Adhyaya 186

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भूय एव महाभाग वद माहात्म्यमुत्तमम् । अतिथेः कृत्यमस्माकं विस्तरेण च सूतज

ບັນດາ຤ິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຂໍຈົ່ງກ່າວອີກຄັ້ງເຖິງ ມາຫາດມະຍະ (ຄຸນຄ່າອັນສູງສຸດ) ນີ້. ແລະໂອ ບຸດແຫ່ງສູຕະ, ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ພວກເຮົາຢ່າງລະອຽດ ກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ອັນຄວນກະທຳຕໍ່ ອະຕິຖິ (ແຂກ)»។

Verse 2

सूत उवाच । शृण्वन्तु मुनयः सर्वे माहात्म्यमिदमुत्तमम् । येन संश्रुतमात्रेण नश्येत्पापं दिनोद्भवम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: «ຂໍໃຫ້ບັນດາມຸນີທັງປວງຟັງມາຫາດມະຍະອັນສູງສຸດນີ້; ເພີຍແຕ່ໄດ້ຍິນ ບາບທີ່ເກີດຂຶ້ນທຸກມື້ຈະຖືກທໍາລາຍ»។

Verse 3

यन्मया च श्रुतं पूर्वं सकाशात्स्वपितुः शुभम्

ແລະສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນ—ເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນປະໂຫຍດ—ຈາກພໍ່ຂອງຂ້ອຍເອງໃນທີ່ປະທັບນັ້ນ,

Verse 4

गृहस्थानां परो धर्मो नान्योऽस्त्यतिथिपूजनात् । अतिथेर्न च दोषोस्ति तस्यातिक्रमणेन च

ສໍາລັບຜູ້ຄອບຄົວ ທໍາອັນສູງສຸດບໍ່ມີອື່ນນອກຈາກການນະມັດສະການຕ້ອນຮັບແຂກ. ແຂກບໍ່ມີຜິດເລີຍ; ຜິດຢູ່ທີ່ຜູ້ລ່ວງເກີນໜ້າທີ່ຕໍ່ເຂົາ.

Verse 5

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते । स दत्त्वा दुष्कृतं तस्मै पुण्यमादाय गच्छति

ຖ້າແຂກຜູ້ໜຶ່ງ ຄວາມຫວັງແຕກສະລາຍ ແລ້ວຫັນກັບຈາກເຮືອນຂອງໃຜຄົນໜຶ່ງ, ເຂົາຈະຈາກໄປໂດຍມອບອະກຸສົນຂອງຕົນໃຫ້ເຈົ້າເຮືອນ ແລະນໍາເອົາບຸນຂອງເຈົ້າເຮືອນໄປ.

Verse 6

सत्यं शौचं तपोऽधीतं दत्तमिष्टं शतं समाः । तस्य सर्वमिदं नष्टमतिथिं यो न पूजयेत्

ຄວາມສັດຈິງ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ຕະປະ, ການສຶກສາພຣະຄໍາ, ການໃຫ້ທານ, ການບູຊາຍັດ—ແມ່ນແຕ່ປະພຶດຢ່າງນີ້ຮ້ອຍປີ—ທັງໝົດນັ້ນຈະສູນເສຍສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ນະມັດສະການແຂກ.

Verse 7

दूरादतिथयो यस्य गृहमायांति निर्वृताः । स गृहस्थ इति प्रोक्तः शेषाश्च गृहरक्षिणः

ຜູ້ໃດທີ່ເຮືອນຂອງຕົນ ມີແຂກມາດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແມ່ນແມ່ນມາແຕ່ໄກ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຄົນຄອບຄົວ» ຢ່າງແທ້; ຄົນອື່ນໆເປັນແຕ່ຜູ້ຮັກສາເຮືອນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 8

न पुराकृतपुण्यानां नराणामिह भूतले । त्रीनेतान्प्रतिहन्यंते श्राद्धं दानं शुभा गिरः

ໃນໂລກນີ້ ສໍາລັບມະນຸດຜູ້ບໍ່ໄດ້ສະສົມບຸນໃນອະດີດ ສາມຢ່າງນີ້ຖືກຂັດຂວາງ: ພິທີສຣາດທະ (ບູຊາບັນພະບຸລຸດ), ທານ (ການໃຫ້), ແລະຖ້ອຍຄໍາມົງຄຸນ (ຄໍາອວຍພອນ)។

Verse 9

तुष्टेऽतिथौ गृहस्थस्य तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः । विमुखे विमुखाः सर्वा भवंति च न संशयः

