Adhyaya 62

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंडलस्याश्रमं गत्वा सत्यधर्म समाकुलम् । सुकर्माणं ततो दृष्ट्वा पितृमातृपरायणम्

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– သစ္စာနှင့် ဓမ္မဖြင့် ပြည့်ဝသော ကုဏ္ဍလ၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ မိဘနှစ်ပါးကို စေတနာဖြင့် ပြုစုဝတ်ပြုနေသော စုကမ္မာကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 2

शुश्रूषंतं महात्मानं गुरूसत्यपराक्रमम् । महारूपं महातेजं महाज्ञानसमाकुलम्

သူသည် ထိုမဟာအတ္မာကို ဘက္တိဖြင့် စေတနာတကျ ပြုစုဝတ်ပြုနေ하였다—သစ္စာပေါ်တွင် တည်မြဲသော သတ္တိဗလရှိပြီး ဂုရုအဖြစ် ပူဇော်ထိုက်သူ—ရုပ်ရည်မြင့်မြတ်၊ တေဇောဓာတ်ကြီးမား၍ ဉာဏ်မြင့်သိဒ္ဓိဖြင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သည်။

Verse 3

मातापित्रोः पदांते तमुपविष्टं ददर्श सः । महाभक्त्यान्वितं शांतं सर्वज्ञानमहानिधिम्

သူသည် မိဘနှစ်ပါး၏ ခြေတော်ရင်း၌ ထိုင်နေသူကို တွေ့မြင်하였다—မဟာဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝ၍ တည်ငြိမ်သက်သာကာ ဉာဏ်ပညာအားလုံး၏ မဟာသိုက်တော်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 4

कुंडलस्यापि पुत्रेण सुकर्मणा महात्मना । आगतं पिप्पलं दृष्ट्वा द्वारदेशे महामतिम्

ထို့နောက် ကုဏ္ဍလ၏ သားတော် မဟာအတ္မာ စုကမ္မာသည် တံခါးဝ၌ ရောက်ရှိလာသော မဟာမတိ ပိပ္ပလ ရှိကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 5

आसनात्तूर्णमुत्थाय अभ्युत्थानं कृतं पुनः । आगच्छ त्वं महाभाग विद्याधर महामते

သူသည် အာသနမှ ချက်ချင်းထ၍ ထပ်မံလေးစားစွာ ကြိုဆိုရပ်တည်ကာ ပြောသည်– “ကြွလာပါ၊ မဟာဘဂ! ဗိဒ္ဓယာဓရ! မဟာမတိ မုနိတော်!”

Verse 6

आसनं पाद्यमर्घं च ददौ तस्मै महामतिः । निर्विघ्नोऽसि महाप्राज्ञ कुशलेन प्रवर्त्तसे

မဟာမတိသည် ထိုသူအား အာသန (ထိုင်ခုံ)၊ ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ) နှင့် အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုပူဇော်ပဏာ) ကို ဆက်ကပ်하였다။ ထို့နောက် “အို မဟာပရာဇ్ఞ၊ အတားအဆီးကင်းစင်၍ ကုသလဖြင့် ဆက်လက်တိုးတက်ပါစေ” ဟု ဆို၏။

Verse 7

निरामयं च पप्रच्छ पिप्पलं तं समागतम् । यस्मादागमनं तेद्य तत्सर्वं प्रवदाम्यहम्

သူသည် အသစ်ရောက်လာသော ပိပ္ပလကိုလည်း ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်း၍ “ယနေ့ သင် ဘယ်ကလာသနည်း။ အားလုံးကို ပြောပါ—ငါက အကုန်လုံးကို ရှင်းပြမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 8

वर्षाणां च सहस्राणि त्रीणि यावत्त्वया तपः । तप्तमेव महाभाग सुरेभ्यः प्राप्तवान्वरम्

သုံးထောင်နှစ်တိုင်တိုင် သင်သည် အမှန်တကယ် တပဿ (တပ) ကို ကျင့်ခဲ့၏။ အို မဟာဘဂ္ဂ၊ ထိုတပဿကြောင့်ပင် သင်သည် ဒေဝတို့ထံမှ ဝရ (အနုဂ्रह) ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 9

वश्यत्वं च त्वया प्राप्तं कामचारस्तथैव च । तेन मत्तो न जानासि गर्वमुद्वहसे वृथा

သင်သည် အခြားသူတို့ကို လက်အောက်ခံစေနိုင်သော အာဏာ (ဝရှျတ္ဝ) နှင့် စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားနိုင်သော လွတ်လပ်မှု (ကာမစာရ) ကိုလည်း ရရှိခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် ငါ့ကို မသိမမြင်ဘဲ အလဟဿ ဂర్వကို ထမ်းဆောင်နေသည်။

Verse 10

दृष्ट्वा ते चेष्टितं सर्वं सारसेन महात्मना । ममाभिधानं कथितं मम ज्ञानमनुत्तमम्

မဟာတ္မာ စာရသသည် သင်၏ လုပ်ရပ်အားလုံးကို မြင်ပြီးနောက် ငါ၏ နာမကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားကာ ငါ၏ အနုတ္တမ ဉာဏ်ပညာကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပြသ하였다။

Verse 11

पिप्पल उवाच । योसौ मां सारसो विप्र सरित्तीरे प्रयुक्तवान् । सर्वं ज्ञानं वदेन्मां हि स तु कः प्रभुरीश्वरः

ပိပ္ပလက ပြောသည်။ “အို ဗြာဟ္မဏာ၊ မြစ်ကမ်းနား၌ ငါကို ကြိုးငှက် (crane) ပုံစံဖြင့် တာဝန်ပေး၍ ဗဟုသုတအားလုံးကို ဟောပြောစေသူ၊ အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးရှင် ပရမေရှွရသည် မည်သူနည်း?”

