
Sukta 10.121
Hiraṇyagarbha / Prajāpati (traditional attributions vary; often given to Hiraṇyagarbha)
Ka / Prajāpati / Hiraṇyagarbha (the One Lord as origin of beings)
Tr̥ṣṭubh
हे सूक्त सृष्टीच्या आद्य तत्त्वाचा—हिरण्यगर्भ, “सुवर्ण गर्भ”—विचार करते. तोच एकमेव प्रभू आहे; तोच स्वर्ग व पृथ्वी धारण करतो; सर्व प्राणी त्याच्यापासून उत्पन्न होतात. प्रत्येक ऋचा “कस्मै देवाय हविषा विधेम” (“कोणत्या देवाला हविर्भाग अर्पण करावा?”) या शोधक ध्रुवपदाने समाप्त होते, ज्यातून अनेकांच्या मागे असलेल्या एकत्वाविषयीचे विस्मय व्यक्त होते. अंतिम ऋचेत या प्रश्नाचे निरसन करून प्रजापतीचेच त्या सर्वव्यापी प्रभू म्हणून नामनिर्देशन केले जाते; पूर्णता व समृद्धीसाठी इच्छा व अर्पणे त्याच्याकडेच सोपविली जातात.
Mantra 1
हिरण्यगर्भः समवर्तताग्रे भूतस्य जातः पतिरेक आसीत् । स दाधार पृथिवीं द्यामुतेमां कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
आदि काळी हिरण्यगर्भ प्रकट होऊन गतिमान झाला; भूत (समस्त सृष्टी) याचा जन्मलेला एकमेव पति/स्वामी तोच होता. त्यानेच पृथ्वी आणि हा द्यौ (आकाश) धारण केला—कोणत्या देवासाठी आपण हविषा अर्पण करावे?
Mantra 2
य आत्मदा बलदा यस्य विश्व उपासते प्रशिषं यस्य देवाः । यस्य छायामृतं यस्य मृत्युः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
जो आत्मा देतो, जो बल देतो; ज्याची आज्ञा समस्त विश्व पाळते, ज्याच्या शासनात देवही अनुशासित आहेत; ज्याची छाया ऋत (सत्य-नियम) आहे आणि ज्याची छायाच मृत्यू आहे—कोणत्या देवासाठी आपण हविषा अर्पण करावे?
Mantra 3
यः प्राणतो निमिषतो महित्वैक इद्राजा जगतो बभूव । य ईशे अस्य द्विपदश्चतुष्पदः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
जो प्राण घेणाऱ्या-छोडणाऱ्या, हालचाल करणाऱ्या व निमिष करणाऱ्या सर्व जगतावर आपल्या महिमेने एकमेव राजा झाला; जो या द्विपद व चतुष्पद जगताचा अधिपती आहे—आपण कोणत्या देवाला हविषा अर्पण करू?
Mantra 4
यस्येमे हिमवन्तो महित्वा यस्य समुद्रं रसया सहाहुः । यस्येमाः प्रदिशो यस्य बाहू कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
ज्याची महिमा हे हिमवंत पर्वत आहेत; ज्याचाच समुद्र, जलांच्या प्रवाही रसासह; ज्याच्या या दिशा त्याच्या बाहूंप्रमाणे आहेत—आपण कोणत्या देवाला हविषा अर्पण करू?
Mantra 5
येन द्यौरुग्रा पृथिवी च दृळ्हा येन स्व स्तभितं येन नाकः । यो अन्तरिक्षे रजसो विमानः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
ज्याच्यामुळे उग्र द्यौ आणि दृढ पृथ्वी स्थिर झाली; ज्याच्यामुळे स्वःलोक आधारला गेला आणि नाक (शिखर) स्थापित झाले; जो अंतरिक्षात रजसाच्या विस्तारांचे मापन करतो—आपण कोणत्या देवाला हविषा अर्पण करू?
Mantra 6
यं क्रन्दसी अवसा तस्तभाने अभ्यैक्षेतां मनसा रेजमाने । यत्राधि सूर उदितो विभाति कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
ज्याच्या सहाय्याने स्थिर धरलेले हे दोन्ही लोक, मनाने थरथरत, त्यालाच पाहतात; ज्याच्यामध्ये आणि ज्याच्यावर उदित झालेला सूर्य प्रकाशतो—त्या देवासाठी आपण आपल्या संकल्प-आहुतीने कोणास विधीपूर्वक अर्पण करू?
Mantra 7
आपो ह यद्बृहतीर्विश्वमायन्गर्भं दधाना जनयन्तीरग्निम् । ततो देवानां समवर्ततासुरेकः कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
जेव्हा महत् आपः सर्व विश्वाला वहन करून, गर्भ धारण करून, अग्नीला जन्म देत आल्या—तेव्हा त्यांच्यातूनच देवांचा एक प्राण पूर्ण गतीने प्रवृत्त झाला; त्या देवासाठी आपण आपल्या संकल्प-आहुतीने कोणास अर्पण करू?
Mantra 8
यश्चिदापो महिना पर्यपश्यद्दक्षं दधाना जनयन्तीर्यज्ञम् । यो देवेष्वधि देव एक आसीत्कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
ज्याने आपल्या महिम्याने सर्व बाजूंनी आपः पाहिल्या—त्या दक्ष (सृजन-शक्ती) धारण करून यज्ञाला जन्म देत होत्या; जो देवांमध्ये अधिष्ठित एकमेव देव होता—त्या देवासाठी आपण आपल्या संकल्प-आहुतीने कोणास अर्पण करू?
Mantra 9
मा नो हिंसीज्जनिता यः पृथिव्या यो वा दिवं सत्यधर्मा जजान । यश्चापश्चन्द्रा बृहतीर्जजान कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥
तो आम्हांला हिंसा न करो—तोच जनिता (पिता) ज्याने पृथ्वी उत्पन्न केली, आणि सत्य-धर्मात प्रतिष्ठित होऊन दिव (स्वर्ग) जन्मास घातला; ज्याने आपः (जल)ही—दीप्तिमान व विशाल—उत्पन्न केली. आम्ही कोणत्या देवाला हविषा (आहुती) अर्पण करू?
Mantra 10
प्रजापते न त्वदेतान्यन्यो विश्वा जातानि परि ता बभूव । यत्कामास्ते जुहुमस्तन्नो अस्तु वयं स्याम पतयो रयीणाम् ॥
हे प्रजापते, तुझ्यावाचून अन्य कोणीही या सर्व जातानि (उत्पन्न झालेल्या) गोष्टींना सर्वतोभावे व्यापून राहिलेला नाही. आम्ही अग्नीत तुझ्यासाठी जे काम जूहूमु (आहुतीने अर्पण) करतो—ते आम्हांला लाभो; आणि आम्ही रयीणाम् (समृद्धींचे) पतयः (स्वामी) होऊ.
It is a deliberate spiritual inquiry: the hymn lists the powers that sustain the universe and then asks who truly stands behind them. The refrain turns wonder into worship, pointing toward one ultimate Lord rather than many separate sources.
In the verses, “Ka” is grammatically “who,” but it functions as the name of the unknown supreme source being sought. The last verse clarifies the intended deity by naming Prajāpati as that encompassing Lord.
Hiraṇyagarbha means “Golden Germ/Embryo,” an image for the first seed of creation—radiant, life-bearing, and prior to the formed worlds. It signifies the primordial origin from which heaven, earth, and all beings arise and by which they are upheld.
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.