ເມື່ອແຂກຂອງຄົນຄອບຄົວພໍໃຈ ທວງເທວະທັງປວງກໍພໍໃຈ. ເມື່ອແຂກຫັນໜ້າໄປດ້ວຍຄວາມບໍ່ພໍໃຈ ເທວະທັງປວງກໍຫັນໜ້າໄປເຊັ່ນກັນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ।

Verse 10

तस्मात्तोषयितव्यश्च गृहस्थेन सदाऽतिथिः । अप्यात्मनः प्रदानेन यदीच्छेत्पुण्यमात्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຄອບຄົວພຶງພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ແຂກພໍໃຈເສມອ. ແມ່ນແຕ່ຈະຕ້ອງໃຫ້ຈາກສ່ວນຂອງຕົນເອງ ຖ້າປາດຖະນາບຸນກຸສົນແກ່ຕົນ।

Verse 11

त्रिविधस्त्वतिथिः प्रोक्तो गृहस्थानां द्विजोत्तमाः । तस्याहं वच्मि वः कालं शृणुध्वं सुसमाहिताः

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ແຂກສໍາລັບຄົນຄອບຄົວ ຖືກກ່າວວ່າມີສາມປະເພດ. ຂ້ອຍຈະບອກເວລາອັນຄວນຂອງພວກເຂົາໃຫ້ທ່ານ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ।

Verse 12

श्राद्धीयो वैश्वदेवीयः सूर्योढश्च तृतीयकः । ये चान्ये भोजनार्थीयास्ते सामान्याः प्रकीर्तिता

ແຂກຫຼັກສາມປະເພດຄື: ແຂກສຣາດທະ (śrāddha), ແຂກໄວສະວະເດວະ (vaiśvadeva), ແລະປະເພດທີສາມ ແຂກສູຣະໂຢດະ (sūryoḍha). ຜູ້ອື່ນທີ່ມາເພື່ອຂໍອາຫານຢ່າງດຽວ ຖືກເອີ້ນວ່າ ທົ່ວໄປ.

Verse 13

सांकल्पे विहिते श्राद्धे पितॄणां भोजनोद्भवे । समागच्छति यः काले तस्मिञ्छ्राद्धीय एव सः

ເມື່ອໄດ້ຕັ້ງສັງກັນປະ (saṅkalpa) ແລະປະກອບພິທີສຣາດທະ ເພື່ອຖວາຍອາຫານແກ່ປິຕຣະ (Pitṛs) ຜູ້ໃດມາຮອດໃນເວລານັ້ນ ຈົ່ງນັບວ່າເປັນແຂກສຣາດທະ.

Verse 14

दूराध्वानं पथि श्रांतं वैश्वदेवांत आगतम् । अतिथिं तं विजानीयान्नातिथिः पूर्वमागतः

ຜູ້ໃດເດີນທາງໄກ ເມື່ອຍລ້າຕາມທາງ ແລະມາຮອດຫຼັງພິທີໄວສະວະເດວະ (vaiśvadeva) ຈົ່ງຮູ້ວ່າເປັນແຂກແທ້. ຜູ້ທີ່ມາກ່ອນ ບໍ່ນັບເປັນ atithi ໃນນັຍນີ້.

Verse 15

प्रियो वा यदि वा द्वेष्यो मूर्खः पंडित एव वा । वैश्वदेवे तु संप्राप्तः सोऽतिथिः स्वर्गसंक्रमः

ຈະເປັນຄົນຮັກຫຼືຄົນຊັງ, ໂງ່ຫຼືຮູ້ທັນ—ຖ້າມາຮອດໃນເວລາໄວສະວະເດວະ (vaiśvadeva) ຜູ້ນັ້ນແມ່ນແຂກ. ການຮັບໃຊ້ເຂົາເປັນທາງຜ່ານໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 16

न पृच्छेद्गोत्रचरणं न स्थानं वेदमेव च । दृष्ट्वा यज्ञोपवीतं च भोजयेत्तं प्रभक्तितः

ຢ່າຖາມເລື່ອງໂຄດຣະ (gotra) ແລະຈະຣະນະ (carana) ຢ່າຖາມຖິ່ນທີ່ຢູ່ ຫຼືແມ່ນແຕ່ວ່າຖືວະເດະໃດ. ເມື່ອເຫັນສາຍຍັດຍະໂນປະວີຕະ (yajñopavīta) ກໍຈົ່ງຖວາຍອາຫານດ້ວຍພັກຕິອັນຈິງໃຈ.

