
मण्डल 10
The Closing Collection
मंडल १० हे ऋग्वेदातील सर्वात उशिरचे व सर्वाधिक व्यापक असे पुस्तक आहे. यातली सूक्ते यज्ञीय स्तुतीपासून थेट तात्त्विक व सामाजिक चिंतनापर्यंत विस्तारतात. नासदीय सूक्तासारखे मूलभूत सृष्टिविषयक व अनुमानप्रधान (speculative) ग्रंथभाग येथे आढळतात; तसेच अंत्येष्टीसारख्या जीवन-संस्कारांशी निगडित सूक्ते, संरक्षण व विजयासाठीच्या प्रार्थनाही आहेत. अनुवाकांतील प्रमुख विषय मंत्र (ब्रह्मन्) याला अंतर्मुख, रुद्रसदृश शक्ती म्हणून अधोरेखित करतात—प्रेरित वाणीच्या माध्यमातून ऋत/व्यवस्था पुनर्स्थापित करणारी—आणि त्यास पूरक अशी ...
Sukta 10.1
ऋग्वेद १०.१ हा दहाव्या मंडळाचा आरंभ अग्नीच्या आवाहनाने करतो—अंधारातून प्रथम तेजस्वी उदय होणारा, उषःकाळांच्या पुढे उभा राहून सर्व निवासस्थाने प्रकाशाने भरून टाकणारा. या सूक्तात अग्नीच्या अनेक रूपांची स्तुती आहे—आहुत्यांमुळे सतत नवनवीन होणारा—आणि त्याला मानवकुलांचा होतृ म्हणून प्रतिष्ठित केले आहे; तो प्रार्थना वहातो आणि देवांना यज्ञाकडे आणतो.
Sukta 10.2
हे सूक्त अগ্নीला सर्वात तरुण व सर्वाधिक समर्थ होतृ म्हणून आवाहन करते. तो ऋतु (योग्य ऋतू/वेळ) जाणणारा असून यज्ञात देवतांना त्यांच्या योग्य क्रमात नीट “स्थापित” करू शकतो. अগ্নीने देवतांचे पोषण करावे, दैवी विधींतील मानवांकडून झालेल्या चुकांची दुरुस्ती करावी, आणि उपासकांच्या अंतःकरणात प्रज्वलित व्हावे अशी प्रार्थना आहे. पितृयाणाचा मार्गही जाणून तो विधीला तेजस्वी यशाकडे मार्गदर्शन करो, अशीही विनंती आहे.
Sukta 10.3
हे लघु अग्निसूक्त अग्निदेवाला उग्र तरीही मंगल, विवेकशील शक्ती म्हणून दर्शवते. त्याची विशाल प्रभा अंधार दूर करून यजमानाला स्पष्टतेच्या “उषःकाल”ाकडे नेते. अग्नीला स्नेही सोबती म्हणून प्रज्वलित करून, सुयोजित अश्वांसह त्वरेने यावे, यज्ञासनावर विराजमान व्हावे आणि द्यावा‑पृथ्वी यांच्या मध्ये हविर्भाग व संकल्प वाहून न्यावा, अशी प्रार्थना करते.
Sukta 10.4
हे सूक्त अग्नीची प्राचीन राजा व गृहस्वामी म्हणून स्तुती करते. तो यजमानासाठी आश्रय ठरतो—ओसाड भूमीत जीवन देणाऱ्या झऱ्यासारखा. अग्नीचा गुप्त असूनही सतत कार्यरत असा स्वभाव येथे विस्मयाने वर्णिला आहे: तो लपून पडलेला असतो, आणि मग उडी घेऊन पुढे येत आहुतीचा “रस” चाखतो. कुटुंब, संतती, तसेच देहाची अखंडता आणि जीवनमार्ग यांचे रक्षण करावे अशी त्याच्याकडे याचना केली आहे. एकूणच हे यशस्वी यज्ञासाठीचे आवाहन आणि समृद्धी व वंशपरंपरेची सातत्यता सुरक्षित राहावी यासाठीची प्रार्थना आहे.
Sukta 10.5
हे गूढार्थपूर्ण सूक्त एका एकमेव लपलेल्या विश्वतत्त्वाचे चिंतन करते—जे अग्नी–सूर्य म्हणून, अंतःअग्नी व सौर द्रष्टा म्हणून अनुभवलं जातं. ते “समुद्रा”प्रमाणे समृद्धी धारण करतं आणि जीवनाच्या झऱ्यात ठेवलेला गुप्त मार्ग उघड करतं. सूक्त दडलेल्या पोषणाचे, ऋत (सत्य-व्यवस्था) यांच्या पथांचे, आणि अदितीच्या विशालतेत सत्त्व व असत्त्व यांच्या सृष्टीमूल आलिंगनाचे रूपकांतून पुढे सरकतं; आणि अखेरीस ऋताचा प्रथमजन्मा अग्नी—बल व वैभव या दोहोंचा स्रोत—म्हणून प्रकट होतो.
Sukta 10.6
या सूक्तात अग्नीचे स्तवन तेजस्वी, सर्वत्र प्रकाश पसरविणाऱ्या उपस्थितीप्रमाणे केले आहे; तो गायकाला आश्रय देतो आणि अर्पण प्रभावी करतो असे सांगितले आहे. स्तोत्रांनी प्रसन्न होणारा वेगवान दूत म्हणून अग्नी देवांना यज्ञाकडे ओढतो आणि स्वतःच पहिला ‘हव्य’—आदिम अर्पण—ठरतो असे वर्णन आहे. मंत्रांमध्ये अग्नीची महानता, त्याचे प्राचीन किरण, तसेच आद्य दैवी ऊर्जांना जागृत करून वाढविण्यातील त्याची भूमिका अधोरेखित केली आहे.
Sukta 10.7
हे लहानसे अग्नी-सूक्त स्वस्ति (कल्याण) यासाठी आकाश व पृथ्वी—दोन्हीकडून प्रार्थना करते. यज्ञास योग्य आणि धर्ममार्गी जीवनास अनुरूप असे “सार्वत्रिक जीवन” (विश्वायुस्) अग्नीने स्थापन करावे अशी विनंती आहे. घरात अग्नीच्या संरक्षणाखाली तीक्ष्ण, विजयदायी धि (अंतर्दृष्टी/बुद्धी) प्राप्त व्हावी अशी याचना करते. शेवटी, सन्मार्गावर अग्नी सहाय्यक, रक्षक, प्राणदाता आणि देहाचे रक्षण करणारा ठरो अशी प्रार्थना करते.
Sukta 10.8
हे सूक्त अग्नीची विश्वशक्ती म्हणून स्तुती करते—त्याचा ध्वजासारखा प्रकाश स्वर्ग व पृथ्वी यांच्या मध्ये पावले टाकतो; तो जलांमध्ये वाढतो आणि ऋत (विश्वनियम/सत्यक्रम) याचे रक्षण करतो. यात अग्नीची अनेक रूपे उलगडली आहेत—द्रष्टा-प्रकाश, नियमधर्म धारण करणारा वरुणासारखा अधिष्ठाता, अपां नपात, आणि हविर्भाग देवांकडे पोहोचविणारा दूत. तसेच, इंद्राने विश्वरूपावर मिळविलेल्या विजयाची पौराणिक घटना स्मरून, गर्वावर सुव्यवस्थित शक्तीचा विजय अधोरेखित केला आहे.
Sukta 10.9
ऋग्वेद १०.९ हे जलदेवता ‘आपः’ यांना उद्देशून केलेले सूक्त आहे. आनंद, पोषण, बळ, निर्मळ दृष्टी आणि आरोग्यदायी उपचार यांचे स्रोत म्हणून त्यांची स्तुती केली आहे. कवी त्यांच्याकडे जीवनशक्तीची आणि औषधासारखी शुद्धी करणाऱ्या पावित्र्याची याचना करतो; आणि शेवटी त्यांच्या रसाशी (साराशी) अतिशय निकट असा संयोग अनुभवत, त्या नव्याने उजळलेल्या, तेजस्वी अवस्थेत अग्नीला देखील सामावून घेतो.
Sukta 10.10
या संवादात्मक सूक्तात प्रसिद्ध यम–यमी संवाद मांडला आहे. मानववंशाची परंपरा टिकावी म्हणून यमी संयोगाची विनंती करते; परंतु यम ऋत (विश्वनियम) यानुसार संयम व मर्यादा पाळण्यावर आग्रह धरतो. इच्छा आणि नियम/धर्म यांतील ताण हे सूक्त नाट्यरूपाने दाखवते आणि जाणीवपूर्वक निवड व आत्मसंयम यांच्या माध्यमातून सामाजिक व वैश्विक मानदंड कसे स्थिर होतात हे स्पष्ट करते. शेवटी यम यमीला उल्लंघनाकडे नव्हे, तर अन्यत्र शुभ व धर्म्य संयोगाकडे वळवतो, आणि अपराधापेक्षा सामंजस्य (संविद्) महत्त्वाचे आहे असे अधोरेखित करतो.
Sukta 10.11
हा उत्तरकालीन मंडल १० मधील सूक्त, ऋत (विश्वव्यवस्था) याचे रक्षण करणाऱ्या वरुणाच्या सर्वज्ञ पालकत्वाला अदितीच्या जीवनदायी शक्तीशी आणि यज्ञाच्या योग्य वेळेशी—ऋतु (समय-नियम) शी—जोडतो. पुढे तो अग्नीला कार्यकारी याज्ञिक पुरोहित-अग्नी म्हणून वळतो; स्तुती-आह्वानांनी तो वर्धिष्णु व्हावा, समृद्धीसह जवळ यावा, आणि देवांना तसेच दोन लोकांना यज्ञकर्मात आणावे अशी प्रार्थना करतो.
Sukta 10.12
हे सूक्त द्यावा-पृथिवी (आकाश–पृथ्वी) या विशाल विश्वचौकटीत हौतृ (आह्वान करणारा याजक) म्हणून अग्नीचे आवाहन करते; यज्ञ हा मर्त्यांना देवांच्या सान्निध्यास योग्य बनविणारा उपाय आहे असे ते दर्शविते. ते ऋत (विश्वसत्य/व्यवस्था) आणि सत्यवाणीच्या आदिम दर्शनापासून पुढे जाऊन, आपण दैवी नियमाचे उल्लंघन केले आहे काय अशी शोधक आत्मचौकशी करते; आणि शेवटी अग्नीने ऐकावे, धनवाहक रथ जुंपावा, व त्या दोन लोकांना यज्ञकर्मात आणावे अशी थेट विनंती करून समाप्त होते.
Sukta 10.13
हे संक्षिप्त सूक्त “प्राचीन वाणी” (pūrvyaṃ brahma) हिला एका युग्म दैवी शक्तीशी (vām) जोडते आणि प्रेरित ऋषीसाठी शुद्ध केलेला स्तोत्रध्वनी निश्चल मार्गासारखा पुढे जावा अशी प्रार्थना करते. पुढे ते वाणी व रूप यांचे प्रतीकात्मक, जणू छंदो-यज्ञीय विश्लेषण करते—पाच पावले, चार पादांचे मापन, आणि अविनाशी अक्षर (akṣara)—यांच्या साहाय्याने गायकाला ऋत, सत्य-व्यवस्थेशी अनुरूप करते. शेवटी सात प्रवाही धारांचे आणि तेजस्वी द्वैताचे चित्रण, परस्परपूरक शक्ती एकत्र येऊन सत्यकर्माला पोसतात व टिकवतात अशी समेटलेली, पोषित पूर्णता दर्शवते.
Sukta 10.14
हे सूक्त अंत्यसंस्कार व पितृ-आवाहनाचे आहे. ‘आधी गेलेला’ आणि अनेकांसाठी मार्ग शोधून देणारा पहिला यम वैवस्वत याच्याकडे दिवंगताला मार्गदर्शन करून सुरक्षित प्रवासासाठी प्रार्थना करते. पितरांमध्ये पितृलोकात स्थिर निवास मिळावा, आणि परलोक भयाच्या अराजकतेऐवजी धर्मनिष्ठ, सुव्यवस्थित व नियमबद्ध असा लोक ठरावा, अशी विनंती करते.
Sukta 10.15
ऋग्वेद 10.15 हे पितृसूक्त आहे. यात खालचे, मधले आणि वरचे पितर विधिपूर्वक आवाहन करून, त्यांनी उठून येऊन जीवंतांच्या हाकेला प्रतिसाद द्यावा व अर्पण केलेले हविर्भाग स्वीकारावेत अशी विनंती आहे. पितृलोकाचा सोम, ऋत (विश्वनियम) आणि यमाच्या अधिपत्याशी संबंध जोडत, संरक्षण, आशीर्वाद आणि देहधारी जीवासाठी प्राणाचा ‘जीवनमार्ग’ सुयोग्य रीतीने मार्गदर्शित व्हावा अशी प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.16
ऋग्वेद १०.१६ हे अग्नी जातवेदसाला उद्देशून केलेले अंत्येष्टीचे सूक्त आहे. यात दहनाग्नीने मृताला हिंसक “विखुरण” न करता रूपांतरित करावे आणि त्याला पितरांकडे (पूर्वजांकडे) पुढे पोहोचवावे, अशी प्रार्थना आहे. सूक्तात अग्नीला सावध मानसवाहक/मार्गदर्शक म्हणून मांडले आहे: देहाला प्रवासासाठी योग्य असा ‘शिजवून/परिपक्व’ करणे, ज्याला इजा होऊ नये त्याचे रक्षण करणे, आणि पितृलोकात प्रवेशाचा मार्ग उघडणे. यात पात्रे/आहुती यांची विधीप्रतिमा येते, आणि शेवटी अग्नीचे शमन—त्याला थंड व उजळ करून—विधी शुभतेने पूर्ण होईल अशी समाप्ती आहे.
Sukta 10.17
हे सूक्त त्वष्टृने आपल्या कन्या (सरण्यू) साठी वधूची घडण/सज्जता केली, तसेच विवस्वत–यम या संकुलाशी निगडित अशी पुराण–याज्ञिक कथा विणते. विवाह व संक्रमणाच्या प्रतिमांद्वारे ते गमन, वंशपरंपरा आणि लोकांच्या क्रमबद्धतेविषयी बोलते. पुढे ते पितृ (पितर) आणि शुद्धीकरण करणाऱ्या शक्तींकडे वळते—सरस्वती, आपः (जल) आणि दूधधारिणी औषधी—यांच्याकडून पोषण, निर्दोष प्रेरणा, आणि वाणीचे शोधन व माधुर्य यांची याचना करते. एकूणच, हे सीमांत (लिमिनल) सूक्त आहे: विश्व-वंशावळ, विधी आणि अंतःकरणातील नूतनीकरण यांना एकत्र जोडणारे.
Sukta 10.18
ऋग्वेद 10.18 हा उशिरच्या ऋग्वैदिक अंत्यसंस्कारविषयक सूक्तांचा क्रम आहे. तो मृत आणि जिवंत यांच्यातील सीमारेषा विधिपूर्वक सांभाळतो. समुदायातून मृत्यूला दूर पाठवतो, प्रेत व कबरीचे योग्य प्रकारे व्यवस्थापन कसे करावे हे निर्देशित करतो, आणि उरलेल्या लोकांसाठी—विशेषतः गृहस्थ कुटुंबासाठी व पुढील पिढ्यांसाठी—सामाजिक व प्राणशक्तीची सातत्यपूर्णता पुन्हा प्रस्थापित करतो.
Sukta 10.19
ऋग्वेद 10.19 हे अपोत्प्रायिक (अपशकुन-निवारक) व पुनर्स्थापनात्मक सूक्त आहे. यात हानिकारक शक्ती, दिशाभूल आणि एनस् (अपवित्रता/पाप) यांना वारंवार “माघार घे” असे आदेश दिले जातात; तसेच अग्नी–सोम यांना उपासकाच्या अंतःकरणात रयी (समग्रता, समृद्धी, जीवनशक्ती) पुन्हा प्रस्थापित करण्याची विनंती केली जाते. याची भाषा वाचिक औषधासारखी कार्य करते: झालेला तोटा उलटवणे, भरकटलेले परत बोलावणे, आणि सर्व दिशांतून रक्षणकारी व्यवस्था पुनःस्थापित करणे.
Sukta 10.20
हे सूक्त वाता—प्रेरक श्वास/वारा—याला, उपासकांच्या अंतःकरणात मनाला योग्य रीतीने चालना देणारी मंगल प्रेरणा (भद्र) फुंकून दे अशी प्रार्थना करून सुरू होते. पुढे ते यज्ञाचा सुरक्षित मार्ग व शांतिस्वरूप असा अग्नी याच्याकडे वळते. अखेरीस कवी प्रेरित वाणीचे अर्पण करीत, पोषण, बळ आणि अस्तित्वात स्थिर निवास यांची याचना करतो.
Sukta 10.21
हे सूक्त यज्ञाचा होतृ म्हणून अग्नीची निवड करते आणि विधी सिद्ध करणारा व मन विस्तार करणारा तेजस्वी शुद्धिकारक म्हणून त्याची स्तुती करते. अग्नीचा प्राचीन जन्म व परंपरा (अथर्वन्, विवस्वत्, यम) यांचे स्मरण करून, त्याला लोकांमधील दूत तसेच नातेवाईक व कुळांमध्ये नव्या जीवनाचा व अंतर्दृष्टीचा “अंकुर” रोवणारी शक्ती म्हणून मांडते. उद्देश द्विविध आहे: विधीगत—योग्य रीतीने प्रज्वलित अग्नीमुळे यज्ञसफलता; आणि अंतर्मुख—अग्नीच्या शुद्ध ज्वाळेतून प्रकाशमान, स्थिर इच्छाशक्तीचे जागरण.
Sukta 10.22
इंद्राला उद्देशून केलेले हे सूक्त “आज इंद्राचा नाद कुठे ऐकू येतो?” या ठळक अनुपस्थितीच्या प्रश्नाने सुरू होते; आणि तोच संशय प्रेरित वाणीच्या माध्यमातून इंद्राला आवाहन करणाऱ्या हाकेत रूपांतरित होतो. पुढे उपासकांना छळणाऱ्या शत्रुत्वपूर्ण, धर्मबाह्य दस्यु/दास शक्तींना इंद्राने पराभूत करावे अशी विनंती करते. शेवटी सोम-अर्पणाच्या आमंत्रणाने सूक्त समाप्त होते: इंद्राने सोमपान करावे, गायकाचे रक्षण करावे, आणि विपुल, तेजस्वी संपत्ती व कल्याण प्रदान करावे.
Sukta 10.23
ऋग्वेद १०.२३ हे इंद्राचे संक्षिप्त स्तोत्र आहे. यात कवी-यजमान वज्रधारी रथयोद्धा इंद्राला आवाहन करतो—तो मर्यादा व अडथळे भेदून आपल्या मित्रांना धन व बळ वाटून देतो. प्रतिमा जिवंत व देहप्रधान आहेत: इंद्राची दाढी थरथरणे, त्याचे गण पुढे सरकणे, पाऊस व वारा प्रतिसाद देणे—यातून युद्धशक्तीचा संबंध सुपीकतेशी आणि सोमजन्य उन्मादाशी जोडला जातो. स्तोत्राचा शेवट असा विनवणीने होतो की द्रष्टा विमदाशी इंद्राचे मैत्र अखंड राहो आणि उपासकांसाठी शुभकारक ठरो.
