Adhyaya 94

Verse 1

सूत उवाच । तथान्या लोहयष्टिस्तु तस्मिन्क्षेत्रेऽतिशोभना । मुक्ता परशुरामेण भंक्त्वा निजकुठारकम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນແດນສັກສິດນັ້ນ ຍັງມີ «ໄມ້ທອນເຫຼັກ» (Lohayaṣṭi) ອັນງາມສະຫງ່າງາມຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ພຣະປະຣະຊຸຣາມະ ສ້າງຕັ້ງໄວ້ ຫຼັງຈາກທ່ານໄດ້ຫັກຂວານຂອງຕົນເອງ.

Verse 2

तां दृष्ट्वा मानवः सम्यगुपवासपरायणः । मुच्यते हि स्वकात्पापात्तत्क्षणाद्विजसत्तमाः

ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດໃນດວິຊະ, ຜູ້ໃດໄດ້ເຫັນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ດ້ວຍໃຈສັດທາ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນອຸປະວາສ (ການອົດອາຫານ) ຈະພົ້ນຈາກບາບຂອງຕົນ ໃນຂະນະນັ້ນທັນທີ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कुतः परशुरामेण भंक्त्वा निजकुठारकम् । निर्मिता लोहयष्टिः सा तत्रोत्सृष्टा च सा कुतः

ພວກລຶສີ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍເຫດໃດ ພຣະປະຣະຊຸຣາມະ ຫຼັງຈາກຫັກຂວານຂອງຕົນ ຈຶ່ງປັ້ນສ້າງໄມ້ທອນເຫຼັກນັ້ນ? ແລະດ້ວຍເຫດໃດ ຈຶ່ງໄດ້ປາລະທິ້ງໄວ້ທີ່ນັ້ນ?

Verse 4

सूत उवाच । यदा रामो ह्रदं कृत्वा तर्पयित्वा निजान्पितॄन् । गतामर्षो द्विजेन्द्राणां दत्त्वा यज्ञे वसुन्धराम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອ ຣາມະ (ປະຣະຊຸຣາມະ) ໄດ້ຂຸດສ້າງສະລະນ້ຳສັກສິດ ແລະໄດ້ຖວາຍຕັຣປະນະ (ນ້ຳບູຊາ) ແດ່ບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ພ້ອມທັງວາງຄວາມໂກດຕໍ່ບັນດາພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ແລ້ວໄດ້ມອບແຜ່ນດິນເປັນທານໃນພິທີຍັຊະ—

Verse 5

ततः संप्रस्थितो हृष्टो धृत्वा मनसि सागरम् । स्नानार्थं तं समादाय कुठारं भास्करप्रभम्

ແລ້ວນັ້ນ ລາວອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມປິຕິ ວາງທະເລໄວ້ໃນໃຈເປັນເປົ້າໝາຍ. ເພື່ອອາບນ້ຳ ລາວຈຶ່ງຖືຂວານນັ້ນ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພຣະອາທິດ.

Verse 6

तदा स मुनिभिः प्रोक्तः सर्वैस्तत्क्षेत्रवासिभिः । वांछद्भिस्तु हितं तस्य सदा शमपरायणैः

ໃນເວລານັ້ນ ລາວຖືກບັນດາມຸນີທັງປວງ ຜູ້ພຳນັກຢູ່ໃນເຂດສັກສິດນັ້ນ ກ່າວຕັກເຕືອນ—ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນຄວາມສະງົບ ແລະປາດຖະນາຄວາມດີແກ່ລາວ.

Verse 7

रामराम महाभाग यद्धारयसि पाणिना । शस्त्रं पूर्णे प्रतिज्ञोऽपि तन्न युक्तं भवेत्तव

«ຣາມາ ຣາມາ ທ່ານຜູ້ມີພອນຍິ່ງ! ສິ່ງທີ່ທ່ານຖືຢູ່ໃນມືແມ່ນອາວຸດ. ແມ່ນແຕ່ຄຳປະຕິຍານຂອງທ່ານສຳເລັດແລ້ວ ກໍບໍ່ຄວນໃຫ້ທ່ານຍັງຖືອາວຸດນັ້ນ»

Verse 9

अनेन करसंस्थेन तव कोपः कथंचन । न यास्यति शरीरस्थस्तस्मादेनं परित्यज

«ຕາບໃດທີ່ມັນຍັງຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ ຄວາມໂກດຂອງທ່ານຈະບໍ່ຈາກໄປເລີຍ ເມື່ອມັນຍັງສະຖິດຢູ່ໃນກາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະຖິ້ມມັນເສຍ»

