄດ້ໄປຮອດເຂດສັກສິດຂອງ ຮາຕະເກສະວະຣະ (Hāṭakeśvara) ແລ້ວ, ພຣາຫມະນຜູ້ທຳດີນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນຍັງໜຸ່ມ ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຕະປະສະອັນໃຫຍ່ ແລະຫນັກໜ່ວງ.

Verse 11

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि पाराकाणि शनैःशनैः । कुर्वता तेन ते देवाः संनीता भयगोचरम्

ເມື່ອເຂົາເຮັດວຣະຕະອັນເຂັ້ມງວດ ເຊັ່ນ ກຣິດຈະຣະ (Kṛcchra) ແລະ ຈັນດຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa) ພ້ອມທັງຂໍ້ປະພຶດຫນັກອື່ນໆ ຢ່າງຄ່ອຍໆ, ພວກເທວະທັງຫຼາຍກໍຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຂອບເຂດແຫ່ງຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 12

ततः शक्रादयो देवाः संत्रस्ता मेरुमूर्धनि । मिलित्वा चक्रिरे मंत्रं तस्य विघ्नकृते मिथः

ຕໍ່ມາ ພຣະສັກກະ (Śakra/ອິນດຣະ) ແລະເທວະອື່ນໆ ຕົກໃຈຢ້ານກົວຢູ່ເທິງຍອດເຂົາເມຣຸ; ພວກເຂົາໄດ້ຊຸມນຸມກັນ ແລະປຶກສາຫາລືກັນເພື່ອວາງແຜນຂັດຂວາງຕະປະສະຂອງເຂົາ.

Verse 13

यद्यस्य तपसो वृद्धिरेवं यास्यति नित्यशः । च्यावयिष्यति तन्नूनं स्वर्गराज्याच्छतक्रतुम्

ຖ້າການເພີ່ມພູນແຫ່ງຕະປະສະຍາຂອງລາວດໍາເນີນໄປແບບນີ້ທຸກມື້ ລາວຈະຂັບໄລ່ Śatakratu (ອິນທຣາ) ອອກຈາກອໍານາດແຫ່ງສະຫວັນແນ່ນອນ।

Verse 14

तस्माद्गच्छतु रंभाख्या तत्पार्श्वे ऽप्सरसां वरा । ब्रह्मचर्यविघाताय तस्यर्षेर्भावितात्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ຣັມພາ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນຫມູ່ອັບສະຣາ ໄປຢູ່ຂ້າງກາຍລາວ ເພື່ອກໍ່ກວນພຣະພົມຈັນຍາ (brahmacarya) ຂອງລະສີຜູ້ຝຶກຈິດແນ່ນອນນັ້ນ।

Verse 15

ब्रह्मचर्यं तपोमूलं यतः संकीर्तितं द्विजैः । तस्याभावात्परिक्लेशः केवलं न फलं व्रते

ເພາະວ່າ ພຣະພົມຈັນຍາ (brahmacarya) ຖືກນັກຮູ້ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ສັນລະເສີນວ່າເປັນຮາກແຫ່ງຕະປະສະຍາ; ຂາດມັນແລ້ວ ພິທີຖືວຣະຕະມີແຕ່ຄວາມລໍາບາກ ບໍ່ໄດ້ຜົນແທ້।

Verse 16

एवं ते निश्चयं कृत्वा समाहूय ततः परम् । रंभामूचुर्महेंद्रेण सर्वे देवास्तदादरात्

ເມື່ອພວກເຂົາຕັດສິນໃຈແລ້ວດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເອີ້ນຣັມພາມາ; ແລະບັນດາເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍມະເຫນທຣາ (ອິນທຣາ) ໄດ້ກ່າວກັບນາງດ້ວຍຄວາມຮີບດ່ວນແລະເຄົາລົບ।

Verse 17

गच्छ शीघ्रं महाभागे जाबालिर्यत्र तिष्ठति । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तपोविघ्नाय तस्य वै

ໄປໄວໆ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາດີ, ໄປຫາບ່ອນທີ່ຈາບາລີພັກຢູ່ ໃນເຂດສັກສິດຮາຕະເກສະວະຣະ, ເພື່ອຂັດຂວາງຕະປະສະຍາຂອງລາວແທ້ໆ।

Verse 18

ते ते भावाः प्रयोक्तव्याः कथास्तास्ता मनोहराः । वर्धयंती तथा चित्ते तस्य कामं निरर्गलम्

