Adhyaya 160

Verse 1

सूत उवाच । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते रहस्युक्तः स भार्यया । रात्रौ प्रसुप्तः पार्श्वे च पादौ संस्पृश्य तत्क्षणात्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ໃນອີກມື້ໜຶ່ງທີ່ມາຮອດ ນາງພັນລະຍາໄດ້ເວົ້າກັບເຂົາຢ່າງລັບໆ. ຕອນກາງຄືນ ເມື່ອເຂົານອນຫຼັບ ນາງໄດ້ແຕະຕີນຂອງເຂົາຂ້າງກາຍ ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງນາງເລີ່ມເວົ້າ.

Verse 2

त्वं तावन्मम भर्त्तासि यावज्जीवमसंशयम् । तद्वदस्व विभोऽस्माकं त्वदर्थं स मयोज्झितः

«ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນຜົວຂອງຂ້ອຍຕະຫຼອດຊີວິດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ທ່ານຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖິງສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດເພື່ອພວກເຮົາ; ເພາະເຈົ້າ ຂ້ອຍໄດ້ລະທິ້ງເຂົາແລ້ວ»។

Verse 3

इन्द्रजालमिदं किं ते किं वा मंत्रप्रसाधनम् । देवानां वा प्रसादोऽयं यत्त्वं चैतादृशः स्थितः

«ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ແມ່ນມາຍາດັ່ງອິນທຣະຈານຫຼື? ຫຼືແມ່ນອຳນາດທີ່ໄດ້ຈາກການບຳເນັດມັນຕຣາ? ຫຼືແມ່ນພຣະກະລຸນາຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ທີ່ເຈົ້າຢືນຢູ່ໃນສະພາບອັນພິເສດເຊັ່ນນີ້?»

Verse 4

मया त्वं हि तदा ज्ञातः प्रथमेऽपि दिने स्थिते । यदा संभूषिता वस्त्रैस्तथा वस्तुविभूषणैः

«ແທ້ຈິງ ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ຈັກເຈົ້າແຕ່ເວລານັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ມື້ທຳອິດທີ່ເຈົ້າມາຮອດ—ເມື່ອເຈົ້ານຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບນານາ»។

Verse 5

यद्यहं तव वार्तां च सर्वां कपटसंभवाम् । कथयामि द्वितीयस्य तत्ते पादौ स्पृशाम्यहम्

«ຖ້າຂ້ອຍເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງເຖິງເລື່ອງທັງໝົດຂອງການຫລອກລວງຂອງເຈົ້າ—ທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຈາກກົນອຸບາຍ—ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຂ້ອຍຈະແຕະຕີນຂອງເຈົ້າ»។

Verse 6

सूत उवाच । एवमुक्तो विहस्योच्चैः स तदा ब्राह्मणोत्तमाः । तामालिंग्य ततः प्राह वचनं मधुराक्षरम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນຫົວເຮາະດັງ; ແລ້ວກໍກອດນາງ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາຫວານນຸ່ມນວນ।

Verse 7

साधु प्रिये त्वया ज्ञातं सर्वं मम विचेष्टितम् । अहं स विप्रः सुभगे मणिभद्रेण यः पुरा

«ດີແທ້ ຄົນຮັກເອີຍ—ເຈົ້າໄດ້ຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈການກະທໍາທັງໝົດຂອງຂ້າ. ນາງຜູ້ງາມເອີຍ, ຂ້າແມ່ນພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນ ທີ່ໃນການກ່ອນເຄີຍຖືກມະນິພັດຣະ…»

Verse 8

विडंबितो मुखं पश्यंस्त्वदीयं चंद्रसन्निभम् । चमत्कारपुरं गत्वा मया चाराधितो रविः । तेन तुष्टेन मे दत्तं तद्रूपं ज्ञानमेव च

«ເມື່ອຂ້າຖືກເຢາະເຍີ້ຍ ຂ້າຈ້ອງເບິ່ງໃບໜ້າຂອງເຈົ້າທີ່ຄ້າຍດວງຈັນ. ຂ້າໄດ້ໄປຫາເມືອງຈະມັດກາຣະປຸຣະ ແລະບູຊາຣະວິ—ພຣະອາທິດ. ເມື່ອພຣະອາທິດພໍໃຈ ກໍປະທານຮູບນັ້ນໃຫ້ຂ້າ ແລະປະທານປັນຍາແທ້ດ້ວຍ.»

Verse 9

माहिकोवाच । त्वदीयदर्शनेनाहं कामदेववशं गता

ມາຫິກາເວົ້າວ່າ: «ດ້ວຍການເຫັນເຈົ້າ ຂ້າໄດ້ຕົກຢູ່ໃນອໍານາດຂອງກາມະເທວະ—ເທວະແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ.»

