Adhyaya 69

Verse 1

मातलिरुवाच । अथ धर्माः शिवेनोक्ताः शिवधर्मागमोत्तमाः । ज्ञेया बहुविधास्ते च कर्मयोगप्रभेदतः

မာတလီက ဆိုသည်။ ယခု သီဝက ဟောကြားသော ဓမ္မများ—အထွတ်အမြတ် သီဝဓမ္မ အာဂမ ပရമ്പရာ—ကို ကမ္မယောဂ၏ ခွဲခြားမှုအမျိုးမျိုးအလိုက် အနేకမျိုးရှိသည်ဟု သိမြင်ရမည်။

Verse 2

हिंसादिदोषनिर्मुक्ताः क्लेशायासविवर्जिताः । सर्वभूतहिताः शुद्धाः सूक्ष्मायासा महत्फलाः

အကြမ်းဖက်မှုစသည့် အပြစ်အနာအဆာများမှ လွတ်ကင်း၍ ဒုက္ခကလေရှ်နှင့် ပင်ပန်းအားထုတ်မှုကင်းစင်ကာ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို ရည်ရွယ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ဤကျင့်စဉ်များသည် သေးငယ်သည့် ကြိုးပမ်းမှုဖြင့်ပင် ကြီးမားသော အကျိုးပေးသည်။

Verse 3

अनंतशाखाकलिताः शिवमूलैकसंश्रिताः । ज्ञानध्यानसुपुष्पाढ्याः शिवधर्माः सनातनाः

သီဝဓမ္မသည် စနာတနဖြစ်၍ အနန္တခက်ခွဲများပါသော သစ်ပင်ကဲ့သို့၊ အမြစ်တစ်ခုတည်းမှာ သီဝကိုသာ အားထားသည်။ ဉာဏ်နှင့် ဓ്യာန်၏ လှပသော ပန်းပွင့်များဖြင့် ပြည့်ဝစွာ တင့်တယ်နေသည်။

Verse 4

धारयंति शिवं यस्माद्धार्यते शिवभाषितैः । शिवधर्माः स्मृतास्तस्मात्संसारार्णवतारकाः

ဤဓမ္မများသည် သီဝကို ထိန်းသိမ်းတည်မြဲစေပြီး၊ သီဝလည်း သီဝက ဟောကြားသော ဝါစကာများဖြင့် တည်မြဲရသည်။ ထို့ကြောင့် ‘သီဝဓမ္မ’ ဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသော တာရကာ သင်္ကြန်များဖြစ်သည်။

Verse 5

तथाऽहि सा क्षमा सत्यं ह्रीः श्रद्धेन्द्रियसंयमः । दानमिज्यातपोदानं दशकं धर्मसाधनम्

အမှန်တကယ် ဤတို့သည်—ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ သစ္စာတရား၊ ဟရီ (ရှက်သိမ့်မှု)၊ သဒ္ဓါ (ယုံကြည်မှု) နှင့် အင်ဒြိယသံယမ; ဒါန၊ အိဇ္ဇာ (ယဇ္ဉ-ပူဇာစိတ်)၊ တပ၊ ထို့ပြင် ထပ်မံဒါန—ဤဆယ်ပါးသည် ဓမ္မတည်ထောင်ရာ စာဓနာဖြစ်သည်။

Verse 6

अथ व्यस्तैः समस्तैर्वा शिवधर्मैरनुष्ठितैः । शिवैकरस्य संप्राप्तैर्गतिरेकैव कल्पिता

ယခု သီဝဓမ္မ၏ တာဝန်များကို သီးသန့်သီးသန့် ကျင့်သော်လည်း၊ အားလုံးကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ကျင့်သော်လည်း၊ သီဝကိုသာ အနန္တအနက်ဖြင့် တစ်သက်တစ်မူ အနန့်ယ ဘက္တိ ရရှိသော ဘက္တအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး သွားရာတစ်ခုတည်း—ထိုတစ်ခုတည်းပင်—ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 7

यथा भूः सर्वभूतानां स्थानं साधारणं स्मृतम् । तत्तथा शिवभक्तानां तुल्यं शिवपुरंस्मृतम्

မြေကြီးကို သတ္တဝါအားလုံး၏ အများသုံး နေရာအဖြစ် မှတ်ယူသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သီဝဘက္တများအတွက်လည်း “သီဝပုရ” သည် တူညီသော အများသုံး ဓာမအိမ်တော်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 8

