Adhyaya 64

Verse 1

पिप्पलौवाच । पितुःप्रसादभावाद्वै यदुना सुखमुत्तमम् । कथं प्राप्तं सुभुक्तं च तन्मे विस्तरतो वद

ပိပ္ပလက ဆိုသည်– “သင်၏အဖ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ယဒု ရရှိခဲ့သော အမြင့်မြတ်ဆုံး သုခသည် မည်သို့ရရှိခဲ့သနည်း၊ မည်သို့ သင့်တော်စွာ ခံစားခဲ့သနည်း။ အသေးစိတ် ပြောပြပါ”။

Verse 2

कस्मात्पापप्रभावं च रुरुर्भुंक्ते द्विजोत्तम । सकलं विस्तरेणापि वद मे कुंडलात्मज

အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ ရုရု ဟုခေါ်သော သတ္တဝါသည် အပြစ်မှ ပေါက်ဖွားသော အကျိုးဆက်ကို အဘယ်ကြောင့် ခံစားရသနည်း။ ကုဏ္ဍလ၏ သားတော်၊ အကြောင်းအရာအားလုံးကိုလည်း အသေးစိတ် ပြောပါ။

Verse 3

सुकर्मोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि चरित्रं पापनाशनम् । नहुषस्य सुपुण्यस्य ययातेश्च महात्मनः

သုကမ္မက ဆိုသည်– “နားထောင်ကြပါ; အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဇာတ်ကြောင်းကို ငါ ပြောမည်—အလွန်ပုဏ္ဏဝန် နဟုෂ နှင့် မဟာတ్మာ ယယာတိ တို့၏ ပုံပြင်ဖြစ်သည်”။

Verse 4

सोमवंशात्प्रभूतो हि नहुषो मेदिनीपतिः । दानधर्माननेकांश्च चका रह्यतुलानपि

လဝంశမှ အမှန်တကယ် နဟုရှ မင်းကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၍ မြေကြီး၏ အရှင်ဖြစ်၏။ ထိုမင်းသည် ဒါနနှင့် ဓမ္မကို များစွာ ကျင့်ဆောင်ကာ အတိုင်းအတာမရှိ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်၏။

Verse 5

मखानामश्वमेधानामियाज शतमुत्तमम् । वाजपेयशतं चापि अन्यान्यज्ञाननेकधा

ထိုမင်းသည် အထူးမြတ်သော အရှွမေဓ ယဇ်ပူဇော်ကို တစ်ရာကြိမ် ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် ဝါဇပေယ ယဇ်ကိုလည်း တစ်ရာကြိမ်နှင့် အခြားအမျိုးမျိုးသော ယဇ်များစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 6

आत्मनः पुण्यभावेन इंद्रलोकमवाप सः । पुत्रं धर्मगुणोपेतं प्रजापालं चकार सः

မိမိ၏ ပုဏ္ဏသဘောတရားကြောင့် ထိုမင်းသည် အိန္ဒြလောကကို ရောက်ရှိခဲ့၏။ ထို့နောက် ဓမ္မဂုဏ်များပြည့်စုံသော သားတော်ကို ပြည်သူတို့၏ ကာကွယ်သူနှင့် အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့၏။

Verse 7

ययातिं सत्यसंपन्नं धर्मवीर्यं महामतिम् । एंद्रं पदं गतो राजा तस्य पुत्रः पदे स्वके

သစ္စာပြည့်ဝ၍ ဓမ္မဗီရိယရှိကာ ဉာဏ်ကြီးမားသော ယယာတိ မင်းကြီးသည် အိန္ဒြနှင့်တူသော အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့၏။ ထိုမင်း၏ သားတော်သည် မိမိ၏ တရားဝင်အဆင့်၌ တည်မြဲနေ၏။

Verse 8

ययातिः सत्यसंपन्नः प्रजा धर्मेण पालयेत् । स्वयमेव प्रपश्येत्स प्रजाकर्माणि तान्यपि

သစ္စာပြည့်ဝသော ယယာတိ မင်းကြီးသည် ဓမ္မဖြင့် ပြည်သူတို့ကို အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်သင့်၏။ ထို့ပြင် ပြည်သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကိုလည်း မိမိကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုစိစစ်သင့်၏။

Verse 9

याजयामास धर्मज्ञः श्रुत्वा धर्ममनुत्तमम् । यज्ञतीर्थादिकं सर्वं दानपुण्यं चकार सः

ဓမ္မ၏ အထွတ်အထိပ်သော သင်ကြားချက်ကို ကြားသိပြီးနောက် ဓမ္မကိုသိမြင်သူသည် ယဇ္ဈပူဇာများကို ကျင်းပစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ယဇ္ဈတီရ္ထနှင့် ဆက်စပ်သမျှ ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ပြုလုပ်ကာ ဒါနကုသိုလ်လည်း ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 10

राज्यं चकार मेधावी सत्यधर्मेण वै तदा । यावदशीतिसहस्राणि वर्षाणां नृपनंदनः

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော မင်းသားသည် သစ္စာဓမ္မအတိုင်း နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး နှစ်ရှစ်သောင်းတိုင်အောင် ရာဇပလ္လင်ကို ထိန်းသိမ်း하였다။

Verse 11

तावत्कालं गतं तस्य ययातेस्तु महात्मनः । तस्य पुत्राश्च चत्वारस्तद्वीर्यबलविक्रमाः

ထိုကာလအထိ မဟာအတ္တမ ယယာတိ၏ အသက်တာကာလသည် ကုန်ဆုံးသွား하였다။ သူ၌ သားလေးယောက်ရှိ၍ ရဲရင့်မှု၊ အင်အားနှင့် သတ္တိဗီရိယတို့ကြောင့် ကျော်ကြားသူများဖြစ်ကြသည်။

Verse 12

तेषां नामानि वक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । तस्यासीज्ज्येष्ठपुत्रस्तु रुरुर्नाम महाबलः