Sukta 10.24
हे सूक्त सोम-अर्पणाचे आवाहन आहे. मधुर, रसाळ पिळलेल्या सोमाचे इंद्राने पान करावे आणि उपासकांच्या अंतःकरणात हजारपटीने ‘रयी’ (संपत्ती, परिपूर्णता, प्राणसमृद्धी) स्थापन करावी, अशी विनंती आहे. इंद्राच्या उन्मेष व दानशीलतेबरोबरच, विमदाने हाक दिल्यावर अश्विनौ (नासत्य) लपलेला गोडवा ‘मंथन करून’ प्रकट करतात, याची आठवण करून दिली आहे. शेवटी, बाहेरचा प्रवास आणि सुरक्षित परतफेर ‘मधुर’—शुभ, समृद्ध आणि संरक्षित—होवो, अशी प्रार्थना करून सूक्त समाप्त होते.
Sukta 10.25
हे सूक्त सोम (अंधस्) याची स्तुती करते—तोच प्रेरक असून उपासकात शुभत्वाचा श्वास भरतो; मनाची स्पष्टता (मनस्), कौशल्य (दक्ष) आणि योग्य इच्छेचा संकल्प (क्रतु) देतो. सोमाचा उन्मादक “मद” विचारांना विस्तार देतो, द्रष्टा व दाता यांना सामर्थ्य देतो, आणि असमर्थतेच्या (आंधळा व लंगडा) पलीकडे नेऊन वाढ व प्राप्ती घडवतो.
Sukta 10.26
हे सूक्त मार्गांचा व प्रवासांचा दैवी मार्गदर्शक पूषण याचे आवाहन करते. जीवनशक्तीचा रथ सुरक्षित व समृद्ध मार्गावर नेऊन, उपासकाची हाक ऐकावी अशी त्याच्याकडे प्रार्थना केली आहे. संक्षिप्त मंत्रांत बाह्य प्रवास व अंतःकरणातील योग्य दिशा यांचा संबंध जोडला आहे—शिस्तबद्ध प्रेरणा, नीट जुळवलेल्या शक्ती, आणि द्रष्टा व यज्ञकर्ता यांच्यासाठी अडथळ्यांचे निरसन.
Sukta 10.27
हे सूक्त इंद्राच्या नियमनकारी शक्तीशिवाय वापरल्या जाणाऱ्या सामर्थ्यावर तीक्ष्ण नैतिक–मानसशास्त्रीय टीका करते. जे बळ किंवा यज्ञपानाचा आस्वाद घेतात, तरीही ‘अनिंद्राः’ राहतात, ते हिंसा, उलटसुलटपणा आणि शेवटी स्वतःवरच उलटून येणाऱ्या आत्मघातकी प्रतिघातात अडकतात. ‘पडलेला तरी जागा’, ‘डोके डोक्याविरुद्ध ठेवलेले’ अशा उलट्या प्रतिमांद्वारे हे विकृत अस्तित्वाचे निदान करते. साधकाने अंतर्गत ‘प्राणशक्ती’ आणि स्वर्ग (सूर्यलोक) यांचे दर्शन लपवू नये; योग्य सिद्धीसाठीच्या संघर्षात ते उघडपणे आणावे, असे हे सूक्त आवाहन करते.
Sukta 10.28
हे सूक्त मुख्यतः इंद्राच्या स्वघोषणेच्या स्वरात आहे: तो महान पराक्रमी म्हणून जन्मलेला, प्रत्येक कृतीत वीरकर्म करणारा; वृत्राचा वध करून, बंदिस्त केलेले धन उदार यजमान/उपासकासाठी मुक्त करणारा म्हणून गौरविला जातो. या वीररसाबरोबरच सूक्तात यज्ञ-सामाजिक छटाही आहे—आलेला आव्हानकर्ता/अतिथी याचे अन्न व सोमाने स्वागत करून, त्याला तृप्त करून घरी पाठवणे. अशा रीतीने इंद्राचे सामर्थ्य व्यवस्था, समृद्धी आणि योग्य वाटप यांचे रक्षण करणारे म्हणून मांडले आहे.
Sukta 10.29
हे सूक्त सदैव फलदायी मित्र असलेल्या इंद्राची स्तुती करते. “शुद्ध” स्तोम (स्तोत्र) त्याला जागृत करतो; अनेक रात्री-दिवसांत तो मानवी समुदायांसाठी होतृप्रमाणे कार्य करून, अंधारातून प्रकाशाला आवाहन करतो. येथे परस्परता अधोरेखित आहे: प्रेरित वाणी आणि अर्पणे एकमेकांना पोसतात. इंद्राची स्वशक्ती युद्धे पसरवते व त्यांना क्रम देते; संघर्षाच्या मध्यात तो रथासारखा ठाम उभा राहतो आणि भद्रा सुमति (शुभ सम्यक्-मन) याने प्रेरित होतो. एकूणच, हे सूक्त उपासकाला संघर्षात इंद्राचे सान्निध्य, विजय आणि अंतःस्पष्टता (आतील प्रकाश) लाभो अशी याचना करते.
Sukta 10.30
हे सूक्त आपः (जल) यांना जिवंत, दैवी शक्ती म्हणून स्तुतिते—ज्या मधुरता, शुद्धीकरण आणि मंगल आधार यज्ञात व मानवी जीवनात आणतात. जलांचे उपकारकत्व मित्र–वरुण यांच्या विशाल ‘धासी’ (धारण/पोषणाचा आधार) या संकल्पनेशी जोडले आहे; आणि शेवटी इंद्रासाठी सोम पिळला जात असताना आपः बर्हिसावर ‘आसन घेऊन’ बसतात, अशा याज्ञिक दृश्याने सूक्ताची सांगता होते.
Sukta 10.31
हे सूक्त विश्वदेवांना (सर्व देवांना) एकाच, शीघ्र सहाय्य करणाऱ्या सामूहिक शक्तीप्रमाणे संबोधते; गायकाची स्तुती त्यांच्यापर्यंत पोहोचावी आणि त्यांनी उपासकाला संकटांतून व वाकड्या मार्गांतून पार नेावे, अशी प्रार्थना करते. पुढे सूक्त अंतर्मुख होत विश्वप्रतीकांकडे वळते—गाय ही प्राचीन, व्यापक प्रकाश/ज्ञानरूप; आणि “असुराचे गर्भ” हे एकात्म स्रोत म्हणून—आणि शेवटी ऋत (सत्य-व्यवस्था) याची दृढता व त्याची अविनाशी वाढ यांची घोषणा करून समाप्त होते.
Sukta 10.32
ऋग्वेद 10.32 हे उत्तरकालीन मंडलातील इंद्रसूक्त आहे. उदार दाता मघवान इंद्राला सोमपानाच्या यज्ञात आसन घेण्याचे आवाहन करून, पिळलेल्या सोमरसाच्या साराने जागृत होऊन “दोन्ही”—अर्पणाचा स्वीकार आणि त्यातून येणारी समृद्धी—देण्याची विनंती करते. देवशोधक मार्ग, रक्षणकारी शक्ती आणि मधुर विपुलता अशा प्रतिमांतून ते पुढे सरकते आणि शुभ यज्ञकर्मे पूर्ण करण्याच्या व्रताने समाप्त होते; सोम “हृदयात” अंतर्मुखपणे धारण करून बाह्य यज्ञ व अंतःभक्ती यांचा संगम घडवते.
Sukta 10.33
या सूक्तात पूषनाला “आत” वाहून नेला जाणारा अंतर्गत मार्गदर्शक म्हणून मांडले आहे, तर विश्वे देवाः हे सामूहिक रक्षक म्हणून उभे राहून संकटे व शत्रुत्वपूर्ण शक्तींविरुद्ध संरक्षण देतात. प्रवास–संरक्षण हा भाव येथे नैतिक शिकवणीशी जोडला आहे: देवतांचे व्रत (विश्वधर्म/ऋत) ओलांडू नये; आणि खरी वाढ ही योग्य युजनातून—दैवी व्यवस्थेशी शिस्तबद्ध संरेखनातून—घडते.
Sukta 10.34
ऋग्वेद १०.३४ हे प्रसिद्ध “जुगारसूक्त” प्रथमपुरुषी विलाप आहे. यात पासे मनाला मोहवून मत्त करणारी, भयावह शक्ती म्हणून उभे राहतात; ते घर, संपत्ती आणि प्रतिष्ठा उद्ध्वस्त करतात. जिवंत कबुली आणि सामाजिक वास्तववादातून हे सूक्त व्यसनावरील बोधपर इशारा ठरते—संयम, समेट आणि शिस्तबद्ध जीवनाकडे परतण्याचे आवाहन करते.
Sukta 10.35
हे सूक्त उषःकाळी जागृत होणाऱ्या पवित्र अग्नींचे—बहुरूप अग्नींचे—अभिवादन करते. ते इंद्रसदृश सामर्थ्याने प्रकाश, ऋत (विश्वक्रम/धर्म), आणि दिवसात सुरक्षित प्रवेश देऊ देत, अशी प्रार्थना आहे. पुढे आवाहन उषा, द्यावापृथिवी आणि आपः (जल) या विश्वाधारांपर्यंत विस्तारते; ‘ऋताचे वचन’ उपासकाला परिपूर्ण करो, आणि देवांच्या रक्षणाखाली निर्भयता व समृद्धी उदयास येवो, अशी विनंती करते.
Sukta 10.36
हे सूक्त विस्तृत विश्वदेवाः आवाहन आहे. उषा व रात्र, द्यावा व पृथ्वी, आदित्य, इंद्र, मरुत, आपः (जल) इत्यादी अनेक विश्वशक्तींना एकत्र करून उपासकासाठी रक्षण व ऋत (सत्य-धर्माचा विश्वक्रम) प्रस्थापित व्हावा अशी प्रार्थना करते. गणनात्मक स्तुती व विनवण्यांच्या प्रवाहातून यज्ञासाठी, प्राणशक्तीसाठी आणि जीवनप्रवासात सुरक्षित मार्गक्रमणासाठी दैवी “अवः” (सहाय्य/आश्रय) मागितले जाते. शेवटी सर्व दिशांना व्यापणाऱ्या सर्वसमावेशक आवाहनात सवितृदेवाला विनंती करून “सर्वताती” (समग्रता/सर्वांगीण कल्याण) प्रेरित करावी व दीर्घायुष्य द्यावे असे मागते.
Sukta 10.37
हे सूक्त मিত্র–वरुणांचा दूरदर्शी “नेत्र” असलेल्या सूर्याचे स्तवन करते. ऋत (सत्य-व्यवस्था) धारण करणारा तो उदयास येऊन जगांना प्रकट करतो, मोजतो व रक्षण करतो. स्पष्ट दृष्टी, कल्याण आणि वैरभावापासून संरक्षण यासाठी प्रार्थना केली आहे; तसेच वाणी किंवा मनाने झालेल्या चुका दूर व्हाव्यात आणि त्यांचे दुष्परिणाम उपासकापासून दूर वळवले जावेत, अशी प्रायश्चित्तपर विनंतीही आहे.
Sukta 10.38
हे लघु त्रिष्टुभ् सूक्त युद्धातील संघर्षात इंद्राला गर्जना करण्याचे, विजय निश्चित करण्याचे, आणि चमकत्या आघातांमध्ये “गायी/किरणे” जिंकण्याचे मार्शल आवाहन आहे. उपासकांविरुद्ध कट रचणारा शत्रू—तो दास असो वा आर्य—इंद्राने निष्प्रभ करावा अशी विनंती यात आहे. शेवटी, पराक्रमी वृषभाने स्पर्धक बंधनांतून स्वतःला सोडवून, त्वरेने येऊन मदतीला धावावे असे उद्युक्त केले आहे.
Sukta 10.39
हे सूक्त अश्विनांच्या (नासत्यांच्या) वेगवान, सर्वत्र धावणाऱ्या रथाला रात्री व उषःकाळी येथे येण्याचे आवाहन करते. यजमानाच्या हाकेला ते जसे वडिलांना नावाने हाक मारल्यावर जिव्हाळ्याने प्रतिसाद देतात तसेच निकटतेने प्रतिसाद देतात, असे सांगते. तारुण्य पुनर्नवीन करणे, भक्तांना संकटांतून वाचवणे, आणि हालचाल व अखंडता पुन्हा देणे—अशा त्यांच्या प्रसिद्ध उद्धार व पुनर्स्थापन कर्मांचे स्तवन करते. तसेच हे स्तोत्रच सुबकपणे घडवलेले अर्पण असून, त्यांना आनंद देऊन जवळ ओढण्यासाठी रचले आहे, असे मांडते.
Sukta 10.40
हे सूक्त उषःकाळी धावणाऱ्या दिव्य वैद्य अś्विनौंचे तातडीने व आपुलकीने आवाहन करते—“आता तुम्ही कुठे आहात? आज तुम्हाला कोण स्वीकारत आहे?” असे विचारते. त्यांच्या वेगवान रथाचे, कुळो-कुळी पसरलेल्या उपकारकतेचे आणि प्रसिद्ध उद्धारकर्मांचे स्तवन करते—दुर्बळांना दिलासा, असहायांना संरक्षण, आणि अडथळा ठरणाऱ्या ‘आवरणे/कुंपणे’ उघडून समृद्धी व आरोग्याचा प्रवाह मोकळा करणे. कवीचा हेतू उषःसमयी (प्रातःकाळी) यजमानाच्या घरी त्या दिव्य जुळ्यांना योग्य वेळी आणणे आणि शांती, कल्याण, तसेच जीवनातील संक्रमणांतून यशस्वीपणे पार पडण्याचे वरदान मिळवणे हा आहे.
Sukta 10.41
हे संक्षिप्त सूक्त उषःकाळातील दिव्य गतीचे आवाहन करते: आपल्या प्रतीकात्मक रथासह तेजस्वी उषेचे आगमन, आणि प्रातःकालीन सोमपेषणांकडे अश्विनांचे वेगवान येणे. प्रेरित वाणी, सुव्यवस्थित यज्ञ आणि देवतांचे आगमन जिथे एकत्र येते असा यज्ञाचा उंबरठा म्हणून उषेचे चित्रण केले आहे; देवतांनी जागृत होऊन विधीला व त्याच्या गायकांना सामर्थ्य द्यावे अशी प्रार्थना आहे.
Sukta 10.42
हे सूक्त सोमाच्या बळाने समर्थ झालेल्या इंद्राचे उत्साहवर्धक आवाहन आहे. गायकांना सामर्थ्यवान स्तोम (स्तुती) ‘पुढे वाहून न्या’ असे उद्युक्त केले आहे—जणू निर्णायक फेक, जी अधिक श्रेष्ठ लाभ जिंकून देते. इंद्राने शत्रूंना दूर हाकलावे, गोधन व धान्याची समृद्धी द्यावी, आणि प्रेरित धī (प्रज्ञा/प्रेरणा) प्रदान करावी—जी वाज (बल-धन) म्हणून खजिना बनते—अशी प्रार्थना आहे. शेवटचे संरक्षणसूत्र सुरक्षिततेचा परीघ वाढवते: सर्व दिशांनी बृहस्पती रक्षण करो, तर इंद्र पुढील भाग व अंतर्मध्य यांचे संरक्षण करतो; त्यामुळे मित्रांकरिता व अंतर्गत शक्तींकरिता वरिवस्—मोकळी जागा व अडथळारहित गती—निर्माण होते.
Sukta 10.43
हे सूक्त इंद्राचे दातृत्वशील, रणविजयी सामर्थ्य म्हणून एकसंध स्तवन करते. ऋषीचे प्रेरित विचार त्याला प्रेमळ सख्यांनी प्रियाला आलिंगन द्यावे तसे आतुरतेने शोधतात. इंद्राने कुलांमध्ये संचार करावा, समृद्धी (गोधन/धन) प्रत्यक्ष दिसू द्यावी, आणि बलवान सोम-अर्पणांद्वारे उपासकाला वैरावर मात करण्यास सहाय्य करावे, अशी प्रार्थना आहे. शेवटी सर्वांगीण संरक्षणाची याचना—बृहस्पतीने सर्व बाजूंनी रक्षण करावे आणि इंद्राने आपल्या सहकाऱ्यांसाठी मार्गावर ‘विस्तीर्ण अवकाश’ (वरिवस्) उघडावा.
Sukta 10.44
हे सूक्त इंद्राला स्वसंयमी व ऋतधर्माशी अनुरूप अशी शक्ती म्हणून आवाहन करते; तो सोमाच्या आनंदाकडे वेगाने धावतो आणि विशाल वृष्णि (वीरबल) यांच्या जोरावर सर्व प्रतिकारांवर मात करतो, असे वर्णन करते. स्तुतीसोबत उपदेशही गुंफलेला आहे: “प्रथम, देवांनी बोलावलेले” अग्रदूत कठीणपणे पार होणारी कीर्ती मिळवतात; परंतु अयोग्य लोक यज्ञाच्या “नौकेत” चढू शकत नाहीत आणि बुडतात. शेवटची प्रार्थना सर्व दिशांनी संरक्षण मागते—मागून बृहस्पती रक्षण करतो आणि इंद्र आपल्या साथीदारांसाठी सुरक्षित, विस्तीर्ण अवकाश उघडतो.
Sukta 10.45
हे सूक्त अগ্নीला जातवेदस व वैश्वानर म्हणून स्तुतिते. त्याच्या “त्रिविध जन्मा”चा—द्युलोकात, मनुष्यांमध्ये आणि जलांमध्ये—अनुसंधान करत, योग्य संकल्प व कौशल्याने तो सतत प्रज्वलित केला जातो असे वर्णन करते. अগ্নी शुद्धकर्ता, मार्गदर्शक आणि मर्त्यांमध्ये प्रतिष्ठित अमर सान्निध्य म्हणून मांडला आहे; त्याचा धूर व तेज स्वर्गाकडे उंचावते. शेवटी द्यावा-पृथिवीचे शांत आवाहन करून, वीरशक्तीने समृद्ध अशा रयी (समृद्धी/ऐश्वर्य)साठी प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.46
हे सूक्त अग्नीची आद्य होतृ म्हणून स्तुती करते. देव आणि मानव दोघेही त्याला हविर्वाहक व सामुदायिक जीवनातील ऋत (योग्य व्यवस्था) घडवून राखणारा नियामक म्हणून प्रतिष्ठित करतात. अग्नी “जलांच्या कुशीत” आसनस्थ आहे, तसेच घरांमध्ये आणि गर्भासारख्या आवरणांत अंतर्निहित व लपलेला आहे, असे वर्णन येते. तो धर्माच्या जुवांनी लोकांना एकत्र आणून पुढे नेतो, समृद्धी आणि पुनर्नवीन झालेली पितृपरंपरेची कीर्ती प्रदान करतो.
Sukta 10.47
हे सूक्त इंद्राकडे अखंड विनंती करते—“चित्र” (अनेक-रूप, तेजस्वी) आणि “वृषन्” (बलवान, सामर्थ्यशाली) अशी रयी—जी भौतिक समृद्धी, विजयदायी बळ (वाज) आणि प्रकाशमय वाढ—अशी संपत्ती देण्याची. वक्ते इंद्राशी आपले निकटत्व (“आम्ही तुझा उजवा हात धरतो”) व्यक्त करतात आणि त्याला गायी/किरणांचा रक्षक म्हणून स्तुतितात; तसेच द्यावा अशी प्रार्थना करतात—महान, अतुलनीय निवास आणि दृढ, सुरक्षित पाया, जो द्यावा आकाश व पृथ्वी यांच्या आशीर्वादाने युक्त असावा.
