Adhyaya 30

Verse 1

ऋषय ऊचुः । योऽसौ वेनस्त्वयाख्यातः पापाचारेण वर्तितः । तस्य पापस्य का वृत्तिः किं फलं प्राप्तवान्द्विज

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “သင်ဖော်ပြခဲ့သော ဗေနသည် အပြစ်အကျင့်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏။ ထိုအပြစ်၏ လမ်းကြောင်းသည် မည်သို့နည်း၊ အို ဒွိဇ၊ သူသည် မည်သို့သော အကျိုးဖလကို ရရှိခဲ့သနည်း?”

Verse 2

चरित्रं तस्य वेनस्य समाख्याहि यथा पुरा । विस्तरेण विदां श्रेष्ठ त्वं न एतन्महामते

အို ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ အို မဟာမတိ! ရှေးကာလက ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဘုရင် ဗေန၏ ဇာတ်ကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ဟောကြားပါလော့။

Verse 3

सूत उवाच । चरित्रं तस्य वेनस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । प्रवक्ष्यामि सुपुण्यं च यथान्यायं श्रुतं पुरा

သုတက ပြောသည်။ ရှေးက ကြားနာခဲ့သကဲ့သို့ သင့်တော်သည့်နည်းအတိုင်း၊ ဝေနမင်း၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ဇာတ်ကြောင်းနှင့် မဟာအတ္တမ ဝိုင်ည (ပృထု) ၏ အလွန်ပုဏ္ဏကောင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ငါပြောကြားမည်။

Verse 4

जाते पुत्रे महाभागस्तस्मिन्पृथौ महात्मनि । विमलत्वं गतो राजा धर्मत्वं गतवान्पुनः

မဟာအတ္တမ သားတော် ပృထု မွေးဖွားလာသောအခါ မင်းကြီးသည် မဟာကံကောင်းသူ ဖြစ်လာ၍ သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိကာ ထပ်မံ၍ ဓမ္မလမ်းသို့ ပြန်လည်တည်မြဲလာသည်။

Verse 5

महापापानि सर्वाणि अर्जितानि नराधमैः । तीर्थसंगप्रसंगेन तेषां पापं प्रयाति च

နရဓမတို့ စုဆောင်းထားသော မဟာအပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရုံသာဖြင့်ပင် သူတို့၏ အပြစ်သည် လွင့်ပျောက်သွား၏။

Verse 6

सतां संगात्प्रजायेत पुण्यमेव न संशयः । पापानां तु प्रसंगेन पापमेव प्रजायते

သတ္တပုရုသတို့၏ အပေါင်းအသင်းမှ ပုဏ္ဏသာ ပေါ်ပေါက်သည်ဟု မသံသယရှိ။ သို့ရာတွင် ပာပီတို့နှင့် ဆက်ဆံပေါင်းသင်းလျှင် အပြစ်သာ ပေါ်ပေါက်၏။

Verse 7

संभाषाद्दर्शनात्स्पर्शादासनाद्भोजनात्किल । पापिनां संगमाच्चैव किल्बिषं परिसंचरेत्

အမှန်တကယ်ပင် စကားပြောခြင်း၊ မြင်တွေ့ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်း၊ အတူထိုင်ခြင်း၊ အတူစားသောက်ခြင်းတို့ကြောင့်—ပာပီတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရာမှ—အပြစ်၏ အညစ်အကြေး ပျံ့နှံ့သွားသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 8

तथा पुण्यात्मकानां च पुण्यमेव प्रसंचरेत् । महातीर्थप्रसंगेन पापाः शुध्यंति नान्यथा

ထိုနည်းတူ ပုဏ္ဏသဘောရှိသူတို့အတွင်း၌ ပုဏ္ဏတရားသာ ပျံ့နှံ့လှုပ်ရှားလေသည်။ မဟာတီရ္ထ (mahātīrtha) သန့်ရှင်းသောဘုရားဖူးဌာနကြီးနှင့် ဆက်နွယ်ခြင်းကြောင့်သာ အပြစ်များ သန့်စင်လေ၏၊ အခြားနည်းမဟုတ်။

Verse 9

पुण्यां गतिं प्रयान्त्येते निर्द्धूताशेष कल्मषाः । ऋषय ऊचुः । तत्कथं यांति ते पापाः परां सिद्धिं द्विजोत्तम

သူတို့သည် ကျန်ရှိသမျှ မလင်ကို ချွတ်ပယ်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော ဂတိကို ရောက်ကြသည်။ ရှိတော်များက ဆိုသည်– “သို့ရာတွင် ထိုအပြစ်သားတို့သည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်သနည်း၊ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ?”