यथेह सर्वभूतानां भोगाः सातिशयाः स्मृताः । नानापुण्यविशेषेण भोगाः शिवपुरे तथा

ဤလောက၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ ခံစားစရာများသည် အထူးအထွေ အဆင့်အတန်း မတူကြသကဲ့သို့၊ သီဝ၏ မြို့တော်၌လည်း မိမိရရှိထားသော ပုဏ္ဏ၏ အထူးကွာခြားမှုအလိုက် ခံစားမှုများ ကွဲပြားကြသည်။

Verse 9

शुभाशुभफलं चापि भुज्यते सर्वदेहिभिः । शिवधर्मस्य चैकस्य फलं तत्रोपभुज्यते

ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် ကောင်းကင်မကောင်းကင် ကမ္မ၏ အကျိုးကို ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌တော့ သီဝဓမ္မဟူသော လမ်းတစ်လမ်းတည်း၏ အကျိုးကိုသာ ထူးခြားစွာ ခံစားရသည်။

Verse 10

यस्य यादृग्भवेत्पुण्यं श्रद्धापात्रविशेषतः । भोगाः शिवपुरे तस्य ज्ञेयाः सातिशयाः शुभाः

မည်သူ၏ ပုဏ္ဏသည် မည်သို့ရှိသနည်း—အထူးသဖြင့် လက်ခံသူ၏ အရည်အချင်းထူးကဲမှုနှင့် ပေးသူ၏ သဒ္ဓါအပေါ် မူတည်၍—သီဝပုရ၌ ထိုသူ၏ မင်္ဂလာရှိသော ခံစားမှုများကိုလည်း ထူးကဲစွာ ပေါများလှသည်ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 11

स्थानप्राप्तिः परं तुल्या भोगाः शांतिमयाः स्थिताः । कुर्यात्पुण्यं महत्तस्मान्महाभोगजिगीषया

သီလရှိသူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ခြင်းသည် အလွန်မြတ်ကောင်း၏။ ထိုနေရာရှိ ခံစားမှုများလည်း ငြိမ်းချမ်းသောအနေအထား၌ တည်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးခံစားမှုကို ရယူလိုသည့်ဆန္ဒဖြင့် မဟာပုဏ္ဏာကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 12

सर्वातिशयमेवैकं भावितं च सुरोत्तमैः । आत्मभोगाधिपत्यं स्याच्छिवः सर्वजगत्पतिः

ဤအရာတစ်ခုတည်းသည် အထူးကောင်းမြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ နတ်မြတ်တို့ကလည်း အတည်ပြုထားသည်။ ရှိဝသည် လောကအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်၍ မိမိ၏ ခံစားမှုအပေါ် အပြည့်အဝ အာဏာပိုင်သည်။

Verse 13

केचित्तत्रैव मुच्यंते ज्ञानयोगरता नराः । आवर्तंते पुनश्चान्ये संसारे भोगतत्पराः

အချို့သောသူတို့သည် ဉာဏ်ယောဂ၌ စိတ်နှလုံးတည်ကြည်၍ ထိုနေရာ၌ပင် လွတ်မြောက်ကြသည်။ သို့သော် အခြားသူတို့သည် ခံစားမှုကိုသာ လိုလား၍ သံသရာသို့ ထပ်မံ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကြသည်။

Verse 14

तस्माद्विमुक्तिमिच्छंस्तु भोगासक्तिं च वर्जयेत् । विरक्तः शांतचित्तात्मा शिवज्ञानमवाप्नुयात्

ထို့ကြောင့် မုတ်ခ္ခကို လိုလားသူသည် အာရုံခံစားမှုများအပေါ် အစွဲအလမ်းကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်။ ဝိရာဂျာဖြင့် စိတ်နှလုံးနှင့် ကိုယ်တိုင် ငြိမ်းချမ်းလာသောအခါ ရှိဝဉာဏ်ကို ရရှိမည်။

Verse 15

ये चापीशान्यहृदया यजंतीशं प्रसंगतः । तेषामपि ददातीशः स्थानं भावानुरूपतः

နှလုံးသားက အီရှာကို မအပ်နှံသော်လည်း အခိုက်အတန့် သို့မဟုတ် ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် အရှင်ကို ပူဇော်သူတို့ကိုပါ အီရှာသည် သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုနှင့် ကိုက်ညီသည့် အနေအထားကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 16

तत्रार्चयंति ये रुद्रं सकृदुच्छिन्नकल्मषाः । तेषां पिशाचलोकेषु भोगानीशः प्रयच्छति