Sukta 10.48
हे सूक्त इंद्राची प्रथमपुरुषी स्वघोषणा आहे—तो आद्यकालापासून धन, विजय आणि यजमानाला ‘भोजन’ (भोग/आनंद) याचे योग्य वितरण करण्याचा अधिपती आहे, असे तो जाहीर करतो. आपल्याविरुद्ध बळाला शस्त्र बनवू पाहणाऱ्या विरोधकांना आपण पराभूत केले, असे इंद्र सांगतो; तसेच आदित्य, वसु, रुद्रिय अशा देवगणांमध्ये आपले स्थान अजेय व अबाधित आहे, असे तो ठामपणे प्रतिपादित करतो. हे सूक्त स्तुतिगीत म्हणून इंद्राच्या संरक्षणावर आणि आहुती व सम्यक वाणी (योग्य वचन/ऋजु भाषण) यांच्या प्रभावकारितेवरचा विश्वास दृढ करते.
Sukta 10.49
ऋग्वेद १०.४९ ही इंद्र-आत्मस्तुती आहे: इंद्र प्रथमपुरुषी बोलत विजय, विस्तार आणि यज्ञाच्या योग्य व्यवस्थेच्या मागे असलेले आपले सार्वभौम कर्तृत्व घोषित करतो. या सूक्तात इंद्र स्तुतिगायकाला प्राचीन धन देणारा, यजमानाला जागृत करणारा, आणि वृत्रसदृश अडथळ्यांना निर्णायकपणे भेदणारा म्हणून उभा राहतो; आणि अखेरीस अजेय प्रेरणा (च्यौत्न) द्वारे देव व मनुष्य यांना व्यापून टाकणारा म्हणून त्याची पराकाष्ठा मांडली आहे.
Sukta 10.50
हे सूक्त इंद्रस्तुती आहे. यात इंद्राला विश्वानर/विश्वभू—सर्वव्यापी, जग धारण करणारी शक्ती—म्हणून गौरविले आहे; सोमरसात रमणारा आणि ब्रह्मन् (पवित्र वाणी) यांनी वाढविला/महिमामंडित झालेला असा त्याचा उल्लेख आहे. प्रत्येक दाबणीत (सोमपेषणात) आणि प्रत्येक मानवी संघर्षात इंद्रच अग्रशक्ती आहे असे ते मांडते; त्याची कीर्ती व शौर्य दोन्ही लोकांनी सेविलेले आहेत असे सांगते. शेवटी, ब्रह्मन् “घडवून” इंद्राच्या कृपेचा व देणग्यांचा मार्ग उघडणाऱ्या प्रेरित कवीं/ऋषींच्या भूमिकेवर विशेष भर देते.
Sukta 10.51
हे सूक्त जातवेदस अग्नीला सृष्टीच्या आद्य अग्नीस्वरूपात मांडते—तो आद्य जलांत प्रवेश करतो, अनेक रूपे धारण करतो आणि सर्व जन्मांचा जाणणारा व वाहक बनतो. पुढे ते यज्ञाच्या वर्तमानाकडे वळते: मानवी समिधेत अग्नीने आपले आसन ग्रहण करावे अशी आमंत्रणा आहे; “देवांना नेणारे मार्ग” उघडावेत, हविर्भाग वहावा, आणि संपूर्ण यज्ञ त्याच्यामध्ये पूर्णपणे प्रतिष्ठित व्हावा अशी प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.52
हा लघु सूक्त स्वपरिक्षणात्मक होतृ-दीक्षा-कथन आहे. अग्नी (याजकस्वरूप वाणीने) विश्वेदेवांना योग्य यज्ञमार्ग, आपला नियत भाग, आणि हविर्दान योग्य रीतीने कसे पोचवावे हे शिकवण्याची विनंती करतो. देव त्याला हव्यवाह (हविर्वाहक) म्हणून प्रतिष्ठित करतात; तो अडचणी ओलांडून, क्रमबद्ध मापांनी यज्ञाची योग्य रचना करू शकतो. अखेरीस, पसरलेल्या बर्हिषावर तो होतृ म्हणून आसनस्थ/अभिषिक्त होतो.
Sukta 10.53
हे सूक्त यजमानांच्या खऱ्या होतृचा शोध उलगडते—यज्ञाचा अंतःस्थ जाणकार असा अग्नी, जो “आपल्यापेक्षा जुना” आहे, अंतरी आसनस्थ आहे आणि उपासकात दैवी सान्निध्य प्रस्थापित करू शकतो. धागा, विणकाम, प्रकाशाचे मार्ग अशी विधीप्रतिमा आणि विचार‑वाणीची अंतर्मुख शिस्त यांचे ते एकत्र विणकाम करते; आणि अखेरीस स्त्रीशक्तींच्या गर्भात यज्ञशक्ती ठेवून, सम्यक्‑करण (कार) यांच्या बळावर विजय मिळविणाऱ्या सर्जनशील गर्भधारणेच्या दर्शनात ते परिणत होते.
Sukta 10.54
हे संक्षिप्त इंद्रसूक्त देवाच्या प्रसिद्ध पराक्रमाची आठवण करून देते: भयभीत झालेले द्यावा‑पृथ्वी स्वतः त्याला आवाहन करतात; तो देवतांचे रक्षण करतो आणि केवळ आपल्या ओजसाने (बलाने) दास शक्तींना पराभूत करतो. तसेच इंद्राच्या अधिक गूढ, “असुरिक” (सार्वभौम) नावांची सूचनाही करते आणि त्याला अंतःप्रकाशाचा तत्त्व—“प्रकाशात अंतर्भूत प्रकाश”—म्हणून दर्शवते. कवी समृद्धी व संततीवृद्धीला सामर्थ्य देण्यासाठी प्रभावी ब्रह्मन् (पवित्र वाक्यरचना) अर्पण करतो.
Sukta 10.55
इंद्र (मघवान) याला उद्देशून हे सूक्त सोमबळाने समर्थ झालेल्या पराक्रमी योद्ध्याचे स्तवन करते आणि त्याचबरोबर दडलेली नावे, काळ, व उलटसुलट घडामोडी (करड्या वृद्धाने तरुणाला “गिळणे”) अशा विरोधाभासांनी भरलेले गूढ चिंतनही मांडते. यात इंद्राने द्यावा-पृथिवीला धारण करणारा विश्वाधारक व दुर्बलांचे रक्षण करणारा म्हणून केलेले कार्य स्मरले आहे; आणि शेवटी त्याच्या रणप्रेरणेने दस्यूंना हुसकावून लावून ऋत/व्यवस्था पुनःस्थापित होते. एकूण हे स्तोत्रही आहे आणि सामान्य अपेक्षा उलथवून टाकणाऱ्या इंद्राच्या गुप्त शक्तीचे ध्यानही आहे.
Sukta 10.56
हे सूक्त ‘तिसऱ्या प्रकाशा’च्या मार्गदर्शनावर चिंतन करते—तो साधकाला उच्च भेटीच्या स्थानी नेतो, जिथे देहधारी जीव तेजस्वी होऊन देवांना प्रिय ठरतो. तसेच पितृ व दैवी शक्ती विखुरलेल्या शक्तींना पुन्हा देहात एकत्र करून व्यवस्था स्थापन करतात; त्यामुळे कठीण ओलांडणीत सुरक्षित मार्ग मिळतो आणि संततीची स्थापना खालच्या व उच्च लोकांत होते, असेही हे सूक्त सूचित करते.
Sukta 10.57
हा लहान सूक्त सोमयज्ञात प्रवृत्त यजमानांसाठी संरक्षण व पुनर्स्थापनाची प्रार्थना आहे. यजमान योग्य मार्गापासून विचलित होऊ नयेत आणि शत्रुत्वपूर्ण शक्तींमुळे अडथळा येऊ नये, अशी इंद्राकडे विनंती केली आहे. पुढे ते अंतर्मुख होत मनस् (मन) परत येऊन स्थिर व्हावे, जेणेकरून योग्य संकल्प (क्रतु), विवेक/कौशल्य (दक्ष), प्राण आणि अंतर्ज्योतीरूप सूर्याचे अखंड दर्शन टिकून राहावे, असे आवाहन करते. शेवटी सोमाच्या व्रतांशी (योग्य आचरण/योग्य कार्यपद्धती) अनुरूपता दृढ झाल्याचे, पुनर्स्थापित मन देहात धारण केल्याचे आणि फलदायी सर्जनशील जीवनशक्ती (प्रजा) प्राप्त झाल्याचे प्रतिपादन करते.
Sukta 10.58
हे सूक्त उपचारात्मक आवाहन आहे: भटकलेले मन (मनस्) पुन्हा जिवंत देहात आणि “जीवनाचे घर” (क्षय) येथे परत आणून स्थिर बसवण्यासाठी. प्रतिमेत ते यमाकडे—मृत्यूकडे ओढणाऱ्या आकर्षणाकडे—सरकले तर, गायक विधिपूर्वक त्याला हाक मारून मागे वळवतात. ध्रुवपदासारख्या ओळींमध्ये मन कुठे कुठे गेले असावे (मृत्यू, पाणी, वनस्पती/औषधी, भूत आणि भविष्य) यांची यादी येते, आणि अखंड जीवन, सुसंगती व कल्याण यांसाठी ते मन परत फिरवले जाते.
Sukta 10.59
हे सूक्त आयुष्य (जीवनरक्षक) प्रार्थना आहे. जीवनशक्तीने “अजून दूर, सदैव नव्याने” अशा अखंड प्रवाहात पुढे जावे आणि क्षय‑विघटनाची शक्ती असलेल्या निरृतीला दूर हाकलावे, अशी विनंती यात आहे. दृष्टी, श्वास आणि जीवनाचा रस/आनंद पुनः प्राप्त व्हावा, तसेच उगवत्या सूर्याचे दीर्घकाळ, अडथळ्याविना दर्शन घडावे—ही नवचैतन्य व शुभत्वाची चिन्हे—अशी प्रार्थना केली आहे. शेवटच्या रक्षणात्मक भागात पोषण करणाऱ्या शक्तींना (इंद्राच्या प्रेरणेसह) आवाहन करून, क्लेश दूर व्हावा आणि उपासकाला कोणतीही हानी स्पर्शू नये, अशी याचना आहे.
Sukta 10.60
हे सूक्त तेजस्वी, स्तुत्य अशा शक्तीकडे श्रद्धेने जाऊन नम्रतेने जवळ जाण्यापासून सुरू होऊन, पुढे स्पष्टपणे जीवन परत आणणाऱ्या व उपचारक स्वरात प्रवेश करते: श्वास व प्राणशक्ती परत बोलावते, नातेसंबंध/आप्तभाव पुन्हा दृढ करते, आणि पीडिताला “बाहेर ये” असे उद्युक्त करते. शेवटी मानवी हाताला ‘विश्वभेषज’ (सर्वांसाठी औषध) म्हणून अभिषेक करून, त्या शुभस्पर्शातून कल्याण व शांती प्रसारित होऊ देतो.
Sukta 10.61
ऋग्वेद 10.61 हे उत्तरकालीन त्रिष्टुभ् छंदातील सूक्त आहे. यात मंत्रशक्ती (ब्रह्मन्) ही अंतर्मनातील “युद्धा”त कार्यरत, रुद्रासारखी उग्र शक्ती म्हणून मांडली आहे; प्रेरित वाणी आणि योग्य संकल्प शत्रुत्वजन्य फूट तोडून यज्ञाला एकात्मतेत पुन्हा प्रतिष्ठित करतात, असा भाव आहे. अङ्गिरस/बृहस्पती-परंपरेतील विजयशाली शब्दशक्तीच्या प्रतिमांतून सूक्त पुढे सरकते; भर्ग/अग्नी या तेजस्वी अग्नितत्त्वाचे नामकरण करून, त्रिविध अधिष्ठानावर देवांना आसन देणारा म्हणून त्याचे वर्णन करते. शेवटी, समन्वय आणि स्पष्ट विवेकासाठी सहाय्य करावे म्हणून विश्वेदेवांना आवाहन करते.
Sukta 10.62
हे सूक्त अङ्गिरसांना यज्ञशक्तींच्या सामूहिक वंशपरंपरेप्रमाणे आवाहन करते. यज्ञ व दक्षिणा यांच्या बळावर त्यांनी इंद्राचे मैत्र जिंकले आणि “अमृतत्वा”तील एक वाटा मिळवला, असे ते स्मरते. अग्नीपासून झालेला त्यांचा तेजस्वी जन्म, तसेच नवग्व व दशग्व म्हणून प्रसिद्ध असलेली त्यांची संगत यांचा उल्लेख करून, त्यांनी मानवी यजमानाला “धरून ठेवावे” अशी प्रार्थना करते—यजमान मनूचे रक्षण करावे, दक्षिणेला गती द्यावी, आयुष्य वाढवावे, आणि समुदायाला वाज (समृद्धी, विजयशक्ती) प्राप्त होऊ द्यावा.
Sukta 10.63
ऋग्वेद १०.६३ हे उशिरच्या काळातील, विस्तृत असे विश्वदेवांचे (Viśve Devāḥ) आवाहन आहे. वर्तमान उपासना/यज्ञाला विवस्वत, मनु, ययाती आणि नहुष या आद्य व राज-यज्ञीय आदर्शांच्या वंशपरंपरेत रोवून स्थिर करते. या सूक्तात इंद्र, अग्नी, मित्र-वरुण, भग, द्यावापृथिवी, मरुत आणि आदित्य इत्यादी अनेक देवतांना एकत्र बोलावून—संघर्षात संरक्षण, संपादनात यश, आणि यजमानाला ऋताशी अनुरूप ठेवणारी योग्य व प्रेरित स्तुती—यांची कृपा मागितली आहे.
Sukta 10.64
हे सूक्त शोधक आवाहनाने सुरू होते: देवांपैकी खरोखर कोण ऐकतो, आनंद देतो, आणि रक्षणकारी सहाय्याने उपासकाकडे वळतो, असा कवी प्रश्न करतो. पुढे ते सामूहिक दैवी शक्तींना केलेल्या विनंतीत विस्तारते—विशेषतः जीवन पोसणाऱ्या जलांना व नद्यांना—आणि शेवटी ऋत (नियम/व्यवस्था) टिकवून धरणारे व संरक्षण देणारे सार्वभौम आधार असलेल्या आदित्य आणि अदिती यांच्या स्तुतीने समाप्त होते.
Sukta 10.65
हे सूक्त विश्वदेवांचे सर्वसमावेशक आवाहन आहे; अनेक प्रमुख वैदिक देवशक्तींची स्पष्ट नावे घेऊन, यज्ञ व मानवी कल्याण टिकवण्यासाठी त्यांनी “एकमताने” एकत्र कार्य करावे अशी विनंती करते. यात ऋत (विश्वव्यवस्था), पोषण करणारे माता-पिता द्यावा–पृथिवी, तसेच देवतांचे रक्षणकारी व व्यापक मार्गदर्शन यांचे गुंफण होत जाते आणि शेवटी दीर्घकालीन स्वस्ति (कल्याण) यासाठी प्रार्थनेने समाप्त होते.
Sukta 10.66
हे सूक्त ‘विश्वे देवाः’—म्हणजे ‘सर्व देव’—यांना आवाहन करते: व्यापक ऐकणाऱ्या, यज्ञतेजाने उजळलेल्या अशा शक्तींना, ज्या यज्ञाची स्थापना करतात आणि उपासकाला स्वस्ति (कल्याण) देऊन पुढे नेतात. त्यांच्यात इंद्र अग्रस्थानी असून, ऋताचे धारक व वाढविणारे म्हणून त्यांची स्तुती केली जाते; वृत्रसंघर्षानंतर जलमुक्ती घडविण्यासारख्या विजयकथांमुळे ते स्मरणात राहतात. सूक्ताच्या शेवटी वसिष्ठ सर्व लोकांवर अधिष्ठित असलेल्या अमरांना नमस्कार करून, व्यापक व दूरवर पोहोचणारी समृद्धी आणि अखंड संरक्षण यांची याचना करतो.
Sukta 10.67
हे सूक्त (ऋग्वेद 10.67) अङ्गिरस/बृहस्पति-प्रवाहाशी अविभाज्य अशा इंद्राच्या विजयशक्तीचे स्तवन करते. प्रेरित वाणी (धी/उक्थ) ‘सापडते’ व ‘जन्माला येते’; आणि तिच्या साहाय्याने साठवणूक करणाऱ्यांचे बंध तोडून धन, प्रकाश व जीवनप्रवाह मुक्त केले जातात. अयास्य हा चौथे माप/शक्ती उच्चारणारा द्रष्टा म्हणून मांडला आहे; मिथकीय चौकट अडथळ्याचा (अहि, अर्बुद) भंग आणि सात नद्यांची मुक्तता यांची आठवण करून देते. उद्देश स्तुतिपर आणि कार्यकारी—इंद्राला (आणि संलग्न ब्राह्मणिक शक्तीला) आवाहन करून समृद्धी उघडावी व समुदायाचे रक्षण करावे अशी विनंती.
Sukta 10.68
बृहस्पतीला उद्देशून असलेले हे सूक्त प्रेरित वाणीच्या (ब्रह्मन्) उसळत्या सामर्थ्याचे स्तवन करते—जे लपवणुकीची गुहा फोडून प्रकाश व सत्याच्या तेजस्वी ‘गायी’ मुक्त करते. यात अंगिरस/बृहस्पतीच्या पौराणिक विजयाची आठवण केली आहे—गुप्त नामाचा शोध, अंड्यासारखा खडक फोडणे, आणि उपासकांसाठी उज्ज्वल परिपूर्ण समृद्धी प्रकट करणे. शेवटी कवी आपला पूर्ण झालेला विधी अर्पण करून, जीवनसमृद्धी, बळ, आणि मानवी ऐहिक भरभराट स्थापन करावी अशी बृहस्पतीकडे याचना करतात.
Sukta 10.69
हे सूक्त शुभ, तेजस्वी अग्नीचे स्तवन करते—सुमित्रा (सद्मैत्री) मार्गाने आणि यज्ञाच्या अग्रभागी योग्य प्रज्वलन/समिधा अर्पण करून वध्र्यश्व व त्याच्या लोकांना मार्गदर्शन करणाऱ्या अग्नीचे. मानवी प्रयत्नांनी शुद्ध झालेला, तेजस्वींमध्ये उजळणारा अग्नीचा व्यापक पराक्रम येथे गौरविला आहे; आणि शेवटी प्राचीन वृत्रहन् अग्नीने शत्रुत्वकारी शक्तींविरुद्ध उपासकांवर उभा राहून त्यांचे रक्षण करावे अशी विनंती केली आहे.
Sukta 10.70
हा त्रिष्टुभ् सूक्त अग्नीला प्रज्वलित करून, इळेच्या आसनावर तुपाने उजळलेले हविर्द्रव्य ठेवण्याने आरंभतो; पृथ्वीवर अग्नी धर्मबुद्धीची शक्ती म्हणून उभा राहून उपासना वर नेणारा वाहक ठरो, अशी प्रार्थना केली आहे. पुढे ते सीमांत-लितुर्गिक दृष्टीत विस्तारते—उषा आणि रात्र यांना आवाहन करून यज्ञाच्या सुव्यवस्थित ‘गर्भा’त देवांना आसनस्थ करावे असे म्हणते—आणि शेवटी अग्नीला समाहर्ता म्हणून वर्णित करते, जो वरुण, इंद्र, मरुत आणि सर्वदेवांना यज्ञासनावर आणून अंतःकरणी व बाह्य अशा दोन्ही प्रकारची परिपूर्ती देतो.
