Adhyaya 14

Verse 1

। सूत उवाच । यदन्यत्तत्र सञ्जातमाश्चर्यं द्विजसत्तमाः । तदहं कीर्तयिष्यामि रहस्यं हृदि संस्थितम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ອັນມະຫັດສະຈັນອື່ນໆທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວປະກາດບັດນີ້—ເປັນຄວາມລັບທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າມາດົນນານ।

Verse 2

चमत्कारपुरे कश्चिद्वैश्यजातिसमुद्भवः । बभूव पुरुषो मूको दरिद्रेण समन्वितः

ໃນເມືອງຈະມັດກາຣະປຸຣະ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງ ເກີດຈາກຊົນຊັ້ນໄວຊະຍະ; ເປັນຄົນໃບ້ ແລະຖືກພາລະໂດຍຄວາມທຸກຍາກ.

Verse 3

यो दौःस्थ्यात्सर्वलोकानां करोति पशुरक्षणम् । कुटुम्बभरणार्थाय संतुष्टो येनकेनचित्

ເນື່ອງຈາກຄວາມທຸກຍາກ ລາວຈຶ່ງຮັບໃຊ້ຜູ້ຄົນ ໂດຍການຄຸ້ມຄອງຝູງງົວ; ແລະເພື່ອຫຼ້ຽງຄອບຄົວ ລາວພໍໃຈກັບສິ່ງນ້ອຍນິດທີ່ໄດ້ມາ.

Verse 4

कदाचिद्रक्षतस्तस्य पशूंस्तान्वनभूमिषु । पशुरेको विनिष्क्रांतः स्वयूथात्तृणलोभतः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງຄຸ້ມຄອງສັດເຫຼົ່ານັ້ນໃນປ່າດົງ ສັດຕົວໜຶ່ງໄດ້ຫຼຸດອອກຈາກຝູງຂອງຕົນ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບຢາກຫຍ້າ.

Verse 5

कृष्ण पक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे द्विजोत्तमाः । न तदा लक्षितस्तेन गच्छमानो यदृच्छया

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ໃນເດືອນໄຈຕຣະ ວັນທີ 14 ຂອງຂ້າງແຮມ, ສັດນັ້ນໄດ້ເດີນຫຼົງໄປໂດຍບັງເອີນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ລາວບໍ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນ.

Verse 6

अथ यावद्गृहं प्राप्तः स मूकः पशुपालकः । तावत्तस्य च गोः स्वामी भर्त्सयन्समुपागतः

ແລ້ວເມື່ອຄົນເລີ້ຍງງົວຜູ້ໃບ້ນັ້ນ ເຖິງເຮືອນແລ້ວ ເຈົ້າຂອງງົວກໍມາຮອດ ພ້ອມກັບການດ່າວ່າຕໍ່ວ່າເຂົາ।

Verse 7

किं पाप न समायातः पशुरेकोऽद्य नो यथा । नूनं त्वया हतः सोऽपि विक्रीतोऽपिहितोऽथवा । तस्मा दानय मे क्षिप्रं निराहारोऽपि गां त्वरात्

“ເຈົ້າຄົນບາບ! ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ສັດຂອງຂ້ອຍບໍ່ກັບມາແມ່ນແຕ່ໂຕດຽວ? ແນ່ນອນເຈົ້າຄົນນີ້ຄົງຂ້າມັນ ຫຼືຂາຍມັນ ຫຼືຊ່ອນມັນໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ງົວແກ່ຂ້ອຍໂດຍໄວ—ຈະອົດອາຫານຢູ່ກໍຕາມ ຈົ່ງຮີບ!”