ထိုနေရာ၌ ရုဒြကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်သူတို့၏ အပြစ်ကံများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ ထိုသူတို့အတွက် အရှင်သည် ပိသာစလောကများ၌ ခံစားစရာများကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 17

संतप्ता दुःखभारेण म्रियंते सर्वदेहिनः । अन्नदः पुण्यदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः

ဒုက္ခ၏အလေးချိန်ကြောင့် ပူလောင်နေသော ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးကြသည်။ ထို့ကြောင့် အစာပေးသူကို ကုသိုလ်ပေးသူဟု ဆိုကြပြီး၊ အစာပေးသူသည် အသက်ပေးသူလည်းဖြစ်၍ အရာအားလုံးပေးသူဖြစ်သည်။

Verse 18

तस्मादन्नप्रदानेन सर्वदानफलं लभेत् । त्रैलोक्ये यानि रत्नानि भोगस्त्रीवाहनानि च

ထို့ကြောင့် အစာလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လှူဒါန်းမှုအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သည်—သုံးလောက၌ ရှိသမျှ ရတနာများနှင့် ခံစားမှုများ၊ မိန်းမများ၊ ယာဉ်များပါဝင်သည်။

Verse 19

अन्नदानप्रदः सर्वमिहामुत्र फलं लभेत् । यस्यान्नपानपुष्टांगः कुरुते पुण्यसंचयम्

အစာလှူသူသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ဖက်လုံးတွင် အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ရရှိသည်။ အစာနှင့် ရေဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပျိုးထောင်ခံရသူသည် ကုသိုလ်ကို စုဆောင်းတတ်သည်။

Verse 20

अन्नप्रदातुस्तस्यार्धं कर्तुश्चार्धं न संशयः । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम्

အစာပေးသူ၏ ကုသိုလ်တစ်ဝက်နှင့် ပေးလှူစေသူ၏ ကုသိုလ်တစ်ဝက်—မသံသယရှိ။ ဓမ္မ၊ အರ್ಥ၊ ကာမ နှင့် မောက္ခ ရရှိရန် ကိုယ်ခန္ဓာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ကိရိယာဖြစ်သည်။

Verse 21

स्थितिस्तस्यान्नपानाभ्यामतस्तत्सर्वसाधनम् । अन्नं प्रजापतिः साक्षादन्नं विष्णुः शिवः स्वयम्

အသက်ရှင်တည်တံ့ခြင်းသည် အစာနှင့် သောက်ရေတို့ကို အားထားရသဖြင့်၊ အစာသည် အရာရာကို ပြီးမြောက်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အစာသည် ပရဇာပတိကိုယ်တိုင်၊ အစာသည် ဝိෂ္ဏု၊ အစာသည် ရှီဝကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။

Verse 22

तस्मादन्नसमं दानं न भूतं न भविष्यति । त्रयाणामपि लोकानामुदकं जीवनं स्मृतम्

ထို့ကြောင့် အစာပေးလှူသည့် ဒါနနှင့် တူညီသော ဒါနသည် အတိတ်၌လည်း မရှိခဲ့၊ အနာဂတ်၌လည်း မရှိမည်။ လောကသုံးပါးအတွက် ရေကို အသက်တော်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 23

पवित्रमुदकं दिव्यं शुद्धं सर्वरसायनम् । अन्नपानाश्व गो वस्त्र शय्या सूत्रासनानि च

သန့်ရှင်းမြတ်သော ရေ—ဒိဗ္ဗ၊ စင်ကြယ်၍ အရသာအားလုံးကို ပြန်လည်ဖျော်ဖြေသော အော်သဓ—ကို (လှူဒါန်း/ပူဇော်) ရမည်။ ထို့ပြင် အစာနှင့် သောက်စရာ၊ မြင်း၊ နွား၊ အဝတ်အစား၊ အိပ်ရာနှင့် ကြိုးယက် အာသနာတို့လည်း ပါ၏။

Verse 24

प्रेतलोके प्रशस्तानि दानान्यष्टौ विशेषतः । एवं दानविशेषेण धर्मराजपुरं नरः

ပရေတလောက၌ အထူးသဖြင့် ဒါနအမျိုးအစား ရှစ်မျိုးကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ ဒါနအထူးဖြင့် လူသည် ဓမ္မရာဇ (ယမ) ၏ မြို့တော်သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 25

यस्माद्याति सुखेनैव तस्माद्धर्मं समाचरेत् । ये पुनः क्रूरकर्माणः पापादानविवर्जिताः