Verse 10

तन्नो विस्तरतो ब्रूहि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အား အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ; နားထောင်လိုသော သဒ္ဓါသည် ထမြောက်လာပြီ။

Verse 11

सूत उवाच । लुब्धकाश्च महापापाः संजाता दासधीवराः । रेवा च यमुना गंगास्तासामंभसि संस्थिताः

စူတက ပြောသည်– “လောဘကြီး၍ မဟာအပြစ်ရှိသူတို့သည် ကျွန်နှင့် ငါးဖမ်းသမားများ ဖြစ်လာကြပြီး ရေဝါ၊ ယမုနာ၊ ဂင်္ဂါ တို့၏ ရေထဲ၌ နေထိုင်ကြ၏။”

Verse 12

ज्ञानतोऽज्ञानतः स्नात्वा संक्रीडंति च वै जले । महानद्याः प्रसंगेन ते यांति परमां गतिम्

သိ၍ဖြစ်စေ မသိ၍ဖြစ်စေ ရေထဲ၌ ရေချိုးကာ ကစားသူတို့သည်—သန့်ရှင်းသော မဟာမြစ်နှင့် ဆက်နွယ်ခြင်းကြောင့်—အမြင့်ဆုံး ဂတိသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 13

दासत्वं पापसंघातं परित्यज्य व्रजंति ते । पुण्यतोयप्रसंगाच्च ह्याप्लुताः सर्व एव ते

ကျွန်ဘဝ၏ချည်နှောင်မှု—အပြစ်စုတင်—ကို စွန့်လွှတ်၍ သူတို့သည် ထွက်ခွာကြ၏။ ပုဏ္ဏသန့်ရေ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် အမှန်တကယ် သူတို့အားလုံးသည် ရေချိုးသန့်စင်သကဲ့သို့ ပဝါသန့်ရှင်းလာကြ၏။

Verse 14

महानद्याः प्रसंगाच्च अन्यासां नैव सत्तमाः । महापुण्यजनस्यापि पापं नश्यति पापिनाम्

မဟာသန့်မြစ်၏ အနီးကပ်မှုကြောင့် အခြားရေများပင် ထူးမြတ်လာကြ၏၊ ဟေ အမြတ်ဆုံးတို့။ ထို့ပြင် မဟာပုဏ္ဏရှိသူ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် အပြစ်ရှိသူတို့၏ အပြစ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 15

प्रसंगाद्दर्शनात्स्पर्शान्नात्र कार्या विचारणा । अत्रार्थे श्रूयते विप्रा इतिहासोऽघनाशनः

အနီးကပ်မှု၊ မြင်တွေ့ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းသာဖြင့်—ဤနေရာ၌ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။ ဤအကြောင်းအရာ၌ပင်၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ အပြစ်ဖျက်သိမ်းသော ရှေးဟောင်း အီတိဟာသ တစ်ပုဒ်ကို ကြားရ၏။

Verse 16

तं वो अद्य प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । कश्चिदस्ति मृगव्याधः सुलोभाख्यो महावने

ယနေ့ ငါသည် ပုဏ္ဏအလွန်ပေးသော ထိုဇာတ်လမ်းကို သင်တို့အား ပြောကြားမည်။ မဟာတောအတွင်း၌ စူလိုဘဟာ အမည်ရှိသော မృဂဗျာဓ (သမင်မုဆိုး) တစ်ဦး ရှိ၏။

Verse 17

श्वभिर्वागुरिजालैश्च धनुर्बाणैस्तथैव च । मृगान्घातयते नित्यं पिशितास्वादलंपटः

ခွေးများ၊ ထောင်ချောက်နှင့် ကွန်ယက်များ၊ ထို့အပြင် လေးနှင့်မြားတို့ဖြင့်လည်း သူသည် နေ့စဉ် သမင်များကို သတ်နေတတ်၏—အသားအရသာကို လောဘကြီး၍ မက်မောလွန်ကဲသူ။

Verse 18

एकदा तु सुदुष्टात्मा बाणपाणिर्धनुर्धरः । श्वभिः परिवृतो दुर्गं वनं विंध्यस्य वै गतः

တစ်ခါတုန်းက အလွန်ဆိုးယုတ်သောသူတစ်ယောက်—လက်၌ မြားကိုင်၍ လေးကိုင်ထားသော မြားပစ်သမား—ခွေးများဝိုင်းရံလျက် ဗိန္ဓျဒေသ၏ အန္တရာယ်ကြီးသော တောအုပ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 19

मृगान्रुरून्वराहांश्च भीतान्सूदितवान्बहून् । रेवातीरं समासाद्य कश्चिच्छफरघातकः

ကြောက်လန့်နေသော သမင်၊ ရုရုနှင့် တောဝက်တို့ကို များစွာ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ရေဝါ (နရမဒါ) မြစ်ကမ်းသို့ ရှဖရငါးသတ်သမားတစ်ဦး ရောက်လာလေ၏။

Verse 20

शफरान्सूदयित्वा स निर्जगाम बहिर्जलात् । मृगव्याधस्य लोभस्य भयत्रस्ता ततो मृगी

ရှဖရငါးများကို သတ်ပြီးနောက် သူသည် ရေထဲမှ ထွက်လာလေ၏။ ထို့နောက် မုဆိုး၏ လောဘကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသော သမင်မသည် ကြောက်ရွံ့ကာ ထွက်ပြေးလေ၏။

Verse 21

जीवत्राणपरा सार्ता भीता चलितचेतना । त्वरमाणा पलायंती रेवातीरं समाश्रिता

အသက်ကို ကယ်တင်လိုသောစိတ်ဖြင့် ကြောက်လန့်၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကာရဝန်သည် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးကာ ရေဝါမြစ်ကမ်း၌ ခိုလှုံလေ၏။

Verse 22

श्वभिश्च चालिता सा तु बाणघातक्षतातुरा । श्वसनस्यापि वेगेन सुलभो मृगघातकः

ခွေးများက မောင်းနှင်လိုက်သဖြင့် သမင်မသည် မြားထိုးဒဏ်ရာကြောင့် နာကျင်ကာ ကတုန်ကယင်ဖြစ်နေ၏; သမင်သတ်သမားသည် မိမိအသက်ရှူသံ၏ အရှိန်တောင်ဖြင့်ပင် လွယ်ကူစွာ လိုက်မီလေ၏။

