Adhyaya 3

Verse 1

। सूत उवाच । ततः प्रणम्य भूयः स वसिष्ठं मुनिपुंगवम् । ययौ तत्र सुतास्तस्य यत्र ते शतसंख्यकाः

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ກໍ່ກາບນົບອີກຄັ້ງແດ່ ວະສິດຖະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງມຸນີ ແລ້ວໄປຍັງບ່ອນທີ່ບຸດຂອງທ່ານ ມີຈໍານວນເປັນຮ້ອຍໆ ກໍາລັງຢູ່ນັ້ນ.

Verse 2

तानपि प्राह नत्वा स तमेवार्थं नराधिपः । वसिष्ठवचनं कृत्स्नं तस्य तैरपि शंसितम्

ລາວໄດ້ນົບນ້ອມພວກເຂົາດ້ວຍ ແລ້ວພຣະຣາຊາກໍກ່າວເຖິງເລື່ອງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ແລະຄໍາສອນທັງໝົດຂອງວະສິດຖະ ກໍຖືກພວກເຂົາຢືນຢັນດ້ວຍ.

Verse 3

ततस्तान्स पुनः प्राह युष्माकं जनकोऽधुना । अशक्तो मा दिवं नेतुं सशरीरं विसर्जितः

ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາອີກຄັ້ງວ່າ: «ບິດາຂອງພວກເຈົ້າ ໃນບັດນີ້ ຖືກປົດຈາກໜ້າທີ່ແລ້ວ; ເພາະທ່ານບໍ່ສາມາດນໍາຂ້ອຍໄປສະຫວັນ ພ້ອມກັບຮ່າງກາຍນີ້ໄດ້»។

Verse 4

तस्माद्यदि न मां यूयं याजयिष्यथ सांप्रतम् । परित्यज्य करिष्यामि शीघ्रमन्यं पुरोहितम्

«ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຈັດພິທີຍັດຍະໃຫ້ຂ້ອຍໃນບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງພວກເຈົ້າ ແລະແຕ່ງຕັ້ງປຸໂຣຫິດອື່ນໃນໄວໆນີ້»។

Verse 5

यो मां यज्ञप्रभावेन नयिष्यति सुरालयम् । अनेनैव शरीरेण सहितं गुरुपुत्रकाः

«ໂອ ລູກຂອງຄູອາຈານເອີຍ, ຜູ້ໃດດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງຍັດຍະ ຈະນໍາຂ້ອຍໄປສູ່ຖິ່ນພໍານັກຂອງເທວະດາ ພ້ອມກັບກາຍນີ້ເອງ—ຂ້ອຍຈະຫັນໄປພຶ່ງພາຜູ້ນັ້ນ»។

Verse 6

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते मुनिसत्तमाः । परं कोपं समाविष्टास्तमूचुः परुषाक्षरैः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນຂອງເຂົາ ບັນດາມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງຫມົດ ຖືກຄວາມໂກດອັນແຮງກ້າຄອບງໍາ ແລະເວົ້າກັບເຂົາດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາຮຸນແຮງ।

Verse 7

यस्मात्त्वया गुरुस्त्यक्तो हितकृत्पापवानसि । तस्माद्भवाधुना पाप चंडालो लोकनिंदितः

«ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ລະທິ້ງຄູອາຈານຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມດີໃຫ້ເຈົ້າ ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບາບ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບາບ, ຈົ່ງເປັນຈັນດາລາ ຜູ້ຖືກໂລກດູໝິ່ນແຕ່ບັດນີ້»।

Verse 8

अथ तद्वचनांते स तत्क्षणात्पृथिवीपतिः । बभूवांत्यजरूपाढ्यो विकृताकारदेहभृत्

ເມື່ອຖ້ອຍຄໍານັ້ນສິ້ນສຸດ ພະຣາຊາເຈົ້າແຫ່ງປະຖະພີນັ້ນ ກໍເກີດກາຍຂຶ້ນທັນທີເປັນຜູ້ມີຮູບຂອງຄົນນອກວັນນະ ມີກາຍທີ່ບິດເບືອນຜິດຮູບ।

Verse 9

यवमध्यः कृशग्रीवः पिंगाक्षो भुग्ननासिकः । कृष्णांगः शंकुवर्णश्च दुर्गंधेन समावृतः

ເຂົາມີແອວແຄບ ຄໍຜອມ ຕາສີນ້ໍາຕານອອກເຫຼືອງ ດັ່ງຕາສີພິງ ດັ່ງນັ້ນດັ່ງຈົນດັງຫັກ; ອວັຍວະດໍາ ສີຜິວຈືດ ແລະຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍກິ່ນເໝັນຮ້າຍ।

Verse 10

अथात्मानं समालोक्य विकृतं स नराधिपः । चण्डालधर्मिणं सद्यो लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອເຫັນຕົນເອງປ່ຽນໄປ, ກະສັດຜູ້ຊຶ່ງດຽວນີ້ດຳລົງຊີວິດແບບຈັນທານ, ກໍ່ກົ້ມໜ້າລົງດ້ວຍຄວາມອັບອາຍທັນທີ.