Verse 17

श्राद्धे वा वैश्वदेवे वा यद्यागच्छति नातिथिः । घृताहुतिं ततो दद्यात्तन्नाम्ना च हविर्भुजि

ຖ້າໃນພິທີ ສຣາດທະ ຫຼື ໄວສະວະເດວະ ບໍ່ມີແຂກມາ ຄວນຖວາຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ລົງໃນໄຟ ພ້ອມເອີ້ນຊື່ແຂກນັ້ນ ໃຫ້ອັກນິ ຜູ້ກິນຮະວິສ ຮັບໄດ້।

Verse 18

अशक्त्या भोज्यदानस्य देयं भक्त्या ततः परम् । तस्यान्नमपि तु स्तोकं येन तुष्टिं प्रगच्छति

ຖ້າບໍ່ມີກຳລັງຈະໃຫ້ອາຫານເຕັມມື້ ກໍຄວນໃຫ້ດ້ວຍສັດທາເປັນຢ່າງຍິ່ງ; ຢ່າງນ້ອຍໃຫ້ອາຫານເພີຍນ້ອຍ ເພື່ອໃຫ້ແຂກໄດ້ຄວາມພໍໃຈ।

Verse 19

तथान्यश्च तृतीयस्तु सूर्योढोऽतिथिरुच्यते । कृते तु भोजने यस्तु रात्रौ वा चाधिगच्छति । तस्य शक्त्या प्रदातव्यं सस्यं च गृहमेधिना

ແຂກອີກປະເພດໜຶ່ງ ຄືແຂກປະເພດທີສາມ ເອີ້ນວ່າ “ແຂກຍາມຕາເວັນຕົກ”; ແມ່ນຜູ້ມາເຖິງເວລາຕາເວັນຕົກ ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງກາງຄືນ ຫຼັງຈາກຈັດອາຫານໃນເຮືອນແລ້ວ. ຕໍ່ແຂກນັ້ນ ເຈົ້າເຮືອນຄວນໃຫ້ຕາມກຳລັງ ເຂົ້າເກັບແລະເຄື່ອງກິນຢູ່.

Verse 21

तृणानि भूमिरुदकं वाक्चतुर्थी च सूनृता । एतान्यपि सतां गेहे नोच्छिद्यंते कदाचन

ຫຍ້າເພື່ອນັ່ງ, ພື້ນດິນເປັນທີ່ນັ່ງ, ນ້ຳ, ແລະປະການທີສີ່ຄືຄຳເວົ້າອ່ອນໂຍນແລະຈິງໃຈ—ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຄີຍຂາດໃນເຮືອນຂອງຜູ້ດີງາມເລີຍ।

Verse 22

स्वागतेनाग्नयस्तृप्तिं गृहस्थस्य प्रयांति च । आसनेन व्रजेत्तुष्टिं स्वयंभूः प्रपितामहः

ດ້ວຍການຕ້ອນຮັບຢ່າງເຄົາລົບ ໄຟສັກສິດທັງຫຼາຍຂອງເຈົ້າເຮືອນຍ່ອມພໍໃຈ; ແລະດ້ວຍການຖວາຍອາສນະ ພຣະພຣະມາ ຜູ້ເກີດດ້ວຍຕົນເອງ ປູ່ຜູ້ໃຫຍ່ ຍ່ອມຈາກໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ।

Verse 23

अर्घेण शंभुः पाद्येन सर्वे देवाः सवासवाः । भोज्यदानेन विष्णुः स्यात्सर्वदेवमयोऽतिथिः

ດ້ວຍການຖວາຍອັຣຄະຍະ ຈຶ່ງນົບນ້ອມພຣະສັມພູ; ດ້ວຍນ້ຳລ້າງຕີນ ຈຶ່ງນົບນ້ອມເທວະທັງປວງພ້ອມພຣະອິນທຣາ; ແລະດ້ວຍການໃຫ້ອາຫານ ຈຶ່ງນົບນ້ອມພຣະວິສນຸ—ເພາະແຂກເປັນຮູບແທນເທວະທັງປວງ।

Verse 24

तस्मात्पूज्यः सदा विप्रा भोजनीयो विशेषतः । नामाप्युच्चार्य भोज्योऽन्यो ब्राह्मणो गृहमेधिना

ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມບູຊາເສມອ; ແລະໂດຍພິເສດຄວນໄດ້ຮັບການເຊີນຮັບປະທານອາຫານ. ແມ່ນແຕ່ເອີ້ນຕາມຊື່ ເຈົ້າເຮືອນກໍຄວນໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນອື່ນອີກດ້ວຍ।

Verse 186

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽतिथिमाहात्म्यवर्णनंनाम षडशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ» ສັງຫິຕາ ໘໑,໐໐໐ ຄາຖາ, ໃນພາກທີ ໖ ຄື «ນາຄະຣະຂັນດະ», ໃນມາຫາຕມະຍະແຫ່ງເຂດສັກສິດ «ເກສະວະ-ກະເສຕຣະ» ຂອງສຣີຫາດ, ຈົບບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງແຂກ» ເປັນອັດທະຍາຍ ໑໘໖।