Verse 8

तच्छ्रुत्वा भयसंत्रस्तः स मूकः पशुपालकः । निष्क्रांतो यष्टिमादाय निराहारोऽपि मन्दिरात्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ຄົນເລີ້ຍງງົວຜູ້ໃບ້ກໍຕົກໃຈຢ່າງຫນັກ ແລ້ວອອກຈາກເຮືອນ ຖືໄມ້ຄ້ອນ—ແມ່ນແຕ່ບໍ່ທັນກິນອາຫານກໍຕາມ।

Verse 9

ततोऽरण्यं समासाद्य वीक्षांचक्रे समंततः । सूक्ष्मदृष्ट्या स दुर्गाणि गहनानि वनानि च

ຕໍ່ມາເມື່ອເຖິງປ່າ ລາວກໍສອກຫາຮອບດ້ານ ດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ກວດເບິ່ງທັງທາງຜ່ານອັນລໍາບາກ ແລະປ່າດົງຫນາແນ່ນ।

Verse 10

अथ तेन क्वचिद्दृष्टं पदं तस्य पशोः स्फुटम् । अटव्यां भ्रममाणेन परिज्ञातं च कृत्स्नशः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ຢູ່ບ່ອນໜຶ່ງ ລາວເຫັນຮອຍຕີນຂອງສັດນັ້ນຢ່າງຊັດເຈນ; ແລະໃນຂະນະທີ່ລ່ອງລອຍໃນປ່າ ລາວກໍເຂົ້າໃຈເສັ້ນທາງຮອຍນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ।

Verse 11

ततश्च तत्पदान्वेषी स जगाम वनाद्वनम् । चमत्कारपुरस्यास्य समंताद्द्विजसत्त माः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ສືບຫາຮອຍຕີນນັ້ນ ແລະໄປຈາກປ່າໜຶ່ງສູ່ອີກປ່າໜຶ່ງ ອ້ອມຮອບ “ຈະມັດກາຣະປຸຣະ” ທຸກດ້ານ, ໂອ ດວິຊະສັດຕະມະ।

Verse 12

एवं प्रदक्षिणा तस्य जाता पशुदिदृक्षया । स्थानस्य चैव निर्वेशे पशोश्चापिद्विजोत्तमाः

ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະເຫັນ(ກູ້ຄືນ)ສັດນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ເຮັດປະທັກສິນາ ເສມືອນການອ້ອມວຽນ ກຳນົດຂອບເຂດທັງໝົດຂອງສະຖານທີ່ ແລະທີ່ຢູ່ຂອງສັດນັ້ນດ້ວຍ, ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ।

Verse 13

प्रदक्षिणावसाने च पशुर्लब्धो हि तेन सः । निशांतेऽथ गृहं नीत्वा स्वामिने विनिवेदितः

ແລະເມື່ອການອ້ອມວຽນສິ້ນສຸດ ລາວກໍໄດ້ພົບສັດນັ້ນແທ້ໆ। ຕໍ່ມາ ໃນຍາມທ້າຍຄືນ ລາວນຳມັນກັບເຮືອນ ແລະນຳໄປຖວາຍຄືນແກ່ເຈົ້າຂອງມັນ।

Verse 14

चैत्रे पुण्यतमे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । क्षेत्रे पुण्यतमे देवास्तीर्थान्या यांति सर्वशः

ໃນເດືອນໄຈຕຣະອັນມີບຸນຍິ່ງ ໃນຄື່ງເດືອນມືດ (ກຣິສນະປັກສະ) ວັນທີ 14 ໃນກະເສດຕຣະອັນສັກສິດຍິ່ງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍຈາກທຸກທິດ ພາກັນມາຫາຕີຣຖະທັງປວງ।

Verse 15

एवमज्ञानभावेन कृता ताभ्यां प्रदक्षिणा । पशुपालपशुभ्यां वै सुपुण्ये तत्र वासरे

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໂດຍຄວາມບໍ່ຮູ້ຕົວ ຄົນລ້ຽງສັດແລະສັດນັ້ນ ກໍໄດ້ເຮັດປະທັກສິນານັ້ນແທ້ໆ ໃນວັນອັນມີບຸນຍິ່ງນັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 16

निराहारस्य मूकस्य साहारस्य पशोस्तथा

—ກ່ຽວກັບຜູ້ງຽບທີ່ອົດອາຫານ ແລະທັງກ່ຽວກັບສັດທີ່ໄດ້ຮັບອາຫານ—

Verse 17

विना स्नानेन भक्षाच्च दैवाद्द्विजवरोत्तमाः । ततः काले व्यतिक्रांते कियन्मात्रे स्वकर्मतः । उभौ पंचत्वमापन्नौ पृथक्त्वेनायुषः क्षये

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ໂດຍຊະຕາກຳ ບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳ ແລະບໍ່ໄດ້ກິນ; ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປພອດສົມຄວນ ຕາມກຳຂອງຕົນ, ທັງສອງກໍເຖິງ «ປັນຈະຕະວະ» ຄືຄວາມຕາຍ ແຍກກັນ ເມື່ອອາຍຸຂາດສິ້ນ.