Verse 10

तस्मादाराधयिष्यामि तं गत्वा दिननायकम् । येन ते तादृशं भूयः प्रतुष्टो विदधाति सः

«ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າຈະໄປບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງກາງວັນ—ພຣະອາທິດ; ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລະປະທານຮູບນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າອີກຄັ້ງ.»

Verse 11

किं मे चैतेन रूपेण तारुण्येनापि च प्रभो । यत्ते तथाविधं रूपं संभजामि दिवानिशम्

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຄວາມງາມນີ້ ແລະ ຄວາມໜຸ່ມນີ້ ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດໄດ້ຮ່ວມຊື່ນຊົມ ແລະ ຖະນອມຮູບອັນນັ້ນຂອງພຣະອົງ ທັງກາງວັນກາງຄືນ?

Verse 12

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा गुटिकां पुष्प समादाय मुखान्ततः । दधार तादृशं रूपं यादृग्दृष्टं पुरा तया

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ຫຍິບເອົາເມັດນ້ອຍຄ້າຍດອກໄມ້ ແລ້ວໃສ່ເຂົ້າໃນປາກ; ຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ຮັບຮູບອັນດຽວກັນກັບທີ່ນາງເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ.

Verse 13

ततः सा हर्षिता माही पुलकेन समन्विता । तमालिंग्याभजद्गाढं वाक्यमेतदुवाच ह

ຕໍ່ມາ ມາຮີມີຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ແລະ ຂົນລຸກຊູ່; ນາງໂອບກອດລາວ ແລະ ກອດແນ່ນຫນາ; ແລ້ວນາງໄດ້ເວົ້າຄໍານີ້.

Verse 14

अद्य मे सफलं जन्म यौवनं रूपमेव च । यत्त्वं हृद्वांछितः कांतः प्रलब्धो मदनोपमः

ມື້ນີ້ ການເກີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຜົນ—ທັງຄວາມໜຸ່ມ ແລະ ຄວາມງາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ—ເພາະທ່ານ ຜູ້ເປັນຄູ່ຮັກທີ່ໃຈຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາ ໄດ້ບັນລຸແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ຮັກ, ດັ່ງພຣະມະດະນະ.

Verse 15

एतावंति दिनान्येव न मया कामजं सुखम् । अपि स्वल्पतरं लब्धं कथंचिद्वृद्धसेवया

ຕະຫຼອດມື້ວັນເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄວາມສຸກທີ່ເກີດຈາກຄວາມຮັກໃຄ່—ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດກໍບໍ່—ໂດຍບັງເອີນພຽງແຕ່ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ຜູ້ເຖົ້າ.

Verse 16

भजस्व स्वेच्छया विप्र दासी तेऽहं व्यवस्थिता

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງເສບສຸກຕາມໃຈປາຖະໜາ; ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ ເປັນນາງຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານ।

Verse 17

पुष्प उवाच । प्रविशामि किमंगेषु भवन्तीं किं मिलाम्यहम् । प्रिये चिरेण लब्धासि न जाने कर वाणि किम्

ປຸສປະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຂົ້າໄປໃນອະວະຍະວະຂອງເຈົ້າ ຫຼືຄວນຮ່ວມກັບເຈົ້າ? ໂອ ຜູ້ຮັກ, ໄດ້ເຈົ້າມາຫຼັງຈາກເວລາດົນ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້—ຈະເຮັດຢ່າງໃດ»।

Verse 19

अथ रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले । वक्त्रे तां गुटिकां कृत्वा स पुष्पस्तादृशोऽभवत्

ແລ້ວເມື່ອຄືນຜ່ານໄປ ແລະດວງອາທິດຜຸດຂຶ້ນ, ລາວໄດ້ເຮັດນາງໃຫ້ເປັນກ້ອນນ້ອຍ ແລ້ວວາງໄວ້ໃນປາກ; ປຸສປະກໍເປັນໄປຕາມສະພາບນັ້ນ।

Verse 20

एवं तस्य स्थितस्यात्र महान्कालो व्यजायत । पुत्राः पौत्रास्तथा जाताः कन्यकाश्च तथैव च

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອລາວຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເວລາອັນຍາວນານກໍຜ່ານໄປ. ບຸດ ແລະຫຼານ ກໍເກີດຂຶ້ນ, ທັງບຸດສາວກໍເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ।