Verse 12

सुकर्मोवाच । भवंतमुक्तवान्यो वै सरित्तीरे तु सारसः । ब्रह्माणं त्वं महाज्ञानं तं विद्धि परमेश्वरम्

သုကမ္မာက ပြောသည်။ “မြစ်ကမ်းနား၌ သင့်အား ပြောဆိုခဲ့သော ဟင်္သာ (swan) သည်—အို မဟာပညာရှိ၊ သူ့ကို ဗြဟ္မာတော် ကိုယ်တိုင်ဟု သိမှတ်လော့; ထိုသူသည် ပရမေရှွရ ဖြစ်၏။”

Verse 13

अन्यत्किं पृच्छसे ब्रूहि तमेवं प्रवदाम्यहम् । विष्णुरुवाच । एवमुक्तः स धर्मात्मा सुकर्मा नृपनंदन

“နောက်ထပ် ဘာကို မေးလိုသနည်း? ပြောလော့; ငါသည် ဤသို့ပင် ရှင်းပြမည်။” ဟု ဗိෂ္ဏုတော် မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသော်၊ အို မင်းသား၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသော သုကမ္မာသည်…

Verse 14

पिप्पल उवाच । त्वयि वश्यं जगत्सर्वमिति शुश्रुम भूतले । तन्मे त्वं कौतुकं विप्र दर्शयस्व प्रयत्नतः

ပိပ္ပလက ပြောသည်။ “မြေပြင်ပေါ်၌ အလုံးစုံသော လောကသည် သင့်အောက်၌ ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ထိုအံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို ကြိုးစားအားထုတ်၍ သေချာစွာ ငါ့အား ပြသပါ။”

Verse 15

पश्य कौतुकमेवाद्य त्वं वश्यावश्यकारणम् । तमुवाच स धर्मात्मा सुकर्मा पिप्पलं प्रति

“ယနေ့ ဤအံ့ဩဖွယ်ကို ကြည့်လော့—အခြားသူတို့ကို ထိန်းနိုင်စေခြင်း၊ မထိန်းနိုင်စေခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် သင်ပင် ဖြစ်သည်။” ဟု ဓမ္မစိတ်ရှိသော သုကမ္မာက ပိပ္ပလအား ဆို၏။

Verse 16

अथ सस्मार वै देवान्सुकर्मा प्रत्ययाय वै । इंद्राद्या लोकपालाश्च देवाश्चाग्निपुरोगमाः

ထို့နောက် စုကර්မာသည် ယုံကြည်မှုနှင့် အထောက်အကူ ရရန်အတွက် ဒေဝတော်များကို သတိရခေါ်ယူလေ၏—အိန္ဒြာနှင့် လောကပာလများ၊ အဂ္ဂနီကို ဦးဆောင်သည့် ဒေဝတော်များ။

Verse 17

समागताः समाहूता नाना विद्याधरास्तथा । सुकर्माणं ततः प्रोचुर्देवाश्चाग्निपुरोगमाः

ထို့ကြောင့် ခေါ်ယူထားသော ဗိဒ္ဓာဓရများ အမျိုးမျိုး စုဝေးလာကြ၏; ထို့နောက် အဂ္ဂနီကို ဦးဆောင်သည့် ဒေဝတော်များက စုကර්မာဏကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 18

कस्मात्स्मृतास्त्वया विप्र ततोर्थकारणं वद । सुकर्मोवाच । अयमेष सुसंप्राप्तो विद्याधरो हि पिप्पलः

“အို ဘြာဟ္မဏ၊ သင်က ဘာကြောင့် သူ့ကို သတိရခေါ်သနည်း၊ အကြောင်းရင်းကို ပြောပါ။” စုကර්မာက “ဤသူပင် ဗိဒ္ဓာဓရ ပိပ္ပလ ဖြစ်၍ ယခု ဤနေရာသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်လာပြီ” ဟုဆို၏။

Verse 19

मामेवं भाषते विप्र वश्यावश्यत्वकारणम् । प्रत्ययार्थं समाहूता अस्यैव च महात्मनः

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤသို့ အာဏာအောက်ဝင်လွယ်ခြင်း မဝင်လွယ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောနေစဉ်၊ ထိုမဟာတ္မာပင် အတည်ပြုရန်အတွက် ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။

Verse 20

स्वंस्वं स्थानं प्रगच्छध्वमित्युवाच सुरान्प्रति । तमूचुस्ते ततो देवाः सुकर्माणं महामतिम्

သူသည် ဒေဝတော်များအား “တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြလော့” ဟု မိန့်၏။ ထို့နောက် ထိုဒေဝတော်များက မဟာဉာဏ်ရှိသော စုကර්မာဏကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 21

अस्माकं दर्शनं व्रिप्र न मोघं जायते वरम् । वरं वरय भद्रं ते मनसा यद्धिरोचते

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါတို့၏ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းသည် သင်အတွက် အကျိုးမဲ့ မဖြစ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကျိုးရှိပါစေ—သင်၏ စိတ်အမှန်တကယ် လိုလားသမျှကို ဆုတောင်း၍ ရွေးချယ်လော့။