ဤအကျိုးကြောင့် လူသည် လွယ်ကူစွာ ချမ်းသာသုခကို ရနိုင်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသင့်သည်။ သို့ရာတွင် အကြမ်းဖက်သော အလုပ်အကိုင်ရှိသူများ—ဒါနမရှိ၊ အပြစ်၌ နစ်မြုပ်သူများ—သည် ဤလမ်းကို မလိုက်နာကြ။

Verse 26

भुंजते दारुणं दुःखं नरके नृपनंदन । तथा सुखं प्रभुंजंति दानकर्तार एव तु

အို မင်းသား၊ သူတို့သည် နရက၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခကို ခံစားရ၏; ထိုနည်းတူ ဒါနပေးသူတို့သာလျှင် စစ်မှန်သော သုခကို ပြည့်ဝစွာ ခံစားရ၏။

Verse 27

तेषां तु संभवेत्सौख्यं कर्मयोगरतात्मनाम् । अप्रमेयगुणैर्दिव्यैर्विमानैः सर्वकामकैः

အမှန်တကယ် ကර්မယောဂ၌ စိတ်နှလုံးတည်မြဲသူတို့အတွက် သုခ ပေါ်ပေါက်၏; အတိုင်းမသိ ဒိဗ္ဗဂုဏ်များဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်သော ဒိဗ္ဗဝိမာနများကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 28

असंख्यैस्तत्पुरं व्याप्तं प्राणिनामुपकारकैः । सहस्रसोमदिव्यं वा सूर्यतेजः समप्रभम्

ထိုမြို့သည် သတ္တဝါအားလုံးကို ကူညီအကျိုးပြုသော အရေအတွက်မတွက်နိုင်သည့် သတ္တဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏; အလင်းရောင်သည် လတစ်ထောင်၏ ဒိဗ္ဗတောက်ပမှုကဲ့သို့၊ နေ၏ တေဇနှင့် တူညီစွာ ထွန်းလင်း၏။

Verse 29

रुद्रलोकमिति प्रोक्तमशेषगुणसंयुतम् । सर्वेषां शिवभक्तानां तत्पुरं परिकीर्तितम्

ထိုနေရာကို ‘ရုဒ္ဒရလောက’ ဟု ခေါ်ကြပြီး ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၏; ထိုမြို့သည် ရှိဝဘက္တများအားလုံး၏ နေရာတော်ဟု ကျော်ကြားကာ ကီർത്തিত၏။

Verse 30

रुद्रक्षेत्रे मृतानां च जंगमस्थावरात्मनाम् । अप्येकदिवसं भक्त्या यः पूजयति शंकरम्

ရုဒ္ဒရက்ஷೇತ್ರ၌ သေဆုံးသူများအတွက်ပင်—လှုပ်ရှားသတ္တဝါဖြစ်စေ မလှုပ်ရှားသတ္တဝါဖြစ်စေ—မည်သူမဆို ထိုနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် တစ်ရက်တည်းပင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်လျှင် မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 31

सोपि याति शिवस्थानं किं पुनर्बहुशोर्चयन् । वैष्णवा विष्णुभक्ताश्च विष्णुध्यानपरायणाः

သူတောင် ရှိဝ၏ နေရာတော် (သီဝဓာမ) ကို ရောက်နိုင်သည်—ထို့ကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် အာရ္စနာဖြင့် ပူဇော်သူ၏ အကျိုးသည် မည်မျှ ပိုမိုမြင့်မားမည်နည်း! ထိုနည်းတူ ဝိုင်ရှ္ဏဝများ၊ ဗိဿဏု၏ ဘက္တများသည် ဗိဿဏုကို ဓ്യာနပြုရာ၌ အပြည့်အဝ တည်မြဲသူဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကို မလွဲမသွေ ရရှိကြသည်။

Verse 32

तेपि गच्छंति वैकुंठे समीपं देवचक्रिणः । ब्रह्मवादी च धर्मात्मा ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

သူတို့လည်း ဝိုင်ကుంఠသို့ သွား၍ ဒေဝစက္ကရကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်၏ အနီးကပ် သန္နိဋ္ဌာန်သို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မရှိသူ၊ ဗြဟ္မန်ကို အယူအဆဖြင့် ထောက်ပြောသူ (ဗြဟ္မဝါဒီ) နှင့် ဗြဟ္မဗိဒ္ယာကို သင်ကြားပေးသူသည် ဗြဟ္မလောက—ဗြဟ္မာ၏ လောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 33