Verse 12

यदि चैनं मया मुक्तं कुठारं च द्विजोत्तमाः । ग्रहीष्यति परः कश्चिन्मम वध्यो भविष्यति

(ພຣະປຣະສຸຣາມາກ່າວວ່າ) «ໂອ ທ່ານພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າປ່ອຍແລະປະຖິ້ມຂວານນີ້ ອາດມີຄົນອື່ນມາຈັບໄປ—ແລ້ວຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈຳຕ້ອງສັງຫານ»

Verse 13

नापराधमिमं शक्तः सोढ़ुं चाहं कथंचन । अपि ब्राह्मणमुख्यस्य जनस्यान्यस्य का कथा

(ພຣະປາຣະຊຸຣາມະກ່າວ) «ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ການລ່ວງລະເມີດນີ້ໄດ້ເລີຍ—ໂດຍສະເພາະຖ້າເຮັດຕໍ່ພຣາຫມະນະຜູ້ສູງສຸດ; ແລ້ວຈະກ່າວຫຍັງເຖິງຄົນອື່ນ?»

Verse 14

तथापि नास्ति ते शांतिर्मुक्तेऽप्यस्मिन्द्विजोत्तमाः । गृहीतेऽपि च युष्माभिस्तस्माद्रक्ष्यः प्रयत्नतः

(ພຣະປາຣະຊຸຣາມະກ່າວ) «ແມ່ນແຕ່ຢ່າງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ດີເລີດ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບ ແມ່ນແຕ່ຈະປ່ອຍມັນໄປ; ແລະແມ່ນແຕ່ຈະຮັບໄວ້ດ້ວຍມືພວກເຈົ້າ ກໍຕ້ອງພະຍາຍາມປົກປ້ອງມັນ»

Verse 15

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येवं त्वं महाभाग रक्षार्थं संप्रयच्छसि । अस्माकं तत्र भंक्त्वाशु पिंडं कृत्वा समर्पय

ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ຖ້າທ່ານຈະມອບສິ່ງໃດເພື່ອຄຸ້ມຄອງພວກເຮົາ, ຂໍໃຫ້ທ່ານຫັກມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນທັນທີ, ປັ້ນໃຫ້ເປັນກ້ອນແນ່ນ, ແລ້ວຖວາຍໃຫ້ພວກເຮົາ»

Verse 16

येन रक्षामहे सर्वे परमं यवमाश्रिताः । न च गृह्णाति वा कश्चिद्गते कालांतरेऽपि च

«ໂດຍອາໄສສິ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ—ອາໄສພຣະຄວາມສັກສິດອັນສູງສຸດ—ແລະເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຍຶດໄປໄດ້ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ»

Verse 17

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा रामः शस्त्रभृतां वरः । चक्रे लोहमयीं यष्टिं तं भंक्त्वा स कुठारकम्

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພວກເຂົາແລ້ວ, ພຣະຣາມະ—ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຖືອາວຸດ—ໄດ້ຫັກຂວານຂອງພຣະອົງ ແລະປັ້ນຈາກມັນເປັນໄມ້ທ່ອນເຫຼັກ

Verse 18

ततः स ब्राह्मणेंद्राणामर्पयामास सादरम् । रक्षार्थं भार्गवश्रेष्ठो विनयावनतः स्थितः

ຕໍ່ມາ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣຄະວະ ໄດ້ນໍາມັນໄປຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ເປັນເລີດ ເພື່ອໃຫ້ຮັກສາ ແລະຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນນອບນ້ອມ។

Verse 19

ब्राह्मणा ऊचुः । लोहयष्टिमिमां राम त्वत्कुठारसमुद्भवाम् । वयं संरक्षयिष्यामः पूजयिष्याम एव हि

ພຣະພຣາຫມັນທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ຣາມາ, ໄມ້ທ່ອນເຫຼັກນີ້ທີ່ເກີດຈາກຂວານຂອງເຈົ້າ ພວກເຮົາຈະຮັກສາໄວ້ ແລະຈະບູຊາມັນແນ່ນອນ.”