ຈົ່ງນໍາໃຊ້ທ່າທາງ ແລະ ອາລົມເຫຼົ່ານັ້ນ ພ້ອມທັງຖ້ອຍຄໍາສົນທະນາອັນມ່ວນຊື່ນ ເພື່ອໃຫ້ໃນໃຈຂອງລາວ ກາມະຕັນຫາເພີ່ມພູນໂດຍບໍ່ມີຂອບເຂດ।

Verse 19

रंभोवाच । स मुनिर्न विजानाति कामधर्मं सुरेश्वर । अरसज्ञं कथं देव करिष्यामि स्मरान्वितम्

ຣັມພາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເທວະດາ, ມຸນີນັ້ນບໍ່ຮູ້ທາງແຫ່ງກາມະ. ໂອ ພຣະເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດແນວໃດ ໃຫ້ຜູ້ບໍ່ຮູ້ລົດຊາດໂລກີ ເກີດຄວາມຮັກກະຕຸ້ນ?»

Verse 20

इन्द्र उवाच । एष यास्यति मद्वाक्याद्वसंतस्तस्य सन्निधौ । अस्य संदर्शनादेव भविष्यति स सस्मरः

ອິນທຣະກ່າວວ່າ: «ຕາມຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ, ລະດູວະສັນຕະຈະໄປຢູ່ໃກ້ຊິດຕໍ່ໜ້າລາວ. ແຕ່ພຽງເຫັນລະດູວະສັນຕະເທົ່ານັ້ນ, ລາວຈະຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍກາມະ.»

Verse 21

तस्माद्गच्छ द्रुतं तत्र सहानेन वरानने । संसिद्धिर्जायते येन देवकृत्यं भवेद्द्रुतम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນໂດຍໄວ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ພ້ອມກັບລາວ. ໂດຍວິທີນີ້ ຄວາມສໍາເລັດຈະເກີດຂຶ້ນ ແລະ ພາລະກິດຂອງເທວະດາຈະສໍາເລັດໂດຍໄວ.

Verse 22

अथ सा तं प्रणम्योच्चैः प्रस्थिता धरणीतलम् । वसंतेन समायुक्ता जाबालिर्यत्र तिष्ठति

ແລ້ວນາງໄດ້ກ້ົມກາບນົບນ້ອມລາວ ແລະ ອອກເດີນທາງໄປເທິງພື້ນດິນ, ມີລະດູວະສັນຕະເປັນຜູ້ຮ່ວມທາງ, ໄປຫາບ່ອນທີ່ຊາບາລີພໍານັກຢູ່.

Verse 23

अथाकस्मादशोकस्य संजातः पुष्पसंचयः । तिलकस्य च चूतस्य मंजर्यः समुपस्थिताः

ທັນໃດນັ້ນ ຕົ້ນອະໂສກກໍເກີດຊໍ່ດອກໄມ້ຫຼາຍ; ແລະຕາດອກຂອງຕົ້ນຕິລະກະ ແລະຕົ້ນໝາກມ່ວງ ກໍປາກົດຂຶ້ນມາ।

Verse 24

शिशिरे च सरोजानि विकासं प्रापुरेव हि । ववौ च सुरभिर्वायुर्दाक्षिणात्यः सुकामदः

ແມ່ນແຕ່ໃນລະດູໜາວ ດອກບົວກໍບານເປີດ; ແລະລົມຫອມຈາກທິດໃຕ້ພັດມາ ຊື່ນຊົມອາລົມ ແລະປຸກຄວາມປາຖະໜາ।

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रंभा तत्र वराप्सराः । सलिलाशयतीरस्थो जाबालिर्यत्र तिष्ठति

ໃນຂະນະນັ້ນ ນາງຣັມພາ ອັບສະຣາຜູ້ປະເສີດ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ—ທີ່ຈາບາລີພັກອາໄສຢູ່ຂ້າງຝັ່ງອ່າງນ້ຳ।

Verse 26

अक्षमालाधृतकरो जपन्मंत्रमनेकधा । अभीष्टं श्रद्धया युक्तो विधाय पितृतर्पणम्

ທ່ານຖືອັກສະມາລາ (ສາຍລູກປັດ) ໄວ້ໃນມື ແລະສວດມັນຕຣາຫຼາຍວິທີ; ດ້ວຍສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ ທ່ານໄດ້ປະກອບພິທີທີ່ປາຖະໜາ ແລະຖວາຍຕັຣປະນະແດ່ບັນພະບຸລຸດດ້ວຍ।

