Adhyaya 173

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अहो बत महाश्चर्यं विश्वामित्रस्य सन्मुनेः । मंत्रप्रभावतो येन तत्तोयं रुधिरीकृतम्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ້! ອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ—ຂອງມຸນີຜູ້ດີ ວິສວາມິດຕຣ; ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງມັນຕຣາ ນ້ຳນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນເລືອດ!»

Verse 2

ततःप्रभृति संप्राप्तं कथं तोयं प्रकीर्तय । सरस्वत्या महाभाग सर्वं विस्तरतो वद

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ນ້ຳນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລະເປັນໄປແນວໃດ? ຂໍຈົ່ງປະກາດໃຫ້ຮູ້. ໂອ້ ຜູ້ມີວາສະນາ, ຈົ່ງເລົ່າທຸກຢ່າງໂດຍລະອຽດ ກ່ຽວກັບສະຣັສວະຕີ.

Verse 3

सूत उवाच । बहुकालं प्रवाहः स सरस्वत्या द्विजोत्तमाः । महान्रक्तमयो जातो भूतराक्षससेवितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ຜູ້ດີເລີດໃນພວກດວິຊະ, ເປັນເວລາດົນ ກະແສຂອງສະຣັສວະຕີນັ້ນ ກາຍເປັນທາງນ້ຳເລືອດອັນໃຫຍ່ ແລະຖືກບູຕະກັບຣາກສະສະເຂົ້າມາສັກກາລະ.»

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य वसिष्ठो मुनिसत्तमः । अर्बुदस्थस्तया प्रोक्तो दीनया दुःखयुक्तया

«ຕໍ່ມາ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປບາງຄາວ, ວະສິດຖະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ພຳນັກຢູ່ອາຣບຸດະ, ຖືກນາງ—ຜູ້ໂສກເສົ້າ—ເວົ້າກັບດ້ວຍຄວາມທຸກທ້ອນ.»

Verse 5

तवार्थाय मुने शप्ता विश्वामित्रेण कोपतः । रुधिरौघवहाजाता तपस्विजनवर्जिता

«ເພື່ອເຈົ້າ ໂອ້ ມຸນີ, ຂ້າຖືກວິສວາມິດຕຣາສາບແຊ່ງດ້ວຍຄວາມໂກດ; ຂ້າຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ພາກະແສເລືອດ ແລະຖືກພວກນັກຕະປະສະວີຫຼີກເວັ້ນ.»

Verse 6

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्यात्सलिलं पुनः । प्रवाहे मम विप्रेन्द्र प्रयाति रुधिरं क्षयम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຂໍທ່ານໂປດປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ຂ້າ; ໃຫ້ນ້ຳກັບຄືນອີກ ແລະໃຫ້ເລືອດໃນສາຍນ້ຳຂ້າ ສິ້ນສຸດຫມົດໄປ।

Verse 7

त्रैलोक्यकरणे विप्र संक्षये वा स्थितौ हि वा । नाशक्तिर्विद्यते काचित्तव सर्वमुनीश्वर

ໂອ ພຣາຫມັນເອີຍ ບໍ່ວ່າໃນການສ້າງສາມໂລກ ຫຼືໃນການທຳລາຍ ຫຼືໃນການຄຸ້ມຄອງ—ບໍ່ມີຄວາມອ່ອນແອໃດໆໃນທ່ານ ໂອ ຈອມແຫ່ງມຸນີທັງປວງ।

Verse 8

वसिष्ठ उवाच । तथा भद्रे करिष्यामि यथा स्यात्सलिलं पुनः । प्रवाहे तव निर्याति सर्वं रक्तं परिक्षयम्

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: “ເປັນດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ; ຂ້າຈະກະທຳໃຫ້ນ້ຳກັບຄືນອີກ ແລະໃນສາຍນ້ຳຂອງເຈົ້າ ເລືອດທັງປວງຈະອອກໄປ ຈົນສິ້ນສຸດໝົດສິ້ນ.”

Verse 9

एवमुक्त्वा स विप्रर्षिरवतीर्य धरातले । गतः प्लक्षतरुं यस्मा दवतीर्णा सरस्वती

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣາຫມັນ-຤ິສິນັ້ນ ໄດ້ລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະໄປຫາຕົ້ນປລັກສະ ບ່ອນທີ່ນາງສະຣັສວະຕີເຄີຍລົງມາປາກົດ.