Verse 11

याहियाहीति विप्रैस्तैर्भर्त्स्यमानो मुहुर्मुहुः । सर्वतः सारमेयैश्च क्लिश्यमानो निरर्गलैः । काककोकिलसंकाशो जीर्णवस्त्रावगुंठितः

ຖືກພວກພາມດ່າວ່າຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກດ້ວຍສຽງຮ້ອງວ່າ "ໄປ! ໄປ!", ແລະ ຖືກຫມາໄລ່ກັດຈາກທຸກທິດ, ລາວເບິ່ງຄືກັບນົກກາ ຫຼື ນົກດຸ, ຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍຜ້າຂາດໆ.

Verse 12

ततः स चिन्तयामास दुःखेन महता वृतः । किं करोमि क्व गच्छामि कथं शांतिर्भविष्यति

ຈາກນັ້ນ ລາວກໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມຄິດກັງວົນ, ຖຶກຄອບງຳດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງໜັກ: "ຂ້ອຍຄວນເຮັດແນວໃດ? ຂ້ອຍຄວນໄປໃສ? ຄວາມສະຫງົບຈະມາຫາຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ?"

Verse 13

किं मयैतत्सुमूर्खेण वांछितं दुर्लभं पदम् । तत्प्रभावेन विभ्रष्टः कुलधर्मोऽपि मे स्वकः

"ເປັນຫຍັງຂ້ອຍຄົນໂງ່ຈຶ່ງປາຖະໜາສະຖານະທີ່ຍາກຈະໄປເຖິງນັ້ນ? ດ້ວຍແຮງແຫ່ງຄວາມປາຖະໜານັ້ນ, ແມ່ນແຕ່ທຳມະຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ອຍກໍ່ຫຼຸດລອຍໄປຈາກຂ້ອຍ."

Verse 14

किं जलं प्रविशाम्यद्य किं वा दीप्तं हुताशनम् । भक्षयामि विषं किं वा कथं स्यान्मृत्युरद्य मे

"ມື້ນີ້ຂ້ອຍຄວນລົງນ້ຳບໍ່? ຫຼື ຂ້ອຍຄວນໂດດເຂົ້າກອງໄຟທີ່ລຸກໄໝ້? ຂ້ອຍຄວນກິນຢາພິດບໍ່? ຄວາມຕາຍຈະມາຫາຂ້ອຍໃນຮູບແບບໃດໃນມື້ນີ້?"

Verse 15

अनेन वपुषा दारान्वीक्षयिष्यामि तान्कथम् । तादृशेन शरीरेण याभिः संक्रीडितं मया

ດ້ວຍຮ່າງກາຍນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະມອງເບິ່ງພັນລະຍາເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ແນວໃດ—ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຫຼິ້ນສະໜຸກດ້ວຍ ເມື່ອມີຮ່າງກາຍເຊັ່ນນັ້ນ?

Verse 16

कथं पुत्रांस्तथा पौत्रान्सुहृत्संबंधिबांधवान् । वीक्षयिष्यामि तान्भूयस्तथान्यं सेवकं जनम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ້າມອງໜ້າລູກຊາຍ ແລະຫຼານ, ມິດສະຫາຍ, ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະວົງວານໄດ້ແນວໃດອີກ—ພ້ອມທັງຜູ້ຄົນອື່ນໆຜູ້ຮັບໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າ?

Verse 17

तेऽद्य मामीदृशं श्रुत्वा हर्षं यास्यंति निर्भयाः

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນໄປແບບນີ້ ເຂົາເຈົ້າຈະຍິນດີໃນມື້ນີ້ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວໃດໆ।

Verse 18

ये मया तर्पिता दानैर्ब्राह्मणा वेदपारगाः । तेऽद्य मामीदृशं श्रुत्वा संभविष्यंति दुःखिताः

ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍທໍາໃຫ້ອິ່ມໃຈດ້ວຍທານ—ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນໄປແບບນີ້ໃນມື້ນີ້—ຈະເສົ້າໂສກແນ່ນອນ។

Verse 19

तथा ये सुहृदोऽभीष्टा नित्यं मम हिते रताः । कामवस्थां प्रयास्यन्ति दृष्ट्वा मां स्थितमीदृशम्

ແລະມິດສະຫາຍທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນປະໂຫຍດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເສມອ—ເມື່ອເຫັນຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ໃນສະພາບແບບນີ້—ຈະຖືກຜັກດັນເຂົ້າສູ່ຄວາມທຸກທໍລະມານອັນເສົ້າສະເຫຼີມ।