Verse 27

स्नानार्थं तज्जलं साऽथ प्रविवेश वराप्सराः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ອັບສະຣາຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນ້ຳນັ້ນ ເພື່ອອາບນ້ຳຊຳລະກາຍ।

Verse 28

विवस्त्रां तां समालोक्य सोऽपि यौवनशालिनीम् । याम्यानिलेन च स्पृष्टः कामस्य वशगो ऽभवत्

ເມື່ອເຫັນນາງບໍ່ນຸ່ງຜ້າ ຍັງໜຸ່ມສົດໃສສະຫວ່າງ ລາວກໍ—ຖືກລົມທາງໃຕ້ພັດສຳຜັດ—ຕົກຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງກາມະຕັນຫາ।

Verse 29

ततस्तस्याभवत्कंपस्तत्क्षणादेव सन्मुने । अक्षमाला कराग्राच्च पपात धरणीतले

ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ເຄົາລົບ ລາວເລີ່ມສັ່ນ; ແລະສາຍລູກປັດ (ອັກຊະມາລາ) ກໍຕົກຈາກປາຍມືລົງສູ່ພື້ນດິນ।

Verse 30

पुलकः सर्वगात्रेषु संजज्ञेऽतीव दारुणः । अश्रुपाताः पतंति स्म कोष्णाः प्लावितभूतलाः

ຂົນລຸກຊັນທົ່ວກາຍເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮຸນແຮງ; ແລະນ້ຳຕາອຸ່ນໆໄຫຼຕົກບໍ່ຂາດ ຈົນພື້ນດິນຊຸ່ມຊ່ຳ।

Verse 31

अथ तं क्षुभितं ज्ञात्वा चित्तज्ञा सा वराप्सराः । निर्गत्य सलिलात्तस्माच्चक्रे वस्त्रपरिग्रहम्

ແລ້ວນາງອັບສະຣາຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຮູ້ຈິດໃຈ ເຫັນວ່າລາວຖືກກະທົບໃນໃຈ; ນາງຈຶ່ງອອກຈາກນ້ຳ ແລະຮັບເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມມາສວມໃສ່।

Verse 32

ततस्तस्यांतिके गत्वा प्रणिपत्य कृतादरा । प्रोवाच मधुरं वाक्यं वर्द्धंती तस्य तन्मतम्

ແລ້ວນາງເຂົ້າໄປໃກ້ລາວ ກໍກົດກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫວານ ຄ່ອຍໆເສີມໃຫ້ອາລົມທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນລາວແຂງແຮງຂຶ້ນ।

Verse 33

आश्रमे सकलं ब्रह्मन्कच्चित्ते कुशलं मुने । स्वाध्याये तपसि प्राज्ञ शिष्येषु मृगपक्षिषु

«ໂອ ພຣາຫມັນມຸນີ, ໃນອາສຣົມຂອງທ່ານ ທຸກສິ່ງສຸກດີບໍ? ໂອ ມຸນີ, ໃຈຂອງທ່ານສະຫງົບບໍ? ໂອ ຜູ້ຮູ້, ການສະວາດຢາຍ ແລະ ຕະປະສະ ຈະເລີນດີບໍ, ແລະ ສິດທິສາວົກ, ກວາງ ແລະ ນົກ ກໍສຸກດີບໍ?»

Verse 34

कुशलं मे वरारोहे सर्वत्रैवाधुना स्थितम् । विशेषेणात्र संप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

ພຣະມຸນີກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ທຸກຢ່າງສຸກດີສໍາລັບຂ້ອຍ; ໃນທຸກບ່ອນ ໃນຍາມນີ້ ຄວາມສະຫວັດດີຂອງຂ້ອຍຕັ້ງຢູ່ແນ່ນອນ. ແລະເຫນືອສິ່ງອື່ນໃດ ເຈົ້າໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້—ປະດັບດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ.»

Verse 35

का त्वं वद महाभागे मम मन्मथवर्धनी । किं देवी वासुरी वा किं पन्नगी किं तु मानुषी

«ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ, ໂອ ນາງຜູ້ມີວາສະນາ—ຜູ້ເພີ່ມພູນຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈຂ້ອຍ. ເຈົ້າເປັນເທວີບໍ? ຫຼື ນາງອະສຸຣີ? ຫຼື ນາງນາກ? ຫຼື ເປັນມະນຸດ?»