Sukta 10.71
हे सूक्त बृहस्पतीच्या मार्गदर्शनाखाली प्रेरित वाणी (वाच्) प्रथम प्रवृत्त झाली त्या रहस्याचा विचार करते. खरे “नाव” आणि निर्दोष अर्थ गुहेत लपलेल्या खजिन्यासारखे अंतर्निहित आहेत असे ते सांगते. केवळ पोकळ ध्वनी ऐकणाऱ्यांची तुलना योग्य सोबती/मार्गदर्शक धरून वाणीतील वाटा मिळवणाऱ्यांशी करते. शेवटी पवित्र वाणीचा छंदाशी, याज्ञिक पुरोहिती भूमिकांशी आणि यज्ञाचे योग्य मोजमाप व विभागणी यांच्याशी संबंध जोडून, वाच् हीच विधी आणि अंतर्दृष्टी यांना संघटित करणारी बुद्धी आहे असे प्रतिपादन करते.
Sukta 10.72
हे सृष्टिविषयक सूक्त देवतांची “जन्मे” (जन्म) आणि त्यांची व्यवस्था यांवर चिंतन करते; सृष्टी ही क्रमाक्रमाने प्रकट होणारी अभिव्यक्ती आहे असे दाखवते—जी प्रेरित वाणीने आणि नंतरच्या अंतर्दृष्टीने खऱ्या अर्थाने “दिसू” शकते. दक्षा आणि अदिती यांच्याभोवतीची विरोधाभासी वंशपरंपरा ते उलगडते, आणि शेवटी अदितीचे सात पुत्र व मार्तांडाचा पुनरागमन हा संकेत पुढे आणते; प्रकटतेच्या आतच अमरत्व आणि मर्त्यत्व एकत्र कसे उद्भवते हे व्यक्त करते.
Sukta 10.73
हे त्रिष्टुभ् सूक्त इंद्राच्या जन्म, वाढ आणि विजयशक्तीचे स्तवन करते. मरुत हे त्याचे सहकारी व पराक्रम वाढविणारे म्हणून त्याला बळ देतात आणि अडथळा आणणाऱ्या शक्तींचा पराभव करण्यास समर्थ करतात, असे यात अधोरेखित होते. सृष्टीविषयक प्रतिमा व रणविजयातून अंतःप्रकाशाकडे वळत, ऋषी इंद्राला अंधार दूर सारण्याची, डोळ्याला दर्शनाने भरून देण्याची, आणि लपलेल्या धनासारखे बंधनांतून आम्हाला मुक्त करण्याची प्रार्थना करतात.
Sukta 10.74
हे सूक्त समष्टि तेजस्वी शक्ती असलेल्या वसूंना विविध दैवी सहाय्यक म्हणून स्तुती करते; त्यांच्या साहाय्याने साधक तपा‑युक्त अंतःप्रयत्न, प्रकाशमान अंतर्दृष्टी आणि स्वर्ग‑पृथ्वी यांना एकत्र बांधणाऱ्या यज्ञकर्माद्वारे परिपूर्णता प्राप्त करतो. पुढे ते इंद्राकडे वळते—प्रकाश व समृद्धीच्या ‘भांडारा’पर्यंत पोहोचण्यासाठी आवश्यक अशी निर्णायक शक्ती म्हणून; त्याच्या अनेक सामर्थ्यांचे आणि साधकाला हवे ते साध्य करून देण्याच्या क्षमतेचे प्रतिपादन करते.
Sukta 10.75
हे सूक्त जलदेवता ‘आपः’ यांचे भव्य स्तवन आहे; त्यात सिंधू नदीचा विशेष गौरव करून तिला सर्वांत पराक्रमी, सर्वांत वेगवान आणि सर्वांत विजयशाली नदी म्हणून गाजविले आहे. अनेक पवित्र नद्यांची नावे घेऊन त्यांना कवीच्या स्तोमात सामील होण्याचे आवाहन केले आहे. नद्यांना सजीव शक्ती मानून, त्या बळ, पोषण आणि ऋताची योग्य गती वाहून आणतात असे वर्णन केले आहे; आणि हे सर्व ‘विवस्वताच्या आसनात’—सूर्यप्रकाशाच्या, ऋत-सत्याच्या तेजस्वी संदर्भात—घोषित केले जाते.
Sukta 10.76
हे सूक्त ऋग्वेदाच्या उत्तरकालीन दहाव्या मंडलातील स्तुतिगीत आहे. यात इंद्राला मरुतांसह प्रोत्साहित करून, जुळी विश्वे (रोदसी) आणि जुळे दिवस यांना आवाहन केले आहे, जेणेकरून प्रकाश व सामर्थ्याच्या भेदक उद्रेकातून यजमानासाठी “विस्तीर्ण अवकाश” उघडावा. यात यज्ञातील शक्तींचे—विशेषतः सोमपेषणाचे दगड आणि कुशल ऋत्विज—यांचे गौरवगान आहे; त्यांच्या तीव्र परिश्रमामुळे अर्पण प्रभावी ठरते आणि त्यामुळे स्वर्गीय व भौम अशा दोन्ही पातळ्यांवर संपत्ती व बळाचा प्रवाह होतो.
Sukta 10.77
हे सूक्त मरुतांना तेजस्वी वादळ-गण म्हणून स्तुतीते; त्यांचे “वर्षाव” पावसासारखेही आणि आशीर्वादांसारखेही बरसतात. ते उद्दिष्टपूर्ण शिस्तीत, योग्य रीतीने मार्गदर्शित यज्ञांसारखे क्रमबद्धपणे पुढे सरकतात. मेघांच्या उडत्या तुषारांपासून, सूर्यकिरणांपर्यंत, श्येनांपासून, दूरवर धावणाऱ्या घोड्यांपर्यंत अशा जिवंत उपमांद्वारे, अपाय दूर करणारी, प्रेरित धीस बळकट करणारी आणि यज्ञ उजळवणारी त्यांची रक्षकशक्ती आवाहिली आहे. शेवटी, सर्वाधिक “यज्ञार्ह” अशा या शक्तींनी रथवेगाने धावणारी प्रेरणा आणि विधीतून वाढणारी महानता यांचे रक्षण करावे, अशी याचना आहे.
Sukta 10.78
हे सूक्त मरुतांचे स्तवन करते—ते निर्दोष, तेजस्वी, वेगाने धावणाऱ्या शक्ती आहेत; प्रेरित ऋषींप्रमाणे, वीर राजांप्रमाणे आणि धावत्या जलप्रवाहांप्रमाणे. ते बळ, प्रकाश आणि विजयाकडे नेणारी गती प्रदान करतात. स्तोत्रगीतामध्येच त्यांची मैत्रीपूर्ण उपस्थिती लाभावी अशी विनंती करून, गायक भाग्यवान व्हावेत आणि मरुतांनी प्राचीन काळापासून जपून ठेवलेली टिकाऊ ‘रत्ने’ (रत्न) त्यांना प्राप्त व्हावीत अशी प्रार्थना करते.
Sukta 10.79
हे सूक्त मर्त्यांमध्ये संचार करणाऱ्या भयावह तरीही कल्याणकारी अमर शक्तीचे चिंतन करते—भक्षण करून रूपांतर घडविणाऱ्या अग्नीच्या स्वरूपाशी तिची सर्वाधिक सुसंगत ओळख होते. यात अग्नीला सर्वभक्षक “गर्भ” म्हणून वर्णिले आहे; तो आपल्या दोन मातांवर—द्यावा-पृथिवी (आकाश व पृथ्वी)—उपजीविका करतो. पुढे तो विरुद्ध दिशांनी धावणाऱ्या ऊर्जांना जू लावून शिस्त लावणारा, एकत्र बांधणारा बल ठरतो आणि अखेरीस मित्र व वसूं यांच्या अधीन ऋत (सत्य-नियम)ानुसार समरसता व योग्य व्यवस्था प्रस्थापित करतो.
Sukta 10.80
हे लघु अग्निसूक्त दैवी अग्नीची स्तुती करते—तो कार्यसाधक शक्तींचा दाता, वीर्य व पराक्रम देणारा, आणि समृद्ध घडण घडविणारा आहे. पृथ्वी व स्वर्ग या दोन लोकांमध्ये संचार करून त्यांना सुसंवादी करणाऱ्या अग्नीला, हविर्भाग उच्च लोकात विस्तारावा, अस्तित्वातील आपल्या अनेक स्थानांना टिकवावे, गायकाचे रक्षण करावे, आणि ‘महद् द्रविण’—धन/अस्तित्वाची विशाल परिपूर्णता—प्रदान करावी अशी प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.81
हे सूक्त सर्व घडविणारा विश्वकर्मा—यज्ञपुरोहित ऋषी, जो जगांना ‘अर्पण’ करून गूढ गर्भातून सृष्टीची स्थापना करतो—याची स्तुती करते. आकाश व पृथ्वी कशी घडली याविषयी आश्चर्यपूर्ण सृष्टिजन्य प्रश्नोत्तरांच्या छटेने ते पुढे सरकते आणि शेवटी वाचस्पती (वाणीचा स्वामी) म्हणून विश्वकर्माला थेट आवाहन करून, उपासना स्वीकारावी व कल्याण आणि संरक्षण द्यावे अशी प्रार्थना करते.
Sukta 10.82
ऋग्वेद 10.82 हे सूक्त विश्वकर्म्याचा—लपलेला विश्वकारागीर, सर्वरूपकर्ता—असा विचार करते. तो प्रथम सीमा/मर्यादा स्थापन करून द्यावा‑पृथिवीला क्रमबद्ध अवकाशात विस्तारू देतो. स्तुती आणि जिज्ञासा यांत हे स्तोत्र सतत हेलकावत राहते: प्राचीन ऋषींनी कर्त्यास अर्पण केलेल्या हविर्भागांचा सन्मान करते, पण केवळ मंत्रपठण किंवा तर्काधारित अटकळ यांमुळे रूपांच्या आड लपलेला खरा स्रष्टा नजरेआड राहू शकतो, असा इशारा देते. अनेकतेला एक सुसंगत समग्रता देणाऱ्या त्या एकमेव घडविणाऱ्या बुद्धीवर यज्ञकर्म व विचार यांना पुन्हा केंद्रित करणे, हाच याचा हेतू आहे.
Sukta 10.83
हे सूक्त इंद्राच्या विजयशक्तीशी संलग्न असलेल्या दैवी क्रोध–तेजस्वी ‘मन्यु’ला देवतुल्य शक्ती म्हणून आवाहन करते. वृत्रसदृश अडथळे व शत्रूबलांविरुद्धच्या रणात उपासकाशी मन्युला जूळवून (योजून) देण्याची प्रार्थना करते. मन्यु स्वयंजात, अप्रतिहत व सर्वत्र कार्यरत आहे असे स्तुतिगान करून, अंतर्गत व बाह्य संघर्षांसाठी “आमच्यात बळ स्थाप” अशी याचना करते. सूक्ताचा शेवट उजव्या हाताशी मन्यु निकट सहचर म्हणून असावा या प्रतिमेने होतो; आणि गुप्त, अंतर्मुख पानासाठी मधुर सार—सोम/मधुर अर्घ्य—अर्पण करून ते दृढ केले जाते.
Sukta 10.84
हे सूक्त मन्युला—युद्धक्रोध, धर्म्य तेज आणि अजेय इच्छाशक्ती—दैवी सहकारी म्हणून आवाहन करते. तो मरुत्सदृश युद्धशक्तींना एका रथाला जुंपून अडथळ्यांवर धावून नेतो असे वर्णन आहे. ते कुळागणिक (viśaṃ-viśam) जनांना विजयासाठी घडवते, वाणीला अखंड रणघोषात रूपांतरित करते, आणि एकात्म समृद्धी व संरक्षण यांची याचना करते. शेवटी शत्रूंना अंतर्भयाने जखडले जावे व ते माघार घ्यावी अशी प्रार्थना करते.
Sukta 10.85
ऋग्वेद 10.85 हे प्रसिद्ध सूर्याः–विवाह (वैदिक विवाह) सूक्त आहे. यात विवाह हा सत्य (truth) आणि ऋत (योग्य व्यवस्था/धर्मनियम) यांवर आधारलेला विश्वव्यापी, ब्रह्मांडीय कृत्य म्हणून मांडला आहे. हे सूक्त दांपत्याला एकमत, संततीसमृद्धी, बंधन घालणाऱ्या शक्तींमधून संरक्षण, आणि आदित्य, सोम व सूर्य (द्यौःचा धारक) यांनी टिकवलेल्या तेजस्वी धर्मनियमात स्थिर जीवन यांचे आशीर्वाद देते.
Sukta 10.86
ऋग्वेद 10.86 हे इंद्र आणि गूढ वृषाकपी यांच्यावर केंद्रित, तसेच इंद्राणीही संवादात सहभागी होणारे, एक जिवंत संवाद-सूक्त आहे. “इंद्र सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ/उच्च आहे” अशी पुनःपुन्हा येणारी स्तुती या सूक्ताची चौकट बनते. विनोदी, घरगुती छटेआड हे सूक्त स्पर्धा, निष्ठा, आणि सोमप्रेरित शक्तीचा योग्य मार्गाने प्रवाह कसा व्हावा याचा शोध घेते, ज्यायोगे इंद्राचे सार्वभौम सामर्थ्य पुन्हा दृढ व पुनर्स्थापित होते. तसेच फलनिष्पत्ती, उपचार, असामान्य जन्म अशा लोककथात्मक मांडणीही ते जतन करते—इंद्राची क्षमता जीवांना बंधनांपलीकडे उचलून नेण्याची चिन्हे म्हणून.
Sukta 10.87
हे सूक्त राक्षस व यातुधानांचा संहार करणाऱ्या ‘रक्षोहण’ अग्नीचे उग्र रक्षणार्थ आवाहन आहे. तो दिवस-रात्र उपासकांचे रक्षण करो आणि शत्रुत्वकारी शक्तींचा भंग करो, अशी प्रार्थना यात आहे. मंत्रशक्ती व यज्ञाग्नी यांना क्रियाशील “शस्त्र” बनवून, अदृश्य अपाय, शाप, आणि जादूटोणा यांना जाळून, उघड करून, दूर हाकलून देण्याची वारंवार विनंती केली आहे. या सूक्ताचा हेतू अपोत्प्रतिकारक आहे: शुद्धीकरण, यज्ञविधीचे संरक्षण, आणि अग्नीच्या प्रज्वलित इच्छाशक्तीद्वारे अंतर्बलाची दृढता.
Sukta 10.88
हे सूक्त अग्नीचे स्तवन करते—अजर, स्वर्गाला स्पर्श करणारा अग्नी, जो हविर्भाग पितो आणि ऋत (विश्वव्यवस्था) यांच्या बळावर लोकांना धारण करतो. देवांनी अग्नीला त्रिविध रूपात उत्पन्न करून घडविले, आणि त्याला वाढीचे रूपांतर करणारा—वनस्पतींना परिपक्व करणारा व जीवनाला आधार देणारा—असा ठरविला, असे हे स्मरण करून देते. तसेच मातारिश्वनाला अग्नीचा वाहक म्हणून आवाहन करते आणि उषेच्या प्रकाशाचा प्रसार हा यज्ञ व ऋत्विज-पुरोहितांच्या योग्य व्यवस्थेच्या स्थापनाशी जोडते.
Sukta 10.89
हे सूक्त इंद्राचे सर्वांवर मात करणारे सामर्थ्य म्हणून विस्तृत स्तवन करते—तो तेजस्वी लोक उघडतो, “नद्यां”च्या मर्यादांपलीकडे ओसंडून वाहतो, आणि उपासकांना विजय, धन व कल्याण प्राप्त करून देतो. स्वर्ग, पृथ्वी, जल आणि पर्वत यांवरील इंद्राचे सार्वभौमत्व वारंवार अधोरेखित करून, संघर्षात तसेच शांत विधींमध्येही आमचा आर्त हाक ऐकावी, व वृत्रासारख्या अडथळ्यांना घाव घालून नष्ट करावे अशी विनंती करते. उद्देश उत्सवमयही आहे आणि व्यवहार्यही: जीवनाच्या “भार” (भरा) मध्ये इंद्राचे संरक्षण, बळ व समृद्धी, आणि पूर्ण संपन्नतेच्या विजयप्राप्तीत (वाजसाती) त्याची कृपा आवाहन करणे.
Sukta 10.90
पुरुषसूक्त सर्वव्यापी विश्वपुरुष (पुरुष) याचे वर्णन करते—तो संपूर्ण जग आपल्या ठायी सामावूनही त्याहून अधिक आहे. सृष्टीचे वर्णन येथे आद्ययज्ञ म्हणून केले आहे; त्या यज्ञातून विश्व, वेद, तसेच सामाजिक–कौस्मिक कार्ये एका अखंड सत्तेच्या सुव्यवस्थित अभिव्यक्ती म्हणून प्रकट होतात. या स्तोत्राचा हेतू ध्यानात्मक आणि विधीपर आहे: यज्ञ व धर्म यांना एका एकमेव विश्व-आदर्शात अधिष्ठित करणे.
Sukta 10.91
ऋग्वेद 10.91 हे अग्निसूक्त आहे. यात अग्नीचे स्तवन नित्य जागृत गृहस्थ-सान्निध्य म्हणून आणि यज्ञ फलदायी करणारा सार्वत्रिक होतृ म्हणून केले आहे. अग्नीला तेजस्वी बुद्धी (मति/मेधा) मानून तो योग्य अर्पण, देवांशी योग्य सख्य स्थापन करतो आणि उपासकांना व्यापक, वीरसंपन्न धन देतो असे वर्णन आहे.
Sukta 10.92
हे सूक्त यज्ञाचा रथसारथी आणि कुलपुरोहित (होतृ) म्हणून अग्नीची स्तुती करते. तो रात्रीचा अतिथी आहे; कोरड्या समिधांतून भडकून उठतो आणि तेजस्वी केतू बनून स्वर्गाकडे आरोहण करतो. त्याची अजेय शक्ती येथे गौरविली आहे—इतकी महान की सूर्याच्या गतीचे आणि इंद्रसदृश पराक्रमाचेही स्मरण होते. तसेच प्राचीन अङ्गिरस ऋषी-परंपरेचा आणि सोमपिळणाच्या उपकरणांचा उल्लेख करून, यज्ञविधीस तसेच अंतर्दृष्टीसाठी स्पष्ट मार्ग स्थापन करणारे म्हणून त्यांचे वर्णन केले आहे.
Sukta 10.93
हे सूक्त द्यावापृथिवी—आकाश व पृथ्वी—या विशाल, मातृस्वरूप द्वयाला आवाहन करते. त्या जगांना धारण करतात आणि अतिबलवान व हिंसक शक्तींविरुद्ध अखंड संरक्षण देतात, अशी प्रार्थना येथे आहे. सूक्त पुढे सरकताच ही प्रार्थना कर्तृत्वाच्या सुव्यवस्थित शक्तीच्या दर्शनात विस्तारते: यज्ञकर्म “मानवापलीकडचे” ठरते, आणि अनेक शक्तींची विश्वरचना यजमानाच्या कल्याणासाठी आधीच स्थिर केलेली आहे, असे प्रतिपादन होते.
Sukta 10.94
हे सूक्त सोमपिंडणाऱ्या दगडांना (ग्रावाणः/अद्रयः) जिवंत, बोलणाऱ्या शक्ती म्हणून काव्यात्म रीतीने व्यक्त करते; त्यांच्या लयबद्ध खणखणाटातून इंद्राला अर्पण केलेले स्तोत्रच जणू उमटते. सोमपिंडणाची यांत्रिकी व पावित्र्य—त्याचा नाद, वेग आणि शिस्तबद्ध गती—यांचे ते गौरवगान करते. तसेच हे दगड सोमरसाचा सार बाहेर काढणारे कर्ते आणि यज्ञात प्रेरित वाणी (वाच्) जागवणारे साधक म्हणून मांडले आहेत.