သူတို့၏ အမည်များကို ငါပြောမည်—စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ နားထောင်လော့။ အကြီးဆုံးသားမှာ ရုရု ဟူသော အမည်ရှိ၍ အင်အားကြီးမားသူဖြစ်သည်။

Verse 13

पुरुर्नाम द्वितीयोऽभूत्कुरुश्चान्यस्तृतीयकः । यदुर्नाम स धर्मात्मा चतुर्थो नृपतेः सुतः

ဒုတိယသားမှာ ပုရု ဟူသော အမည်ရှိ၏။ တတိယသားမှာ ကုရု ဖြစ်၏။ စတုတ္ထသားမှာ ဓမ္မစိတ်ရှိသူ ယဒု ဟူသော အမည်ရှိ၍—ဤသူတို့အားလုံးသည် မင်း၏ သားတော်များဖြစ်ကြသည်။

Verse 14

एवं चत्वारः पुत्राश्च ययातेस्तु महात्मनः । तेजसा पौरुषेणापि पितृतुल्यपराक्रमाः

ဤသို့ မဟာအတ္မာ ယယာတိ၌ သားလေးယောက်ရှိ၍ တေဇနှင့် ပုရుషသတ္တိ၌ ဖခင်နှင့်တူညီသော ရဲရင့်ဗီရိယရှိကြသည်။

Verse 15

एवं राज्यं कृतं तेन धर्मेणापि ययातिना । तस्य कीर्तिर्यशो भावस्त्रैलोक्ये प्रचुरोभवत्

ဤသို့ ယယာတိသည် ဓမ္မတရားအတိုင်း နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့၍ သူ၏ကီရ్తိ၊ ယသနှင့် ဂုဏ်သတင်းသည် တြိလောကတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့ကြီးမားလာ하였다။

Verse 16

विष्णुरुवाच । एकदा तु द्विजश्रेष्ठो नारदो ब्रह्मनंदनः । एंद्रं लोकं गतो राजन्द्रष्टुं चैव पुरंदरम्

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– အို မင်းကြီး၊ တစ်ခါက ဒွိဇအထက်မြတ် နာရဒ—ဗြဟ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော သား—ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ကို တွေ့မြင်ရန် အိန္ဒြလောကသို့ သွား하였다။

Verse 17

सहस्राक्षस्ततोपश्यद्धुताशनसमप्रभम् । देवो विप्रं समायांतं सर्वज्ञं ज्ञानपंडितम्

ထို့နောက် သဟသ္ရာක්ෂ (အိန္ဒြ) သည် မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းသော ဗြာဟ္မဏတစ်ပါး လာနေသည်ကို မြင်၍၊ အရာအားလုံးသိသော ဉာဏ်ပညာပဏ္ဍိတ်ဟု သိမြင်하였다။

Verse 18

पूजितं मधुपर्काद्यैर्भक्त्या नमितकंधरः । निवेश्य चासने पुण्ये पप्रच्छ मुनिपुंगवम्

မဓုပာရက စသော ပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ လည်ပင်းငုံ့၍ နမස්ကာရပြုလျက်၊ ထို့နောက် ပုဏ္ဏအာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး မုနိအထက်မြတ်ကို မေးမြန်း하였다။

Verse 19

इंद्र उवाच । कस्मादागमनं तेद्य किमर्थमिह चागतः । किं ते हि सुप्रियं विप्र करोम्यद्य महामुने

အိန္ဒြာမင်းက မိန့်တော်မူသည်– “ယနေ့ သင်သည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့် လာရောက်သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ အို မဟာမုနိ—ယနေ့ သင့်အတွက် အနှစ်သက်ဆုံးအရာကို ငါ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း?”

Verse 20

नारद उवाच । देवराज कृतं सर्वं भक्त्या यच्च प्रभाषितम् । संतुष्टोस्मि महाप्राज्ञ प्रश्नोत्तरं वदाम्यहम्

နာရဒမုနိက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဒေဝရာဇ၊ သင်သည် ဘက္တိဖြင့် ပြုလုပ်သမျှနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပြောဆိုသမျှ အားလုံးကြောင့် ငါ စိတ်ကျေနပ်ပါ၏။ အို မဟာပညာရှိ၊ ယခု သင့်မေးခွန်းတို့၏ အဖြေကို ငါ ပြောမည်”

Verse 21

महीलोकात्सुसंप्राप्तः सांप्रतं तव मंदिरम् । त्वामन्वेष्टुं समायातो दृष्ट्वा नाहुषमेव च

မြေပြင်လောကမှ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ရောက်လာပြီး ယခု သင့်ဗိမာန်သို့ ငါ ရောက်ရှိလာပါပြီ။ သင့်ကို ရှာဖွေရန် ငါ လာခဲ့ပြီး နဟုရှကိုလည်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ပါသည်။

Verse 22

इंद्र उवाच । सत्यधर्मेण को राजा प्रजाः पालयते सदा । सर्वधर्मसमायुक्तः श्रुतवाञ्ज्ञानवान्गुणी

အိန္ဒြာမင်းက မိန့်တော်မူသည်– “သစ္စာဓမ္မဖြင့် အမြဲတမ်း ပြည်သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သော ဘုရင်သည် မည်သူနည်း—ဓမ္မဂုဏ်အပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံ၍ သုတပညာရှိ၊ ဉာဏ်ပညာရှိ၊ ဂုဏ်သီလရှိသူ?”

Verse 23

पृथिव्यामस्ति को राजा वेदज्ञो ब्राह्मणप्रियः । ब्रह्मण्यो वेदविच्छूरो यज्वा दाता सुभक्तिमान्

မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုဘုရင်သည် မည်သူနည်း—ဝေဒကို သိကျွမ်းသူ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ; ဗြဟ္မဓမ္မကို ကာကွယ်သူ၊ ဝေဒပညာဖြင့် တောက်ပသူ; ယဇ္ဉပြုသူ၊ ဒါနရှင်၊ နှင့် အထူးကောင်းမြတ်သော ဘက္တိရှိသူ?