Verse 22

तत्ते दद्मो न संदेहस्त्वेवमूचुः सुरोत्तमाः । भक्त्या प्रणम्य तान्देवान्ययाचे स द्विजोत्तमः

“အဲဒါကို သင့်အား ပေးမည်—သံသယမရှိစေ,” ဟု အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတော်များက မိန့်ကြား하였다။ ထို့နောက် အကောင်းဆုံး ဗြာဟ္မဏသည် ဘက္တိဖြင့် ထိုဒေဝတော်များကို ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ကာ မိမိ၏ တောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြ하였다။

Verse 23

अचलां दत्त देवेंद्रा सुःभक्तिं भावसंयुताम् । मातापित्रोश्च मे नित्यं तद्वै वरमनुत्तमम्

အို ဒေဝအင်္ဒြာ၊ စိတ်ခံစားချက်မှန်ကန်သန့်ရှင်းမှုနှင့် ပြည့်စုံသော မလှုပ်မယှက် ဘက္တိကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ။ ထို့ပြင် မိဘနှစ်ပါးကို နိစ္စတမ်း ဆောင်ရွက်ပြုစုနိုင်ပါစေ—ဤသည်ပင် အတုမရှိသော ဆုတောင်းအမြတ်ဆုံး ဖြစ်ပါသည်။

Verse 24

पिता मे वैष्णवं लोकं प्रयात्वेतद्वरोत्तमम् । तद्वन्माता च देवेशा वरमन्यं न याचये

ကျွန်ုပ်၏ အဖေသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ရောက်ပါစေ—ဤသည်ပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆုတောင်းဖြစ်သည်။ အို ဒေဝရှာ၊ အမေသည်လည်း ထိုနည်းတူ ရောက်ပါစေ; ကျွန်ုပ်သည် အခြားဆုတောင်း မတောင်းပါ။

Verse 25

देवा ऊचुः । पितृभक्तोसि विप्रेंद्र भक्त्या तव वयं द्विज । सुकर्मञ्छ्रूयतां वाक्यं प्रीत्या युक्ता सदैव ते

ဒေဝတော်များ မိန့်ကြားသည်– “အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အမြတ်ဆုံး၊ သင်သည် ပိတೃ (Pitṛ) များကို ဘက္တိရှိသူ ဖြစ်သည်။ အို ဒွိဇ၊ သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ငါတို့သည် သင့်အပေါ် အမြဲတမ်း ကြည်နူးနှစ်သက်လျက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သင့်အတွက် အမြဲမေတ္တာဖြင့် ယှဉ်တွဲထားသော ငါတို့၏ စကားကို စိတ်ကြည်လင်စွာ နားထောင်လော့။”

Verse 26

एवमुक्त्वा गता देवाः स्वर्लोकं नृपनंदन । सर्वमैश्वर्यमेतेन तस्याग्रे परिदर्शितम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မင်းသားတော်၊ ဒေဝတော်တို့သည် စွာဂ္ဂလောကသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ထိုသူကလည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ရှေ့တွင် အိုင်ශ්ဝရယသီရိ အမျိုးမျိုးကို ပြသလေ၏။

Verse 27

दृष्टं तु पिप्पलेनापि कौतुकं च महाद्भुतम् । तमुवाच स धर्मात्मा पिप्पलं कुंडलात्मजम्

ပိပ္ပလလည်း ကြည့်ရှုသူကို အံ့ဩစေသော အလွန်အံ့ဖွယ် ကောတုကကို မြင်တွေ့လေ၏။ ထို့နောက် ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ကုဏ္ဍလ၏သား ပိပ္ပလကို ခေါ်ဆို၍ ပြောလေ၏။

Verse 28

अर्वाचीनं त्विदं रूपं पराचीनं च कीदृशम् । प्रभावमुभयोश्चैव वदस्व वदतां वर

ဤရုပ်သည် နောက်ပိုင်းရုပ်ဖြစ်၏; ထို့နောက် အရင်ပိုင်းရုပ်သည် မည်သို့နည်း? ထို့ပြင် နှစ်ရုပ်လုံး၏ အာနုဘော်နှင့် အင်အားကိုလည်း ပြောကြားပါ၊ အပြောအဆို၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ရှင်းလင်းစွာ မိန့်ကြားပါ။

Verse 29

सुकर्मोवाच । पराचीनस्य रूपस्य लिंगमेव वदामि ते । येनलोकाः प्रमोदंते इंद्राद्याः सचराचराः

သုကမ္မာက ပြောသည်– အလွန်မြင့်မြတ်သော ရုပ်၏ လင်္ဂ (အမှတ်အသား) ကိုသာ သင့်အား ငါပြောမည်။ ထိုအရာကြောင့် အိန္ဒြာတို့အပါအဝင် လောကအားလုံးသည်၊ လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့ပါ၊ ပျော်ရွှင်ကြ၏။

Verse 30

अयमेव जगन्नाथः सर्वगो व्यापकः प्रभुः । अस्य रूपं न दृष्टं हि केनाप्येव हि योगिना

ဤသူတော်မူသည်ပင် ဇဂန္နာထ—လောက၏အရှင်၊ အရာရာ၌ ရှိနေသော၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော प्रभု ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ယောဂီမည်သူမျှ သူ၏ ပြည့်စုံသော ရုပ်ကို မမြင်ဖူးကြ။

