Book of the Earth (Sacred Geography & Moral Narratives)

ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ (Bhūmi-khaṇḍa) သည် ဓမ္မကို “လောကမြေပြင်၏ ဇာတ်ခုံ” ပေါ်တွင် တင်ပြသည်—တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာနေရာများ)၊ လူမှုရေးတာဝန်များ၊ နှင့် စံပြပုံပြင်များအားဖြင့် သာသနာတရားကို နေ့စဉ်အကျင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ ဤခဏ္ဍသည် စကြဝဠာဖွားမြင်ခြင်းကိုသာ မဟုတ်ဘဲ ပုဏ္ဏ (puṇya) ကို မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဆက်ဆံရေးများပေါ်တွင် မြေပုံဆွဲသကဲ့သို့ ချိတ်ဆက်ပြသည်—အထူးသဖြင့် မိသားစုတာဝန်၊ ဒါန (dāna)၊ ဝရတ (vrata) ကတိသစ္စာ၊ နှင့် ဘုရားဖူးခရီး၏ ကျင့်ဝတ်တို့ဖြစ်သည်။ ပုံပြင်ပြောပုံတွင် အလွှာလိုက် အညွှန်းအထောက်အထားများ မကြာခဏ ပါဝင်သည်—စူတ (Sūta) မှ ရှင်ရသီများသို့၊ သို့မဟုတ် ဗျာသနှင့် ဘြဟ္မာကဲ့သို့ ရှေးအာဏာပိုင်များ၏ စကားကို ကိုးကား၍ မတူညီသော ထုံးတမ်းအစဉ်အလာများကို အတည်ပြုကာ သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ ထို့ကြောင့် မျိုးကွဲသဘောတရားများကို ဓမ္မတစ်ကြောင်းတည်းအတွင်း ညှိနှိုင်းပေါင်းစည်းနိုင်စေသည်။ သဘောတရားအရ ဘူမိခဏ္ဍသည် ဘက္တိ (bhakti) ကို လက်တွေ့ဓမ္မနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဘုရားကို ချစ်ခင်ယုံကြည်မှုသည် မိဘ၊ ဆရာ၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်/ဘိုးဘွား) နှင့် ဧည့်သည်တို့အပေါ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းဖြင့် စမ်းသပ်ခံရပြီး၊ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးအလားအလာမှာ ဗိဿနု၏ ကရုဏာတော် ဖြစ်သည်။ ထုံးတမ်းပွဲတော်များသည် ကရုဏာတော်သို့ ဦးတည်စေသော လမ်းကြောင်းသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ဤခဏ္ဍ၏ ထူးခြားချက်မှာ ဥပမာပုံပြင်ဆန်သော အဖြစ်အပျက်များ—တခါတရံ ပြင်းထန်သော်လည်းကောင်း၊ ထင်ရသလို ဆန့်ကျင်သော်လည်းကောင်း—ဖြင့် အမှန်တကယ်သော ဓမ္မနှင့် အလွတ်သဘော ရိုးရာပွဲတော်သာကို ခွဲခြားသိမြင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခန်းစုတွင် ပရဟ္လာဒ၏ ဝိုင်ရှ္ဏဝ အတ္တလက္ခဏာ (မွေးရာပါ ဘက္တိ၏ စံပြ) နှင့် “ရှီဝရှာမာ” အဖြစ်အပျက်တို့ကြား လှည့်လည်ကာ သားသမီးနာခံမှု၊ မာယာ (māyā) အလှည့်အပြောင်း၊ နှင့် ကိုယ်တိုင်ကို ယဇ်အဖြစ် အပ်နှံခြင်းတို့သည် သီလစမ်းသပ်မီးဖို ဖြစ်လာသည်။ အဓိကအကြောင်းအရာများ៖ ဘက္တိ, ပိတೃဓမ္မ (ဘိုးဘွားကို ရိုသေကန်တော့ခြင်း), သားသမီးတာဝန်, မာယာကို သင်ကြားရေးကိရိယာအဖြစ်, ထုံးတမ်းမျိုးကွဲ ညှိနှိုင်းခြင်း, သန့်ရှင်းရာနေရာ (ဒွာရကာ), ကိုယ်တိုင်လှူဒါန်း/စွန့်လွှတ်မှု, နှင့် ဒေဝ–အသူရ ပဋိပက္ခ (ပရဟ္လာဒ စာတမ်းဘောင်)။