Sukta 12

Mantra 1

द्यावा ह क्षामा प्रथमे ऋतेनाभिश्रावे भवतः सत्यवाचा । देवो यन्मर्तान्यजथाय कृण्वन्त्सीदद्धोता प्रत्यङ्स्वमसुं यन् ॥

द्यावा आणि क्षामा, आदिमध्ये, ऋताने सत्यवाणी होऊन प्रसिद्ध झाले. देव, मर्त्यांना यज्ञयोग्य करीत, होता म्हणून बसला तेव्हा, तो आपल्या असु (प्राण) कडे प्रत्यङ् झाला—अंतर्मुख होऊन प्रवृत्त झाला.

Mantra 2

देवो देवान्परिभूॠतेन वहा नो हव्यं प्रथमश्चिकित्वान् । धूमकेतुः समिधा भाऋजीको मन्द्रो होता नित्यो वाचा यजीयान् ॥

ऋत (सत्य-नियम) यांच्या बळावर देवांनाही परिभवून उभा असलेला तो देव, प्रथमच—जाणता होऊन—आमचे हवि येथे वाहून आणो. धूमकेतू (धुराला ध्वजा करणारा), समिधांनी प्रज्वलित, भृजीक (ज्वलंत) मंद्र होतृ—नित्य—वाणीने अधिक यजनीय, तो यज्ञ वहन करो.

Mantra 3

स्वावृग्देवस्यामृतं यदी गोरतो जातासो धारयन्त उर्वी । विश्वे देवा अनु तत्ते यजुर्गुर्दुहे यदेनी दिव्यं घृतं वाः ॥

गायीच्या स्रोतापासून जन्मलेले, विशाल (उर्वी) ते जेव्हा देवाची अमृतता धारण करतात, तेव्हा सर्व देव तुमच्या त्या यजुस् (यज्ञ-वचन) मागे चालतात. ते जणू दोन उज्ज्वल (एनी) पासून दिव्य घृताचे दुहन करतात.

Mantra 4

अर्चामि वां वर्धायापो घृतस्नू द्यावाभूमी शृणुतं रोदसी मे । अहा यद्द्यावोऽसुनीतिमयन्मध्वा नो अत्र पितरा शिशीताम् ॥

तुमच्या वृद्धीसाठी मी स्तुती करतो—घृतस्नू आपः आणि द्यावा-भूमी, माझे वचन ऐका, हे दोन रोदसी. जेव्हा तेजस्वी द्यावः प्राण-नीति (असुनीति) घेऊन येतात, तेव्हा इथेच आमच्यासाठी दोन्ही पितरौ मधुरतेला धार लावोत—आमचा अंतर्याग तीक्ष्ण व फलदायी करोत.

Mantra 5

किं स्विन्नो राजा जगृहे कदस्याति व्रतं चकृमा को वि वेद । मित्रश्चिद्धि ष्मा जुहुराणो देवाञ्छ्लोको न यातामपि वाजो अस्ति ॥

आपल्याकडून राजाने खरोखर काय घेतले? त्याच्या व्रताचे (नियमाचे) आपण कुठे उल्लंघन केले? हे खरेच कोण जाणतो? मित्रही—यज्ञात आहुती देत आणि देवांना हाक मारत—त्यांच्या येण्यासाठी श्लोकासारखा स्पष्ट मार्ग शोधू शकत नाही; तरीही वाज (बल-समृद्धी) अस्तित्वात आहे.

Mantra 6

दुर्मन्त्वत्रामृतस्य नाम सलक्ष्मा यद्विषुरूपा भवाति । यमस्य यो मनवते सुमन्त्वग्ने तमृष्व पाह्यप्रयुच्छन् ॥

इथे अमृताचे (अमरत्वाचे) नाव धरणे कठीण होते—लक्षण एकच, पण ते अनेक रूपांनी प्रकटते. हे अग्ने, बलवान, यमाचा जो सुमन्तु (सद्बुद्धी/शुभ-मन) मनुष्याकरिता आहे, त्याचे रक्षण कर—अप्रयुच्छन्, कधीही न चुकता, त्याला सांभाळ.

Mantra 7

यस्मिन्देवा विदथे मादयन्ते विवस्वतः सदने धारयन्ते । सूर्ये ज्योतिरदधुर्मास्यक्तून्परि द्योतनिं चरतो अजस्रा ॥

ज्या आसनात देव विदथ (प्रेरित सभा) मध्ये आनंदित होतात, तिथेच ते विवस्वताचे सदन धारण करतात. सूर्यांत त्यांनी ज्योती स्थापिली; मासांद्वारे रात्रींची रचना क्रमाने केली; आणि अजरस्र ते युगल दीप्तिमान पथाभोवती संचार करते—काळाच्या ऋताचा, लयबद्ध विधानाचा स्थैर्य देत.

Mantra 8

यस्मिन्देवा मन्मनि संचरन्त्यपीच्ये न वयमस्य विद्म । मित्रो नो अत्रादितिरनागान्त्सविता देवो वरुणाय वोचत् ॥

ज्या गूढ मन-आकाशात देव एकत्र संचार करतात—ते आम्हांस ठाऊक नाही. येथे मित्र व अदिती आम्हांला अनाघ (निर्दोष) करो; देव सविता आमच्यासाठी वरुणास वचन सांगो—अंतर्निहित ऋत (नियम) पुनः स्थिर होवो आणि मार्ग पुन्हा उघडो.

Mantra 9

श्रुधी नो अग्ने सदने सधस्थे युक्ष्वा रथममृतस्य द्रवित्नुम् । आ नो वह रोदसी देवपुत्रे माकिर्देवानामप भूरिह स्याः ॥

हे अग्ने, सदनात, सधस्थे (दृढ आधारात) आमचे ऐक; अमृताचे द्रविण (धन) वाहणारा रथ जुंप. हे देवपुत्रा, दोन्ही रोदसी (द्यावा-पृथिवी) आम्हांजवळ आण; देवांपासून दूर होऊ नको—इथेच आमच्यासह उपस्थित व क्रियाशील राहा.