Verse 31

श्रुतिरेव वदत्येवं तं वक्तुं शंकितेव सा । अपाणिपादनासश्च अकर्णो मुखवर्जितः

ဤသို့ပင် သြရုတိက ကိုယ်တိုင်ဆိုသော်လည်း၊ ထိုအရှင်ကို ဖော်ပြရန် မသေချာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏—လက်မရှိ၊ ခြေမရှိ၊ နှာခေါင်းမရှိ; နားမရှိ; ပါးစပ်မရှိသော အရှင်။

Verse 32

सर्वं पश्यति वै कर्म कृतं त्रैलोक्यवासिनाम् । तेषामुक्तमकर्णश्च स शृणोति सुसाक्ष्यदः

သုံးလောကနေထိုင်သူတို့ ပြုလုပ်သော ကర్మအားလုံးကို အရှင်သည် အမှန်တကယ် မြင်တော်မူ၏; နားမရှိသော်လည်း သူတို့ပြောသောစကားကို ကြားတော်မူ၏—အရှင်သည် ပြည့်စုံသော သက်သေတော်၊ မှန်ကန်သော သက်သေခံမှုကို ပေးတော်မူသူ။

Verse 33

गतिहीनो व्रजेत्सोपि स हि सर्वत्र दृश्यते । पाणिहीनोपि गृह्णाति पादहीनः प्रधावति

လှုပ်ရှားမှုမရှိသော်လည်း အရှင်သည် သွားတော်မူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; အမှန်တကယ် အရှင်သည် နေရာတိုင်းတွင် မြင်ရ၏။ လက်မရှိသော်လည်း ကိုင်ယူတော်မူ၏; ခြေမရှိသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြေးတော်မူ၏။

Verse 34

सर्वत्र दृश्यते विप्र व्यापकः पादवर्जितः । यं न पश्यंति देवेंद्रा मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

အို ဗြာဟ္မဏ၊ အရှင်သည် နေရာတိုင်းတွင် မြင်ရ၏—အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော်လည်း ခြေမရှိ; သို့ရာတွင် ဒေဝတို့၏ အင်ဒြာများနှင့် တတ္တဝကို မြင်သော မုနိများပင် အရှင်ကို မမြင်နိုင်ကြ။

Verse 35

स च पश्यति तान्सर्वान्सत्यासत्यपदे स्थितान् । व्यापकं विमलं सिद्धं सिद्धिदं सर्वनायकम्

ထို့ပြင် အရှင်သည် အမှန်နှင့် အမမှန် အခြေအနေများတွင် တည်နေသူတို့အားလုံးကို မြင်တော်မူ၏; အရှင်သည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့၍ မလိမ်းမကျန် သန့်ရှင်းကာ အစဉ်အမြဲ ပြည့်စုံပြီး—အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ပေးတော်မူသူ၊ အားလုံး၏ နာယက ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 36

यं जानाति महायोगी व्यासो धर्मार्थकोविदः । तेजोमूर्तिः स चाकाशमेकवर्णमनंतकम्

ဓမ္မနှင့် အဓိပ္ပါယ်(အර්ථ)ကို ကျွမ်းကျင်သော မဟာယောဂီ ဗျာသ သိမြင်သော အရှင်သည် သန့်ရှင်းသော တေဇော၏ ရုပ်တော်ဖြစ်၍၊ အရောင်တစ်မျိုးတည်းသော အကာသကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ။

Verse 37

तदेतन्निर्मलं रूपं श्रुतिराख्याति निश्चितम् । व्यासश्चैव हि जानाति मार्कंडेयश्च तत्पदम्

သြတိ(Śruti) သည် ဤရုပ်တော်ကိုပင် အညစ်အကြေးကင်း၍ သန့်စင်ကြောင်း အတိအကျ ကြေညာသည်။ ဗျာသလည်း သိမြင်၏၊ မာရ္ကဏ္ဍေယလည်း—ထို အမြင့်ဆုံး ပဒကို သိ၏။

Verse 38

अर्वाचीनं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । यदा संहृत्य भूतात्मा स्वयमेकः प्रगच्छति

ယခု နောက်တစ်ဆင့်ကို ငါရှင်းပြမည်; စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။ အရာဝတ္ထုတို့၌ တည်သော အတ္တမန်သည် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းကာ၊ ကိုယ်တိုင် တစ်ဦးတည်း အတူတကွမရှိဘဲ တစ်တည်းအဖြစ် ဆက်လက်သွားသည်။

Verse 39

अप्सु शय्यां समास्थाय शेषभोगासनस्थितः । तमाश्रित्य स्वपित्येको बहुकालं जनार्दनः

ရေထဲ၌ အိပ်ရာကို ထား၍၊ ရှေရှနာဂ၏ အဖျားများကို အာසနအဖြစ် တင်ထိုင်ကာ၊ ဇနာရ္ဒနသည် တစ်ဦးတည်း ထိုအရာကို အားကိုးလျက် အလွန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်စက်နေ၏။

Verse 40

जलांधकारसंतप्तो मार्कंडेयो महामुनिः । स्थानमिच्छन्स योगात्मा निर्विण्णो भ्रमणेन सः

ရေမည်းမှောင်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းညှဉ်းဆဲခံရသော မဟာမုနိ မာရ္ကဏ္ဍေယသည် ယောဂ၌ တည်ကြည်၍၊ လှည့်လည်သွားလာမှုကြောင့် ငြီးငွေ့ကာ နားခိုရာနေရာကို လိုလား၏။

