Adhyaya 80

Verse 1

पिप्पल उवाच । कामकन्यां यदा राजा उपयेमे द्विजोत्तम । किं चक्राते तदा ते द्वे पूर्वभार्ये सुपुण्यके

ပိပ္ပလက ပြောသည်။ “အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ မင်းကြီးသည် ကာမကညာကို အိမ်ထောင်ပြုယူသောအခါ၊ အရင်ဇနီးနှစ်ပါး—အလွန်ပုဏ္ဏဝတီများ—ထိုအချိန်၌ ဘာကို ပြုလုပ်ကြသနည်း?”

Verse 2

देवयानी महाभागा शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी । तयोश्चरित्रं तत्सर्वं कथयस्व ममाग्रतः

မဟာဘဂါ ဒေဝယာနီနှင့် ဝೃષပರ್ವန်၏ သမီး ရှර්မိဋ္ဌာ—သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါ့ရှေ့တွင် အပြည့်အစုံ ပြောပြပါ။

Verse 3

सुकर्मोवाच । यदानीता कामकन्या स्वगृहं तेन भूभुजा । अत्यर्थं स्पर्धते सा तु देवयानी मनस्विनी

စုကර්မက ပြောသည်။ မင်းကြီးသည် ကာမကညာကို မိမိအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ၊ စိတ်ဓာတ်မြင့်မားသော ဒေဝယာနီသည် အလွန်အမင်း မနာလို၍ ပြိုင်ဆိုင်စိတ် ထကြွလာ하였다။

Verse 4

तस्यार्थे तु सुतौ शप्तौ क्रोधेनाकुलितात्मना । शर्मिष्ठां च समाहूय शब्दं चक्रे यशस्विनी

သူ့အတွက်ကြောင့်၊ ဒေါသကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လျက်၊ သူမသည် မိမိသားနှစ်ယောက်ကို ကျိန်စာတင်하였다။ ထို့နောက် ရှර්မိဋ္ဌာကို ခေါ်ယူ၍ ဂုဏ်သတင်းရှိသော မိန်းမသည် အသံမြင့်စွာ ပြောဆို하였다။

Verse 5

रूपेण तेजसा दानैः सत्यपुण्यव्रतैस्तथा । शर्मिष्ठा देवयानी च स्पर्धेते स्म तया सह

ရုပ်ရည်အလှ၊ တေဇောဓာတ်၊ ဒါနအလှူ၊ ထို့ပြင် သစ္စာနှင့် ပုဏ္ဏကောင်းမှုတို့၏ ဝတ်ပြုကတိများတွင်ပါ—ရှර්မိဋ္ဌာနှင့် ဒေဝယာနီသည် သူမနှင့် အမြဲပြိုင်ဆိုင်နေကြ하였다။

Verse 6

दुष्टभावं तयोश्चापि साऽज्ञासीत्कामजा तदा । राज्ञे सर्वं तया विप्र कथितं तत्क्षणादिह

ထိုအခါ ကာမဇာသည်လည်း ထိုနှစ်ဦး၏ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်လာ하였다။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဤနေရာရှိ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မင်းထံ လျှောက်တင်하였다။

Verse 7

अथ क्रुद्धो महाराजः समाहूयाब्रवीद्यदुम् । शर्मिष्ठा वध्यतां गत्वा शुक्रपुत्री तथा पुनः

ထို့နောက် မဟာရာဇာသည် ဒေါသထွက်၍ ယဒုကို ခေါ်ကာ မိန့်တော်မူသည်— “သွားလော့၊ ရှර්မိဋ္ဌာကို သတ်စေ၊ ထို့အတူ ထပ်မံ၍ သုကရ၏ သမီးကိုလည်း ထိုသို့ပြုစေ” ဟု။

Verse 8

सुप्रियं कुरु मे वत्स यदि श्रेयो हि मन्यसे । एवमाकर्ण्य तत्तस्य पितुर्वाक्यं यदुस्तदा

“သားရေ၊ အကယ်၍ မင်းအတွက် အကျိုးကောင်းဟု တကယ်ယူဆလျှင် ငါ့စိတ်နှစ်သက်ရာကို ပြုလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ ဖခင်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ယဒုသည် (ပြန်လည်ဖြေ/လုပ်ဆောင်) လေ၏။

Verse 9

प्रत्युवाच नृपेंद्रं तं पितरं प्रति मानद । नाहं तु घातये तात मातरौ दोषवर्जिते

ဂုဏ်သိက္ခာပေးသူ ယဒုသည် မင်းအရှင်—ဖခင်ကို ရိုသေစွာ ပြန်လည်လျှောက်သည်— “အဖေ၊ အပြစ်ကင်းသော မိဘနှစ်ပါးကို သတ်စေမည် မဟုတ်ပါ” ဟု။

Verse 10

मातृघाते महादोषः कथितो वेदपंडितैः । तस्माद्घातं महाराज एतयोर्न करोम्यहम्

ဝေဒပညာရှင်များက မိခင်ကို သတ်ခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် အို မဟာရာဇာ၊ ဤနှစ်ဦးကို သတ်ခြင်းကို ကျွန်ုပ် မပြုပါ။