Verse 24

नारद उवाच । एभिर्गुणैस्तु संयुक्तो नहुषस्यात्मजो बली । यस्य सत्येन वीर्येण सर्वे लोकाः प्रतिष्ठिताः

နာရဒ မဟာရသီက မိန့်ကြားသည်—ဤဂုဏ်သတ္တိတို့နှင့် ပြည့်စုံသော နဟုရှ၏ အင်အားကြီးသော သားတော်ရှိ၏။ သူ၏ သစ္စာနှင့် သူရဲကောင်းသတ္တိကြောင့် လောကအားလုံး တည်မြဲခိုင်ခံ့နေသည်။

Verse 25

भवादृशो हि भूर्लोके ययातिर्नहुषात्मजः । भवान्स्वर्गे स चैवास्ति भूतले भूतिवर्धनः

မြေပြင်လောက၌ သင်တော်မူသကဲ့သို့ တစ်ဦးရှိသည်—နဟုရှ၏ သား ယယာတိ။ သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိ၍၊ သူသည်လည်း မြေပြင်၌ရှိကာ စည်းစိမ်တိုးပွားစေသူဖြစ်သည်။

Verse 26

पितुः श्रेष्ठो महाराज ह्यश्वमेधशतं तथा । वाजपेयशतं चक्रे ययातिः पृथिवीपतिः

အို မဟာရာဇာ! မြေကြီး၏ အရှင် ယယာတိသည် အဖေထက်ပင် မြတ်တော်မူ၏။ သူသည် အရှွမေဓ ယဇ်တစ်ရာနှင့် ဝာဇပေယ ယဇ်တစ်ရာကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 27

दत्तान्यनेकरूपाणि दानानि तेन भक्तितः । गवां लक्षसहस्राणि गवां कोटिशतानि च

သူသည် ဘက္တိဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ဒါနများကို ပေးလှူခဲ့သည်။ နွားသောင်းချီသာမက နွားကိုဋိရာချီတိုင်အောင်ပင် လှူဒါန်းခဲ့သည်။

Verse 28

कोटिहोमांश्चकाराथ लक्षहोमांस्तथैव च । भूमिदानादि दानानि ब्राह्मणेभ्योददाच्च यः

သူသည် ကိုဋိအရေအတွက် ဟိုးမ (homa) များကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လက္ခအရေအတွက် ဟိုးမများကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မြေဒါနစသည့် ဒါနများကို ဗြာဟ္မဏများထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 29

सर्वं येन स्वरूपं हि धर्मस्य परिपालितम् । एवं गुणैः समायुक्तो ययातिर्नहुषात्मजः

ဓမ္မ၏အနှစ်သာရကို အရာရာ၌ ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့သူ—ထိုသို့ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသူမှာ နဟုရှ၏သား ယယာတိ ဖြစ်၏။

Verse 30

वर्षाणां तु सहस्राणि अशीतिर्नृपसत्तमः । राज्यं चकार सत्येन यथा दिवि भवानिह

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သူသည် အနှစ်ရှစ်သောင်းတိုင်တိုင် သစ္စာတရားဖြင့် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ခဲ့၏—သင်သည်လည်း ဤမြေပြင်၌ ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ အုပ်ချုပ်သကဲ့သို့။

Verse 31

सुकर्मोवाच । एवमाकर्ण्य देवेंद्रो नारदात्स मुनीश्वरात् । समालोच्य स मेधावी संभीतो धर्मपालनात्

စုကမ္မာက ဆိုသည်– မုနိအရှင် နာရဒထံမှ ဤသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ ဒေဝအရှင် အိန္ဒြာသည် စဉ်းစားသုံးသပ်လေ၏။ ထိုပညာရှိသည် ဓမ္မကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခြင်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့လာ၏။

Verse 32

शतयज्ञप्रभावेण नहुषो हि पुरा मम । एंद्रं पदं गतो वीरो देवराजोभवत्पुरा

ယဇ္ဉာတစ်ရာ ပြုလုပ်သည့် အာနုභာဝကြောင့်၊ အတိတ်ကာလ၌ ငါ့မျိုးရိုးမှ သူရဲကောင်း နဟုရှသည် အိန္ဒြာ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ကာ ထိုအခါ ဒေဝရာဇာ ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 33

शची बुद्धिप्रभावेण पदभ्रष्टो व्यजायत । तादृशोयं महाराजः पितुस्तुल्यपराक्रमः

ရှချီ၏ ဉာဏ်ပညာအာနုಭာဝကြောင့်၊ သူသည် အဆင့်ကျသွားခြင်းမှ ပြန်လည်တည်မြဲလာကာ မိမိနေရာသို့ ပြန်ရောက်သကဲ့သို့ ထပ်မံမွေးဖွားသလို ဖြစ်၏။ ထိုသို့ပင် ဤမဟာရာဇာသည် ဖခင်နှင့်တူညီသော သတ္တိပရాక్రమရှိ၏။

Verse 34

प्राप्स्यते नात्र संदेहः पदमैंद्रं न संशयः । येन केनाप्युपायेन तं भूपं दिवमानये

သူသည် အမှန်တကယ် ရရှိမည်—ဤတွင် သံသယမရှိ; မလွဲမသွေ “ပဒ္မ-အိန္ဒြ” အဆင့်သို့ ရောက်မည်။ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ထိုဘုရင်ကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြလော့။

Verse 35

इत्येवं चिंतयामास तस्माद्भीतः सुरेश्वरः । भूपालस्य नृपश्रेष्ठ ययातेः सुमहद्भयात्

ဤသို့ စဉ်းစားလျက်၊ နတ်တို့၏ အရှင်သည် ကြောက်ရွံ့လာ၏—အို မင်းမြတ်တို့အထက်ဆုံး—ယယာတိ မင်းကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အလွန်ကြီးမားသည့် ဘေးကြောင့်။