Verse 41

भ्रममाणः स ददृशे शेषपर्यंकशायिनम् । सूर्यकोटिप्रतीकाशं दिव्याभरणभूषितम्

သူ လှည့်လည်သွားလာစဉ် ရှေရှနာဂ၏ အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသော ဘုရားရှင်ကို မြင်တွေ့ရ၏—နေမင်းကောဋိများကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဒိဗ္ဗအလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 42

दिव्यमाल्यांबरधरं सर्वव्यापिनमीश्वरम् । योगनिद्रा गतं कांतं शंखचक्रगदाधरम्

ဒိဗ္ဗပန်းကုံးနှင့် ဒိဗ္ဗဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းတော်မူသော၊ အလုံးစုံတွင် ပြန့်နှံ့တော်မူသည့် အရှင်—ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်၊ ယောဂနိဒ္ရာ၌ အိပ်စက်တော်မူ၍—သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသည်။

Verse 43

एका नारी महाभागा कृष्णांजनचयोपमा । दंष्ट्राकरालवदना भीमरूपा द्विजोत्तम

အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ ထိုနေရာ၌ မိန်းမတစ်ယောက်တည်းရှိ၏—အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ်၊ အနက်ရောင်အန်ဇနာအစုကဲ့သို့ မဲနက်၍၊ စွယ်ကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ပါးစပ်နှင့် ကြမ်းတမ်းကြောက်စရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည်။

Verse 44

तयोक्तोसौ मुनिश्रेष्ठो मा भैरिति महामुनिः । पद्मपत्रं सुविस्तीर्णं पंचयोजनमायतम्

သူတို့၏စကားကြောင့် မုနိအထက်မြတ် မဟာမုနိက “မကြောက်ပါနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ (ထို့နောက်) ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ထားသော ကြာရွက်တစ်ရွက်ကို ပြသတော်မူသည်—အလျား ယောဇနာ ငါး။

Verse 45

तस्मिन्पत्रे महादेव्या मार्कण्डेयो निवेशितः । केशवे सति सुप्तेपि नास्त्यत्र च भयं तव

ထိုရွက်ပေါ်၌ မဟာဒေဝီက မာရ္ကဏ္ဍေယကို နေရာချတော်မူသည်။ ကေရှဝ (ဗိෂ္ဏု) အိပ်စက်နေသော်လည်း ဤနေရာ၌ သင့်အတွက် ကြောက်ရွံ့စရာ မရှိ။

Verse 46

तामुवाच स योगींद्र का त्वं भवसि भामिनि । अस्मिन्विनिर्जिते चैका भवती परिबृंहिता

ယောဂီတို့၏အရှင်က သူမအား မေးမြန်းတော်မူသည်– “အလှရှင်မ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ ဤအောင်မြင်ပြီးသောနေရာ၌ သင်တစ်ဦးတည်းသာ ကြီးမားထင်ရှား၍ စိမ်းလန်းဖွံ့ဖြိုးနေသည်”။

Verse 47

पृष्टैवं मुनिना देवी सादरं प्राह भूसुर । नागभोगांकपर्यंके स यः स्वपिति केशवः

မုနိက ဤသို့မေးမြန်းသဖြင့် ဒေဝီက လေးစားစွာဖြင့် ပြောတော်မူသည်– “အို ဘူသုရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ နဂါး၏ကွင်းကွင်းများဖြင့် ဖွဲ့ထားသော အိပ်ရာပေါ်၌ အိပ်စက်တော်မူသော ကေရှဝပင် ဖြစ်သည်”။

Verse 48

अस्याहं वैष्णवी शक्तिः कालरात्रिरिहोच्यते । मामेवं विद्धि विप्रेंद्र सर्वमायासमन्विताम्

ကျွန်မသည် သူ၏ ဝိုင်ෂ္ဏဝီ သက္တိဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ ‘ကာလရာတြီ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်မကို ဤသို့ သိမှတ်ပါ—မایا၏ အမျိုးမျိုးသော အင်အားအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သည်။

Verse 49

महामाया पुराणेषु जगन्मोहाय कथ्यते । इत्युक्त्वा सा गता देवी अंतर्धानं हि पिप्पलः

“ပုရာဏများတွင် သူမကို ‘မဟာမာယာ’ ဟု ဆိုကြသည်၊ ကမ္ဘာကို မောဟဖြင့် လှည့်စားမောဟိုက်စေသော အင်အားကြီးတည်း။” ဟုဆိုပြီးနောက် ဒေဝီသည် ထွက်ခွာ၍ အန္တရာဓာန်ဖြစ်သွားသည်။ အမှန်တကယ် ပိပ္ပလ (အရှွတ္ထ) ပင်အနီး၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 50

देव्यामनुगतायां तु मार्कंडेयस्य पश्यतः । तस्य नाभ्यां समुत्पन्नं पंकजं हाटकप्रभम्

ဒေဝီ ဆက်လက်သွားရာတွင် မာရ္ကဏ္ဍေယက ကြည့်နေစဉ်၊ သူ၏ နာဗီမှ ရွှေရောင်တောက်ပသော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 51

तस्माज्जज्ञे महातेजा ब्रह्मा लोकपितामहः । तस्माद्विजज्ञिरे लोकाः सर्वे स्थावरजंगमाः

ထိုသူမှ တေဇောကြီးမြတ်သော ဘြဟ္မာ—လောကပိတামဟ—ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ထိုဘြဟ္မာမှ လောကအားလုံး ပေါ်ထွန်းလာ၍ မလှုပ်မရှားနှင့် လှုပ်ရှားသမျှ အရာအားလုံး ဖြစ်လာ၏။