Verse 36

निवेदय शरीरे मे किं न पश्यसि वेपथुम् । निरर्गलश्च रोमांचो बाष्पपूरश्च नेत्रजः

«ຂ້ອຍຂໍແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້: ເຈົ້າບໍ່ເຫັນບໍ ວ່າຮ່າງກາຍຂອງຂ້ອຍກໍາລັງສັ່ນ? ຂົນລຸກຊູ່ຂຶ້ນຢ່າງຫ້າມບໍ່ໄດ້, ແລະ ນ້ໍາຕາຈາກດວງຕາກໍເຕັມລົ້ນເປັນສາຍ.»

Verse 37

रंभोवाच । किं ते गात्रस्वभावोऽयम् किं वान्यो व्याधिसंभवः । कच्चिदेव न ते स्वास्थ्यं प्रपश्यामि शरीरजम्

ຣັມພາກ່າວວ່າ: «ອາການນີ້ເປັນທໍາມະຊາດຂອງກາຍເຈົ້າບໍ, ຫຼື ເກີດຈາກໂລກອື່ນ? ແນ່ນອນ ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນຄວາມແຂງແຮງທາງກາຍໃນເຈົ້າເລີຍ.»

Verse 38

मुनिरुवाच । न मे गात्रस्वभावो न व्याधिभिश्च सुलोचने । शृणुष्व कारणं कृत्स्नं येनेदृक्संस्थितं वपुः

ມຸນີກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ມີດວງຕາງາມ, ສະພາບກາຍນີ້ບໍ່ແມ່ນທໍາມະຊາດຂອງຂ້າ, ແລະບໍ່ໄດ້ເກີດຈາກໂລກໄພ. ຈົ່ງຟັງເຫດຜົນທັງໝົດທີ່ເຮັດໃຫ້ກາຍຂ້າເປັນແບບນີ້»។

Verse 40

तदहं मन्मथाविष्टो दर्शनात्तव शोभने । ब्रह्मचर्यपरोपीत्थं महाव्रतधरोऽपि च

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ແຕ່ພຽງເຫັນເຈົ້າ ຂ້າກໍຖືກມັນມະຖະ (ເທວະແຫ່ງກາມ) ຄອບງໍາ—ແມ່ນແຕ່ຂ້າຍຶດຖືພຣະຫມະຈັນຍາ ແລະຖືມະຫາວຣະຕະກໍຕາມ»។

Verse 41

रंभोवाच यद्येवं ब्राह्मणश्रेष्ठ मां भजस्व यथासुखम् । नात्र कश्चिद्भवेद्दोषः पण्यनारी यतोऽस्म्यहम्

ຣັມພາກ່າວວ່າ: «ຖ້າເປັນແບບນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຊື່ນຊົມຂ້າຕາມທີ່ເຈົ້າສຸກໃຈ. ບໍ່ມີໂທດໃດໆໃນນີ້, ເພາະຂ້າເປັນນາງຄ້າຄວາມຮັກໂດຍທໍາມະຊາດ»។

Verse 42

साधारणा वयं विप्र यतः सृष्टाः स्वयंभुवा । सर्वेषामेव लोकानां विशेषेण द्विजन्मनाम्

«ໂອ ພຣາຫມະນະ, ພວກເຮົາເປັນຂອງຮ່ວມກັນສໍາລັບທຸກຄົນ, ເພາະສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣົມ) ສ້າງພວກເຮົາເພື່ອຄວາມຊື່ນຊົມຂອງທຸກໂລກ—ໂດຍພິເສດສໍາລັບຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ)»។

Verse 43

अहं चापि समालोक्य त्वां मुने मन्मथोपमम् । हता कामशरैस्तीक्ष्णैर्न च गंतुं समुत्सहे

«ແລະຂ້າເອງກໍດ້ວຍ, ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອເຫັນເຈົ້າຜູ້ງາມດັ່ງມັນມະຖະ, ຂ້າຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມອັນແຫຼມຄົມທຳລາຍ ແລະບໍ່ກ້າມີແຮງຈະໄປຈາກເຈົ້າ»។

Verse 44

मया दृष्टाः सुराः पूर्वं यक्षा विद्याधरास्तथा । सिद्धाश्च किंनरा नागा गुह्यकाः किमु मानुषाः

ໃນອະດີດ ຂ້າໄດ້ເຫັນເທວະດາ ຍັກສະ ແລະ ວິທະຍາທະຣາ; ທັງສິດທະ ກິນນະຣາ ນາຄາ ແລະ ກຸຫຍະກະ—ແລ້ວຈະກ່າວເຖິງມະນຸດອີກຫຍັງ?