Verse 20

भद्रजात्या गजा ये मे मदान्धाः षष्टिहायनाः । मया विना मिथो युद्धे कस्तानद्य नियोक्ष्यति

ຊ້າງພັນດີຂອງຂ້ອຍ—ເມົາມັນດ້ວຍມັດດາ ອາຍຸຫົກສິບປີ—ເມື່ອມັນຮົບກັນເອງ ມື້ນີ້ ໃຜຈະຄວບຄຸມ ແລະຈັດວາງມັນໄດ້ ໂດຍບໍ່ມີຂ້ອຍ?

Verse 21

अश्वास्तित्तिरकल्माषाः सुदांताः सादिभिर्दृढैः । कस्तांश्चित्रपदन्यासैर्नियाम्यति मया विना

ມ້າຂອງຂ້ອຍ—ສີຕິດຕິຣະ ແລະ ກັລມາສະ—ຝຶກດີ ຖືບັງເຫຼັກແນ່ນ; ບໍ່ມີຂ້ອຍ ໃຜຈະນຳພາ ແລະຫ້າມມັນ ດ້ວຍກ້າວຍ່າງອັນປະນີດ?

Verse 22

तथा मे भृत्यवर्गास्ते कुलीना युद्धदुर्मदाः । मां विना कस्य यास्यंति समीपेऽद्य सुदुःखिताः

ແລະບໍລິວານຂອງຂ້ອຍ—ຜູ້ມີຊາດຕະກູນ ອວດອົງໃນສົງຄາມ—ບໍ່ມີຂ້ອຍ ມື້ນີ້ ພວກເຂົາຈະໄປຢູ່ໃກ້ໃຜ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງໜັກ?

Verse 23

संख्याहीनस्तथा कोशस्तादृङ्मे बहुरत्नभाक् । कस्य यास्यति संभोगं मया हीनस्तु रक्षितः

ແລະຄັງສົມບັດຂອງຂ້ອຍ—ເຄີຍເຕັມໄປດ້ວຍແກ້ວມະນີຫຼາຍ—ຈະຫຼຸດລົງ. ເມື່ອຂາດຂ້ອຍ ມັນຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກໃຜ ເພື່ອຄວາມປອດໄພ ແລະຄວາມສຸກສົມບູນ?

Verse 24

तथा मे संख्यया हीनं धान्यं गोजाविकं महत् । भविष्यति कथं हीनं मयाभीष्टैस्तु रक्षितम्

ເຊັ່ນດຽວກັນ ຄັງສະສົມອັນໃຫຍ່ຂອງຂ້ອຍ—ເຂົ້າຂອງ, ງົວ, ແລະຝູງແບ້ກັບແກະ—ຈະຫຼຸດຈຳນວນ. ຂອງທີ່ຂ້ອຍແລະຜູ້ທີ່ຂ້ອຍໄວ້ໃຈໄດ້ຄຸ້ມຄອງ ຈະກາຍເປັນຂາດແຄນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 25

एवं बहुविधं राजा स विलप्य च दुःखितः । जगाम नगराभ्याशं पद्भ्यामेव शनैःशनैः

ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ຄ່ຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຫຼາຍປະການ ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າທົ່ວກາຍ ແລ້ວເດີນໄປສູ່ຊານເມືອງ ດ້ວຍຕີນເອງ ຊ້າໆ ທີລະກ້າວ।

Verse 26

ततो रात्रौ समासाद्य स्वं पुरं जनवर्जितम् । द्वारे स्थित्वा समाहूय पुत्रं मंत्रिभिरन्वितम्

ຕໍ່ມາ ໃນຍາມຄ່ຳຄືນ ພະອົງໄດ້ເຖິງເມືອງຂອງຕົນ ທີ່ບັດນີ້ປະຊາຊົນຫາຍໄປ. ພະອົງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ແລ້ວເອີ້ນພຣະຣາຊະບຸດ ຜູ້ມີອຳມາດມະນຕຣີຕິດຕາມ।

Verse 27

कथयामास वृत्तांतं सर्वं शापसमुद्भवम् । दूरे स्थितः स पुत्राणां वसिष्ठस्य महात्मनः

ແລ້ວພະອົງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວທັງປວງ ທີ່ເກີດຈາກຄຳສາບແຊ່ງທັງໝົດ ໂດຍພະອົງຢືນຢູ່ໄກ ຈາກບຸດທັງຫຼາຍຂອງວະສິດຖະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່।