Verse 52

इंद्राद्या लोकपालाश्च देवाश्चाग्निपुरोगमाः । अर्वाचीनं स्वरूपं तु दर्शितं हि मया नृप

အို မင်းကြီး၊ အိန္ဒြာတို့ လောကပာလများနှင့် အဂ္နိကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော ဒေဝတားတို့၏ ယခု ပေါ်လွင်နေသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ငါသည် အမှန်တကယ် သင့်အား ပြသပြီးပြီ။

Verse 53

अर्वाचीनस्वरूपोयं पराचीनो निराश्रयः । यदा स दर्शयेत्कायं कायरूपा भवंति ते

ဤအရာသည် ပေါ်လွင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်အရ နောက်ကျသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်မှာ အာဒိကာလဖြစ်၍ အားကိုးရာမရှိ။ သူက ကိုယ်ခန္ဓာကို ထုတ်ဖော်ပြသသောအခါ သူတို့လည်း ကိုယ်ရုပ်ရှိသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 54

ब्रह्माद्याः सर्वलोकाश्च अर्वाचीना हि पिप्पल । अर्वाचीना अमी लोका ये भवंति जगत्त्रये

အို ပိပ္ပလ၊ ဘြဟ္မာတို့နှင့် လောကအားလုံးသည် အမှန်တကယ် အောက်ဘက်၌ ရှိကြ၏။ လောကသုံးပါးအတွင်း ရှိသမျှ လောကတို့လည်း အောက်ဘက်၌သာ ရှိကြ၏။

Verse 55

पराचीनः स भूतात्मा यं सुपश्यंति योगिनः । मोक्षरूपं परं स्थानं परब्रह्मस्वरूपकम्

အပြင်ဘက်သို့ မလှည့်ဘဲ အတွင်းသို့ မျက်နှာမူသော ထို ဘူတအာတ္မာကို ယောဂီတို့သည် ထင်ရှားစွာ မြင်ကြ၏—မောက္ခရূপဖြစ်သော အမြင့်ဆုံး ဓာမ၊ အထွတ်အထိပ် အနေအထား၊ ပရဗြဟ္မ၏ သဘောတရားတည်း။

Verse 56

अव्यक्तमक्षरं हंसं शुद्धं सिद्धिसमन्वितम् । पराचीनस्य यद्रूपं विद्याधर तवाग्रतः

မထင်ရှားသော၊ မပျက်စီးသော ဟံသာ—သန့်ရှင်း၍ စိဒ္ဓိများနှင့် ပြည့်စုံသော—ဤသည်ပင် သင်၏ရှေ့၌ တည်ရှိသော ပရာစီန၏ ရုပ်သဏ္ဍာန် ဖြစ်သည်၊ အို ဝိဒ္ယာဓရ။

Verse 57

सर्वमेव मया ख्यातमन्यत्किं ते वदाम्यहम् । पिप्पल उवाच । कस्मादेतन्महाज्ञानमुद्भूतं तव सुव्रत

“အရာအားလုံးကို ငါရှင်းပြပြီးပြီ; မင်းကို ငါဘာကို ထပ်ပြောရမလဲ?” ပိပ္ပလက ပြောသည်—“အို သုဝရတ၊ ဤမဟာဉာဏ်သည် သင်၌ ဘယ်ကနေ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း?”

Verse 58

अर्वाचीनगतिं विद्वान्पराचीनगतिं तथा । त्रैलोक्यस्य परं ज्ञानं त्वय्येवं परिवर्तते

အို ပညာရှိ၊ ရှေ့သို့သွားသော လမ်းကြောင်းနှင့် နောက်သို့ပြန်သော လမ်းကြောင်းတို့ကို သိရှိသူ၊ သုံးလောက၏ အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်သည် ဤသို့ သင်၏အတွင်း၌ လှည့်လည်တည်နေ၏။

Verse 59

तपसो नैव पश्यामि परां निष्ठां हि सुव्रत । यजनंयाजनंतीर्थंतपोवाकृतवानसि

အို သုဝရတ၊ ဤထက်မြင့်သော တပ၏ အဆုံးစွန်ကို ငါမမြင်ရ—သင်သည် ယဇ္ဉကို ပြုခဲ့ပြီး၊ အခြားသူတို့အတွက်လည်း ယဇ္ဉကို ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကာ၊ တီရ္ထများသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ တပကိုလည်း အနုဋ္ဌာန်ပြုခဲ့သည်။

Verse 60

तत्प्रभावं वदस्वैवं केन ज्ञानं तवाखिलम् । सुकर्मोवाच । तप एव न जानामि न कृतं कायशोषणम्

“ဤအရာ၏ အာနုභာဝကို ပြောပါ—မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် သင်သည် ဤဉာဏ်အားလုံးကို ရရှိသနည်း?” သုကမ္မက ဖြေသည်—“ငါသည် တပကို မသိ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေသည့် ကာယရှိုးသဏကိုလည်း မပြုခဲ့ပါ।”