Verse 23

पृष्ठ एव समायाति पुरतो याति सा मृगी । दृष्टवांस्तां शफरहा बाणपाणिः समुद्यतः

ယခု ထိုမိခင်သမင်သည် တစ်ခါနောက်ကပ်လာပြီး တစ်ခါရှေ့သို့ပြေးထွက်သွား၏။ ထိုကိုမြင်သော် “သဖရဟာ” သည် လက်တွင်မြားကိုင်ကာ ချက်ချင်းထ၍ ပစ်ရန်အသင့်ဖြစ်၏။

Verse 24

धनुरानम्य वेगेन अनुरुध्य च तां मृगीम् । तावल्लुब्धक लोभाख्यः श्वभिः सार्द्धं समागतः

သူသည် အလျင်အမြန် လေးကိုတင်၍ ထိုမိခင်သမင်ကို နီးကပ်အောင်လိုက်လံတားဆီး၏။ ထိုခဏတွင် “လောဘ” ဟုအမည်ရသော မုဆိုးသည် ခွေးများနှင့်အတူ ရောက်လာ၏။

Verse 25

न हंतव्या मदीयेयं मृगयां मे समागता । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य मीनहा मांसलंपटः

“ဤအမဲလိုက်ခြင်းသည် ငါ့အပိုင်၊ ဤနေရာသို့ရောက်လာပြီ; မသတ်ရ” ဟုဆို၏။ ထိုစကားကိုကြားသော် ငါးသတ်သူ၊ အသားလိုလားလွန်သူသည် (တုန့်ပြန်လေ၏)။

Verse 26

बाणं मुमोच दुष्टात्मा तामुद्दिश्य महाबलः । निहता मृगलुब्धेन बाणेन निशितेन च

စိတ်ဆိုးယုတ်သော်လည်း အင်အားကြီးသူသည် ထိုမိခင်သမင်ကို ရည်ရွယ်၍ မြားကိုလွှတ်၏။ မုဆိုး၏ ထက်မြက်စူးရှသော မြားကြောင့် နាងသမင် သေဆုံးသွား၏။

Verse 27

प्रमृता सा मृगी तत्र बाणाभ्यां पापचेतसोः । श्वभिर्दंतैः समाक्रांता त्वरमाणा पपात सा

ထိုနေရာ၌ မိခင်သမင်သည် ပాపစိတ်ရှိသူနှစ်ဦး၏ မြားနှစ်စင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရ၏။ ခွေးတို့၏ သွားဖြင့် ကိုက်ခဲနှိပ်စက်ခံရကာ ကြောက်လန့်၍ တုန်လှုပ်ရင်း လဲကျသွား၏။

Verse 28

शिखराच्च ह्रदे पुण्ये रेवायाः पापनाशने । श्वानश्च त्वरमाणास्ते पतिता विमले ह्रदे

တောင်ထိပ်မှ ရေဝါမြစ်၏ အပြစ်ပျောက်စေသော သန့်ရှင်းသော ရေကန်သို့ ခွေးတို့လည်း အလျင်အမြန်ပြေးဝင်ကာ အညစ်အကြေးကင်းသည့် ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားကြသည်။

Verse 29

मृगव्याधो वदत्येव धीवरं क्रोधमूर्च्छितः । मदीयेयं मृगी दुष्ट कस्माद्बाणैर्हता त्वया

ဒေါသမူးမောနေသော မုဆိုးက ငါးဖမ်းသမားကို ပြောသည်—“အယုတ်မာရေ! ဒီမိခွေးက ငါ့ပိုင်; မင်းက ဘာကြောင့် မြားနဲ့ သတ်လိုက်တာလဲ?”

Verse 30

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌ “ဝေနာအုပ်ပါချာန” ဟူသော သုံးဆယ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 31

युध्यमानौ ततस्तौ तु द्वावेतौ तु परस्परम् । क्रोधलोभान्महाभागौ पतितौ विमले जले

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကြရာ ဒေါသနှင့် လောဘကြောင့်—မဟာကံကောင်းသူများဖြစ်သော်လည်း—သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေထဲသို့ ကျသွားကြသည်။

Verse 32

तस्मिन्काले महापर्व वर्तते गतिदायकम् । अमावास्या समायोगं महापुण्यफलप्रदम्

ထိုအခါ မဟာပွဲတော်သဘင်တစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ အမြင့်မြတ်သော ဂတိကို ပေးစွမ်းသည်; အမဝါသျာနေ့၏ ဆုံစည်းမှုဖြစ်ကာ မဟာပုဏ္ဏဖလကို ပေးတတ်၏။

Verse 33

वेलायां पतिताः सर्वे पर्वणस्तस्य सत्तम । जपध्यानविहीनास्ते भावसत्यविवर्जिताः

အကျင့်သီလရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ သူ၏ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ပြုကတိနှင့် အကျင့်အထုံးအားလုံး ပျက်စီးကျဆုံးသွားပြီ။ ဂျပ (မန္တရ) နှင့် ဓ്യာန မရှိ၊ စိတ်မှန်ကန်သော ဘာဝနှင့် သစ္စာတရားလည်း ကင်းမဲ့သည်။

Verse 34

तीर्थस्नानप्रसंगेन मृगी श्वा च स लुब्धकः । सर्वपापविनिर्मुक्तास्ते गताः परमां गतिम्

တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၏ အခွင့်အရေးကြောင့် မိန်းမမြင်းကောင် (မೃဂီ)၊ ခွေးနှင့် ထိုမုဆိုး—အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍—အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 35

तीर्थानां च प्रभावेण सतां संगाद्द्विजोत्तमाः । नाशयेत्पापिनां पापं दहेदग्निरिवेंधनम्

ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ၊ တီရ္ထတို့၏ အာနုဘော်နှင့် သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ သတ္တသင်္ဂ (သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း) ကြောင့် ပာပီတို့၏ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်—မီးက လောင်စာကို လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့။

Verse 36

सूत उवाच । तेषामेवं हि संसर्गादृषीणां च महात्मनाम् । संभाषाद्दर्शनान्नष्टं स्पर्शाच्चैव नृपस्य च

စူတက ပြောသည်– ထိုမဟာတ္မာ ရှိများနှင့် ထိုသို့သော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကြောင့်၊ စကားပြောခြင်း၊ တွေ့မြင်ခြင်း၊ ထို့ပြင် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဘုရင်၏ အညစ်အကြေး/အပူအပင်သည် ပျောက်ကင်းသွား하였다။

Verse 37

वेनस्य कल्मषं नष्टं सतां संगात्पुरा किल । अत्युग्रपुण्यसंसर्गात्पापं नश्यति पापिनाम्

အမှန်တကယ်ပင်၊ အတိတ်ကာလ၌ ဝေန၏ ကလ္မသ (အညစ်အကြေး) သည် သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် ပျောက်ကင်းခဲ့သည်။ အလွန်ပြင်းထန်သော ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) နှင့် ထိတွေ့ရာမှ ပာပီတို့၏ အပြစ်သည် နశသွားသည်။

Verse 38

अत्युग्रपापिनां संगात्पापमेव प्रसंचरेत् । मातामहस्य दोषेण संलिप्तो वेन एव सः

အလွန်ဆိုးယုတ်သော အပြစ်သားတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရာမှ အပြစ်တရားသာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မိခင်ဘက် အဘိုး၏ အပြစ်ကြောင့် သူသည် အညစ်အကြေးကပ်လျက်—အမှန်တကယ် သူသည် ဝေနာပင် ဖြစ်၏။

Verse 39

ऋषय ऊचुः । मातामहस्य को दोषस्तं नो विस्तरतो वद । स मृत्युः स च वै कालः स यमो धर्म एव च

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “မိခင်ဘက် အဘိုး၏ အပြစ်က ဘာလဲ။ အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ သူသည် မရဏ၊ သူသည် ကာလ (အချိန်) တကယ်ပင်၊ သူသည် ယမ၊ ထို့ပြင် သူသည် ဓမ္မကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။”

Verse 40

न हिंसको हि कस्यापि पदे तस्मिन्प्रतिष्ठितः । चराचराश्च ये लोकाः स्वकर्मवशवर्तिनः

ထိုအဆင့်၌ အကြမ်းဖက်သူ မည်သူမျှ မတည်မြဲနိုင်။ လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် လောကအားလုံးသည် မိမိတို့၏ ကမ္မအာဏာအောက်၌ လည်ပတ်ကြ၏။

Verse 41

जीवंति च म्रियंते च भुंजंत्येवं स्वकर्मभिः । पापाः पश्यंति तं घोरं तेषां कर्मविपाकतः

သူတို့သည် အသက်ရှင်ကြပြီး သေကြလည်း ဖြစ်ကာ မိမိတို့၏ ကမ္မဖြင့်ပင် အကျိုးကို ခံစားကြ၏။ အပြစ်သားတို့သည် မိမိတို့၏ ကမ္မဗိပာကကြောင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 42

निरयेषु च सर्वेषु कर्मणैवं सुपुण्यवान् । योजयेत्ताडयेत्सूत यम एष दिनेदिने

နရကအားလုံး၌ မိမိတို့၏ ကမ္မအတိုင်း၊ ဟေ စူတ! ယမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သတ္တဝါတို့ကို ချထားစေပြီး ဒဏ်ခတ်စေ၏။

Verse 43

सर्वेष्वेव सुपुण्येषु कर्मस्वेवं सपुण्यवान् । योजयत्येव धर्मात्मा तस्य दोषो न दृश्यते

ဤသို့ပင် ပုဏ္ဏဝန် သာသနာဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် အလွန်ပုဏ္ဏကောင်းသော ကုသိုလ်ကမ္မများအားလုံးတွင် श्रद्धာဖြင့် အားထုတ်လျှင် ထိုသူ၌ အပြစ်မမြင်ရ။

Verse 44

स मृत्योः केन दोषेण पापी वेनस्त्वजायत । सूत उवाच । स मृत्युः शासको नित्यं पापानां दुष्टचेतसाम्

“မృత్యု (သေခြင်း) ၏ မည်သည့်အပြစ်ကြောင့် ပာပီ ဝေန မွေးဖွားလာသနည်း” ဟုမေးရာ၊ စူတက “ထိုမృత్యုသည် မကောင်းသောစိတ်ရှိသော ပာပီတို့ကို အမြဲတမ်း အုပ်ချုပ်၍ ဒဏ်ခတ်သူဖြစ်သည်” ဟုဆို၏။