Verse 18

ततश्च पशुपालस्तु दशार्णाधिपतेः सुतः । संजातस्तत्प्रभावेन पूर्वजातिमनुस्मरन्

ຕໍ່ມາ ຜູ້ເລີ້ຍງສັດນັ້ນ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຕີຣຖະ/ພິທີນັ້ນ ໄດ້ເກີດເປັນບຸດຂອງຜູ້ປົກຄອງແດສາຣະນະ ແລະລະລຶກຊາດກ່ອນໄດ້.

Verse 20

अथागत्य स राजेंद्रस्तेनैव सह मंत्रिणा । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम्

ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາເຈົ້ານັ້ນ ມາຮອດທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບມົນຕຣີຄົນເດີມ; ໃນວັນຈະຕຸຣະດັດສີ ແຫ່ງຄຣິດສະນະປັກສະ ກໍໄດ້ເຮັດປະທັກສິນາ ຢູ່ເບື້ອງໜ້າພຣະອົງ/ສະຖານສັກສິດນັ້ນ.

Verse 21

चक्रे संवत्सरस्यांते श्रद्धया परया युतः । निराहारश्च मौनेन पदातिर्द्विजसत्तमाः

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ໃນທ້າຍປີ ລາວໄດ້ປະກອບພິທີນັ້ນດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ—ອົດອາຫານ, ຮັກສາຄວາມງຽບ (ເມົານະ), ແລະເດີນທາງດ້ວຍຕີນ.

Verse 22

एकदा तत्र चाऽयाता मुनयः शंसितव्रताः । तीर्थे पापहरे पुण्ये विश्वामित्रसमुद्भवे

ຄັ້ງໜຶ່ງ ບັນດາມຸນີຜູ້ມີວຣະຕະອັນຖືກສັນລະເສີນ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ—ຍັງຕີຣຖະອັນສັກສິດ ຜູ້ລ້າງບາບ ເກີດຈາກວິສວາມິດຣະ.

Verse 23

याज्ञवल्क्यो भरद्वाजः शुनःशेपोऽथ गालवः । देवलो भागुरिर्धौम्यः कश्य पश्च्यवनो भृगुः

ຍາຊະຍະວັລກະຍະ, ພະຣະດວາຊະ, ຊຸນະເຊປະ, ແລະ ກາລະວະ; ເດວະລະ, ພາກຸຣິ, ດໍາມະຍະ, ກັດຍະປະ, ຈະຍະວະນະ, ແລະ ພຣຶກຸ—ມຸນີເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 24

तथान्ये शंसिताऽत्मानो ब्रह्मचर्यपरायणाः । तीर्थयात्राप्रसंगेन तस्मिन्क्षेत्रे समागताः

ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ ຄົນອື່ນໆຜູ້ຝຶກຝົນຕົນ ຖືກສັນລະເສີນໃນຈັນຍາບັນ ແລະ ອຸທິດໃຈແກ່ພຣະຫມະຈັນຍະ ໄດ້ມາຮວມກັນໃນກະເສດອັນສັກສິດນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍການເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະ.

Verse 25

तान्दृष्ट्वा स महीपालः प्रणिपत्य कृतांजलिः । यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं पूजयामास भक्तितः

ເມື່ອເຫັນພວກທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ ພະຣາຊາຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນ ໄດ້ກົ້ມກາບດ້ວຍຝາມືປະນົມ ແລະ ບູຊາດ້ວຍສັດທາ ຕາມລໍາດັບອາວຸໂສ ແລະ ຕາມຄຸນຄ່າອັນປະເສີດ.

Verse 26

ततस्तेषां स मध्ये च संनिविष्टो महीपतिः । तथागतः स भूपालः सर्वै स्तैश्चाभिनंदितः

ຈາກນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ນັ່ງຢູ່ກາງພວກທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ; ແລະ ເມື່ອພະອົງເຂົ້າມາຢູ່ທ່າມກາງແລ້ວ ບັນດາທ່ານທັງປວງກໍໄດ້ຕ້ອນຮັບ ແລະ ສັນລະເສີນພະອົງ.