Verse 61

यजनं याजनं वापि न जाने तीर्थसाधनम् । न मया साधितं ध्यानं पुण्यकालं सुकर्मजम्

ကျွန်ုပ်သည် ယဇ္ဉာကို မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို မသိ၊ အခြားသူတို့အတွက် ယဇ္ဉာကို ဦးဆောင်ပြုလုပ်ပေးရမည်ကိုလည်း မသိ၊ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) သာသနာယာတရား၏ စည်းကမ်းကိုလည်း မသိပါ။ ထို့ပြင် ဓျာနကို မလေ့ကျင့်ခဲ့၊ ကုသိုလ်ကံမှ ပေါ်ထွန်းသော မင်္ဂလာကာလများကိုလည်း မလိုက်နာခဲ့ပါ။

Verse 62

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातृपितृतीर्थ । माहात्म्ये द्विषष्टितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော သရီပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနောပాఖ్యာန်အတွင်းရှိ “မိခင်နှင့်ဖခင် တီရ္ထ” ၏ မဟာတ္မယ (ဂုဏ်သတင်း) ကိုဆိုသော အခန်း ၆၂ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 63

पादप्रक्षालनं पुण्यं स्वयमेव करोम्यहम् । अंगसंवाहनं स्नानं भोजनादिकमेव च

“သင်၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောခြင်းသည် ကုသိုလ်ဖြစ်၏—ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပါမည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်အင်္ဂါများကို နှိပ်နယ်ပေးမည်၊ ရေချိုးရန် စီစဉ်ပေးမည်၊ အစာအဟာရနှင့် အခြားသော ဝန်ဆောင်မှုများကိုလည်း ပေးဆောင်ပါမည်။”

Verse 64

त्रिकालेध्यानसंलीनः साधयामि दिनेदिने । पादोदकं तयोश्चैव मातापित्रोर्दिनेदिने

နေ့၏ သုံးဆန်ဓျာကာလများတွင် ဓျာန၌ စူးစိုက်လျက် ကျွန်ုပ်သည် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း စာဓနာကို ဆောင်ရွက်ပါသည်။ ထို့အပြင် နေ့စဉ်ပင် မိခင်ဖခင်တို့၏ ခြေတော်ဆေးရေကိုလည်း အရိုအသေဖြင့် ဆက်ကပ်/ပေးအပ်ပါသည်။

Verse 65

भक्तिभावेन विंदामि पूजयामि सुभावतः । गुरू मे जीवमानौ तु यावत्कालं हि पिप्पल

ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကို ရှာဖွေ၍ စိတ်ရင်းသန့်ရှင်းစွာ ပူဇော်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အလေးအမြတ်ပြုရသော ဂုရုများ အသက်ရှင်နေသရွေ့—အမှန်တကယ် အချိန်ကာလ တည်ရှိနေသရွေ့၊ ဟေ ပိပ္ပလ—

Verse 66

तावत्कालं हि मे लाभो ह्यतुलश्च प्रजायते । त्रिकालं पूजयाम्येतौ शुद्धभावेन चेतसा

ထိုအချိန်ကာလအတွင်းသာပင် ကျွန်ုပ်အတွက် နှိုင်းယှဉ်မရသော ဝိညာဉ်ရေး အကျိုးကျေးဇူး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်း၍ ရည်ရွယ်ချက်မှန်ကန်စွာဖြင့် တစ်နေ့သုံးကာလတွင် ဤနှစ်ပါးကို ပူဇော်ကန်တော့၏။

Verse 67

स्वच्छंदलीलासंचारी वर्ताम्येव हि पिप्पल । किं मे चान्येन तपसा किं मे कायस्य शोषणैः

အို ပိပ္ပလ! ကျွန်ုပ်သည် လွတ်လပ်သော လီလာဖြင့် စိတ်ကြိုက်လှည့်လည်နေထိုင်၏။ အခြားတပသျာများကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မည်နည်း။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခြောက်သွေ့စေသည့် အပင်ပန်းခံမှုများကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 68

किं मे सुतीर्थयात्राभिरन्यैः पुण्यैश्च सांप्रतम् । मखानामेव सर्वेषां यत्फलं प्राप्यते द्विज

အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)! ယခုအခါ အထူးသန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ ခရီးသွားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ဘာကြောင့်လိုအပ်မည်နည်း။ ယဇ్ఞအားလုံး၏ အကျိုးफलကိုပင် ဒီနေရာတွင် ရရှိနေပြီမဟုတ်လော။

Verse 69

तत्फलं तु मया दृष्टं पितुः शुश्रूषणादपि । मातुः शुश्रूषणं तद्वत्पुत्राणां गतिदायकम्

သို့သော် ထိုအကျိုးफलကို ကျွန်ုပ်သည် ဖခင်ကို ရိုသေစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းမှပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် သားတို့အတွက် အမြင့်မြတ်သော ဂတိကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 70

सर्वकर्मसुसर्वस्वं सारभूतं जगत्रये । पुत्रस्य जायते लोको मातुः शुश्रूषणादपि

ကမ္မတာဝန်အားလုံးအတွင်း၌ သုံးလောကတစ်လျှောက် အနှစ်သာရနှင့် အကုန်လုံးဟူသည်မှာ ဤတစ်ခုပင်—မိခင်ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့်ပင် သားသည် ကောင်းမြတ်သော လောကများကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 71

पितुः शुश्रूषणे तद्वन्महत्पुण्यं प्रजायते । तत्र गंगा गयातीर्थं तत्र पुष्करमेव च

ထိုနည်းတူ ဖခင်ကို श्रद्धာဖြင့် ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့် မဟာပုဏ္ဏ (puṇya) ပေါ်ပေါက်သည်။ ထိုဝန်ဆောင်မှုအတွင်း၌ပင် ဂင်္ဂါ၊ ဂယာ တီရ္ထ (tīrtha) နှင့် ပုෂ్కရ တို့လည်း ပါဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 72