Verse 36

तमानेतुं ततो दूतं प्रेषयामास देवराट् । नहुषस्य विमानं तु सर्वकामसमन्वितम्

ထို့နောက် နတ်ဘုရင်သည် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာရန် သံတမန်တစ်ဦးကို စေလွှတ်၏။ နဟုရှ၏ ဝိမာနာကား လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံစွာ တန်ဆာဆင်ထားလေ၏။

Verse 37

सारथिं मातलिं नाम विमानेन समन्वितम् । गतो हि मातलिस्तत्र यत्रास्ते नहुषात्मजः

မాతလီ ဟူသော ရထားမောင်းသည် ဝိမာနာနှင့်အတူ၊ နဟုရှ၏ သားတော် နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်လေ၏။

Verse 38

प्रहितः सुरराजेन समानेतुं महामतिम् । सभायां वर्त्तमानस्तु यथा इंद्र प्रःशोभते

နတ်ဘုရင်က မဟာဉာဏ်ရှိသူကို ခေါ်ဆောင်လာရန် စေလွှတ်သဖြင့်၊ သူသည် အစည်းအဝေးခန်းမ၌ ရပ်တည်လျက်—အိန္ဒြကဲ့သို့ တောက်ပလှပစွာ ထင်ရှားနေ၏။

Verse 39

तथा ययातिर्धर्मात्मा स्वसभायां विराजते । तमुवाच महात्मानं राजानं सत्यभूषणम्

ဤသို့ သမ္မာဓမ္မစိတ်ရှိသော ယယာတီသည် မိမိ၏ ရာဇသဘင်၌ တောက်ပစွာ ထိုင်မြဲနေ၏။ ထို့နောက် သစ္စာကို အလှဆင်အဖြစ်ထားသော မဟာမင်းကြီးအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 40

सारथिर्देवराजस्य शृणु राजन्वचो मम । प्रहितो देवराजेन सकाशं तव सांप्रतम्

ကျွန်ုပ်သည် ဒေဝရာဇာ၊ ဒေဝတို့၏ မင်းတော်၏ ရထားမောင်းဖြစ်၏။ အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်ပါ။ ယခု ဒေဝရာဇာက သင့်ထံသို့ ကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

Verse 41

यद्ब्रूते देवराजस्तु तत्सर्वं सुमनाः कुरु । आगंतव्यं त्वया देव एंद्रं लोकं हि नान्यथा

ဒေဝရာဇာ မိန့်သမျှကို စိတ်ပျော်ရွှင်စွာ အကုန်လုံး ဆောင်ရွက်ပါ။ အို ဒေဝ၊ သင်သည် အင်ဒြာ၏ လောကသို့ မဖြစ်မနေ လာရမည်၊ အခြားလမ်းမရှိ။

Verse 42

पुत्रे राज्यं विसृज्यैव कृत्वा चांतेष्टिमुत्तमाम् । इलो राजा महातेजा वसते नहुषात्मज

သားတော်ထံသို့ နိုင်ငံတော်ကို လွှဲအပ်ပြီး အထူးမြတ်သော အန္တျေဋ္ဌိ (အဆုံးအခမ်းအနား) ကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ နဟုရှ၏ သား မဟာတေဇရှိသော မင်း အီလာသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လေ၏။

Verse 43

पुरूरवा महावीर्यो विप्रचित्तिर्महामनाः । शिबिर्वसति तत्रैव मनुरिक्ष्वाकु भूपतिः

ထိုနေရာ၌ မဟာဗီရ ပုရူရဝါ၊ စိတ်မြင့်မြတ်သော ဝိပရစိတ္တိ နှင့် ရှိဘိ တို့ နေထိုင်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် မနုနှင့် အိက္ခဝါကု မင်းတော်လည်း တည်ရှိကြ၏။

Verse 44

सगरो नाम मेधावी नहुषश्च पिता तव । ऋतवीर्यः कृतज्ञश्च शंतनुश्च महामनाः

စဂရသည် ပညာရှိသော မင်းတစ်ပါးဖြစ်၏။ နဟုရှသည် သင်၏ ဖခင်ဖြစ်၏။ ဣတဝီရျသည် ကျေးဇူးသိတတ်သူဖြစ်ပြီး၊ ရှန္တနုလည်း စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူဖြစ်၏။

Verse 45

भरतो युवनाश्वश्च कार्तवीर्यो नरेश्वरः । यज्ञानाहृत्य बहुधा मोदंते दिवि भूभृतः

ဘရတ၊ ယုဝနာရှွ နှင့် ကာရ္တဝီရျ—လူသားတို့၏ အရှင်—ယဇ္ဉပူဇာများ၏ အကျိုးဖလများကို များစွာ ဆောင်ယူလာ၍၊ အရှင်မင်းကြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ပျော်ရွှင်ကြ၏။

Verse 46

अन्ये चैव तु राजानो यज्ञकर्मसु तत्पराः । सर्वे ते दिवि चेंद्रेण मोदंते स्वेन कर्मणा

အခြားမင်းများလည်း ယဇ္ဉကိစ္စများ၌ အလွန်တက်ကြွသူများဖြစ်၍၊ သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်ကမ္မ၏ ကုသိုလ်ကြောင့် အိန္ဒြနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်ကြ၏။

Verse 47

त्वं पुनः सर्वधर्मज्ञः सर्वधर्मेषु संस्थितः । शक्रेण सह मोदस्व स्वर्गलोके महीपते

သင်သည် သာသနာဓမ္မအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ဓမ္မတရားတိုင်း၌ တည်ကြည်သူဖြစ်၏။ မဟီပတေ မင်းကြီး၊ သက္က (အိန္ဒြ) နှင့်အတူ စွဝဂ္ဂလောက၌ ပျော်ရွှင်လော့။

Verse 48

ययातिरुवाच । किं मया तत्कृतं कर्म येन मय्यर्थिता तव । इंद्रस्य देवराजस्य तत्सर्वं मे वदस्व च