Sukta 10.95
ऋग्वेद 10.95 हे एक नाट्यमय संवादसूक्त आहे. यात मर्त्य राजा पुरूरवा (ऐळ) आणि अप्सरा उर्वशी यांच्यातील तीक्ष्ण वादसंवादातून मानवी इच्छा आणि दैवी अटी/नियम यांतील ताण उलगडतो. त्यांच्या परस्पर प्रत्युत्तरांत प्रेम ही उन्नत करणारीही आणि उद्ध्वस्त करणारीही शक्ती आहे असे चित्रित होते. शेवटी मानवी जोडीदाराला मृत्युधर्माच्या अधीन ठेवत, तरीही संतती आणि यज्ञ यांच्या माध्यमातून स्वर्गीय सहभागाचा मार्ग उघडा राहतो असे सूचित केले आहे.
Sukta 10.96
ऋग्वेद 10.96 हे उत्तर-मंडलातील इंद्र-स्तुतीसूक्त आहे. ‘हरिवत्’—तांबूस वर्णाच्या जुळ्या हरींसह असलेल्या इंद्राला—प्रेरित वाणीने या स्तोत्रात येऊन मधुर, मधासारखा सोम पिण्यास आमंत्रित केले आहे. सूक्तात वारंवार इंद्राचे दोन हरी (जुळे अश्व/गतिशक्ती) वेगवान, विजयदायी गतिमानतेशी जोडलेले दिसतात—जी आकांक्षा पूर्ण करते, साधकाला स्थैर्य देते आणि आनंद, बळ व यश प्रदान करते. शेवटी, पूर्वीच्या पिळण्या बाजूला ठेवून, सध्याचे सोम-अर्पण इंद्राचेच म्हणून स्वीकारावे असा थेट यज्ञीय आवाहन करून सूक्त समाप्त होते.
Sukta 10.97
ऋग्वेद 10.97 हे उपचारविषयक सूक्त आहे. यात ओषधी—औषधी वनस्पतींचे सामूहिक दैवी सामर्थ्य—यांना आवाहन करून त्या देहात सर्वत्र व्यापून रोग, विशेषतः यक्ष्मा (क्षय/पीडा) दूर करावा अशी प्रार्थना केली आहे. या सूक्तात वनस्पतींना आद्य, अनेक रूपांनी युक्त आणि दैवी स्थानी प्रतिष्ठित असे गौरविले आहे; तसेच औषधी उपचाराला केवळ शारीरिक औषधोपचार न मानता, हानी व वैरभावापासून संरक्षण देणारे पवित्र रक्षणकवच म्हणूनही मांडले आहे.
Sukta 10.98
हे सूक्त वृष्टीचे आवाहन करणारे असून पवित्र कथनाच्या चौकटीत मांडलेले आहे. राजा शंतनूचा पुरोहित म्हणून देवापि, बृहस्पतीकडून सामर्थ्ययुक्त वाणी प्राप्त करून पर्जन्याच्या पावसाचे आगमन उघडतो. मंत्रांचा अधिपती व देवसमन्वय करणारा म्हणून बृहस्पतीची स्तुती केली आहे—मित्र, वरुण, पूषन्, आदित्य, वसु, मरुत् अशा सहदेवतांच्या माध्यमातून कार्य साधून जल, सुपीकता आणि समुदायाचे कल्याण पुनःस्थापित व्हावे अशी प्रार्थना आहे. शेवटी अग्नीला संरक्षणासाठी व समुद्र व स्वर्गातून “जलसमृद्धी” मुक्त व्हावी म्हणून विनविले आहे.
Sukta 10.99
हे सूक्त वृत्रवधाच्या पारंपरिक चौकटीत इंद्राची स्तुती करते: वज्राची घडण व त्याचा प्रहार, अडथळा आणणाऱ्या शक्तींचा भंग, आणि उपासकासाठी समृद्धीचे मार्ग उघडणे. यात वीरमिथकाला नैतिक व सामाजिक छटा आहेत—इंद्र सत्यनिष्ठांचे रक्षण करतो, शत्रूंचे दुर्ग फोडतो, आणि इषा (प्रेरणा), ऊर्ज (जीवनबल), सुक्शिती (सुरक्षित निवास) प्रदान करतो. शेवटी “मुंगी” इंद्राकडे येते ही प्रतिमा नम्र, सातत्यपूर्ण भक्तीने दैवी वाढ व सार्वत्रिक तेज प्राप्त होते, असे सूचित करते.
Sukta 10.100
हे सूक्त इंद्राला “दृढ उभा राहा” अशी जोमाने हाक देतं; सोमाने जागृत होऊन यजमानांना विजयाचा भोग, वाढ आणि संरक्षण द्यावं अशी विनंती करतं. इंद्राच्या वीरशक्तीसोबतच, यज्ञकर्माला योग्य मार्गदर्शन व रक्षण करण्यासाठी सवितृदेवाचे आवाहन आहे; आणि सत्य, अखंडता व असत्याच्या आच्छादनापासून स्वातंत्र्य जपणारी व्यापक “समग्रता” म्हणून अदितीची वारंवार निवड केली आहे.
Sukta 10.101
हे सूक्त समान विचारांच्या सहकाऱ्यांना दिलेला सामूहिक जागरणाचा हाक आहे: सर्वांनी एकत्र अग्नी प्रज्वलित करून यज्ञाची गती सुरू करावी; उषा आणि दधिक्रावण यांचे आवाहन करावे; आणि सामर्थ्य देणारा सहकारी म्हणून इंद्र (इंद्रवत) साथ देतो. रथघडणीची जिवंत रूपके, “घोड्यांना” (प्राणशक्तींना) चेतवणे, आणि हौद/पात्रे भरून ठेवणे—यांच्या माध्यमातून यज्ञ हा समन्वयित, कौशल्यपूर्ण परिश्रमांचा उद्योग आहे असे दाखवले आहे, जो बल, समृद्धी आणि विजयकारी गती मिळवून देतो. शेवटी निर्णायक श्रम करण्यास उद्युक्त करून, इंद्राला सोमपानासाठी स्पष्टपणे बोलावते आणि सहाय्य देण्याची याचना करते.
Sukta 10.102
इंद्राला उद्देशून रचलेले हे स्तोत्र रथस्पर्धेच्या जिवंत भाषेत आहे; देवाने धावपटू, संघ आणि कीर्ती‑धनाचा लाभ यांचे रक्षण करावे अशी विनंती करते. कौशल्य, वेग आणि विजयाकडे नेणारी गती यांचा अधिपती म्हणून इंद्राचे गौरवगान केले आहे—चालत्या संपूर्ण जगाला “पाहणारा” आणि शर्यत जिंकवणाऱ्या युग्म शक्तींना सामर्थ्य देणारा. बाह्य प्रतिमांच्या आड, हे योग्य मार्गदर्शन, परिणामकारक साधने आणि युद्धात तसेच जीवनातील प्रयत्नांत अडथळ्यांवर विजय मिळावा यासाठीची प्रार्थना आहे.
Sukta 10.103
हे सूक्त युद्धातील आवाहन असून इंद्राला वेगवान, न पापणारा जागरूक, एकमेव पराक्रमी योद्धा म्हणून हाक मारते. तो शत्रूंच्या सैन्यसमूहांना चिरडतो आणि आर्य समुदायासाठी अडथळ्यांनी बंद झालेली वाट मोकळी करतो, असे यात वर्णिले आहे. इंद्राच्या नेतृत्वाखाली रणविजय, आपल्या सैन्याचे संरक्षण, तसेच पुढे सरकून जिंकण्यासाठी आवश्यक धैर्य व एकजूट यांची प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.104
हे सूक्त ‘अनेकदा आवाहन केला जाणारा’ आणि कपिलवर्ण अश्वांनी वहन होणारा इंद्र याला तातडीने यज्ञात येऊन ताजे पिळलेले सोमपान करावे, अशी उत्कट हाक देते. इंद्र हा प्रार्थना ऐकणारा, विधीचा मार्ग जाणणारा, आणि वृत्त्रसदृश अडथळा निर्माण करणाऱ्या शक्तींचा विजयपूर्वक संहार करणारा म्हणून त्याची स्तुती केली आहे; संघर्षात साहाय्यासाठी तसेच धन, बळ आणि समृद्धी/परिपूर्णता मिळविण्यासाठी त्याचा आश्रय मागितला आहे.
Sukta 10.105
हे सूक्त इंद्राची ("वसु" या विशेषणाने संबोधून) जोमदार स्तुती करते. स्तोत्र कधी खरोखर त्याला “प्रसन्न” करील, असा प्रश्न विचारत, त्याच्या सहाय्यास ऊर्जित करणारा आधार म्हणून सोमपानासाठीचे पिळणे आवाहन करते. ऋभू आणि मातरिश्वन् यांच्याशी तुलना होईल अशी इंद्राची घडवलेली शक्ती व कौशल्य यांचे स्मरण करून, शेवटी कुत्साचे त्याने केलेले संरक्षण आणि दस्यु-वधातील त्याचे विजय आठवते. स्तुती व मैत्री यांमुळे त्याची निर्णायक मदत प्राप्त होते, असे ते ठामपणे सांगते.
Sukta 10.106
हे सूक्त जुळ्या दैवी शक्तींना—सामान्यतः अश्विन म्हणून समजल्या जाणाऱ्यांना—आवाहन करते. त्यांनी आपल्या रथासह येऊन प्रेरित विचाराचा विस्तार करावा आणि कुशल कारागिरांप्रमाणे प्राणऊर्जांना गतिमान करून कार्यप्रवृत्त करावे, अशी प्रार्थना आहे. त्यांच्या वेगवान व समरस करणाऱ्या कृतीचे स्तवन करून, बळ (वाज), आनंद, आणि “अजर” अशी प्राणशक्तीची वाढ मागितली आहे; आणि शेवटी उपासकाची अंतःकरणातील सर्वात गहन इच्छा त्यांनी पूर्ण करावी, अशी विनंती केली आहे.
Sukta 10.107
हे सूक्त दाक्षिणेचे स्तवन करते—यज्ञ पूर्ण करणारे (पूर्ती) पवित्र, योग्य दिशेने दिलेले दान; जे उपासकाला अंधारातून विस्तीर्ण, प्रकाशमय मार्गावर आणते. येथे दान केवळ दयादान नसून, अभिषिक्त याज्ञिक शक्ती म्हणून मांडले आहे; ती ऋत्विजांची कार्ये परिपूर्ण करते, सामाजिक व्यवस्था व धर्म टिकवते, आणि रक्षण, समृद्धी व विजय प्रदान करते.
Sukta 10.108
ऋग्वेद १०.१०८ मध्ये नाट्यमय संवाद आहे. इंद्राचा वेगवान दूत सरमा, रसा नदीपलीकडे “गायी” (प्रकाश/संपत्ती/निधी) लपविणाऱ्या पणींना सामोरी जाते. या सूक्ताचा केंद्रबिंदू समजावणी, नकार आणि इशारा असा आहे: पणी लाच देऊन व दिशाभूल करून फसवू पाहतात, तर सरमा ऋत (सत्य-व्यवस्था) याच्या बाजूने ठाम उभी राहून लपविलेल्या संपत्तीचा न्याय्य परतावा मागते. शेवटी बृहस्पतीच्या उलगडून दाखविणाऱ्या शक्तीकडे निर्देश होतो—जी लपलेले शोधून काढते: गायी, सोम, पवित्र उपकरणे आणि ऋषींनाही प्रकट करून प्रकाशाला मार्ग देते.
Sukta 10.109
हे सूक्त गंभीर “ब्रह्म-किल्बिष” (पवित्र ऋत-व्यवस्थेचा व ब्राह्मणिक पावित्र्याचा अपमान/अपराध) याचा विचार करते आणि त्या दोषाबद्दल व त्याच्या उपायाबद्दल—विशेषतः ऋतात प्रवाहित होणाऱ्या दिव्य आपः (जलदेवता)—प्रथम बोलतात असे दर्शवते. चुकीने घेतलेले परत देणे (भरपाई/प्रत्यर्पण), दिव्य आपःद्वारे शुद्धीकरण, आणि देवांशी पुन्हा सुसंवादात प्रवेश हे यातील मुख्य प्रतिपादन आहे; परिणामी नव्याने उपासना आणि ऋतात योग्य प्रतिष्ठा पुनःस्थापित होते, तसेच मातारिश्वानचेही आवाहन केलेले आहे.
Sukta 10.110
हे सूक्त प्रज्वलित गृहाग्नी असलेल्या अग्नी जातवेदसावर केंद्रित आहे. तो होतृ आणि दिव्य दूत म्हणून मानवांचे अर्पण व संकल्प देवांकडे पोहोचवतो. यज्ञाला ऋतामधील सुव्यवस्थित गती म्हणून मांडले असून उषा व रात्र यांसारख्या परस्परपूरक शक्ती विधीची लय समर्थित करतात असे सांगितले आहे. अखेरीस देवांनी सहभागी होऊन ग्रहण करावे अशी स्वाहा-तयार हविर्भागाची आहुती देऊन सूक्त परिपूर्ण होते.
Sukta 10.111
हे सूक्त प्रेरित विचारवंतांना आपली मनीषा (घडलेली अंतर्दृष्टी) उन्नत करण्यास बोलावते आणि सत्य व सिद्ध कर्म यांच्या बळावर विजय व संरक्षणासाठी इंद्राला “प्रवृत्त” करण्याचे आवाहन करते. वज्राने वृत्राचा भेद करून देवद्रोहींची माया विखुरणाऱ्या इंद्राच्या आदर्श पराक्रमाची आठवण करून देत, त्या विश्वविजयाचे वर्तमानातील फलित दाखवते: नद्या समुद्राकडे वाहतात, धनसंपत्ती येते, आणि सत्यवाणी (सूनृता) उपासकाला प्राप्त होते.
Sukta 10.112
हे सूक्त सकाळच्या सोम-आह्वानाचे आहे. इंद्राला पिळलेला सोमरस त्याचा “पहिला घोट” म्हणून पिण्यास आणि शत्रू शक्तींविरुद्ध त्याची विजयी ऊर्जा जागृत करण्यास उद्युक्त केले आहे. सोमपात्रावर इंद्राचा प्राचीन व न्याय्य हक्क असल्याचे स्तुतीत सांगितले आहे; मधुर सोमपानाची देवतांची सामूहिक इच्छा गौरविली आहे. शेवटी, प्रयत्नशील उपासकांकडे इंद्राने कृपादृष्टी ठेवावी, युद्धात विजय द्यावा, आणि जणू वाटप न झालेल्यातूनही धनाचा हिस्सा प्रदान करावा अशी याचना आहे.
Sukta 10.113
हे सूक्त इंद्राच्या पराक्रमाच्या उन्मेषाचे स्तवन करते. द्यावा–पृथिवी आणि विश्वदेव त्याच्या बळाला साथ देतात; सोमाने त्याची इच्छा व बुद्धी प्रबळ झाल्यावर त्याची शक्ती विशेष तेजाने प्रकटते. वृत्रहत्येचे स्मरण करून—जलांना अडवून ठेवणारा अंधार छेदून पाणी मुक्त करणारे त्याचे कृत्य—त्या विजयालाच आजच्या उपासकांसाठी संरक्षण, संकटांपलीकडे सुरक्षित मार्गक्रमण, आणि व्यापक व स्थिर आधारभूमी मिळावी अशी प्रार्थना बनवते.
Sukta 10.114
ऋग्वेद १०.११४ हे यज्ञाच्या गूढ रचनेवरचे कोड्यासारखे सूक्त आहे. यात अग्नी (मातरिश्वन्) आणि जाणिवेच्या शक्ती (विश्वे देवाः) छंद, संख्या आणि प्रेरित वाणी यांच्या साहाय्याने ऋत स्थापन करून व्यवस्था निर्माण करतात असे सांगितले आहे. ‘काम मोजून’ ठरवणे—छंद निश्चित करणे, विश्वातील गणना/मोजमापांची मांडणी करणे, आणि ऋक् व सामन् यांच्या बळावर यज्ञरथ पुढे नेणे—यामुळे दिव्य पोषण प्राप्त होते तसेच श्रम व नियती यांचे योग्य वाटप सुनिश्चित होते, असे हे सूक्त सूचित करते.
Sukta 10.115
हे अग्नी-सूक्त अग्निदेवाला अद्भुत “तरुण बालक” म्हणून स्तुतीते; त्याची वाढ त्याच्या दोन मातांनाही मागे टाकते आणि तो एकाच वेळी मनुष्य व देव यांच्यातील महान दूताची भूमिका स्वीकारतो. यज्ञाचा ऋत-क्रम स्थापन व संरक्षित करण्याची, हविर्भाग वहन करण्याची, तसेच गायक व ऋषि-नेते—विशेषतः कण्व परंपरेतील—यांचे रक्षण करण्याची अग्नीची शक्ती येथे अधोरेखित होते; शेवटी वषट्च्या घोषांसह आणि पुनःपुन्हा नमस्कारांनी लितुर्गिक उन्नयनात ते संपते.
Sukta 10.116
हे सूक्त इंद्राला तातडीने आवाहन करते की तो सोमपान करून आपल्या पूर्ण विजयशक्तीत उभा राहो, जेणेकरून तो वृत्रासारख्या अडथळा घालणाऱ्या शक्तींचा भंग करून उपासकांची समृद्धी रक्षील. यात युद्धप्रतिमा—शत्रुत्वपूर्ण, जादूटोण्याच्या/मायावी शक्तींना छेदून पाडणे—आणि यज्ञ-काव्यकृती यांचा संगम आहे: ऋषीचे वचन नौकेसारखे सोडले जाते, जे स्तुती देवांकडे नेऊन धन, मार्गउघडणे आणि सुरक्षित पारगमन यांची प्राप्ती घडवते.
Sukta 10.117
ऋग्वेद 10.117 हे उत्तरकालीन, बोधपर सूक्त आहे. ते उदारतेचा/दानधर्माचा उपदेश करते: संपत्तीचा प्रवाह व्हावा, ती फिरती राहावी; जी व्यक्ती वाटून देत नाही ती आध्यात्मिक व सामाजिकदृष्ट्या परित्यक्त होते. देणे (पृण्-) हे ऋत (विश्वव्यवस्था) याच्याशी सुसंगत आचरण आहे असे ते मांडते; साठवणूक व गरजूंची उपेक्षा केल्यास ऱ्हास होतो असा इशारा देते. वाटणी केल्याने दाता आणि समुदाय—दोघांचेही पोषण व स्थैर्य टिकते.
Sukta 10.118
हा लघु अग्निसूक्त योग्य रीतीने प्रज्वलित झाल्यावर यज्ञाग्नी उर्ध्वगामी होतो, तुपात रमतो, आणि शत्रुत्वाने हवन ‘गिळणारा’ (अत्रिण) याचा संहार करून अर्पणाचे रक्षण करतो, असे वर्णन करतो. अमर गृहमती (निवासाचा अधिपती) म्हणून अग्नीची स्तुती करून, मर्त्यांमध्ये आवाहन केलेला तो रक्षण, शुद्धीकरण, आणि विधी योग्य क्रमाने स्थापन करण्यासाठी पुकारला जातो, असे सांगतो.
Sukta 10.119
हे सूक्त प्रेरित आत्मचिंतनातून उसळणाऱ्या आत्मविश्वासाचा जिवंत आवेग आहे. वक्त्याला अंतःकरणातच शक्ती, लाभ आणि जगाशी समत्व उगवत असल्याची जाणीव होते आणि ते “सोमाच्या जलांतूनच येते का?” असा तो वारंवार प्रश्न करतो. पल्लवीसारख्या लयीने, सोमाला केवळ पिळून काढलेले पेय न मानता, विचार, धैर्य आणि क्षमता उंचावणारे प्रकाशमान, जलमय आनंदक्षेत्र म्हणून दाखवले आहे. शेवटी हे सूक्त दैवी सेवेसाठी सज्जतेत संपते—देवांसाठी अर्पणे वाहून नेण्यास योग्य असे “सुबक घडवलेले घर” बनण्याची तयारी.