Verse 11

दोषाणां तु सहस्रेण माता लिप्ता यदा भवेत् । भगिनी च महाराज दुहिता च तथा पुनः

သို့ရာတွင် မိခင်သည် အပြစ်အနာအဆာ တစ်ထောင်ဖြင့် မလင်းမသန့် ဖြစ်လာသော်၊ အို မဟာရာဇာ၊ အစ်မ/ညီမနှင့် သမီးလည်း ထိုနည်းတူ မလင်းမသန့် ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။

Verse 12

पुत्रैर्वा भ्रातृभिश्चैव नैव वध्या भवेत्कदा । एवं ज्ञात्वा महाराज मातरौ नैव घातये

သားတို့၏လက်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ညီအစ်ကိုတို့၏လက်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အခါမျှ မသတ်သင့်။ ထိုသို့သိပြီးနောက်၊ အို မဟာရာဇာ၊ မိခင်နှစ်ပါးကို မသတ်ပါနှင့်။

Verse 13

यदोर्वाक्यं तदा श्रुत्वा राजा क्रुद्धो बभूव ह । शशाप तं सुतं पश्चाद्ययातिः पृथिवीपतिः

ထိုအခါ ယဒု၏စကားကို ကြားသော် ရာဇာသည် ဒေါသထွက်လာ၏။ ထို့နောက် မြေကြီး၏အရှင် ယယာတီသည် မိမိ၏သားကို ကျိန်စာတင်လေ၏။

Verse 14

यस्मादाज्ञाहता त्वद्य त्वया पापि समोपि हि । मातुरंशं भजस्व त्वं मच्छापकलुषीकृतः

ယနေ့ မိမိ၏အမိန့်ဖြင့် သင်သည် ဒဏ်ခတ်ခံရပြီ—အို အပြစ်ရှိသူ၊ သင်သည် ငါနှင့်တန်းတူဖြစ်သော်လည်း—ယခု သင်၏မိခင်၏အပိုင်းကို သွား၍ ခံယူလော့; ငါ၏ကျိန်စာကြောင့် သင်သည် အညစ်အကြေးတင်သွားပြီ။

Verse 15

एवमुक्त्वा यदुं पुत्रं ययातिः पृथिवीपतिः । पुत्रं शप्त्वा महाराजस्तया सार्द्धं महायशाः

ဤသို့ ယဒုသားကို မိန့်ဆိုပြီးနောက် မြေကြီး၏အရှင် ယယာတီသည် သားကို ကျိန်စာတင်လေ၏။ ထို့နောက် ဂုဏ်သတင်းကြီးသော မဟာရာဇာသည် သူမနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 16

रमते सुखभोगेन विष्णोर्ध्यानेन तत्परः । अश्रुबिंदुमतीसा च तेन सार्द्धं सुलोचना

ဗိဿဏုကို သမาธိဖြင့် အာရုံစိုက်ကာ သစ္စာတရားဖြင့် ဆည်းကပ်သူသည် ပျော်ရွှင်မှု၏ သာယာသော ခံစားမှုများ၌ ရမဏီဖြစ်လေ၏။ မျက်လုံးလှသော အရှရုဗိန္ဒုမတီလည်း သူနှင့်အတူ ပျော်မြူးလေ၏။

Verse 17

बुभुजे चारुसर्वांगी पुण्यान्भोगान्मनोनुगान् । एवं कालो गतस्तस्य ययातेस्तु महात्मनः

ကိုယ်အင်္ဂါအချိုးကျ လှပသော မိန်းမသည် စိတ်ကိုနှစ်သက်စေသော ကုသိုလ်ပြည့်ဝသည့် သာယာမှုများကို ခံစားလေ၏။ ထိုသို့ပင် မဟာတ్మ ယယာတီ၏ အချိန်ကာလသည် လွန်သွားလေ၏။

Verse 18

अक्षया निर्जराः सर्वा अपरास्तु प्रजास्तथा । सर्वे लोका महाभाग विष्णुध्यानपरायणाः

နတ်ဒေဝတားအားလုံးသည် မပျက်မယွင်း အမြဲတည်တံ့ကြပြီး အခြားသတ္တဝါများလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ကြသည်။ အို မဟာဘဂ၊ လောကအားလုံး၌ သတ္တဝါတို့သည် ဗိဿဏုသမาธိကို အားထားတည်မြဲကြသည်။

Verse 19

तपसा सत्यभावेन विष्णोर्ध्यानेन पिप्पल । सर्वे लोका महाभाग सुखिनः साधुसेवकाः

တပဿာ၊ သစ္စာစိတ်နှင့် ဗိဿဏုကို သမาธိဖြင့် ရှုမှတ်ခြင်းကြောင့်၊ အို ပိပ္ပလ—အို ကံကောင်းသူ—လောကအားလုံးသည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်လာပြီး သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို ဝန်ဆောင်မှု၌ တည်မြဲကြသည်။

Verse 80

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रेऽशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်မြင့်သော သရီပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနဥပాఖ్యာန်အတွင်း မိခင်နှင့်ဖခင် တီရ္ထ၏ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖော်ပြချက်နှင့် ယယာတီဇာတ်ကြောင်းပါဝင်သော အရှစ်ဆယ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။