ယယာတိက ပြော၏– “ငါသည် မည်သို့သော ကမ္မကို ပြုခဲ့သဖြင့် သင်သည် ငါ့ထံသို့ တောင်းဆိုချက်တစ်ရပ်နှင့် လာရသနည်း။ ဒေဝရာဇ အိန္ဒြနှင့် ပတ်သက်သမျှ အားလုံးကို ငါ့အား ပြောပြလော့။”

Verse 49

मातलिरुवाचमातलि उपरि टिप्पणी । यदशीतिसहस्राणि वर्षाणां हि त्वया नृप । दानपुण्यादिकं कर्म यज्ञैस्तु परिसाधितम्

မာတလီက ဆို၏ — “အို မင်းကြီး၊ နှစ်ရှစ်သောင်းတိုင်တိုင် သင်သည် ယဇ္ဉာများအားဖြင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) နှင့် အခြားကုသိုလ်ကမ္မတို့ကို စည်းကမ်းတကျ ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီ”။

Verse 50

दिवं गच्छ महाराज कर्मणा स्वेन भूपते । सखित्वं देवराजेन कुरु गच्छ सुरालयम्

အို မဟာမင်းကြီး၊ မြေပြင်၏ အရှင်၊ မိမိကမ္မ၏ အကျိုးကြောင့်ပင် သုဝဏ္ဏ (စွဝဂ္ဂ) သို့ သွားလော့။ ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာနှင့် မိတ်သဟာယ ပြု၍ ဒေဝလောကသို့ သွားလော့။

Verse 51

पंचात्मकं शरीरं च भूमौ त्यज महामते । दिव्यरूपं समास्थाय भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान्

အို မဟာမတိ၊ ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤကိုယ်ခန္ဓာကို မြေပြင်ပေါ်၌ စွန့်လွှတ်လော့။ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ခံယူ၍ စိတ်နှလုံးနှစ်သက်သလို ဘောဂများကို ခံစားလော့။

Verse 52

यथायथा कृता भूमौ यज्ञा दानं तपश्च ते । तथातथा स्वर्गभोगाः प्रार्थयंते नरेश्वर

အို နရေရှဝရ၊ မြေပြင်၌ သင်ပြုခဲ့သော ယဇ္ဉာ၊ ဒါန၊ တပသ်တို့၏ ပမာဏအတိုင်းပင် စွဝဂ္ဂဘောဂများကို ဆုတောင်း၍ ရရှိကြသည်။

Verse 53

ययातिरुवाच । येन कायेन सिध्येत सुकृतं दुष्कृतं भुवि । मातले तत्कथं त्यक्त्वा गच्छेल्लोकमुपार्जितम्

ယယာတီက ဆို၏ — “မြေပြင်၌ ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့ကို ပြည့်စုံစေသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သည့်ကိုယ်နည်း၊ အို မာတလီ၊ ထိုကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် မိမိရရှိထားသော လောကသို့ မည်သို့ သွားနိုင်မည်နည်း?”

Verse 54

मातलिरुवाच । यत्रैवोपार्जितं कायं पंचात्मकमिदं नृप । तत्तत्रैव परित्यज्य दिव्येनैव व्रजंति तम्

မာတလီက မိန့်သည်– အို မင်းကြီး၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားရာ၊ မည်သည့်နေရာ၌ ရရှိလာသနည်း ထိုနေရာ၌ပင် စွန့်လွှတ်ကြ၏။ ထို့နောက် တိဗ္ဗ (သိမ်မွေ့) ကိုယ်ဖြင့်သာ ထိုလောကသို့ ချီတက်ကြ၏။

Verse 55

इतरे मानवाः सर्वे पापपुण्यप्रसाधकाः । तेऽपि कायं परित्यज्य अधऊर्ध्वं व्रजंति वै

အခြားလူသားအားလုံးသည် အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်တို့ကြောင့် ကံကြမ္မာပုံသွင်းခံရသူများဖြစ်၍၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် အမှန်တကယ် အောက်သို့ သို့မဟုတ် အထက်သို့ သွားကြ၏။

Verse 56

ययातिरुवाच । पंचात्मकेन कायेन सुकृतं दुष्कृतं नराः । उत्पाद्यैव प्रयांत्येव अधऊर्ध्वं तु मातले

ယယာတိက မိန့်သည်– အို မာတလီ၊ ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် လူတို့သည် ကုသိုလ်လည်း အပြစ်လည်း ဖြစ်ပေါ်စေကြ၏။ ထိုအရာတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီးနောက် အောက်သို့ သို့မဟုတ် အထက်သို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 57

को विशेषो हि धर्मज्ञ भूमौ कायं परित्यजेत् । पापपुण्यप्रभावाद्वै कायस्य पतनं भवेत्

အို ဓမ္မကို သိမြင်သူ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၌ အထူးကွာခြားချက် မည်သို့ရှိသနည်း။ အမှန်တကယ် အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်၏ အာနိသင်ကြောင့်ပင် ကိုယ်၏ကျဆုံးခြင်း (သေခြင်း) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 58

दृष्टांतो दृश्यते सूत प्रत्यक्षं मर्त्यमंडले । विशेषं नैव पश्यामि पापपुण्यस्य चाधिकम्

အို စူတာ၊ မရဏလောက၌ ဤဥပမာကို မျက်မြင်တကယ် တွေ့ရသည်။ သို့သော် အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်တို့အကြား ထူးခြား၍ ပိုမိုမြင်သာသော ကွာခြားချက်ကို ငါမမြင်ရ။

Verse 59

सत्यधर्मादिकं कर्म येन कायेन मानवः । समर्जयति वै मर्त्यस्तं कस्माद्विप्रसर्जयेत्

လူသည် သစ္စာနှင့် ဓမ္မတရားတို့ကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကမ္မများကို ဤကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပြုလုပ်ကာ ပုဏ္ဏကံကို စုဆောင်းနိုင်သဖြင့်၊ သေမျိုးသည် ဤကိုယ်ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်ပစ်ရမည်နည်း။

Verse 60

आत्मा कायश्च द्वावेतौ मित्ररूपावुभावपि । कायं मित्रं परित्यज्य आत्मा याति सुनिश्चितः