Sukta 10.120
ऋग्वेद 10.120 हे वीररसपूर्ण, युद्धप्रधान स्तोत्र आहे. यात नव्याने उदयास आलेल्या, जगात अग्रस्थानी असलेल्या विजयी शक्तीचे—उग्र रूपातील इंद्राचे—गौरवगान केले आहे; तो तत्क्षणी शत्रूंना दडपतो आणि अडथळे दूर करतो. कवी मंत्र (ब्रह्मन्) याला क्रियाशील सहकारी मानतो, जो देवाच्या शस्त्रांना धार देतो व त्याचा वेग/प्रेरणा वाढवतो; अंतःप्रेरणा आणि बाह्य विजय यांचा दुवा जोडतो. शेवटी इंद्राला अथर्वणिक अधिकाराने मान्य झालेला विश्वरूप अवतार म्हणून मांडले आहे; सहाय्यक मातृ/भगिनी शक्तींनी पोसलेला व वाढवलेला.
Sukta 10.121
हे सूक्त सृष्टीच्या आद्य तत्त्वाचा—हिरण्यगर्भ, “सुवर्ण गर्भ”—विचार करते. तोच एकमेव प्रभू आहे; तोच स्वर्ग व पृथ्वी धारण करतो; सर्व प्राणी त्याच्यापासून उत्पन्न होतात. प्रत्येक ऋचा “कस्मै देवाय हविषा विधेम” (“कोणत्या देवाला हविर्भाग अर्पण करावा?”) या शोधक ध्रुवपदाने समाप्त होते, ज्यातून अनेकांच्या मागे असलेल्या एकत्वाविषयीचे विस्मय व्यक्त होते. अंतिम ऋचेत या प्रश्नाचे निरसन करून प्रजापतीचेच त्या सर्वव्यापी प्रभू म्हणून नामनिर्देशन केले जाते; पूर्णता व समृद्धीसाठी इच्छा व अर्पणे त्याच्याकडेच सोपविली जातात.
Sukta 10.122
हे सूक्त अग्नीचे घरातील शुभ, अहितरहित “अतिथी” म्हणून आणि मनुष्य व देव यांच्यात हविर्भाग व आशीर्वाद नेणारा अपरिहार्य होतृ म्हणून स्तवन करते. अग्नीने धन व जीवनशक्तीचे विपुल “प्रवाह” मुक्त करावेत, यजमानाच्या घरी प्रज्वलित व शुद्ध व्हावे, आणि यजमानांना दीर्घकालीन कल्याण व वाढ दृढ करून द्यावी, अशी प्रार्थना केली आहे. वसिष्ठ वंश या आवाहनाचा स्पष्ट दावा करतो; त्यामुळे हे सूक्त जिवंत कौटुंबिक परंपरेतील यज्ञस्तुती व संरक्षणाच्या परंपरेत स्थित होते.
Sukta 10.123
ऋग्वेद 10.123 सूक्त वेंनाचे स्तवन तेजस्वी, मध्यस्थ शक्ती म्हणून करते—याचा अर्थ अनेकदा गंधर्व–सूर्य संकुल असा घेतला जातो—जी जन्म, प्रकटीकरण आणि विश्वातील विरोधी तत्त्वांचे संयोग यांना प्रेरित करते. मंत्र गर्भस्थ प्रकाश, जल-आणि सूर्य यांचा संगम, तसेच कामार्थक-प्रतीकात्मक दिव्य मिलन अशा ठळक प्रतिमांतून पुढे जातात; आणि शेवटी “थेंब/किरण” तीनही लोकांत ऋत (व्यवस्था) प्रस्थापित करतो, असा निष्कर्ष येतो.
Sukta 10.124
हे सूक्त मुख्यतः अग्नीला यज्ञात येण्यासाठी आवाहन करते—मार्गदर्शक म्हणून पुढे जाणारा, हविर्वाहक यज्ञाग्नी म्हणून; दीर्घ अंधाराला टिकाऊ प्रकाशाने दूर करणारा. मंत्र पुढे सरकत जातात तसा विषय अग्नीपलीकडे संबंधित सार्वभौमत्वाच्या संकल्पनांकडे वळतो—ऋत विरुद्ध असत्य (वरुण), शत्रू शक्तींचा क्षय, आणि प्रतीकात्मक प्रतिमांद्वारे इंद्राची अंतिम ओळख—यातून उत्तर-ऋग्वैदिक प्रवृत्ती दिसते की एकाच विधी-आध्यात्मिक गतीत अनेक देवतांना गुंफले जाते.
Sukta 10.125
ऋग्वेद 10.125 हे प्रसिद्ध देवी-सूक्त आहे. यात वाक् (वाणी/शब्द) स्वतःला सर्वव्यापी दैवी शक्ती म्हणून, प्रत्येक देवासोबत व प्रत्येक विश्वकार्याला साथ देऊन ते टिकवून धरणारी शक्ती म्हणून, प्रथमपुरुषी बोलते. प्रेरित वाणी अधिकार प्रदान करते, मनुष्याला ऋषी किंवा ब्रह्मा बनवते, आणि ती स्वर्ग व पृथ्वीपलीकडे विस्तारते—असे हे स्तोत्र घोषित करते. सृष्टी, ज्ञान आणि सार्वभौमत्व/राजसत्ता यांच्या मागे असलेले आध्यात्मिक तत्त्व म्हणजे वाक्, असे ते उघड करते.
Sukta 10.126
हे सूक्त आदित्य—वरुण, मित्र आणि अर्यमा—यांना केंद्रस्थानी ठेवून केलेली रक्षणकारी व मुक्तिदायी प्रार्थना आहे. “एकाच संमतीने” चालणारे हे देव उपासकाला वैरभाव, पाप आणि दुर्दैव यांपलीकडे नेतात, अशी विनंती यात आहे. पुढे ही प्रार्थना दैवी सहाय्यकांच्या व्यापक संघटनेपर्यंत विस्तारते—मरुतांसह रुद्र, इंद्र, अग्नी आणि वसु—आणि स्वस्ति (कल्याण), बंधन/संकटातून मुक्ती, तसेच अधिक पूर्ण व स्थिर प्राणशक्तीकडे सुरक्षित वाटचाल देण्याची याचना करते.
Sukta 10.127
हे सूक्त रात्रि (नाईट) देवीचे स्तवन करते—अनेक प्रकाशांनी प्रकटणारी दैवी शक्ती, जी सर्व तेजोवैभव एकत्र करते आणि जगाला शांतता व सुरक्षिततेत स्थिर करते. भटकणाऱ्या प्राण्यांना व अंतर्मनातील अस्वस्थतेला शांत करावे, घराचे रक्षण करावे, आणि शांती व कल्याणासाठी साधकभावाने अर्पिलेल्या कवीच्या स्तोत्राचा स्वीकार करावा, अशी रात्रिदेवीकडे प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.128
हे सूक्त अগ্নीला अंतर्बाह्य तेज‑बलाचा (वर्चस्) सेनापती मानून संघर्षात विजय व संरक्षण यासाठीची प्रार्थना आहे; सर्व दिशा व शक्ती अनुकूल व्हाव्यात अशी विनंती करते. अগ্নीच्या अधिपत्यापासून ही प्रार्थना पुढे विस्तारून देवीगण, सर्वदेव, सोम, इंद्र‑अग्नी आणि वसु‑रुद्र‑आदित्य अशा दैवी वर्गांचे साहाय्य आवाहन करते, जेणेकरून संतती, देहाची अखंडता/सुरक्षा आणि प्रतिस्पर्ध्यांचा पराभव प्राप्त होईल.
Sukta 10.129
नासदीय सूक्त उत्पत्तीच्या रहस्याचा विचार करते; अस्तित्व आणि अनस्तित्व यांच्या “आधी” नेमके काय होते याबद्दल सहज निश्चितता नाकारते. अविभक्त, आच्छादित/अप्रकट अवस्थेतून मन आणि इच्छा यांच्या पहिल्या स्पंदनांपर्यंतचा सूक्ष्म प्रवास दाखवत ते ज्ञानाच्या मर्यादा वारंवार प्रश्नांकित करते. या स्तोत्राचा हेतू ठाम, मतवादी सृष्टीकथन करणे नसून; परम तत्त्व ‘तदेकम्’ समोर आश्चर्य, जिज्ञासा आणि श्रद्धायुक्त अज्ञेयता यांना पवित्र मान देणे हा आहे.
Sukta 10.130
हे सूक्त यज्ञाला (बलिदानाला) विश्वात्मक करघ्यासारखे मांडते: दैवी “कर्मप्रक्रिया” त्याचे जाळे सर्व दिशांना ताणते; पितर ते विणतात; प्रेरित ऋषी ते धारण करतात. तसेच देवता आणि वैदिक छंद (छन्दस्) यांचे चिंतनशील नकाशीकरण करून, योग्य याज्ञिक वाणी आणि योग्य माप/छंद हेच ऋत—जगाचा नियम—क्रियेत प्रकट होत असल्याचे सूचित करते.
Sukta 10.131
हे उत्तरकालीन ऋग्वैदिक सूक्त इंद्राला चारही दिशांचा रक्षक म्हणून आवाहन करते; प्रत्येक दिशेतून येणाऱ्या शत्रुशक्तींना दूर लोटून उपासकांनी त्याच्या व्यापक आश्रयात (शर्मन्) आनंद मानावा अशी प्रार्थना करते. यात अपायनिवारक/संरक्षणार्थ प्रार्थना आणि पुराणस्मरण (अश्विनांसह नमुची प्रसंगासह) यांचे मिश्रण करून इंद्राची विजयशक्ती अधोरेखित केली आहे व सामुदायिक कल्याण साधावे अशी इच्छा व्यक्त केली आहे. शेवटी देवाच्या कृपामय मनात वास करावा आणि अगदी लहानसा वैरभावही दूरवर हाकलला जावा अशी कामना केली आहे.
Sukta 10.132
हे लघु सूक्त वेगवान व उपकारी अश्विनांचे स्तवन करते; ते सत्ययज्ञ करणाऱ्याला बळ देतात. द्यावा–पृथ्वी या सहाय्यक विश्वशक्ती म्हणून उभ्या राहून उपासकाची समृद्धी वाढवतात. यात पापावर अंकुश ठेवून दुष्कृत्यांना अंत करणारा सर्वराजा वरुण याचे आवाहन करणारी राजधर्म–नैतिक छटा ठळकपणे दिसते. शेवटी, संकट ओलांडल्याची वैयक्तिक साक्ष देत, पुढे नेणाऱ्या अश्विनांच्या सहाय्यांनी गायकांना यातनेतून पार नेण्याची प्रार्थना केली आहे.
Sukta 10.133
इंद्राला उद्देशून रचलेले हे सात ऋचांचे स्तोत्र रक्षण व विजयासाठीची युद्धप्रार्थना आहे. गायक जगत्कर्ता व वृत्रहंता इंद्राला जागृत करून, निकटच्या संग्रामात आमच्या बाजूने उभा राहून शत्रुबळांना गोंधळात पाड अशी विनंती करतात. ध्रुवपदासारखे, विरोधकांच्या धनुष्यांच्या प्रत्यंचा सैल पडो आणि आक्रमकांना खाली दडपले जावो, अशी मागणी आहे. शेवटी समृद्धीचे वरदान—स्तुती करणाऱ्या कवीकडे इंद्राचे दान हजार प्रवाहांच्या विपुलतेच्या गाईसारखे अखंड वाहत राहो—असा निष्कर्ष आहे.
Sukta 10.134
हे सूक्त इंद्राची स्तुती विश्वविस्तार करणारा, व्यापक व सार्वभौम अधिपती म्हणून करते. त्याची शक्ती केवळ वीरपराक्रमापुरती नसून, शुभ मातृशक्ती असलेल्या देवी जनित्रीने उत्पन्न केलेली सर्जक शक्ती म्हणूनही वर्णिली आहे. स्वर्ग व पृथ्वीचा विस्तार करणे, विरोधाला हादरवून दूर करणे अशी इंद्राची विश्वकर्मे सोमपेषकाला ठोस सहाय्य देतात आणि रयी (समृद्धी व परिपूर्णता) प्रदान करतात, असा येथे संबंध जोडला आहे. शेवटी, कोणत्याही देवाला अडथळा न आणणारी, पंथभेदरहित श्रद्धेची प्रतिज्ञा येते; आणि “मंत्र-श्रवण” या योग्य ऐकण्याने जणू पंख फुटावेत तसे अंतर्मुख उर्ध्वारोहण सूचित केले आहे.
Sukta 10.135
हे संक्षिप्त, गूढार्थपूर्ण सूक्त यमाचे लोक आणि पितृमार्ग यांचे चिंतन करते. पितरांना “सुंदर पानांच्या वृक्षा”त कल्पिले आहे; तेथे यम देवांशी संवाद साधतो, आणि दिवंगत पिता प्राचीन मार्गात आनंद मानतो. रथाला गती देणाऱ्या तरुणाचे कोड्यासारखे रूपक आणि वाहकाप्रमाणे मागोमाग जाणारे सामन्-गान या प्रतिमांद्वारे, शिस्तबद्ध पवित्र वाणी व योग्य अर्पण आत्म्याच्या प्रवासाला आणि मुक्तीला कसे मार्गदर्शन करतात, याची सूचकता या सूक्तात आहे.
Sukta 10.136
हे सूक्त केशिन् किंवा मुनी—दीर्घकेशी, प्रेरित तपस्वी—याचे स्तवन करते. तो सीमारेषेवर उभा असलेला, तेजस्वी सत्त्व म्हणून चित्रित होतो; अग्नी आणि विष अशा विरोधी तत्त्वांना तो स्वतःमध्ये धारण करतो आणि लोकांमधून मुक्तपणे संचारतो. मुनी वाऱ्याने चालविला जाणारा, देवप्रेरित, आणि “देवांचा देव” याच्याशी संलग्न असा दाखविला असून, प्रेरणायुक्त अंतर्गत स्वातंत्र्य व दिव्यदृष्टीचा वैदिक आदर्श उलगडतो.
Sukta 10.137
हे संक्षिप्त उपचारसूक्त सामूहिक देवतांना पुनर्स्थापन करणाऱ्या शक्ती म्हणून आवाहन करते, आणि पडलेल्या व्यक्तीला पुन्हा बळावर उभे करण्याची प्रार्थना करते—रोगाचा संबंध काही दोष किंवा चुकांशी जोडला गेला तरीही. यात प्रार्थना, संरक्षणात्मक आशीर्वाद, आणि “मंत्र-स्पर्श” ही विधी-मानसिक क्रिया एकत्र येऊन यक्ष्मा (क्षय/क्षीण करणारा रोग) दूर लोटते व संपूर्ण आरोग्य (अनामय) पुन्हा प्रस्थापित करते.
Sukta 10.138
हे लहानसे इंद्रसूक्त देवाच्या प्रसिद्ध भेदक-विजयांची आठवण करून देते: तो आवरणाऱ्या शक्ती (वल) फोडतो, उषःकाल व जलांना मुक्त करतो, आणि सर्पासारख्या संकोच-बंधनावर मात करून कुत्साला विजय मिळवून देतो. तसेच हे सूक्त इंद्राला केवळ रणाधिपती न मानता विश्वव्यवस्थापक म्हणून उंचावते—काळाची व्यवस्था (महिने) स्थापन करणारा, आणि ‘अयज्वा’ (यज्ञ न करणारा) याला यज्ञास योग्य बनविणारा म्हणून त्याची स्तुती करते.
Sukta 10.139
हे सूक्त सवितृची उषःप्रेरणा—प्रकाशरूपाने त्याचे स्थिर उगवणे—याला पूषनाच्या मार्गदर्शक व रक्षक गतीशी जोडते; पूषन “पाहून” सर्व लोकांचे पालन व मार्गदर्शन करतो. पुढे ते पुराण–यज्ञदृष्टीत विस्तारते, जिथे आपः (जल), गंधर्व (विश्वावसु) आणि इंद्र मिळून ऋत प्रकट करतात—लपलेल्या सीमा, तेजस्वी क्षितिजरेषा, आणि दगडासारख्या आवरणांत अडवलेल्या संपत्तीचे (अमृत/ऊर्जांचे) मुक्तीकरण.
Sukta 10.140
हा सहा ऋचांचा सूक्त अग्नीचे स्तवन करतो—तो व्यापक तेजाने उजळणारी, सर्वांना प्रकाश देणारी शक्ती आहे; त्याचे किरण व सामर्थ्य उपासकात विजयदायी समृद्धी (वाज) स्थापन करतात. अग्नी लोकांमध्ये विस्तारावा, यजमानाला धन आणि कार्यसाधक संकल्पशक्ती (क्रतु) देऊन समृद्ध करावा अशी प्रार्थना आहे. प्रत्येक युगात मानव आशीर्वादासाठी अग्नीला अग्रस्थानी ठेवतात आणि त्याला ऋत धारण करणारा दैवी नेता म्हणून गातात, असे हे सूक्त प्रतिपादित करते.
Sukta 10.141
हे लघु सूक्त सामूहिक आवाहन आहे. यात अग्नी, सोम, आदित्य, विष्णू, सूर्य आणि विशेषतः इंद्र–वायू व बृहस्पती अशा प्रमुख वैदिक शक्तींना उपासकांकडे कृपादृष्टीने वळून सहाय्य करण्याची विनंती केली आहे. याचा व्यावहारिक हेतू समृद्धी व संरक्षण; आणि सामाजिक हेतू ऐक्य—सभेत सर्वजण एकत्र येताना ‘एकाच शुभ मनाचे’ व्हावेत, अशी प्रार्थना आहे.
Sukta 10.142
हे लघु अग्नीस्तोत्र उपासकाची अग्नीवरची पूर्ण अवलंबनता दाखवते—अग्नीच एकमेव खात्रीचा आश्रय आहे—आणि हानी व नियमभंग करणाऱ्यांपासून “त्रिगुण-रक्षित” संरक्षणाची याचना करते. पुढे ते अग्नीला एकत्र आणणारी, व्यवस्था लावणारी शक्ती म्हणून रंगवते—अनेक हालचालींना एकाच योग्य मार्गावर आणणारा. शेवटी, देवाच्या येण्या-जाण्याला शुभ वाढ व जलप्रतिमांची (दूर्वा गवत, सरोवरे, कमळे) साथ असल्याचे चित्र देऊन समाप्त होते.
Sukta 10.143
हे लघु अश्विन स्तोत्र नासत्य अश्विनौना वेगवान रक्षक व नवजीवन देणारे म्हणून आवाहन करते—जे जीवनातील बळ, क्षमता आणि योग्य गती पुन्हा देतात. अत्रि व कक्षीवंत यांसारख्या ऋषींना त्यांनी दिलेल्या प्राणदायी सहाय्याची आठवण करून कवी त्या द्वयाला उपासकाच्या “विस्तीर्ण आसनावर” येण्याची विनंती करतो; समुदायाला अडचणींवरून सुरक्षितपणे पार नेऊन, ओसंडून वाहणाऱ्या पोषणाने व सद्भावनेने भरून टाकावे अशी प्रार्थना करतो.