Verse 21

स वृद्धत्वं यदा प्राप्तो जराविप्लवतां गतः । तदा स चिन्तयामास मया पापं महत्कृतम्

ເມື່ອລາວເຖົ້າແກ່ລົງ ແລະຖືກຄວາມວຸ່ນວາຍແຫ່ງຊະລາພາບຄອບງຳ, ໃນເວລານັ້ນລາວຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳບາບອັນໃຫຍ່»।

Verse 22

मणिभद्रो वराकोऽसौ मिथ्याचारेण घातितः । तस्य भार्या हृता चैव प्रसूतिं च नियोजिता

ມະນີພັດທະຜູ້ໜ້າສົງສານນັ້ນ ຖືກຂ້າຕາຍຍ້ອນການກະທຳທີ່ຜິດ ແລະ ເມຍຂອງລາວກໍຖືກລັກພາຕົວໄປ ແລະ ຖືກບັງຄັບໃຫ້ມີລູກ.

Verse 23

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तस्माद्गत्वा करोम्य हम् । पुरश्चरणसंज्ञं च येन शुद्धिः प्रजायते

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປທີ່ເຂດສັກສິດຂອງ ຮາຕະເກສວະຣະ, ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດພິທີກຳທີ່ເອີ້ນວ່າ ປຸຣັດສະຈະຣະນະ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 24

एवं स निश्चयं कृत्वा पुष्पश्चित्ते निजे तदा । असंख्यं वित्तमादाय चमत्कारपुरंगतः

ຫຼັງຈາກຕັດສິນໃຈຢ່າງແນ່ວແນ່ໃນໃຈແລ້ວ, ປຸສປະ ກໍໄດ້ນຳເອົາຊັບສົມບັດມະຫາສານ ແລະ ອອກເດີນທາງໄປຍັງເມືອງທີ່ຊື່ວ່າ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ.

Verse 25

पुत्रेभ्योऽपि यथासंख्यं दत्त्वा चैव पृथक्पृथक् । प्रासादं कारयामास तस्य सूर्यस्य शोभनम्

ຫຼັງຈາກແບ່ງປັນມໍລະດົກໃຫ້ລູກຊາຍແຕ່ລະຄົນຕາມສ່ວນຂອງເຂົາເຈົ້າແລ້ວ, ລາວກໍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ສ້າງວິຫານອັນງົດງາມສຳລັບພະອາທິດນັ້ນ.

Verse 26

यस्मिन्सिद्धिं गतः सोऽत्र याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिते । ततो मध्यममाहूय प्रणिपत्याभिवाद्य च । सोऽब्रवीद्ब्राह्मणानां मे चातुश्चरणमानय

ທີ່ສະຖານທີ່ນັ້ນ—ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການປຸກເສກໂດຍ ຍາຍະວັນກຍະ—ບ່ອນທີ່ເພິ່ນໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດ, ຈາກນັ້ນເພິ່ນກໍໄດ້ເອີ້ນຫົວໜ້າ (ໃນບັນດາຄົນຂອງເພິ່ນ) ມາ, ກົ້ມຂາບ ແລະ ຄຳນັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ແລະ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງນຳກຸ່ມພາມທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ ‘ຈາຕຸດສະຈະຣະນະ’ ມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 27

येनाहमग्रतो भूत्वा प्रायश्चित्तं विशुद्धये । पुरश्चरणसंज्ञं तु प्रार्थयामि यथाविधि

ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າອອກນໍາກ່ອນ ແລະປະຕິບັດພິທີຊໍາລະບາບ (prāyaścitta) ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະນຸຍາດຕາມພິທີ ພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າ «puraścaraṇa».

Verse 160

इति स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमनपुरश्चरणार्थब्राह्मणामन्त्रणवर्णनंनाम षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ ໃນພາກທີ 6 «ນາຄະຣະຂັນດະ» ໃນມາຫາດມະຂອງ «ຮາຕະເກສະວະຣະ-ເຂດຕຣະ» ຈົບບົດທີ 160 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການເຊີນພຣາຫມັນເພື່ອ puraścaraṇa ແລະການເດີນທາງໄປຮາຕະເກສະວະຣະ-ເຂດຕຣະ ເພື່ອຊໍາລະບາບຂອງ Puṣpa».

Verse 198

एवमुक्त्वा ततस्तौ च मैथुनाय कृतक्षणौ । प्रवृत्तौ ब्राह्मणश्रेष्ठाः कामदेववशंगतौ

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ທັງສອງໄດ້ເຫັນເວລາເໝາະສົມ ແລະເຂົ້າສູ່ການຮ່ວມເພດ; ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນ ຕົກຢູ່ໃນອໍານາດຂອງ ກາມະເທວະ (ຄວາມປາຖະໜາ).