အတ္တမနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ—ဤနှစ်ပါးသည် မိတ်ဆွေသဘောတူတူပင် ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ကိုယ်ဟူသော မိတ်ဆွေကို စွန့်၍ အတ္တမသည် မလွဲမသွေ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 61

मातलिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया राजन्कायं त्यक्त्वा प्रयाति सः । संबंधो नास्ति तेनापि समं कायेन चात्मनः

မာတလီက ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ သင်ပြောသောစကားသည် မှန်ကန်ပါသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ သူသည် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ထွက်ခွာသည့် အတ္တမနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာတို့အကြား အမှန်တကယ်သော ဆက်နွယ်မှု မရှိသကဲ့သို့၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည်လည်း အတ္တမနှင့် တူညီခြင်း မရှိပါ”။

Verse 62

यस्मात्पंचत्वरूपोऽयं संधिजर्जरितः सदा । जरया पीड्यमानस्तु व्याधिभिर्दूषितः सदा

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ပဉ္စတတ္တဝါဒ်အဖြစ် ဖြစ်တည်သောကြောင့် အဆစ်အမြစ်များသည် အမြဲတမ်း ပျက်ယွင်းယိုယွင်းနေ၏။ အိုမင်းခြင်းက အစဉ်နှိပ်စက်ပြီး ရောဂါများကလည်း အမြဲတမ်း မသန့်စင်စေသည်။

Verse 63

जरादोषैः प्रभग्नोऽसौ अत्र स्थातुं स नेच्छति । आकुलव्याकुलो भूत्वा जीवस्त्यक्त्वा प्रयाति सः

အိုမင်းခြင်း၏ ဒုက္ခများကြောင့် ချိုးဖျက်ခံရသောသူသည် ဤနေရာ၌ မနေချင်တော့။ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားရှုပ်ထွေးလာသောအခါ ဇီဝသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 64

सत्येन धर्मपुण्यैश्च दानैर्नियमसंयमैः । अश्वमेधादिभिर्यज्ञैस्तीर्थैः संयमनैस्तथा

သစ္စာတရားဖြင့်၊ ဓမ္မနှင့် ပုဏ္ဏကောင်းမှုများဖြင့်၊ ဒါနဖြင့်၊ ဝရတနှင့် နိယမ၊ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်သည့် သံယမဖြင့်၊ အရှွမေဓ စသည့် ယဇ္ဉများဖြင့်၊ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) များဖြင့်၊ ထို့အတူ သံယမတပဿနာများဖြင့်—လိုလားသည့် ဓမ္မပုဏ္ဏအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 65

सुपुण्यैः सुकृतैश्चान्यैर्जरा नैव प्रधार्यते । पातकैश्च महाराज द्रवते कायमेव सा

ပုဏ္ဏများစွာနှင့် အခြားကောင်းမှုများရှိသော်လည်း အိုမင်းခြင်းကို အမှန်တကယ် တားဆီးမရ; သို့သော် အပြစ်များကြောင့်၊ မဟာရာဇာရေ၊ ၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် ပျက်ယွင်းလျော့ပါးစေသည်။

Verse 66

ययातिरुवाच । कस्माज्जरा समुत्पन्ना कस्मात्कायं प्रपीडयेत् । मम विस्तरतस्त्वं च वक्तुमर्हसि सत्तम

ယယာတိက ပြောသည်– “အိုမင်းခြင်းသည် ဘာကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို နှိပ်စက်သနည်း။ သီလဝါဒင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ။”

Verse 67

मातलिरुवाच । हंत ते वर्णयिष्यामि जरायाः परिकारणम् । यस्माच्चेयं समुद्भूता कायमध्ये नृपोत्तम

မာတလီက ပြောသည်– “လာပါ၊ အိုမင်းခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းရင်းကို ငါဖော်ပြမည်—၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို၊ မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။”

Verse 68

पंचभूतात्मकः कायो विषयैः पंचभिः श्रितः । यदात्मा त्यजते राजन्स कायः परिधक्ष्यते

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အာရုံဝတ္ထု ငါးပါးကို အားထားသည်။ အာတ္မာ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ မင်းကြီးရေ၊ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် အပ်နှံခံရသည်။

Verse 69

वह्निना दीप्यमानस्तु सरसो ज्वलते नृप । तस्माद्विजायते धूमो धूमान्मेघाश्च जज्ञिरे

အို မင်းကြီး၊ မီးတောက်လောင်လျှင် ရေကန်တောင် မီးလောင်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ ထိုမှ မီးခိုး ပေါ်ထွက်၍ မီးခိုးမှ မိုးတိမ်တို့ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 70

मेघादापः प्रवर्तंते अद्भ्यः पृथ्वी प्रकल्पते । जलमायाति साध्वी सा यथा नारी रजस्वला

မိုးတိမ်မှ ရေများ စီးဆင်းလာ၍၊ ထိုရေမှ မြေကြီး ပုံဖော်တည်ဆောက်၏။ သီလရှိသော မြေကြီးသည် ရေနှင့် ပြည့်ဝလာသည်—ရာဇသ္ဝလာ မိန်းမကဲ့သို့။

Verse 71

तस्मात्प्रजायते गंधो गंधाद्रसो नृपोत्तम । रसात्प्रभवते चान्नमन्नाच्छुक्रं न संशयः

ထို့ကြောင့် အနံ့မွှေး ပေါ်ပေါက်၏။ အနံ့မွှေးမှ အရသာ ပေါ်လာသည်၊ အို မင်းမြတ်။ အရသာမှ အစာ ပေါ်ထွက်၍၊ အစာမှ သုက္က (śukra) ပေါ်ပေါက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 72