Verse 45

वर्तते कालरूपेण तेषां कर्म विमृश्यति । दुष्कृतं कर्म यस्यापि कर्मणा तेन घातयेत्

ကာလသည် မိမိ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာကာ သူတို့၏ကမ္မကို စိစစ်ချိန်တွယ်သည်။ မကောင်းကမ္မ ပြုခဲ့သူရှိလျှင်လည်း ထိုအပြစ်ကို ကမ္မဖြင့်ပင်—ကောင်းကမ္မဖြင့်—ဖျက်သင့်သည်။

Verse 46

तस्य पापं विदित्वाऽसौ नयत्येवं हि तं यमः । सुकृतात्मा लभेत्स्वर्गं कर्मणा सुकृतेन वै

သူ၏ပာပကို သိရှိပြီးနောက် ယမသည် ဤသို့ပင် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သို့သော် စုကရိတ်စိတ်ရှိသူသည် ကောင်းကမ္မဖြင့်ပင် အမှန်တကယ် စွဝဂ္ဂကို ရရှိသည်။

Verse 47

योजयत्येष तान्सर्वान्मृत्युरेव सुदूतकैः । महता सौख्यभावेन गीतमंगलकारिणा

အမှန်တကယ် မృtyုသည် မိမိ၏ စွမ်းရည်ပြည့်ဝသော သံတမန်များဖြင့် ထိုဝိညာဉ်တို့အားလုံးကို ခန့်အပ်၍ စုစည်းခေါ်ယူသည်—အလွန်ပျော်ရွှင်သကဲ့သို့ ပြုမူကာ သီချင်းဆို၍ မင်္ဂလာစကားများကို ထုတ်ဆိုလျက်။

Verse 48

दानभोगादिभिश्चैव योजयेच्च कृतात्मकान् । पीडाभिर्विविधाभिश्च क्लेशैः काष्ठैश्च दारुणैः

ထို့ပြင် မကောင်းသောစိတ်သဘောရှိသူတို့ကို ဒဏ်ငွေ၊ ပစ္စည်းသိမ်းယူခြင်း စသည့် အပြစ်ဒဏ်များဖြင့် ချုပ်နှောင်စေ၍ အမျိုးမျိုးသော နာကျင်မှု၊ ကလေသနှင့် ကြမ်းတမ်း၍ ဖိနှိပ်ကာ ချေမှုန်းသည့် ပြစ်ဒဏ်များဖြင့် နှိပ်စက်စေသင့်သည်။

Verse 49

त्रासयेत्ताडयेद्विप्रान्स क्रोधो मृत्युरेव तान् । कर्मण्येवं हि तस्यापि व्यापारः परिवर्तते

အကယ်၍ လူတစ်ဦးက ဗြာဟ္မဏများကို ကြောက်လန့်စေခြင်း သို့မဟုတ် ထိုးနှက်ခြင်း ပြုလျှင် ထိုဒေါသတရားပင် သူ့အတွက် သေမင်းဖြစ်လာသည်။ ထိုသို့သောအပြုအမူကြောင့် မှန်ကန်သောကర్మကို ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းတောင် ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

Verse 50

मृत्योश्चापि महाभाग लोभात्पुण्यात्प्रजायते । सुनीथा नाम वै कन्या संजातैषा महात्मनः

အို မဟာဘဂ္ဂ! မృత్యu ထံမှပင်—ကောင်းမှု (ပုဏ္ဏ) အပေါ် လောဘတပ်မက်စွဲလမ်းမှုကြောင့်—“စುನီသာ” ဟူသော သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ထိုသို့ မဟာအတ္မာထံမှ နေထိုင်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 51

पितुःकर्म विमृश्यैव क्रीडमाना सदैव सा । प्रजानां शास्ति कर्तारं पुण्यपापनिरीक्षणम्

အဖ၏ကర్మကို စဉ်းစားသုံးသပ်လျက် နေ့စဉ်ကစားမြူးတမ်းနေသော်လည်း၊ နាងသည် သတ္တဝါတို့ကို အပြစ်ဒဏ်ပေးသူ၊ စည်းကမ်းကို အကောင်အထည်ဖော်သူ၊ ပုဏ္ဏနှင့် ပာပကို စိစစ်သုံးသပ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 52

सा तु कन्या महाभागा सुनीथा नाम तस्य सा । रममाणा वनं प्राप्ता सखीभिः परिवारिता

ထိုမဟာဘဂ္ဂ သမီးကညာ—“စునီသာ” ဟူသောအမည်ရှိသူ—မိမိအပျော်အပါး၌ ရမဏီယဖြစ်လျက် မိတ်သမီးများဖြင့် ဝိုင်းရံကာ တောသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 53

तत्रापश्यन्महाभागं गंधर्वतनयं वरम् । गीतकोलाहलस्यापि सुशंखं नाम सा तदा

ထိုနေရာ၌ သီချင်းသံအော်ဟစ်ကာလဟာလအလယ်တွင် ဂန္ဓဗ္ဗ၏ သားတော်ဖြစ်သော မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်း၍ အထူးကောင်းမြတ်သူ—အမည်မှာ စုသင်္ခ (Suśaṅkha) ဟူသူကို သူမ မြင်တွေ့하였다။

Verse 54

ददर्श चारुसर्वांगं तप्यंतं सुमहत्तपः । गीतविद्यासु सिद्ध्यर्थं ध्यायमानं सरस्वतीम्