Verse 45

नेदृग्रूपं वपुस्तेषामेकस्यापि विलोकितम् । मध्ये ब्राह्मणशार्दूल तस्माद्भक्तां भजस्व माम्

ໃນພວກນັ້ນ ຂ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນ ຄວາມງາມແລະຮູບກາຍເຊັ່ນນີ້ ແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງຮັບຂ້າ—ຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ທ່ານ—ແລະຈົ່ງຊື່ນຊົມຂ້າ.

Verse 46

यो नारीं कामसंतप्तां स्वयं प्राप्तां परित्यजेत् । स मूर्खः पच्यते घोरे नरके शाश्वतीः समाः

ຜູ້ໃດປະຖິ້ມແມ່ຍິງທີ່ຖືກໄຟແຫ່ງກາມະເຜົາຜານ ແລະມາດ້ວຍຕົນເອງ—ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນໂງ່ ຖືກເຜົາໃນນະຣົກອັນນ່າຢ້ານ ຕະຫຼອດປີອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ.

Verse 47

एवमुक्त्वा तया सोऽथ परिष्वक्तो महामुनिः । अनिच्छन्नपि वाक्येन हृदयेन च सस्पृहः

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມະຫາມຸນີກໍຖືກນາງກອດຮັດ. ແມ່ນແຕ່ຈະປະຕິເສດດ້ວຍຄໍາເວົ້າ ແຕ່ໃນໃຈກໍຍັງມີຄວາມປາຖະໜາ.

Verse 48

ततो लतानि कुंजे तं समानीय मुनीश्वरम् । कामशास्त्रोदितैर्भावै रराम कृत्रिमैर्मुनिम्

ຕໍ່ມາ ນາງນໍາມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າໄປສູ່ຄຸ້ມພຸ່ມທີ່ຖືກເຄືອໄມ້ປົກຄຸມ. ນາງຫຼິ້ນຮັກກັບມຸນີ ໂດຍສວມອາການທີ່ປະດິດຂຶ້ນ ຕາມທີ່ກາມະສາດສອນໄວ້.

Verse 49

एवं तया समं तत्र स्थितो यावद्दिनक्षयम् । कामधर्मसमासक्तः संत्यक्ताशेषकर्मकः

ດັ່ງນັ້ນ ລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບນາງ ຈົນກວ່າວັນຈະສິ້ນ—ຫມົດໃຈໃນທຳແຫ່ງກາມ ແລະລະທິ້ງກິດການກັບກຳທັງປວງອື່ນໆ।

Verse 50

ततो निष्कामतां प्राप्तो लज्जया परिवारितः । विससर्ज च तां रंभां शौचं चक्रे ततः परम्

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ກັບຄືນສູ່ຄວາມບໍ່ປາຖະໜາ ໂດຍຄວາມອາຍຫຸ້ມຫໍ້ມ. ລາວປ່ອຍຣັມພາໄປ ແລ້ວຈຶ່ງເຮັດພິທີຊຳລະກາຍໃຈຕໍ່ໄປ।

Verse 51

सापि तेन विनिर्मुक्ता कृतकृत्या विलासिनी । प्रहृष्टा प्रययौ तत्र यत्र देवाः सवासवाः

ນາງອັບສະຣາຜູ້ງາມນັ້ນ ເມື່ອຖືກລາວປ່ອຍພົ້ນ—ເມື່ອພາລະກິດສຳເລັດແລ້ວ—ນາງກໍໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ສູ່ບ່ອນທີ່ເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມດ້ວຍພະອິນທຣາ ຊຸມນຸມຢູ່।

Verse 143

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जाबालिक्षोभणोनाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ອັນປະກອບດ້ວຍ 81,000 ຄາຖາ—ໃນພາກທີ 6 ນາຄະຣະຂັນດະ—ໃນມາຫາຕະມະຍະແຫ່ງເຂດສັກສິດຮາຖະເກສະວະຣະ—ບົດທີ່ຊື່ «ການກໍ່ຄວາມຫວັ່ນໄຫວຂອງຊາບາລິ» ຄື ບົດທີ 143 ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।