Verse 27

ततश्चक्रुः कथा दिव्या मुनयस्ते महीपतेः । पुरतो मुनिमुख्यानां चरितानि महात्मनाम्

ແລ້ວບັນດາມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ກ່າວເລື່ອງລາວອັນສັກສິດແກ່ພະມະຫາກະສັດ—ເປັນປະຫວັດແລະການກະທຳຂອງມະຫາວິນຍານ ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າໃນຫມູ່ມຸນີ.

Verse 28

राजर्षीणां पुराणानां धर्मशास्त्रसमुद्भवाः । आनंदं तस्य राजर्षेर्जनयंतो द्विजोत्तमाः

ບັນດາດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ອາໄສປຸຣານະ ແລະ ທັມມະສາດຣະ ອັນກ່ຽວກັບຣາຊະຣິຊີ ເຮັດໃຫ້ຣາຊະຣິຊີນັ້ນເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີ ດ້ວຍຄຳສອນອັນຖືກທຳ.

Verse 29

अथ क्वाऽपि कथांते स पार्थिवस्तैर्महर्षिभिः । पृष्टः कौतूहलाविष्टैर्दत्त्वा श्रौतीस्तदाशिषः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອການສົນທະນາສິ້ນສຸດລົງໃນບາງຄາວ ພະມະຫາກະສັດ—ຫຼັງຈາກຖວາຍພອນຕາມຂະບວນວິທີແຫ່ງເວດ—ຖືກມະຫາຣິຊີທັງຫຼາຍຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສົນໃຈ ຖາມໄຖ່.

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वर्षेवर्षे महीपाल त्वमत्राऽगत्य यत्नतः । करोषि मंत्रिणा सार्धं पुरस्याऽस्य प्रदक्षिणाम्

ຣິຊີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ທຸກໆປີ ພະອົງມາທີ່ນີ້ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ແລະພ້ອມກັບມົນຕຣີຂອງພະອົງ ກໍເຮັດການປະທັກສິນາ (ວຽນຂວາ) ຮອບເມືອງນີ້.”

Verse 31

अस्मिन्क्षेत्रे सुतीर्थानि संति पार्थिवसत्तम । तथाऽन्यानि प्रसिद्धानि देवतायतनानि च

“ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ໃນເຂດສັກສິດນີ້ມີຕີຣຖະອັນດີເລີດຫຼາຍ; ແລະຍັງມີສະຖານບູຊາທີ່ມີຊື່ສຽງອື່ນໆ—ເປັນວິຫານອັນເປັນທີ່ສະຖິດຂອງເທວະດາ.”

Verse 32

आदरस्तेषु वै राजन्नास्ति स्वल्पो ऽपि कर्हिचित् । एतन्नः कौतुकं जातं न चेद्गुह्यं प्रकीर्तय

ໂອ ພະຣາຊາ! ຄວາມເຄົາລົບບູຊາຂອງພະອົງຕໍ່ພວກເຂົາ ບໍ່ເຄີຍຫຼຸດລົງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ນີ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຢາກຮູ້—ຖ້າບໍ່ແມ່ນຄວາມລັບ ຂໍໃຫ້ພະອົງກ່າວໃຫ້ຟັງ.

Verse 33

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विनयाऽवनतः स्थितः । स प्रोवाच वचो भूपः किंचिद्व्रीडासमन्वितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຟັງຄໍາຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ພະຣາຊາຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ກົ້ມສະຫງົບດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ; ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕອບ ດ້ວຍຄວາມອາຍເບົາໆ.