သူသည် ကိုယ်အင်္ဂါအလှပ၍ ညီညာသင့်တော်သူတစ်ဦးကို မြင်ရသည်။ ထိုသူသည် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်ကာ သီချင်းပညာနှင့် ဗိဒ္ယာ၌ စိဒ္ဓိရရန်အတွက် သရஸဝတီ မဟာဒေဝီကို ဓ്യာနပြုနေ하였다။

Verse 55

तस्योपघातमेवासौ सा चकार दिने दिने । सुशंखः क्षमते नित्यं गच्छगच्छेति सोऽब्रवीत्

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမသည် ထိုသူကို ထိခိုက်အနှောင့်အယှက် ပြုနေ하였다။ သို့သော် စုသင်္ခသည် အမြဲတမ်း သည်းခံကာ “သွား—သွား၊ ဆက်လုပ်ပါ” ဟု ပြော하였다။

Verse 56

प्रेषिता नैव गच्छेत्सा विघ्नमेव समाचरेत् । तेनाप्युक्ता सा हि क्रुद्धा ताडयत्तपसि स्थितम्

အလုပ်အတွက် စေလွှတ်ထားသော်လည်း သူမ မသွားဘဲ အတားအဆီးများကိုသာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုလုပ်နေ하였다။ ထိုသူက ပြောဆိုသော်လည်း သူမသည် ဒေါသထွက်ကာ တပဿာ၌ တည်နေသူကို ထိုးနှက်하였다။

Verse 57

तामुवाच ततः क्रुद्धः सुशंखः क्रोधमूर्च्छितः । दुष्टे पापसमाचारे कस्माद्विघ्नस्त्वया कृतः

ထို့နောက် စုသင်္ခသည် ဒေါသထွက်၍ ဒေါသအလွန်တက်ကာ သူမကို ပြောသည်– “မကောင်းသောမိန်းမ၊ အပြစ်ပြုကျင့်သူ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤအတားအဆီးကို သင် ပြုလုပ်သနည်း?”

Verse 58

ताडनात्ताडनं दुष्टे न कुर्वंति महाजनाः । आक्रुष्टा नैव कुप्यंति इति धर्मस्य संस्थितिः

မကောင်းသူက ရိုက်နှက်သော်လည်း မဟာသူတော်က ရိုက်နှက်ပြန်မလုပ်ကြ။ ဆဲဆိုခံရသော်လည်း ဒေါသမထွက်—ဤသည်မှာ ဓမ္မ၏ တည်မြဲသော စည်းကမ်းဖြစ်သည်။

Verse 59

त्वयाहं घातितः पापे निर्दोषस्तपसान्वितः । एवमुक्त्वा स धर्मात्मा सुनीथां पापचारिणीम्

“အို အပြစ်ရှိသူမ၊ သင်ကြောင့် ငါ သတ်ခံရ၏၊ ငါမှာ အပြစ်မရှိဘဲ တပဿာနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်၏။” ဟုဆိုပြီး ထိုဓမ္မాత్మာသည် အပြစ်အကျင့်ရှိသော စုနီသာကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 60

विरराम महाक्रोधाज्ज्ञात्वा नारीं निवर्तितः । ततः सा पापमोहाद्वा बाल्याद्वा तमिहैव च

သူသည် မဟာဒေါသမှ ရပ်တန့်၍၊ မိန်းမဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ပြန်လှည့်သွား၏။ ထို့နောက် သူမသည်—အပြစ်မောဟကြောင့်ဖြစ်စေ ကလေးဆန်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ—အဲဒီနေရာတင် ထိုအမှုကို သူ့အပေါ် ပြုလေ၏။

Verse 61

समुवाच महात्मानं सुशंखं तपसि स्थितम् । त्रैलोक्यवासिनां तातो ममैव परिघातकः

သူသည် တပဿာ၌ တည်ကြည်သော မဟာအတ္တမ စုရှင်ခကို ပြော၏—“အဖေတော်၊ သုံးလောကနေထိုင်သူတို့၏ တိုက်ခိုက်သူ၊ အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးသူမှာ ဤသူပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 62

असतो घातयेन्नित्यं सत्यान्स परिपालयेत् । नैव दोषो भवेत्तस्य महापुण्येन वर्तयेत्

မကောင်းသူကို အမြဲတမ်း နှိမ်နင်းသင့်ပြီး သစ္စာရှိသူတို့ကို ကာကွယ်သင့်သည်။ ထိုသူ၌ အပြစ်မရှိ; မဟာကုသိုလ်နှင့် ကိုက်ညီစွာ လိုက်နာတတ်၏။

Verse 63

एवमुक्त्वा गता सा तु पितरं वाक्यमब्रवीत् । मया हि ताडितस्तात गंधर्वतनयो वने

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူမသည် ဖခင်ထံသို့သွားကာ ဤစကားကိုလျှောက်တင်၏— “အဖေတော်၊ တောထဲ၌ ဂန္ဓဗ္ဗ၏သားကို သမီးက ထိုးနှက်မိပါပြီ။”

Verse 64

तपस्तपन्सदैकांते कामक्रोधविवर्जितः । स मामुवाच धर्मात्मा क्रोधरागसमन्वितः

သူသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်သောအရပ်၌ တပဿာကျင့်၍ ကာမနှင့် က্ৰောဓမှ ကင်းလွတ်သူဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုဓမ္မစိတ်ရှိသူက ကျွန်မအား စကားဆိုရာတွင် ထိုခဏ၌ က্ৰောဓနှင့် ရာဂတို့လည်း တွဲပါလာခဲ့သည်။