Verse 28

वज्रपातोपमं वाक्यं तेऽपि तस्य निशम्य तत् । बाष्पपर्याकुलैरास्यै रुरुदुः शोकसंयुताः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພະອົງ ດຸດດັ່ງຟ້າຜ່າລົງມາ ພວກເຂົາກໍຮ້ອງໄຫ້ເຊັ່ນກັນ ໃບໜ້າປົນເປື້ອນດ້ວຍນ້ຳຕາ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ।

Verse 29

हा नाथ हा महाराज हा नित्यं धर्मवत्सल । त्वया हीना भविष्यामः कथमद्य सुदुःखिताः

“ໂອ ພຣະນາຖ! ໂອ ພຣະມະຫາຣາຊາ—ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ທຳມະເປັນນິດ! ປາດສະຈາກພະອົງແລ້ວ ພວກເຮົາຈະຢູ່ໄດ້ແນວໃດ ໃນວັນນີ້ທີ່ຖືກຄວາມໂສກບີບຄັ້ນ?”

Verse 30

किमेतद्युज्यते तेषां वासिष्ठानां दुरात्मनाम् । शापं ददुः स्वयाज्यस्य विशेषाद्विनतस्य च

ມັນເຫມາະສົມແນວໃດ ທີ່ພວກວາສິດຖະຜູ້ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍ ໄດ້ສາບແຊ່ງ ໂດຍສະເພາະຕໍ່ຜູ້ທີ່ຖ່ອມຕົວ ແລະ ເຄົາລົບນັບຖືພິທີບູຊາຂອງພວກເຂົາ?

Verse 31

ते वयं राजशार्दूल परित्यज्य गृहादिकम् । अन्त्यजत्वं गमिष्यामस्त्वया सार्धमसंशयम्

ດັ່ງນັ້ນ, ໂອ້ ພະລາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ພວກຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຖິ້ມເຮືອນຊານ ແລະ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ ເພື່ອຕິດຕາມທ່ານໄປຢ່າງແນ່ນອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕົກຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຕ່ໍາຕ້ອຍທີ່ສຸດກໍຕາມ.

Verse 32

त्रिशंकुरुवाच । भक्तिश्चेदस्ति युष्माकं ममोपरि निरर्गल । तन्मे पुत्रस्य मंत्रित्वं सर्वे कुरुत सांप्रतम्

ພະເຈົ້າຕຣີສັງກຸ ກ່າວວ່າ: "ຖ້າຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງພວກທ່ານທີ່ມີຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນຫມັ້ນຄົງແທ້, ຈົ່ງແຕ່ງຕັ້ງລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນທັນທີ - ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານທຸກຄົນແຕ່ງຕັ້ງລາວເປັນເສນາບໍດີດຽວນີ້."

Verse 33

हरिश्चंद्रः सुपुत्रोयं मम ज्येष्ठः सुवल्लभः । नियोजयध्वमव्यग्राः पदव्यां मम सत्वरम्

"ທ້າວ ຫະຣິດຈັນ ນີ້ແມ່ນລູກຊາຍຜູ້ປະເສີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເປັນລູກກົກ ແລະ ເປັນທີ່ຮັກທີ່ສຸດ. ຈົ່ງແຕ່ງຕັ້ງລາວຂຶ້ນຮັບຕໍາແຫນ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງໄວວາ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງລັງເລໃຈ."

Verse 34

अहं पुनः करिष्यामि यन्मे मनसि संस्थितम् । मृत्युं वा संप्रयास्यामि सदेहो वा सुरालयम्

"ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຕາມສິ່ງທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້. ບໍ່ວ່າຈະຕ້ອງຕາຍ ຫຼື ຈະໄປເຖິງທີ່ຢູ່ຂອງທວຍເທບດ້ວຍຮ່າງກາຍນີ້ກໍຕາມ."

Verse 35

एवमुक्त्वा परित्यज्य सर्वांस्तान्स महीपतिः । जगामारण्यमाश्रित्य पद्भ्यामेव शनैः शनैः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພະມະຫາກະສັດໄດ້ລະທິ້ງພວກເຂົາທັງໝົດ ແລ້ວອາໄສປ່າເປັນທີ່ພຶ່ງ ເດີນໄປດ້ວຍຕີນຂອງພຣະອົງ ຊ້າໆ ທີລະກ້າວ।

Verse 36

तेपि सन्मंत्रिणस्तूर्णं पुत्रं तस्य सुसम्मतम् । राज्ये नियोजयासमासुर्नादवादित्रनिःस्वनैः

ບັນດາອຳມາດຜູ້ດີງາມເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຮີບຮ້ອນ ສະຖາປະນາພຣະລູກຊາຍຜູ້ໄດ້ຮັບການເຫັນດີຢ່າງດີຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຄອງລາຊະອານາຈັກ ທ່າມກາງສຽງດົນຕີແລະເຄື່ອງປະໂຄມກັງວານ।