Sukta 127

Mantra 1

रात्री व्यख्यदायती पुरुत्रा देव्यक्षभिः । विश्वा अधि श्रियोऽधित ॥

रात्रि प्रकट झाली आहे—अनेक दिशांनी येत, आपल्या दिव्य प्रकाशांसह (देव्यः क्षभिः)। ती सर्व श्री/वैभवांच्या वर अधिष्ठित झाली आहे.

Mantra 2

ओर्वप्रा अमर्त्या निवतो देव्युद्वतः । ज्योतिषा बाधते तमः ॥

विस्तीर्ण, अच्युत, अमर्त्या देवी—ती खालूनही येते आणि उंचावरूनही। आपल्या ज्योतीने ती तमसाला दाबून टाकते.

Mantra 3

निरु स्वसारमस्कृतोषसं देव्यायती । अपेदु हासते तमः ॥

देवीरूपाने येणाऱ्या रात्रीने आपल्या भगिनी उषेला अदृश्य केले; आणि हाकललेला तम (अंधार) जणू हसतच मागे सरकतो.

Mantra 4

सा नो अद्य यस्या वयं नि ते यामन्नविक्ष्महि । वृक्षे न वसतिं वयः ॥

आज ती रात्रि आमची होवो—जिच्या प्रवासपथात आम्ही विसावू; जसे पक्षी वृक्षात वस्ती करतात, तसे आम्ही तिच्या मार्गात प्रवेश करून सुरक्षित निवारा मिळवू.

Mantra 5

नि ग्रामासो अविक्षत नि पद्वन्तो नि पक्षिणः । नि श्येनासश्चिदर्थिनः ॥

ग्रामसमूह विसावले; पायी चालणारे आणि पक्षीही स्थिर झाले; लक्ष्य शोधणारे तीव्र-उड्डाण श्येनसुद्धा शांत झाले.

Mantra 6

यावया वृक्यं वृकं यवय स्तेनमूर्म्ये । अथा नः सुतरा भव ॥

हे ऊर्म्ये रात्रि! लांडग्यासारखा लांडगा दूर कर; चोरालाही दूर कर. मग तू आमच्यासाठी सु-तरा हो—सुलभ पार, संकटाच्या प्रहरांत सुरक्षित वाट हो.

Mantra 7

उप मा पेपिशत्तमः कृष्णं व्यक्तमस्थित । उष ऋणेव यातय ॥

कृष्ण, स्पष्ट-रूप तमस् माझ्याजवळ येऊन ठाण मांडून बसला आहे. हे उषस्! याला ऋणासारखे दूर हाकल—जसे देणी फेडून वाट मोकळी केली जाते तसे.

Mantra 8

उप ते गा इवाकरं वृणीष्व दुहितर्दिवः । रात्रि स्तोमं न जिग्युषे ॥

हे दिवः दुहितरि रात्रि! जसे गायींना त्यांच्या ध्येयाजवळ आणतात, तसे मी घडवलेले हे अर्पण स्वीकार. आधीच जिंकून तृप्त झालेल्यासारखे नव्हे; साधकाला विजय देणाऱ्या शक्तीसारखे आमचा स्तोम ग्रहण कर.