पुण्यकर्ता सुपुण्येन पुण्यलोकं प्रयाति च । तस्मादीशे सदा भक्तिं भावयेदात्मनात्मनि

ကုသိုလ်ကောင်းကို ပြုသူသည် ကုသိုလ်အထူး၏ အကျိုးကြောင့် ကုသိုလ်လောကသို့ ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် လူသည် မိမိအတွင်း၌ မိမိကိုယ်တိုင်ဖြင့် အရှင်သို့ ဘက္တိကို အမြဲတမ်း ပျိုးထောင်သင့်သည်။

Verse 34

हरौ वापि महाराज युक्तात्मा ज्ञानवान्स्वयम् । तस्मात्सर्वविचारेण भावदोषविचारतः

မဟာရာဇာရေ၊ ဟရီနှင့် ဆက်နွယ်ရာ၌ပင် လူသည် စိတ်တည်ငြိမ်ထိန်းချုပ်နိုင်သူ (ယုတ္တအာတ္မာ) ဖြစ်၍ အမှန်တကယ် ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သင့်သည်။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို သေချာစွာ စိစစ်ပြီး—အထူးသဖြင့် မိမိအတွင်းစိတ်၏ အနေအထားမှားယွင်းချက်များကို စူးစမ်းသုံးသပ်ကာ—မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်သင့်သည်။

Verse 35

एवं विष्णुप्रभावेण विशिष्टेनापि कर्मणा । नरः स्थानमवाप्येतदेशभावानुरूपतः

ဤသို့ ဗိဿဏု၏ အာနုဘော်တန်ခိုးကြောင့်—ထို့ပြင် ထူးခြားသော ကုသိုလ်ကောင်းကင်္မများကြောင့်လည်း—လူသည် မိမိနေထိုင်ရာ ဒေသအရ ပုံဖော်လာသော သဘောသဘာဝနှင့် စိတ်နေစိတ်ထားအတိုင်း သင့်လျော်သော အနေအထား (နေရာ) ကို ရရှိသည်။

Verse 36

इत्येतदपरं प्रोक्तं श्रीमच्छिवपुरं महत् । देहिनां कर्मनिष्ठानां पुनरावर्त्तकं स्मृतम्

ဤသို့ အခြားအကြောင်းကို ကြေညာခဲ့သည်—မြတ်မြတ်တန်ခိုးကြီးသော သီဝပုရ။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါများ၊ ကမ္မနှင့် ရိုးရာပူဇော်ပွဲများ၌ တည်ကြည်သူတို့ကို လောက၌ ပြန်လည်မွေးဖွားစေသော နေရာဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 37

ऊर्ध्वं शिवपुराज्ज्ञेयं वैष्णवं लोकमुत्तमम् । वैष्णवा मानवा यांति विष्णुध्यानपरायणाः

သီဝပုရအထက်၌ ဗိဿနု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လောက—ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောက—ရှိသည်ဟု သိရမည်။ ဗိဿနုကို သမาธိဓ్యာန၌ အားထားသူ ဝိုင်ရှ္ဏဝ မနုဿတို့သည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 38

ब्राह्मणा ब्रह्मलोकं तु सदाचारा नरोत्तमाः । प्रयांति यज्विनः सर्वे पुरीं तां तत्त्वकोविदाः

ဗြာဟ္မဏများ—သဒ္ဒာစာရရှိသော နရောတ္တမများ—ယဇ္ဉ ပြုလုပ်သူအားလုံး၊ တတ္တဝကို သိမြင်သူများသည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မလောက၊ ထိုမြို့သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 39

ऐंद्रं लोकं तथा यांति क्षत्रिया युद्धशालिनः । अन्ये च पुण्यकर्त्तारः पुण्यलोकान्प्रयांति ते

စစ်ပွဲ၌ ကျွမ်းကျင်၍ ရဲရင့်သော က္ෂတ္တရိယများလည်း အိန္ဒြလောကသို့ သွားကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားသော ကုသိုလ်ပြုသူများသည် ကုသိုလ်လောကများသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 69

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थे ययाति । चरिते एकोनसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ «သီရိ ပဒ္မပုရာဏ» ၏ «ဘူမိခဏ္ဍ» တွင်၊ ဝေန အုပ်ခယာနအတွင်းရှိ «ပိတෘတီရ္ထ» နှင့် မင်းယယာတိ၏ ဇာတ်ကြောင်းအပိုင်း၌၊ အခန်း ၆၉ သည် ပြီးဆုံး၏။