Verse 10

समाधिं तत्र संधाय निविष्टो धरणीतले । संभ्रमं परमं गत्वा विश्वामित्रस्य चोपरि

ທີ່ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຕັ້ງສະມາທິ ນັ່ງຢູ່ເທິງພື້ນດິນ; ແລະໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມເຂັ້ມຂັ້ນທາງຈິດວິນຍານອັນສູງສຸດ ເຖິງຂັ້ນເກີນກວ່າວິສວາມິດຕະຣະ.

Verse 11

वारुणेन तु मन्त्रेण वीक्ष यन्वसुधातलम् । ततो निर्भिद्य वसुधां भूरितोयं विनिर्गतम्

ເຂົາໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງຜິວໜ້າດິນດ້ວຍມົນຕຣາວາຣຸນະ ແລ້ວຈຶ່ງແຍກດິນ ນ້ຳຫຼາຍຫຼວງພຸ່ງອອກມາ।

Verse 12

रन्ध्रद्वयेन विप्रेन्द्रा लोचनाभ्यां निरीक्षणात् । एकस्य सलिलं क्षिप्रं यत्र जाता सरस्वती

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ດ້ວຍການຈ້ອງຜ່ານຮູສອງຮູຂອງດວງຕາ, ນ້ຳໄດ້ໄຫຼອອກຢ່າງວ່ອງໄວຈາກຮູໜຶ່ງ ທີ່ບ່ອນທີ່ສະຣັສວະຕີໄດ້ປະກົດ.

Verse 13

प्लक्षमूले ततस्तस्य वेगेनापहृतं बलात् । तद्रक्तं तेन संपूर्णं ततस्तेन महानदी

ຕໍ່ມາ ທີ່ໂຄນຕົ້ນພລັກສະ, ເລືອດຂອງນາງຖືກກະແສນ້ຳອັນແຮງພັດພາໄປ. ເມື່ອເຕັມໄປດ້ວຍເລືອດນັ້ນ ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ສາຍໜຶ່ງກໍເກີດຂຶ້ນຈາກນັ້ນ.

Verse 14

द्वितीयस्तु प्रवाहो यः संभ्रमा त्तस्य निर्गतः । सा च साभ्रमती नाम नदी जाता धरातले

ແຕ່ກະແສທີສອງ ທີ່ພຸ່ງອອກຈາກນາງໃນຄວາມຕື່ນຕົກກະທັນຫັນ, ກໍໄດ້ກາຍເປັນແມ່ນ້ຳໃນໂລກ ຊື່ວ່າ “ສາບຣະມະຕີ”.

Verse 15

एवं प्रकृतिमापन्ना भूय एव सरस्वती । यत्पृष्टोऽस्मि महाभागाः सरस्वत्याः कृते द्विजाः

ດັ່ງນັ້ນ ສະຣັສວະຕີໄດ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບດັ່ງເດີມອີກຄັ້ງ. ແລະບັດນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ມີວາສະນາ, ຂ້າໄດ້ຕອບແລ້ວຕາມທີ່ທ່ານຖາມເກືອບກັບສະຣັສວະຕີ.

Verse 16

एतत्सारस्वतं नाम व्याख्यानमतिबुद्धिदम् । यः पठेच्छ्रणुयाद्वापि मतिस्तस्य विवर्द्धते । सरस्वत्याः प्रसादेन सत्यमेतन्म योदितम्

ຄໍາອະທິບາຍນີ້ເອີ້ນວ່າ «ສາຣັສວະຕະ» ແລະໃຫ້ປັນຍາອັນແຫຼມຄົມ. ຜູ້ໃດອ່ານ ຫຼືແມ່ນແຕ່ຟັງ ປັນຍາຂອງຜູ້ນັ້ນຈະເພີ່ມພູນ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເທວີສາຣັສວະຕີ ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 173

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सरस्वत्युपाख्याने सरस्वती शापमोचनसाभ्रमत्युत्पत्तिवृत्तान्तवर्णनंनाम त्रिसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 173 ຊື່ວ່າ «ເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບການພົ້ນຈາກຄໍາສາບຂອງເທວີສາຣັສວະຕີ ແລະການເກີດຂຶ້ນຂອງ ສາບຣະມະຕີ» ໃນຕອນສາຣັສວະຕີ ພາຍໃນ «ມາຫາຕະມະຍະ ແຫ່ງເຂດສີຫາຕະເກສະວະຣະ» ຂອງ ນາກະຣະຂັນດະ ພາກທີ 6 ໃນ ສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ໃນ ສັມຫິຕາ «ເອກາຊີຕິສາຫັສຣີ».