Verse 34

यत्पृष्टोऽस्मि द्विजश्रेष्ठा युष्माभिः सांप्रतं मम । तद्गुह्यं न मयाऽख्यातं कस्यचिद्धरणीतले

«ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເພິ່ງຖາມຂ້ອຍນີ້—ເປັນຄວາມລັບທີ່ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຜີຍແກ່ໃຜໃນແຜ່ນດິນ»।

Verse 35

तथाऽपि हि प्रकर्तव्यं युष्माकं सत्यमेव हि । अपि गुह्यतमं चेत्स्याच्छृण्वंतु मुनिसत्तमाः

«ແມ່ນແທ້ ແຕ່ກໍຄວນປະຕິບັດຕາມຄໍາຂໍຂອງພວກທ່ານ ເພາະເປັນຄວາມຈິງແລະຖືກຄວນ. ແມ່ນແຕ່ຈະເປັນຄວາມລັບຍິ່ງສຸດ ຂໍໃຫ້ມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍຈົ່ງຟັງ»।

Verse 36

सूत उवाच । ततः स कथयामास पूर्वजातिसमुद्भवम् । वृत्तांतं तन्मुनींद्राणां तेषां ब्राह्मणसत्तमाः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ເລົ່າ, ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ, ເລື່ອງລາວທີ່ເກີດຈາກຊາດກ່ອນ—ເຫດການທັງມວນກ່ຽວກັບມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 37

यथा नष्टः पशुस्तस्य कृता यद्वदवेक्षणा । यथा प्रदक्षिणा जाता चमत्कारपुरस्य तु

ສັດພາຫະນະທີ່ຫາຍໄປຂອງລາວ ໄດ້ຖືກພົບຄືນແນວໃດ, ແລະການຄົ້ນຫາໄດ້ດຳເນີນແນວໃດ; ພ້ອມທັງການປະທັກສິນາ (ເດີນວຽນບູຊາ) ຮອບເມືອງ ຈະມັດກາຣະປຸຣະ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ।

Verse 38

जातिस्मृतिर्यथा जाता प्राक्तनी तत्प्रभावतः । राज्यप्राप्तिर्विभूतिश्च तथेष्टाप्तिः पदेपदे

ດ້ວຍອຳນາດຂອງສິ່ງນັ້ນ ຄວາມລະລຶກຊາດກ່ອນ (ຊາຕິສະມຣິຕິ) ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ; ການໄດ້ຮັບລາຊະອຳນາດ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ; ແລະຜົນທີ່ປາຖະໜາ ກໍມາຮອດທຸກກ້າວແນວໃດ।

Verse 39

तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे प्रहृष्टाः पृथिवीपतेः । आशीर्वादान्बहून्दत्त्वा साधुसाध्विति चाऽब्रुवन्

ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງນັ້ນ ບັນດາມຸນີທັງປວງກໍປິຕິຍິນດີເພື່ອພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຖະພີ; ພວກເຂົາໃຫ້ພອນຫຼາຍປະການ ແລະກ່າວວ່າ “ສາທຸ! ສາທຸ!”

Verse 40

समुत्थाय ततश्चक्रुः पुरस्तस्याः प्रदक्षिणाम् । यथोक्तविधिना सर्वे श्रद्धया परया युताः

ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນ ແລະທຸກຄົນໄດ້ປະທັກສິນາຢູ່ຕໍ່ໜ້ານາງ ຕາມພິທີທີ່ກ່າວໄວ້; ທຸກຄົນປະກອບດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ।

Verse 41

गताश्च परमां सिद्धिं तत्प्रभावात्सुदुर्लभाम् । जपयज्ञप्रदानैर्या तीर्थसेवादिकैरपि

ແລະດ້ວຍອຳນາດຂອງສິ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ ທີ່ຫາໄດ້ຍາກຍິ່ງ—ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຊະປະ, ຍັດຍະ, ການໃຫ້ທານ ຫຼືການຮັບໃຊ້ຕີຣະຖະ ແລະກິດບູຊາອື່ນໆ ກໍຍັງຍາກຈະໄດ້ຮັບ।

Verse 42

सोऽपि राजा स मन्त्री च जातौ वैमानिकौ सुरौ । अद्याऽपि तौ हि दृश्येते तारारूपौ नभस्तले

ກະສັດນັ້ນ ແລະ ມະນະຕີຂອງພຣະອົງ ໄດ້ເກີດໃໝ່ເປັນເທວະດາສະຫວັນ ຜູ້ເດີນທາງໃນລົດອາກາດ; ຈົນທຸກມື້ນີ້ ຍັງເຫັນຢູ່ເທິງຟ້າ ເປັນຮູບດາວ।