यत्र मातापिता तिष्ठेत्पुत्रस्यापि न संशयः । अन्यानि तत्र तीर्थानि पुण्यानि विविधानि च

မိခင်နှင့် ဖခင် နေထိုင်ရာနေရာသည်—သံသယမရှိ—သားအတွက်လည်း တီရ္ထ (tīrtha) ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ အမျိုးမျိုးသော ပုဏ္ဏပေးသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထများလည်း များစွာ ရှိသည်။

Verse 73

भवंत्येतानि पुत्रस्य पितुः शुश्रूषणादपि । पितुः शुश्रूषणात्तस्य दानस्य तपसः फलम्

ဤပုဏ္ဏအားလုံးသည် သားအတွက် ဖခင်ကို ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့်ပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖခင်ကို ဝန်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သူသည် ဒါန (dāna) နှင့် တပစ် (tapas) ၏ အကျိုးफलကို ရရှိသည်။

Verse 74

सत्पुत्रस्य भवेद्विप्र अन्य धर्मः श्रमायते । पितुः शुश्रूषणात्पुण्यं पुत्रः प्राप्नोत्यनुत्तमम्

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သီလရှိသောသားအတွက် အခြားသော ဓမ္မကိစ္စများသည် ပင်ပန်းမှုသာ ဖြစ်လာသည်။ ဖခင်ကို श्रद्धာဖြင့် ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့် သားသည် အတုမရှိသော ပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 75

स्वकर्मणस्तु सर्वस्वमिहैव च परत्र च । जीवमानौ गुरूत्वेतौ स्वमातापितरौ तथा

အမှန်တကယ် မိမိ၏ ကမ္မ (karma) သည် ဤလောကနှင့် ပရလောက၌ မိမိ၏ စည်းစိမ်အလုံးစုံ ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖခင် အသက်ရှင်နေသရွေ့ မိမိ၏ မိခင်ဖခင်ကိုလည်း ဂုရု (guru) အဖြစ် သဘောထားရမည်။

Verse 76

शुश्रूषते सुतो भूत्वा तस्य पुण्यफलं शृणु । देवास्तस्यापि तुष्यंति ऋषयः पुण्यवत्सलाः

သားကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် နာခံ၍ ဝန်ဆောင်စိတ်ဖြင့် ပြုမူသူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို နားထောင်လော့။ ထိုသူကို နတ်တို့လည်း ပျော်ရွှင်ကြပြီး၊ ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသော ရှိသူတို့လည်း ကျေနပ်ကြ၏။

Verse 77

त्रयोलोकास्तु तुष्यंति पितुः शुश्रूषणादिह । मातापित्रोस्तु यः पादौ नित्यमेव हि क्षालयेत्

ဤဘဝ၌ပင် ဖခင်ကို သဒ္ဓါဖြင့် ပြုစုဝန်ဆောင်ခြင်းကြောင့် သုံးလောကလုံး ကျေနပ်ကြ၏။ မိဘ၏ ခြေတော်ကို နေ့စဉ်ဆေးကြောသူသည် မိဘနှစ်ပါးကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 78

तस्य भागीरथीस्नानमहन्यहनि जायते । पुण्यैर्मिष्टान्नपानैर्यः पितरं मातरं तथा

ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော ချိုမြိန်သော အစားအစာနှင့် သောက်ရည်တို့ကို ပူဇော်ကာ ဖခင်နှင့် မိခင်ကို သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုသူအတွက် ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) တွင် ရေချိုးခြင်းသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 79

भक्त्या भोजयते नित्यं तस्य पुण्यं वदाम्यहम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं पुत्रस्य जायते

ဘက္တိဖြင့် နေ့စဉ် အစာကျွေးမွေးသူ၏ ကုသိုလ်ကို ငါဆိုမည်။ ထိုသူ၏ သားအတွက် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 80

तांबूलैश्छादनैश्चैव पानैश्चाशनकैस्तथा । भक्त्या चान्नेन पुण्येन गुरू येनाभिपूजितौ

တံဘူလ (ကွမ်း)၊ အဝတ်အစား၊ သောက်ရည်နှင့် အစားအစာတို့ဖြင့်—ဘက္တိနှင့် ကုသိုလ်ဖြစ်စေသော သန့်ရှင်းအာဟာရဖြင့်ပါ—ဂုရုနှစ်ပါးကို သင့်တော်သလို ပူဇော်ကန်တော့သူ။

Verse 81

सर्वज्ञानी भवेत्सोपि यशःकीर्तिमवाप्नुयात् । मातरं पितरं दृष्ट्वा हर्षात्संभाषयेत्सुतः

သူလည်း အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်လာ၍ ယశနှင့် ကီရတိ (ဂုဏ်သတင်း) ကို ရရှိသည်။ မိခင်ဖခင်ကို မြင်လျှင် သားသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ဦးချကန်တော့၍ ချစ်ခင်စကားပြောရမည်။

Verse 82

निधयस्तस्य संतुष्टास्तस्य गेहे वसंति ते । गावः सौहृद्यमायांति पुत्रस्य सुखदाः सदा

စိတ်ကျေနပ်သော ဓနနိဓိများသည် သူ၏အိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ နွားများသည် မေတ္တာသဘောဖြင့် သူ့ထံသို့ လာရောက်ကာ သူ၏သားကို အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းကြသည်။