Verse 20

यथा शक्तिमयी कीर्तिः स्कन्दस्यात्र प्रतिष्ठिता । लोहयष्टिमयी तद्वत्तव राम भविष्यति

“ເຊັ່ນດຽວກັນກັບກຽດຕິຄຸນຂອງພຣະສະກັນດະ ທີ່ມີຮູບເປັນສັກຕິ (ຫອກ) ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນີ້, ໂອ ຣາມາ, ກຽດຕິຂອງເຈົ້າກໍຈະຖືກສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນີ້ໃນຮູບເປັນໄມ້ທ່ອນເຫຼັກ.”

Verse 21

भ्रष्टराज्यस्तु यो राजा एनामाराधयिष्यति । स्वं राज्यमचिरात्प्राप्य स प्रतापी भविष्यति

“ກະສັດຜູ້ໃດທີ່ຕົກຈາກອານາຈັກ ຖ້າບູຊາອັນນີ້ (ໄມ້ທ່ອນເຫຼັກ) ຈະໄດ້ອານາຈັກຂອງຕົນຄືນໃນໄມ່ຊ້າ ແລະຈະເປັນຜູ້ມີອໍານາດຮຸ່ງເຮືອງ.”

Verse 22

विद्याकृते द्विजो वा यः सदैनां पूजयिष्यति । स विद्यां परमां प्राप्य सर्वज्ञत्वं प्रपत्स्यते

“ຫຼື ຜູ້ເປັນດວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ໃດທີ່ບູຊາອັນນີ້ເປັນນິດເພື່ອວິຊາ ຈະໄດ້ຮັບປັນຍາອັນສູງສຸດ ແລະບັນລຸຄວາມເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວທັງ.”

Verse 23

अपुत्रो वा नरो योऽथ नारी वा पूजयिष्यति । एतां यष्टिं त्वदीयां च पुत्रवान्स भविष्यति

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຊາຍທີ່ບໍ່ມີລູກ ຫຼືແມ່ຍິງໃດ ຖ້າບູຊາໄມ້ຄ້ຳອັນເປັນຂອງທ່ານນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບພອນມີລູກຫຼານ។

Verse 24

उपवासपरो भूत्वा यश्चैनां पूजयिष्यति । आश्विनस्यासिते पक्षे चतुर्दश्यां विशेषतः

ແລະຜູ້ໃດທີ່ຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ) ແລ້ວບູຊານາງນີ້ ໂດຍສະເພາະໃນວັນຈະຕຸຣະດະສີ (ວັນທີ 14) ຂອງຂ້າງມືດໃນເດືອນອາສະວິນ ຈະໄດ້ບຸນພິເສດ.

Verse 25

एवं श्रुत्वा ततो रामस्तेषामेव द्विजन्मनाम् । प्रणम्य प्रययौ तूर्णं समुद्रसदनं प्रति

ເມື່ອຣາມາໄດ້ຟັງດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກໍໄດ້ກາບນົບຕໍ່ພວກພຣາຫມັນຜູ້ເປັນດວິຈະນະມານັ້ນ ແລ້ວຮີບເດີນທາງໄປສູ່ພຳນັກແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ।

Verse 26

तेऽपि विप्रास्ततस्तस्याश्चक्रुः प्रासादमुत्तमम् । तत्र संस्थाय तां चक्रुस्ततः पूजासमाहिताः

ພວກພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ສ້າງປາສາດອັນປະເສີດໃຫ້ນາງ; ປະດິດສະຖານນາງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວປະກອບພິທີບູຊາດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່ເປັນສັດທາ।

Verse 27

प्राप्नुवंति च तत्पार्श्वात्कामानेव हृदि स्थितान् । सुस्तोकेनाऽपि कालेन दुर्लभास्त्रिदशैरपि

ແລະຈາກບໍລິເວນອັນສັກສິດນັ້ນ ຜູ້ຄົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມປາດຖະໜາທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນໃຈ ໃນເວລາສັ້ນຍິ່ງ—ເປັນພອນທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍາກຈະໄດ້ມາ।

Verse 94

कुठारश्चैव विप्रेंद्रा रुद्रतेजोद्भवेन च । लोहेन निर्मितः पूर्वमक्षयो विश्वकर्मणा

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຍັງມີຂວານຮົບອີກດ້ວຍ; ມັນຖືກຫຼໍ່ຈາກເຫຼັກທີ່ເກີດຈາກປະກາຍໄຟແຫ່ງພຣະຣຸດຣະ, ແລະວິສະວະກັມມາໄດ້ສ້າງໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ເປັນອະມະຕະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.