शुक्राद्धि जायते कायः कुरूपः काय एव च । यथा पृथ्वी सृजेद्गंधान्रसैश्चरति भूतले

အမှန်တကယ် ကိုယ်ခန္ဓာသည် သုက္က (śukra) မှ မွေးဖွား၏—ရုပ်ဆိုးဖြစ်စေ ရုပ်လှဖြစ်စေ ကိုယ်ခန္ဓာပင် ဖြစ်၏။ မြေကြီးသည် အနံ့မွှေးများကို ဖန်တီး၍ အရသာများနှင့်အတူ မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ လှုပ်ရှားသကဲ့သို့။

Verse 73

तथा कायश्चरेन्नित्यं रसाधारो हि सर्वशः । गंधश्च जायते तस्माद्गंधाद्रसो भवेत्पुनः

ထို့အတူ ကိုယ်ခန္ဓာကို နေ့စဉ် မပြတ် လှုပ်ရှားစေသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အရသာ၏ အထောက်အကူ ဖြစ်သည်။ ထိုမှ အနံ့ ပေါ်ပေါက်၍၊ အနံ့မှ အရသာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာ၏။

Verse 74

तस्माज्जज्ञे महावह्निर्दृष्टांतं पश्य भूपते । यथा काष्ठाद्भवेद्वह्निः पुनः काष्ठं प्रकाशयेत्

ထိုအရာမှ မဟာမီးတောက် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အို မင်းကြီး၊ ဤဥပမာကို ကြည့်ပါ—သစ်သားမှ မီးပေါ်လာသကဲ့သို့၊ ထိုမီးသည်ပင် သစ်သားကို ပြန်လည် ထင်ရှားအလင်းပေး၏။

Verse 75

कायमध्ये रसादग्निस्तद्वदेव प्रजायते । तत्र संचरते नित्यं कायं पुष्णाति भूपते

ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ရသ (အသက်ဓာတ်အနှစ်) မှ မီးသည် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုသဘောတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အို မင်းကြီး၊ ၎င်းသည် အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားလျက် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပျိုးထောင်ပံ့ပိုး၏။

Verse 76

यावद्रसस्य चाधिक्यं तावज्जीवः प्रशांतिमान् । चरित्वा तादृशं वह्निः क्षुधारूपेण वर्तते

ရသ၏ ပိုလျှံမှု ရှိနေသမျှကာလတွင် သတ္တဝါသည် ငြိမ်းချမ်းနေ၏။ သို့သော် ထိုအခြေအနေကို ကျော်လွန်သွားလျှင် အတွင်းမီးသည် ဆာလောင်မှု၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်လာ၏။

Verse 77

अन्नमिच्छत्यसौ तीव्रः पयसा च समन्वितम् । प्रदानं लभते चान्नमुदकं चापि भूपते

သူသည် နို့နှင့်အတူ အစာကို ပြင်းပြစွာ လိုလား၏။ အို မင်းကြီး၊ ထို့ပြင် သူသည် ပူဇော်သဒ္ဒါအဖြစ် အစာနှင့် ရေကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 78

शोणितं चरते वह्निस्तद्वद्वीर्यं न संशयः । यक्ष्मरोगो भवेत्तस्मात्सर्वकायप्रणाशकः

မီးသည် သွေးအတွင်း လှည့်လည်စီးဆင်း၏; ထိုနည်းတူပင် ဝီရျ (အသက်ဓာတ်/မျိုးစေ့အင်အား) လည်း ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ထိုမှ ယက္ခမာရောဂါ (ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုတ်ယုတ်စေသောရောဂါ) ပေါ်ပေါက်၍ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 79

रसाधिक्यं भवेद्राजन्नथ वह्निः प्रशाम्यति । रसेन पीड्यमानस्तु ज्वररूपोभिजायते

အို မင်းကြီး၊ ကိုယ်တွင်း ရသ (အာဟာရရည်) များလွန်သော် အစာချေမီး (ဇဋရာဂ္နိ) ငြိမ်းသက်သွားသည်။ ထိုရသကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရလျှင် ဖျားနာမှုသည် ရောဂါရূপဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 80

ग्रीवा पृष्ठं कटिं पायुं सर्वास्वेव तु संधिषु । आरुध्य तिष्ठते वह्निः काये वह्निः प्रवर्तते

လည်ပင်း၊ ကျော၊ ခါး၊ အနောက်ပေါက်နှင့် အဆစ်အမြစ်အားလုံးသို့ တက်ရောက်ကာ မီးသည် ထိုနေရာများတွင် တည်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တွင်းမီးသည် ကိုယ်တစ်လျှောက် လှုပ်ရှားလုပ်ဆောင်လာသည်။

Verse 81

तस्याऽधिक्यं चरेन्नित्यं कायं पुष्णाति सर्वतः । रसस्तु बंधमायाति बलरूपो भवेत्तदा

ထိုအာဟာရပို့ဆောင်သည့် အင်အားကို နေ့စဉ် ထိန်းသိမ်း၍ များပြားစေသော် ကိုယ်ခန္ဓာသည် အရပ်ရပ်မှ ပိုမိုပျိုးထောင်ခံရသည်။ ထိုအခါ ရသသည် ခိုင်မာစွာ ချည်နှောင်တည်ငြိမ်ကာ အင်အား(ဗလ) အဖြစ် ဖြစ်လာသည်။

Verse 82

अतिरिक्तो बलेनैव वीर्यान्मर्माणि चालयेत् । तेनैव जायते कामः शल्यरूपो भवेन्नृप

အို နရပ၊ အလွန်အကျွံ ဗီရျ (စွမ်းအား) သည် အင်အားတင်ဖြင့် မရ္မ (အသက်ဆိုင်ရာ) အချက်များကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ ထိုလှုပ်ခတ်မှုကြောင့်ပင် ကာမ ဆန္ဒ ပေါ်ပေါက်လာ၍ ဆူးကဲ့သို့ နာကျင်စေတတ်သည်။

Verse 83

सकामाग्निः समाख्यातो बलनाशकरो नृप । मैथुनस्य प्रसंगेन विनाशत्वं कलेवरे

အို မင်းကြီး၊ ဤအရာကို “သကာမာဂ္နိ” ဟု ခေါ်ကြပြီး အင်အားကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ မိုင်ထုန (လိင်ဆက်ဆံမှု) ကို အလွန်လိုက်စားလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သည်။