Verse 65

ताडयेन्नैव ताडंतं क्रोशंतं नैव क्रोशयेत् । इत्युवाच स मां तात तन्मे त्वं कारणं वद

“ထိုးနှက်သူကို ပြန်မထိုးနှက်ရ၊ အော်ဟစ်သူကို ပြန်မအော်ဟစ်ရ” ဟုဆိုပြီးနောက် သူက ကျွန်မအား “ကလေးရေ၊ အကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောပါ” ဟုမေး၏။

Verse 66

एवमुक्तः स वै मृत्युः सुनीथां द्विजसत्तमाः । किंचिन्नोवाच धर्मात्मा प्रश्नप्रत्युत्तरं ततः

ဤသို့ခေါ်ဆိုခံရသောအခါ မృတ்யု—ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ—သည် စုနီသာအား တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောခဲ့။ ထိုဓမ္မစိတ်ရှိသူလည်း တိတ်ဆိတ်သွား၍ မေးမြန်း-ဖြေကြားခြင်းသည် ရပ်တန့်သွား၏။

Verse 67

वनं प्राप्ता पुनः सा हि सुशंखो यत्र संस्थितः । कराघातैस्ततो दौष्ट्याद्घातितस्तपतां वरः

ထို့နောက် သူမသည် စုရှင်ခ နေထိုင်ရာ တောသို့ ပြန်သွား၏။ ထို့ပြင် အကြမ်းမဲ့သော မကောင်းမှုကြောင့် တပဿာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူကို လက်ဖြင့် ထိုးနှက်၍ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

Verse 68

सुशंखस्ताडितो विप्रा मृत्योश्चैव हि कन्यया । ततः क्रुद्धो महातेजाः शशाप तनुमध्यमाम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သုရှင်ခသည် မရဏ (မృတ்யု) အဖြစ်တကယ်ရှိသော ကညာမိန်းကလေး၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရ၏။ ထို့နောက် တေဇာတောက်ပသော မဟာတေဇရှင်သည် ဒေါသထွက်၍ ခါးသေးသော မိန်းကလေးကို ကျိန်စာတင်လေ၏။

Verse 69

निर्दोषो हि यतो दुष्टे त्वयैव परिताडितः । अहमत्र वने संस्थस्तस्माच्छापं ददाम्यहम्

အကြောင်းမူကား အို မကောင်းသူမ၊ အပြစ်မရှိသူကို သင်ကပင် ထိုးနှက်ခဲ့သည်။ ငါသည် ဤတောအတွင်း နေထိုင်နေသဖြင့် ထို့ကြောင့် ယခု ငါ ကျိန်စာကို ထုတ်ပြန်မည်။

Verse 70

गार्हस्थ्यं च समास्थाय सह भर्त्रा यदा शृणु । पापाचारमयः पुत्रो देवब्राह्मणनिंदकः

နားထောင်လော့—ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဂೃಹස්ථ အာශ්ရမကို ဝင်ရောက်ပြီးနောက်လည်း ဓမ္မနှင့်မညီသည့် အကျင့်ကို ပြုလျှင်၊ ပાપအကျင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ဒေဝတားနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ရှုတ်ချသော သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလာမည်။

Verse 71

सर्वपापरतो दुष्टे तव गर्भे भविष्यति । एवं शप्त्वा गतः सोपि तप एव समाश्रितः

“အို မကောင်းသူမ၊ သင်၏ ကိုယ်ဝန်အတွင်းမှ အပြစ်အားလုံး၌ မူးယစ်နေသူ တစ်ဦး မွေးဖွားလာမည်” ဟု ကျိန်စာတင်ပြီးနောက်၊ သူလည်း ထွက်ခွာ၍ တပဿာ (တပ) တစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးလေ၏။

Verse 72

गते तस्मिन्महाभागे सा सुनीथा गृहं गता । समाचष्ट महात्मानं पितरं तप्तमानसा

ထို မဟာဘုန်းရှိသူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သုနီသာသည် အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းပူလောင်လျက်၊ မဟာစိတ်ရှိသော ဖခင်ထံ အကြောင်းအရာအားလုံးကို လျှောက်တင်ပြောကြားလေ၏။

Verse 73

यथा शप्ता तदा तेन गंधर्वतनयेन सा । तत्सर्वं संश्रुतं तेन मृत्युना परिभाषितम्

ဂန္ဓဗ္ဗ၏သားက အခါนั้น သူမကို ကျိန်စာချခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မృတ்யု (သေမင်း) က ကြားသိ၍ ထိုအတိုင်း သူမအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 74

कस्मात्कृतस्त्वयाघातस्तपति दोषवर्जिते । युक्तं नैव कृतं पुत्रि सत्यस्यैव हि ताडनम्

အပြစ်ကင်းသူမေ၊ အဘယ်ကြောင့် သူမကို ထိုးနှက်ခဲ့သနည်း? ငါ့ကို နာကျင်စေသည်။ သမီးရေ၊ ထိုကဲ့သို့ မသင့်တော်—အမှန်တရားကိုပင် ထိုးနှက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 75

एवमाभाष्य धर्मात्मा मृत्युः परमदुःखितः । बभूव स हि तत्तस्यादिष्टमेवं विचिंतयन्

ဤသို့ မိန့်ဆိုပြီးနောက်၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသော မృတ்யု သည် အလွန်ဝမ်းနည်းသွား၏။ အကြောင်းမှာ “ဤသည်ပင် ငါ့အပေါ် အမိန့်ထားခဲ့သည့်အရာ” ဟု စဉ်းစားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 76