Sukta 10.144
हे लघु सूक्त पिळलेल्या सोमरसाचा (इंदु) जिवंत, वेगाने धावणारा सामर्थ्यरूप प्रवाह म्हणून गौरव करते. तो “अमर्त्य” ग्राहीस—अखेरीस स्पष्टपणे इंद्रालाच—अर्पिला जातो; त्याने इंद्र बळकट होतो व विजय मिळवतो. सोमाला वेगवान अश्वासारखा, प्राणपोषक व विवेकशील (दक्ष) असे रंगवले आहे; तसेच सुपर्ण/श्येन या मोटीफनुसार दूरच्या परापलीकडून कधीतरी आणलेला खजिना म्हणूनही वर्णन केले आहे. या सूक्ताचा हेतू—सोमाला जीवनशक्ती, संकल्प/प्रेरणा (क्रतु) आणि दैवी विजय वाढवणारी शक्ती म्हणून अभिषिक्त करणे.
Sukta 10.145
हे लघु सूक्त एक व्यवहार्य ओषधी-सूक्त आहे: प्रभावी वनस्पती-शक्तीचे आवाहन करून “सपत्नि” (प्रतिस्पर्धी/अडथळा निर्माण करणारी उपस्थिती) दूर करणे आणि आकर्षण, सौहार्द व योग्य संयोग पुनःस्थापित करणे असा हा मंत्रप्रयोग आहे. वक्ता विधिपूर्वक ती ओषधी “उकरून” काढतो व तिचा उपयोग बळ लावणारी, विजय देणारी शक्ती म्हणून करतो, ज्यामुळे इच्छित व्यक्तीचे मन वळून परत धावून येते—जशी गाय आपल्या वासराकडे येते—आणि प्रतिस्पर्धीला मात्र दूर लोटले जाते.
Sukta 10.146
हे लघु सूक्त अरण्यानीची—वनाची जिवंत उपस्थिती—स्तुती करते. ती निर्भय, गूढ व सहज न सापडणारी आहे; समृद्धीने पोसणारी असूनही ग्रामजीवनाच्या चौकटीपलीकडे राहते. वनातील रहस्यमय ध्वनीविश्व—हाका, तडतड, फांद्यांचे तुटणे आणि कल्पनेत ऐकू येणारे आवाज—यांचे चित्रण करून, एकांताला दैवी व पोषणकारी वातावरणात रूपांतरित करते. शेवटी अरण्यानी सुगंधित, विपुल आणि वन्य जीवांची माता आहे; नांगराने न स्पर्शलेली, न नांगरलेली भूमीची अधिष्ठात्री म्हणून तिचे गौरवगान केले आहे.
Sukta 10.147
हे लघु सूक्त इंद्राची स्तुती त्याच्या मन्युच्या—त्याच्या प्रथमजन्म क्रोधशक्तीच्या—द्वारे करते; जिने वृत्राचा भेद करून अडवलेली जलधारा मुक्त केली आणि द्यावा- पृथिवीलाही थरथरवले. पुढे ते सामाजिक व यज्ञीय क्षेत्राकडे वळते: उदार यजमानांचे दान इंद्राने ऐकावे, आणि कृपाळू पित्याप्रमाणे उपासकांचे स्थान, संपत्ती, संरक्षण व न्याय्य वाटणी-विभागणी वाढवावी, अशी प्रार्थना करते.
Sukta 10.148
हे लघु इंद्रसूक्त सोमपिळणाऱ्यांच्या स्तुतीवर केंद्रित असून, इंद्राने सुवित ("चांगला मार्ग" व योग्य यश) आणि त्याच्या विशाल वीरशक्तीसोबत येणारा उत्साहवर्धक वाज प्रदान करावा अशी विनंती करते. कवी उपासनेला परस्पर आनंद म्हणून मांडतो: मनुष्य सोम व पोषक अर्पणांनी इंद्राला आनंदित करतात, आणि इंद्र प्रत्युत्तरादाखल त्यांचे अंतर्बळ व देहधारी जीवन टिकवून धरतो. सूक्ताचा शेवट विस्तीर्ण पृथ्वीवरून उठणाऱ्या जिवंत आवाहनाने होतो; वेगवान अश्व प्रेरित वाणीला इंद्राच्या घृत-दीप्त आसनाकडे घेऊन जातात.
Sukta 10.149
सवितृ (दैवी प्रेरक) याला उद्देशून ही संक्षिप्त सूक्तरचना त्याच्या विश्वाला “जोडून/आवळून” धारण करणाऱ्या शक्तीचे स्तवन करते—ज्यामुळे पृथ्वी व द्यौ स्थिरपणे त्यांच्या योग्य क्रमात राहतात आणि अंतरिक्ष व समुद्र अजेय धर्मनियमांच्या मर्यादेत बांधलेले राहतात. पुढे धर्मानुसार गती करणाऱ्या सवितृच्या पक्षी-चिन्हाचा (गरुत्मान) उल्लेख येतो. शेवटी कवी जागृत, भक्तिपूर्ण सावधानतेने—सोमाच्या तेजस्वी किरणाची वाट पाहणाऱ्यासारखा—सवितृच्या प्रेरक आवेगाची प्रतीक्षा करीत सूक्त समाप्त करतो.
Sukta 10.150
हे लघु सूक्त हव्यवाहन जātavedas अग्नीला आवाहन करते—तो आदित्य, रुद्र आणि वसु या प्रमुख देवगणांसह येऊन मृळीक (आरोग्यदायी कृपा) प्रदान करो. देवांना बोलावणारा आणि उपासकांसाठी रक्षणकारी, मंगल उपस्थिती स्थापन करणारा, सतत नव्याने प्रज्वलित होणारा अग्नी येथे स्तुत केला आहे. शेवटचा मंत्र प्रसिद्ध ऋषी व राजांना अग्नीने पूर्वी दिलेल्या सहाय्याची आठवण करून देतो आणि त्या स्मृतिप्रसिद्ध उदाहरणावर आधार ठेवून सध्याही मदत मागतो.
Sukta 10.151
हे संक्षिप्त सूक्त श्रद्धेला (विश्वास/संमती) यज्ञ फलदायी करणारी गुप्त शक्ती म्हणून व्यक्त करते—ती अग्नी प्रज्वलित करते, आहुती उचलून वर नेते, आणि भगाद्वारे शुभ वाटा/भाग्यवाटप निश्चित करते. शत्रुत्वपूर्ण शक्तींमध्ये देवांनी जशी अढळ श्रद्धा प्रस्थापित केली, तशीच श्रद्धा यजमानाच्या उद्दिष्टांतही प्रस्थापित व्हावी अशी प्रार्थना येथे आहे. उषःकाल, मध्यान्ह आणि सूर्यास्त या दिवसाच्या तीन संधींमध्ये श्रद्धेचे आवाहन करून, सत्याभिमुख संकल्प हृदयात दृढ व्हावा अशी इच्छा व्यक्त केली आहे.
Sukta 10.152
हे लघु इंद्रसूक्त दैवी अधिपती-शक्तीला अचूक सहकारी म्हणून आवाहन करते; तो आपल्या साथीदाराला अजिंक्य करतो. रक्षस्, मृधः, वृत्र इत्यादी अडथळा आणणाऱ्या शक्तींचा भंग करावा, शत्रुत्वाचा क्रोध विखुरावा, आणि शत्रूंच्या आघातापासून व्यापक आश्रय (शर्म) प्रस्थापित करावा, अशी इंद्राकडे विनंती आहे. एकूणच संघर्ष, स्पर्धा आणि अंतर्गत अस्वस्थता यांना सामोरे जाणाऱ्यांसाठी हे संरक्षण व विजयाची संक्षिप्त प्रार्थना आहे.
Sukta 10.153
हे लघु इंद्रसूक्त कर्म करणाऱ्या सक्रिय “कर्मकर्त्यां”मध्ये इंद्राची नव्याने जागृत झालेली उपस्थिती स्तुत्य मानते; ते वीर्यशक्ती (सुवीर्य) प्राप्त करण्यासाठी त्याच्याकडे येतात. वृत्रहनन, मध्यम अंतरिक्षाचा विस्तार, आणि द्युलोकाला आधार देणे—अशी इंद्राची प्रख्यात विश्वकृत्ये ते स्मरते; आणि शेवटी ओजस् (एकाग्र पराक्रम) यांच्या बळावर सर्व प्राण्यांवर मात करणारी सर्वोच्च अधिष्ठानशक्ती म्हणून इंद्राची घोषणा करते. संरक्षण, बल, विजय आणि कार्यसिद्धी यांसाठी इंद्राची विजयी ऊर्जा आवाहन करणे हाच या सूक्ताचा हेतू आहे.
Sukta 10.154
हे लघु सूक्त अंत्यसंस्कार/पितृविषयक प्रार्थना आहे. परलोकगती झालेल्याला त्या धन्यांच्या संगतीत नेले जावे अशी विनंती करते—ज्यांच्यासाठी सोम मधुर रसासारखा वाहतो, तुपासारख्या तेजाने उजळतो आणि पवित्र हविरूप अर्पण ठरतो. यात “सुगत” झालेल्यांचे वर्ग सांगितले आहेत—रणात शूर, स्वयंत्याग करणारे, महादाते, तपातून जन्मलेले ऋषी—आणि यमाच्या अधिपत्याखाली त्यांच्या प्रकाशमय लोकाला आत्मा प्राप्त करो अशी याचना आहे.
Sukta 10.155
हे लघु अपोत्प्रायिक सूक्त अरायी—दारिद्र्य, शत्रुत्वपूर्ण अभाव व दुर्दैव—यांचे जोरकस हाकलून देणे आहे. अरायीला दूर, निर्जन स्थळी (पर्वतांकडे, नदीच्या दूरच्या पलीकडील तीरावर) निघून जाण्याची आज्ञा दिली आहे. बाधेला ढकलून, प्रहार करून दूर लोटणारी सहाय्यक शक्ती म्हणून शिरिंबिठाचे आवाहन केले आहे. शेवटी अग्नी आणि “गाय/प्रकाश” यांच्या भोवतीचे रक्षणवर्तुळ अभेद्य आहे, अशी आत्मविश्वासपूर्ण संरक्षणघोषणा करून सूक्त समाप्त होते.
Sukta 10.156
या संक्षिप्त अग्नी-स्तोत्रात प्रेरित विचार व स्तुती यांनी अग्नीला स्पर्धेत वेगवान घोड्यासारखे पुढे धावायला प्रवृत्त करावे, जेणेकरून उपासकाला पुन्हा पुन्हा समृद्धी (धनं-धनं) मिळो, अशी विनंती आहे. अग्नीने व्यापक, दृढ संपत्ती—प्रकाश, पशुधन आणि वेगवान शक्ती—आणावी; अंतर्गत पणी (साठवून ठेवणारी, अडथळा आणणारी वृत्ती)चा नाश करावा; आणि लोकांचा ध्वज-प्रकाश ठरणाऱ्या या स्तोत्राकडे जागृत व्हावे, अशी प्रार्थना आहे.
Sukta 10.157
हे लघु सूक्त इंद्राला विश्वदेवांसह आवाहन करून “लोकांना योग्य क्रमात स्थापन” करावे, अस्तित्वाच्या विविध स्तरांमध्ये व मानवी जीवनात सुसंवाद प्रस्थापित करावा, अशी प्रार्थना करते. आदित्य व मरुतांसह असलेला इंद्र आमच्या देहधारित प्राणशक्तीचा रक्षक व्हावा, अशी विनंती आहे. शेवटी पवित्र किरण-गीत (अर्क) अंतर्मुख करून, स्वधा—स्वतःचा जन्मजात नियम व पोषणशक्ती—पुन्हा जागृत व्हावी, असा निष्कर्ष आहे.
Sukta 10.158
हे लघु सूक्त रक्षण व आरोग्यप्रार्थना आहे. यात तीन लोकांतील त्रिविध विश्वरक्षकांना आवाहन केले आहे—स्वर्गात सूर्य, अंतरिक्षात वात, आणि पृथ्वीवर अग्नी—जे उपासकाचे प्रत्येक स्तरावर संरक्षण करो. पुढे सूक्त दृष्टी (चक्षुस्) पुनर्स्थापन व विस्ताराकडे वळते; दृष्टीला स्थापन करणाऱ्या, स्थिर करणाऱ्या व दृढ करणाऱ्या दैवी शक्तींनी बाह्य व अंतर्गत दर्शन स्पष्ट करावे अशी विनंती करते. शेवटी ‘पूर्णपणे दृश्य’ सूर्याचे दर्शन व्हावे, आणि ज्यांची मानवी दृष्टी प्रकाशमान होते त्यांच्यासारखे व्यापकपणे पाहता यावे, अशी इच्छा व्यक्त करून सूक्त समाप्त होते.
Sukta 10.159
हे लघु सूक्त स्त्रीच्या प्रथमपुरुषी वाणीने बोलते—बहुधा वधू किंवा पत्नीचा स्वर म्हणून वाचले जाते. ती उदय होत असलेल्या सूर्याला आणि भगाला (प्रत्येकाचा न्याय्य वाटा देणारा) आवाहन करून दांपत्य-ऐक्य, समृद्धी आणि घरातील व सामाजिक अधिपत्य दृढ व्हावे अशी प्रार्थना करते. हे “प्रतिस्पर्धिनी” (सपत्नि) व सौहार्द बिघडविणाऱ्या क्षयकारक शक्तींवर विजय मिळविण्यासाठीचे विजय-मंत्र/ताईत म्हणून कार्य करते, आणि इंद्राच्या विजयशक्तीच्या आदर्शाशी गृहभाग्याला विजयी सामर्थ्याशी संलग्न करते.
Sukta 10.160
हे संक्षिप्त इंद्रसूक्त सध्याच्या यजमानाकडे इंद्रानेच थांबावे आणि नुकताच पिळलेला, सामर्थ्यवान सोम सुरक्षित ठेवावा, अशी नेमकी विनंती करते. यज्ञकर्मात इंद्राने आपले अश्व जूंपातून सोडावेत, प्रतिस्पर्धी यजमानांकडे ओढला जाऊन “दूर नेला” जाऊ नये, आणि उपासकाला इंद्राची पारंपरिक दाने—गायी, घोडे व विजयदायी बळ—प्रदान करावे, असे मागते. देवाची तीव्र आकांक्षा ठेवून मनापासून केलेले अर्पण इंद्राची कृपा व समृद्धी मिळवून देते, हे या सूक्तात अधोरेखित केले आहे.
Sukta 10.161
हे लघु भैषज्य/आयुष्य सूक्त इंद्र–अग्नी या युग्मदेवतांच्या शक्तीचे आवाहन करून, पीडिताला पकडून ठेवणाऱ्या, क्षीण करणाऱ्या रोगांपासून तसेच अदृश्य “ग्राही” (पकडणारा) पासून मुक्त करण्याची प्रार्थना करते. हविस् (आहुती)च्या बळाने आणि पवित्र वाणीने रुग्णाला प्रतीकात्मकरीत्या “परत आणले” जाते; दृष्टी, अवयव आणि आयुष्य पुनर्स्थापित होतात, आणि त्याला दुरित (संकट, दुर्दैव, चुकीची गती/वाट) यापलीकडे नेले जाते.
Sukta 10.162
हे लघु रक्षणात्मक सूक्त ब्रह्मणशक्तीने समर्थ झालेल्या अग्नीला रक्षोहा (शत्रु/दुष्ट शक्तींचा संहारक) म्हणून आवाहन करून, गर्भात शिरून गर्भधारणा व संततीला धोका पोहोचविते असे मानल्या जाणाऱ्या क्षयकारक, दुष्ट-नामाच्या उपस्थितीला हाकलून लावण्याची विनंती करते. देहात दबा धरून राहणे, योनीमध्ये आतून सरपटत शिरणे, तसेच स्वप्न व अंधाराद्वारे भ्रम उत्पन्न करणे—अशा अनेक घुसखोरीच्या प्रकारांचा उल्लेख करून, दूर करणाऱ्या शक्तीला वारंवार त्या संकटाला दूर ढकलण्याची आज्ञा देते. फलनिष्पत्ती, गर्भावस्था आणि कुलपरंपरेची अखंडता यांचे संरक्षण करण्यासाठी हे सूक्त भूतबाधा-निवारणात्मक उपचार-प्रार्थना म्हणून कार्य करते.
Sukta 10.163
हे लघु उपचारसूक्त ‘वृह्-’ (उपटून काढणे/मुळासकट उखडणे) या “उत्खनन” सूत्ररूप मंत्राने यक्ष्मन्—शरीर क्षीण करणारा व्याधी—रुग्णाच्या देहातील प्रत्येक भागातून मुळासकट काढून टाकण्याचा उद्देश ठेवते. प्रत्येक ऋचेत डोके व इंद्रिये यांपासून कंबर, अवयव, केस आणि सांधेपर्यंत देहप्रदेशांची नावे घेतली जातात; त्या त्या ठिकाणाहून रोगाला विधिपूर्वक वेगळे करून बाहेर हाकलून देहाची अखंडता/पूर्णता पुनःस्थापित केली जाते. येथे आवाहन केलेली शक्ती मुख्यतः मंत्राचीच आणि रोगाला नाव देऊन, त्याचे स्थान ठरवून, त्याला बाहेर काढण्याच्या उपचारक क्रियेची आहे; देवता सूचित असली तरी स्पष्टपणे नामनिर्देश नाही.
Sukta 10.164
ऋग्वेद 10.164 हे अपशकुन-निवारक (अपोत्प्रायिक) व प्रायश्चित्तपर सूक्त आहे. ते मनाला निरृति (क्षय, विनाश, दुर्दैव) यापासून परावृत्त करून जीवन, विस्तार आणि शुभ दिशेकडे जागृती वळवते. जागेपणी किंवा झोपेत—भीती, शाप किंवा चुकीच्या हेतूमुळे—झालेले दोष शुद्धीकरण करणाऱ्या शक्तींनी (विशेषतः अग्नीने) दूर व्हावेत अशी प्रार्थना करते; आणि यजमानापासून दुष्ट संकल्प/अपायकारक हेतू दूर नेणाऱ्या संरक्षणात्मक ‘स्थानांतरणा’ने विधीची समाप्ती करते.
Sukta 10.165
हे संक्षिप्त अपोत्प्रायिक सूक्त देवतांना एकत्र संबोधून एका अपशकुनाचा निवारण करण्याची विनंती करते: निर्ऋति (दुर्दैव, विघटन/विलय) हिचा दूत मानला जाणारा कबूतर दिसणे. मंत्ररूप ऋचेद्वारे हे सूक्त ‘मुक्ती/सोडवणूक’ (निष्कृती) घडवून आणते आणि विशेषतः यज्ञाग्नीच्या परिसरातील पवित्र स्थानी, दोन पायांचे व चार पायांचे सर्व सजीव-संपन्नतेचे संरक्षण मागते.
Sukta 10.166
हे संक्षिप्त सूक्त स्पर्धात्मक, स्व-प्रतिष्ठेचे मंत्ररूप आकर्षण आहे. प्रतिस्पर्ध्यांवर वर्चस्व मिळावे—समकक्षांमध्ये “वृषभ” व्हावे, शत्रूंना ठेचणारा/संहार करणारा व्हावे, आणि संपत्ती व प्रतिष्ठा धारण करणारा व्हावा—अशी विनंती करते. यात इंद्रसदृश विजयाची भाषा येते आणि विरोधकांचे शब्द आवरावेत म्हणून वाचस्पती (वाणीचा अधिपती) याला नेमकेपणाने साकडे घातले आहे. शेवटी, पाण्यातून वर येणाऱ्या बेडकांसारखे, खालीूनच प्रतिस्पर्ध्यांना ओरडावे लागेल अशी जिवंत प्रतिमा दिली आहे.