Verse 84

नारीं च संश्रयेत्प्राणी पीडितः कामवह्निना । मैथुनस्य प्रसंगेन मूर्छितः कामकर्शितः

ကာမမီးကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော သတ္တဝါသည် မိန်းမကို အားကိုးရာယူ၏။ မေထုန်အခွင့်အရေးတွင် ဆွဲငင်ခံရ၍ ကာမကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ မူးမေ့သွား၏။

Verse 85

तेजोहीनो भवेत्कायो बलहानिश्च जायते । बलहीनो यदा स्याद्वै दुर्बलो वह्निनेरितः

ကိုယ်ခန္ဓာသည် အသက်တောက်ပမှုမရှိလျှင် အားအင်ဆုံးရှုံးမှု ပေါ်ပေါက်၏။ အားမရှိသည့်အခါတွင် မီးက မောင်းနှင်သကဲ့သို့ အလွန်အားနည်းသွား၏။

Verse 86

स वह्निः प्रचरेत्काये शोणितं शुक्रमेव च । शुक्रशोणितयोर्नाशाच्छून्यदेहोभिजायते

အတွင်းမီးသည် ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ လှုပ်ရှား၍ သွေးနှင့် သုက်ရည်ကိုပါ စားသုံး၏။ သွေးနှင့် သုက်ရည် ပျက်စီးသွားလျှင် ကိုယ်သည် ဗလာကင်းမဲ့၍ အသက်မဲ့သွား၏။

Verse 87

अतीव जायते वायुः प्रचंडो दारुणाकृतिः । विवर्णो दुःखसंतप्तः शून्यबुद्धिस्ततो भवेत्

ထို့နောက် အလွန်ပြင်းထန်သော လေဓာတ် ပေါ်ထွက်၍ ကြမ်းတမ်းကြောက်မက်ဖွယ် အရုပ်အဆင်းရှိ၏။ လူသည် အရောင်ဖျော့ကာ ဒုက္ခကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ဉာဏ်စိတ်သည် ဗလာဝေဝါးသွား၏။

Verse 88

दृष्टा श्रुता तु या नारी तच्चित्तो भ्रमते सदा । तृप्तिर्न जायते काये लोलुपे चित्तवर्त्मनि

မိန်းမကို မြင်ရသော်လည်းကောင်း၊ နာမည်သာ ကြားရသော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူမပေါ်တွင် စိတ်ကပ်လျှင် စိတ်သည် အမြဲတမ်း လှည့်လည်ပျံ့နှံ့၏။ လောဘကြောင့် လှုပ်ရှားသော ကိုယ်တွင် စိတ်၏ မငြိမ်မသက် လမ်းကြောင်းပေါ်၌ တင်းတိမ်မှု မပေါ်ပေါက်နိုင်။

Verse 89

विरूपश्च सुरूपश्च ध्यानान्मध्ये प्रजायते । बलहीनो यदा कामी मांसशोणितसंक्षयात्

ပဋိသန္ဓေယူရာ၌ သားသမီးသည် ရုပ်ပျက်သို့မဟုတ် ရုပ်လှပသို့ မွေးဖွားနိုင်သည်။ ကာမစိတ်ကြီးသောယောက်ျားသည် အသားနှင့်သွေး ချို့ယွင်းပျက်စီးသဖြင့် အားနည်းလာသောအခါ ထိုသို့သောအကျိုးဆက်များ ပေါ်ပေါက်သည်။

Verse 90

पलितं जायते काये नाशिते कामवह्निना । तस्मात्संजायते कामी वृद्धो भूत्वा दिनेदिने

ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကာမမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါ ဆံပင်ဖြူများ ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကာမစိတ်ကြီးသူသည် နေ့စဉ်အိုမင်းလာသော်လည်း ကာမတွင် ပိုမိုစွဲလမ်းလာသည်။

Verse 91

सुरते चिंतते नारीं यथा वार्द्धुषिको नरः । तथातथा भवेद्धानिस्तेजसोऽस्य नरेश्वर

အရှင်မင်းကြီး၊ ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ဆက်ဆံရာအချိန်တွင် အခြားမိန်းမကို စိတ်ကူးနေသကဲ့သို့ ထိုအတိုင်းပင် သူ၏ အားတန်ခိုးနှင့် ဝိညာဉ်ရောင်ခြည် (တေဇ) သည် လျော့နည်းပျက်စီးသွားသည်။

Verse 92

तस्मात्प्रजायते कायो नाशरूपं समृच्छति । अग्निः प्रजायते भूयो जरारूपो न संशयः

ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် မွေးဖွားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သို့ မလွဲမသွေ ရောက်သည်။ ထို့နောက် မီးသည် ထပ်မံပေါ်ပေါက်၍ အိုမင်းခြင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 93

प्राणिनां क्षयरूपेण ज्वरो भवति दारुणः । स्थावरा जंगमाः सर्वे ज्वरेण परिपीडिताः

အသက်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ချို့ယွင်းပျက်စီးခြင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖျားနာခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ မရွေ့မလျားသောအရာများနှင့် ရွေ့လျားသောအရာများ အားလုံးသည် ဖျားနာခြင်းကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသည်။

Verse 94

नाशमायांति ते सर्वे बहुपीडा प्रपीडिताः । एतत्ते सर्वमाख्यातमन्यत्किं ते वदाम्यहम्

ဒုက္ခဝေဒနာ များစွာကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် သူတို့အားလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်။ ဤအရာအားလုံးကို မင်းအား ပြောပြီးပြီ—ထပ်၍ ဘာကို ပြောရမည်နည်း?

Verse 95

एवमुक्तो महाराजो मातलिं वाक्यमब्रवीत्

ဤသို့ မိန့်ကြားခံရသော် မဟာရာဇာသည် မာတလီအား ဤစကားကို ပြောကြား하였다။