सूत उवाच । अत्रिपुत्रो महातेजा अंगो नाम प्रतापवान् । एकदा तु गतो विप्रा नंदनं प्रति स द्विजः

စူတက ပြောသည်— အတြိ၏သား၊ တေဇာကြီး၍ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏ အင်္ဂ အမည်ရှိသူတစ်ဦး ရှိ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထို ဒွိဇသည် နန္ဒနသို့ သွားလေ၏။

Verse 77

तत्र दृष्ट्वा देवराजं तमिंद्रं पाकशासनम् । अप्सरसां गणैर्युक्तं गंधर्वैः किन्नरैस्तथा

ထိုနေရာ၌ သူသည် ဒေဝရာဇ အိန္ဒြ (ပါကကို အပြစ်ပေးသူ) ကို မြင်ရ၏။ အပ္စရာတို့၏ အစုအဖွဲ့များနှင့်အတူ၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ကိန္နရတို့လည်း ပေါင်းစည်းလျက်ရှိကြသည်။

Verse 78

गीयमानं गीतगैश्च सुस्वरैः सप्तकैस्तथा । वीज्यमानं सुगंधैश्च व्यजनैः सर्व एव सः

သီချင်းသံချိုမြိန်သော သီဆိုသူတို့က သံခုနစ်သံဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုနေကြပြီး၊ အနံ့မွှေးသော ပန်ကာများဖြင့် အရပ်ရပ်မှ လေဝင်လေထွက် ပေးနေကြသည်။

Verse 79

योषिद्भी रूपयुक्ताभिश्चामरैर्हंसगामिभिः । छत्रेण हंसवर्णेन चंद्रबिंबानुकारिणा

ဟင်္သာကဲ့သို့ လှပသိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လှည့်လည်သွားလာသော ရုပ်ရည်လှပသည့် မိန်းမများက ချာမရ (ပျားနှင်ပန်ကာ) ကိုင်ကာ စေဝာပြုကြပြီး၊ ဟင်္သာဖြူရောင်ကဲ့သို့ လမင်းဝိုင်းကို တုပသည့် ထီးဖြူကလည်း အပေါ်မှ အရိပ်ပေးနေသည်။

Verse 80

राजमानं सहस्राक्षं सर्वाभरणभूषितम् । कामक्रीडागतं देवं दृष्टवानमितौजसम्

သူသည် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော ဒေဝတား အိန္ဒြာကို မြင်တွေ့하였다—အလင်းရောင်တောက်ပ၍ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အစုံအလင် ဝတ်ဆင်ကာ၊ ချစ်ကစားပွဲအတွက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ မတိုင်းမတာသော တန်ခိုးတေဇရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 81

तस्य पार्श्वे महाभागां पौलोमीं चारुमंगलाम् । रूपेण तेजसा चैव तपसा च यशस्विनीम्

သူ၏ဘေးတွင် မဟာကံကောင်းသူ ပေါလိုမီသည် ရပ်နေသည်—လှပ၍ မင်္ဂလာပြည့်ဝ—ရုပ်အလှ၊ တေဇာဓာတ်နှင့် တပသ (အကျင့်တရား) ကြောင့် ကျော်ကြားသူမ။

Verse 82

सौभाग्येन विराजंतीं पातिव्रत्येन तां सतीम् । तया सह सहस्राक्षः स रेमे नंदने वने

ထိုစတီသည် ကံကောင်းခြင်းနှင့် ပတိဝရတ (ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတရား) ၏ အာနုဘော်ကြောင့် တောက်ပလင်းလက်နေသည်။ သူမနှင့်အတူ သဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြာ) သည် နန္ဒနတော၌ ပျော်ရွှင်စွာ ရမဏပြုလေ၏။

Verse 83

तस्य लीलां समालोक्य अंगश्चैव द्विजोत्तमः । धन्यो वै देवराजोऽयमीदृशैः परिवारितः

သူ၏ သာမန်မဟုတ်သော ဒေဝလီလာကို မြင်၍ ဒွိဇအထက်မြတ် အင်္ဂက “ဤဒေဝရာဇသည် အလွန်ကံကောင်း၏၊ ဤသို့ မြင့်မြတ်သော အဖော်အပေါင်းတို့ဖြင့် ဝန်းရံခံရသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 84

अहोऽस्य तपसो वीर्यं येन प्राप्तं महत्पदम् । यदा ममेदृशः पुत्रः सर्वलोकप्रधारकः

“အို—သူ၏ တပသ်၏ အင်အားသည် မည်မျှကြီးမားသနည်း၊ ထိုအင်အားကြောင့်ပင် မဟာအဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ မည်သည့်အခါ ငါ့တွင်လည်း ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို ထောက်တည်မည့် သူကဲ့သို့ သားတော် ရမည်နည်း?”

Verse 85

भवेत्तदा महत्सौख्यं प्राप्स्यामीह न संशयः । इति चिंतापरो भूत्वा त्वरमाणो गृहागतः

“ထိုအခါ မဟာပျော်ရွှင်မှု ပေါ်ထွန်းမည်၊ သံသယမရှိ—ဤနေရာ၌ပင် ငါရရှိမည်” ဟု စဉ်းစားကာ အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်လျက် အလျင်အမြန် အိမ်သို့ ပြန်လာ၏။