Sukta 10.167
हे संक्षिप्त इंद्रसूक्त सोमपान-यज्ञाच्या संबोधनरूपाने मांडले आहे: गोड सोम इंद्रासाठी ओतला जातो; पिळलेल्या पात्राचा अधिपती आणि वीरबलयुक्त समृद्धी (रयी) देणारा म्हणून त्याची स्तुती होते. इंद्राचा विजय—स्वः (प्रकाशमान स्वर्ग) जिंकणे—सोम, वरुण आणि बृहस्पती यांनी टिकवलेल्या ऋत (यज्ञीय व्यवस्था)शी जोडला आहे. शेवटी, कवी स्वतः अर्पणाची तयारी करतो आणि स्तोम (स्तुतिगीत) घडवतो, ही त्याची सक्रिय भूमिका ठळक केली आहे.
Sukta 10.168
हे लघु वात-स्तुती सूक्त वाऱ्याचे स्तवन करते—तो दिसत नाही, तरी त्याची शक्ती निर्विवाद जाणवते: त्याचा रथ मेघगर्जनेसारखा निनादतो, स्वर्गाला स्पर्श करतो आणि पृथ्वीची धूळ उडवतो. मध्यांतरिक्षात वाताची अखंड गती आणि त्याचा गूढ उगम यांचे ते आश्चर्याने वर्णन करते; आणि शेवटी त्यालाच देवांचा “आत्मा” व जगाचा गर्भ/भ्रूण म्हणून ओळख देऊन, तो आहुतीस योग्य आहे असे सांगून समाप्त होते.
Sukta 10.169
हे लघु सूक्त आरोग्य व समृद्धीसाठीची प्रार्थना आहे. आनंद देणारा वायू (वात) अनुकूलपणे वाहो, जीवनदायी औषधी (ओषधी) बळकट वाढोत व पोषणकारी बनोत, अशी विनंती केली आहे. देहकल्याणाला विश्वाच्या आधाराशी जोडत, रक्षणकारी कृपेसाठी रुद्राची याचना केली आहे; तसेच पोषण करणाऱ्या “शक्ती” सुरक्षित गोष्ठात (संरक्षित, तेजस्वी जीवन-प्राणशक्तीच्या क्षेत्राचे प्रतीक) स्थिरावोत, असे आवाहन आहे—इंद्र, सोम आणि प्रजापती यांच्या व्यापक अनुमतीखाली.
Sukta 10.170
हे संक्षिप्त सूक्त सूर्याला परम, सर्वव्यापी महान प्रकाश (बृहत्, विभ्राट) म्हणून स्तुती करते. तो सोम-मधु पिऊन प्राणशक्ती व यज्ञ स्थिर करतो असे यात सांगितले आहे. सूर्य स्वयंसंवहक असून वाऱ्याच्या वेगाने गतिमान, सर्व प्राण्यांचा रक्षक, अनेक प्रकारे तेज पसरवणारा असा दाखवला आहे; विश्वकर्म्याच्या विश्व-कारागिरीने आणि सर्वदेवतांच्या आधाराने तो सर्व लोकांना धारण करतो असे वर्णन आहे.
Sukta 10.171
हे लघु इंद्रसूक्त वारंवार इंद्राला त्या देव म्हणून संबोधते, जो अडलेले किंवा लपलेले—रथ, संकल्प आणि अगदी सूर्यही—पुढे आणतो. सोम अर्पण करणाऱ्याची हाक ऐकणाऱ्या इंद्राचे कवी स्तवन करतो; तो मर्त्याला बंधनकारक आवळ्यांतून सैल करतो आणि मर्यादा घालणाऱ्या शक्तींना ओलांडून प्रकाशाला पुढे नेतो, अशी प्रशंसा करतो.
Sukta 10.172
हे लघु सूक्त उषःकालाच्या आगमनाला जीवन व यज्ञासाठी योग्य “मार्ग” (वर्तनी) पुन्हा उघडण्याशी जोडते: अंधार दूर होतो, किरणे/गायी एकत्र जमतात, आणि कार्य पुन्हा शिस्तबद्ध गतीने सुरू होते. येथे नूतनीकरण हे एकीकडे वैश्विक घटना (उषा प्रकाश पुनर्स्थापित करते) आणि दुसरीकडे विधी–मानसिक कृती (यज्ञात व चेतनेत सातत्याचा “धागा” पुन्हा प्रस्थापित करणे) म्हणून मांडले आहे.
Sukta 10.173
हे लघु सूक्त ‘राष्ट्र’ (सार्वभौमत्व) यासाठीचे मंत्र-प्रार्थनारूप आकर्षण आहे. यात राजाला (किंवा राजसत्तेच्या तत्त्वाला) ध्रुव, अचल स्थैर्यात विधिपूर्वक ‘प्रतिष्ठित’ करून राज्य हातातून निसटू नये अशी कामना केली आहे. राजकीय व्यवस्था विश्वव्यवस्थेशी जोडली जाते—आकाश, पृथ्वी, पर्वत आणि चल जगत यांना दृढतेचे आदर्श मानून आवाहन केले जाते—आणि पुढे सोम व इंद्र (परंपरेनुसार पुढे वरुण, बृहस्पती, अग्नी इत्यादी राजदेवतांच्या साहाय्याने) प्रजाजनांची स्वेच्छेची निष्ठा व कर/उपहार दृढ व्हावा अशी प्रार्थना केली जाते.
Sukta 10.174
हे संक्षिप्त त्रिष्टुभ् सूक्त राष्ट्र/अभीवर्त (सार्वभौमत्व व विजय) यासाठीची प्रार्थना आहे. इंद्राच्या विजयकारी ‘वळण्या’ला आदर्श मानून, ब्रह्मणस्पतीने उपासकाला सुव्यवस्थित अधिराज्य व यशाकडे ‘वळवावे’ अशी विनंती केली आहे. प्रतिस्पर्धी व शत्रुबलांवर संरक्षणात्मक अधिरोहण/वरचढपणा मिळावा अशी कामना असून, अभिषिक्त हविर्द्रव्याच्या प्रभावाने व दैवी कृपेने ‘असपत्न’—म्हणजे ‘विरोधकांशिवाय’—होण्याच्या आश्वासनाने सूक्त समाप्त होते.
Sukta 10.175
हे संक्षिप्त उत्तर-मंडलातील कर्मकांडपर स्तोत्र सोमपिंडणाऱ्या ग्रावाणः (पिंडण-दगड) यांना उद्देशून आहे. ते पिंडणफळकांवर आपापली जागा घेऊन सोमरस पिळून काढावा, अशी प्रेरणा देते. दैवी प्रेरक सवितृदेवाला धर्माने (नियमबद्ध रीतीने) या उपकरणांना योग्य, विधिसम्मत गती देण्यासाठी आवाहन केले आहे; ज्यायोगे यजमानाचे पिंडण देवांना—विशेषतः “बलवान” (बहुधा इंद्र)—बल व हर्षोल्लास प्रदान करील.
Sukta 10.176
हे संक्षिप्त सूक्त दिव्य कारागीर-शक्ती असलेल्या ऋभूंना आणि त्यांच्या “पुत्रां”ना (त्यांच्या शक्ती/प्रभावांना) आवाहन करते—जे महान कार्याचा विस्तार करून त्याला परिपूर्ण करतात; पृथ्वीला माता-गाय मानून तिच्याकडून पोषण घेतात. पुढे ते यज्ञकर्माच्या कर्तृत्वाकडे वळते: देवांचा शोध घेणारा होतृ आणि अग्नी—सुयोग्य रीतीने चालविलेल्या रथासारखे गतिमान—रक्षणासाठी आपल्यात “घडविले” जातात आणि जीवनाला अमर उगमाकडे विस्तारतात.
Sukta 10.177
हे संक्षिप्त पण अत्यंत गूढ असे सूक्त पातंग—“पंखधारी” सौरतत्त्व—याचा चैतन्यातील गुप्त सूर्य म्हणून विचार करते; हृदय व मन यांच्या द्वारे ऋषी त्याचे दर्शन घेतात. यात सूर्य-पक्ष्याचा संबंध असुराच्या माया (सार्वभौम घडविण्याची शक्ती), मरीची (प्रकाशकिरण), आणि ऋत (सत्य-व्यवस्था) या स्थानावर रक्षित असलेल्या वाक् (प्रेरित वाणी) यांच्याशी जोडला आहे.
Sukta 10.178
या संक्षिप्त दोन ऋचांच्या स्तोत्रात ताऱ्क्ष्याला दैवी प्रेरणेने चालणारा वेगवान रक्षक म्हणून आवाहन केले आहे; तो प्रवास व संघर्षातील धोक्यांतून सुरक्षित वाटचाल आणि विजय देतो. कवी कल्याण (स्वस्ति) मागतो आणि अपेक्षित सहाय्याची तुलना इंद्राच्या दानाशी तसेच येता-जाता इजा न होता सुरक्षितपणे पलीकडे नेणाऱ्या होडीशी करतो.
Sukta 10.179
हे संक्षिप्त सूक्त यथाकाळ यज्ञात इंद्राचा योग्य भाग अर्पण करण्यासाठीचे विधीमंत्ररूप आवाहन आहे. उठणे, पाहणे आणि सज्ज राहणे असा आदेश देत, विशेषतः मध्यान्ह सवनातील सोमपेषणासाठी अर्पणाची ‘श्रात’ (सन्नद्धता) अधोरेखित करते. इंद्राने येऊन, सहचरांमध्ये आसन घ्यावे आणि आनंदाने दधी/पेषित हविर्भाग पान करावा, असे आमंत्रण देत, हा यज्ञकर्म ऋत (विश्वव्यवस्था) यास अनुरूप आहे, असे प्रतिपादन करते.
Sukta 10.180
ही संक्षिप्त इंद्र-स्तुती वारंवार आह्वान केल्या जाणाऱ्या वीराला शत्रूंवर मात करण्यासाठी आणि “उजव्या हाताने धन आणण्यासाठी”—म्हणजे शुभ, धर्म्य व वैध सामर्थ्याने—पाचारण करते. इंद्राला पर्वतांत भटकणारा भयावह पशूसारखा दाखवले आहे: तो आपली शस्त्रे धारदार करतो, शत्रूंच्या सैन्याला उधळून लावतो, आणि देवांना (तसेच उपासकाच्या उच्च शक्तींना) कार्य करण्यासाठी विस्तीर्ण व सुरक्षित असा प्रदेश उघडतो.
Sukta 10.181
हे संक्षिप्त सूक्त यज्ञाची शक्ती योग्य रचनेद्वारे कशी “वाहिली” जाऊन फलदायी होते याचा विचार करते—अनुष्टुभ छंद, प्रेरित शोध, आणि योग्य याज्ञिक वाणी (यजुस) यांच्या साहाय्याने. विधीची कार्यक्षमता ते देवत्रयीच्या स्रोतांशी जोडते: धातृ—नियामक/विधाता, सवितृ—प्रेरक, आणि विष्णु—व्यापक. त्यांच्या द्वारे यज्ञाची लपलेली आसने, आद्य सूत्रे, आणि सौर ‘घर्म’ (याज्ञिक उष्णता/ताप) पुनः मिळवून विधीच्या क्षेत्रात आणली जातात.
Sukta 10.182
हे संक्षिप्त सूक्त प्रायाज (पूर्व-आहुती) व अनुयाज (उत्तर-आहुती) यांच्या वेळी विशेषतः यजमानाचे रक्षण करून यज्ञकर्मात शांती व कल्याण प्राप्त व्हावे म्हणून नराशंसाचे आवाहन करते. हानिकारक वाणी (अशस्ति) व दुष्टबुद्धी (दुर्मति) दूर फेकली जावी, तसेच ब्रह्मन् (पवित्र मंत्ररचना) यांना विरोध करणाऱ्या शत्रुशक्ती—विशेषतः राक्षस—अग्निसदृश रक्षक तेजाने जळून नष्ट व्हाव्यात, अशीही प्रार्थना आहे.
Sukta 10.183
हे संक्षिप्त, उशिरच्या ऋग्वैदिक काळातील सूक्त तपसातून जन्मलेल्या सृजनशक्तीला “जन्म घे” असे आवाहन करते आणि संतती—विशेषतः इच्छित पुत्र—तसेच समृद्धी प्रदान करण्याची विनंती करते. द्रष्टा या शक्तीचे अंतर्दर्शन झाल्याचे सांगतो: ती चेतन आहे, ऋतूंच्या क्रमात परिश्रम करणारी आहे आणि देहधारी आहे; आणि शेवटी प्रथमपुरुषी प्रकटीकरणात तो आपल्या अंतःकरणात वसणाऱ्या सृष्टिकर्त्रीचे रूप उलगडतो—जी वनस्पतींमध्ये गर्भ स्थापन करते आणि सर्व लोकांत प्रसूतीला आधार देत जन्मप्रक्रिया टिकवते.
Sukta 10.184
ऋग्वेद 10.184 हे गर्भधारणेची स्थापना व संरक्षण करण्यासाठी अनेक सृष्टीकारक दैवी कारागिरांना आवाहन करणारे संक्षिप्त पण अत्यंत प्रभावी स्तोत्र आहे. ‘गर्भाशय तयार कर’ अशी विनंती विष्णूला, देह-आकृती घडविण्यासाठी त्वष्टृला केली आहे; प्रजापती व धातृ यांनी गर्भकणात प्राण/रस भरून तो योग्य ठिकाणी स्थापन करावा अशी प्रार्थना आहे. पुढे सिनीवाली, सरस्वती आणि अश्विनांना गर्भधारणा दृढ करणे, गर्भाचे रक्षण करणे आणि दहाव्या महिन्यात पूर्णकालीन प्रसूतीने बालकाचा जन्म घडवून आणणे यासाठी विनविले आहे.
Sukta 10.185
ही संक्षिप्त तीन ऋचांची स्तुती ‘तीन’ आदित्यांना—मित्र, अर्यमन् आणि वरुण—ऋत (विश्वनियम) यांचे विशाल आधार व मानवी जीवनाचे रक्षक म्हणून आवाहन करते. त्यांच्या तेजस्वी सामर्थ्याची आणि अभेद्य संरक्षणाची याचना केली आहे, जेणेकरून शत्रुबल व दुष्ट वाणी आपल्या मार्गावर प्रभाव गाजवू शकणार नाहीत. शेवटी, अदितीचे पुत्र ज्याला अनुग्रह देतात त्या मर्त्याला अखंड प्रकाश आणि प्राणशक्ती प्रदान करतात, अशी प्रतिज्ञा या सूक्तात व्यक्त होते.
Sukta 10.186
हे संक्षिप्त तीन ऋचांचे सूक्त वाता (प्राणरूप वारा) याला उपकारी वैद्य म्हणून आवाहन करते—तो हृदयात शांती व आनंद आणतो आणि प्राणश्वासाला परिपूर्ण जीवनाकडे पुढे नेतो, असे स्तुतीत सांगते. वाताला पिता, भाऊ आणि मित्र असे संबोधून नाते अधिक दृढ केले जाते. शेवटी, वाताच्या स्वतःच्या धामात साठवलेला मानला जाणारा “अमृताचा खजिना” यातील एक वाटा—म्हणजे जीवन टिकवणारी, मृत्युरहित प्राणशक्ती—देण्याची विनंती केली जाते.
Sukta 10.187
हे लघु अग्नी-सूक्त जगांचा पराक्रमी “वृषभ” असलेल्या अग्नीचे वारंवार आवाहन करते आणि बाह्य विरोधक तसेच अंतर्गत प्रतिरोध—अशा शत्रुशक्तींना ओलांडून उपासकाला पार नेण्याची विनंती करते. शुद्ध ज्वाळेने रक्षस् (विकृती/विघ्न निर्माण करणाऱ्या शक्ती) चिरडून टाकणारी तेजस्वी शक्ती म्हणून अग्नीची स्तुती केली आहे; तसेच “पलीकडच्या तीरावर जन्मलेला” असा अतितीत अग्नी म्हणून, यज्ञ व वाणी यांना सुरक्षितता व विजयाकडे मार्गदर्शन करणारा म्हणून वर्णन केले आहे.
Sukta 10.188
हे लघु सूक्त जातवेदस अग्नीचे आवाहन करते. त्याचा “अश्व” (त्याची वेगवान, परिणामकारक शक्ती) येऊन सिद्ध केलेल्या बर्हिसावर—पवित्र यज्ञभूमीवर—आसन घेऊ दे, असे ते विनवते. मग कवी उदार दाता असलेल्या अग्नीला सुबद्ध स्तुती अर्पण करतो; आणि शेवटी, देवांकडे हविर्भाग नेणारे अग्नीचे तेजस्वी किरण यज्ञाला गती देऊन तो यशस्वीरीत्या पूर्ण करोत, अशी प्रार्थना करतो.
Sukta 10.189
हे संक्षिप्त, अत्यंत प्रतीकात्मक सूक्त रंगीबेरंगी प्रकाशाच्या तेजस्वी “गायी”च्या गतीचा मागोवा घेते—जिला अनेकदा उषा किंवा सूर्यप्रकाश असे मानले जाते—ती माता (पृथ्वी)समोर पाऊल टाकून पिता (द्यौ/आकाश)कडे पुढे जाते. त्यानंतर “बाहेर आणि आत” श्वास घेणारी विश्वशक्ती चित्रित होते; लयबद्ध गतीने स्वर्ग प्रकट होतो. अखेरीस वाक् (वाणी) ज्याच्यात प्रतिष्ठित आहे असा सौर “पतंग” पक्षी दिसतो—प्रत्येक उषःकाळी व प्रत्येक दिवशी अनेक लोकांवर प्रकाश पसरवत.
Sukta 10.190
हे संक्षिप्त सृष्टीविषयक सूक्त सृष्टीचा क्रमबद्ध उलगडा दाखवते: तपस् (सर्जनशील उष्णता) यातून ऋत आणि सत्य उत्पन्न होतात; मग रात्र आणि विश्वसमुद्र; आणि त्यातून दिवस–रात्र मोजणारे वर्ष प्रकट होते. शेवटी धातृ—व्यवस्थापक/नियोजक—सूर्य व चंद्र स्थापन करून स्वर्ग, पृथ्वी, अंतरिक्ष आणि स्वः अशी स्तरित लोके रचतो; विश्व हे समजण्याजोग्या नियमबद्ध क्रमावर आधारलेले आहे, हे सूक्त अधोरेखित करते.
Sukta 10.191
हे संक्षिप्त सूक्त अग्नीचे प्रज्वलन आणि लोकांतील ऐक्याचे प्रज्वलन यांचा संबंध जोडते: जसे एकत्र केलेल्या इंधनाने अग्नी परिपूर्णतेस पोहोचतो, तसे एकत्रित संकल्पाने समुदाय बळकट होतो. ते समान वाणी, समान मन आणि समान विधी यांसाठी प्रार्थना करते; अनेकांमध्ये “एकच चेतना” घडविण्याचे व्यावहारिक साधन म्हणून यज्ञ मांडते.
It is widely regarded as a late compilation because it gathers many seers and styles and includes more explicit philosophical speculation, social themes, and life-cycle rites than the family books. Its contents range from ritual praise to reflective hymns on creation, speech, law (ṛta), and death.
The best-known are RV 10.129 (Nāsadīya Sūkta on creation and uncertainty), RV 10.121 (Hiraṇyagarbha on the cosmic origin), RV 10.125 (Vāc Sūkta on the divinity of speech), and RV 10.14–10.15 (Yama and the Fathers in funerary context).
They emphasize two complementary strands: mantra (brahman) as an inner, forceful power that breaks hostile divisions and restores right order through inspired speech, and protection/victory through cosmic guardianship—especially Night’s shelter and Agni’s commanding, protective agency. Together they frame Mandala 10 as both reflective and practical: metaphysical inquiry alongside rites and safeguards for human life.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.