Adhyaya 58

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडाप्रयुक्तासु वनं प्रविष्टा वैश्यस्य भार्या सुकला सुतन्वी । ददर्श सर्वं गहनं मनोरमं तामेव पप्रच्छ सखीं सती सा

ဗိဿနိုးဘုရားက မိန့်တော်မူသည် - ကစားလိုသောစိတ်ဖြင့် వైရှ၏ဇနီး သွယ်လျလှပပြီး သီလရှိသော သုကလာသည် တောထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထူထပ်ပြီး သာယာလှပသော တောကိုမြင်လျှင် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို မေးမြန်းလေသည်။

Verse 2

अरण्यमेतत्प्रवरं सुपुण्यं दिव्यं सखे कस्य मनोभिरामम् । सिद्धंसुकामैः प्रवरैः समस्तैः पप्रच्छ हर्षात्सुकला सखीं ताम्

အို သူငယ်ချင်း၊ ဤတောသည် အမြတ်ဆုံး၊ အသန့်ရှင်းဆုံးနှင့် နတ်ဘုရားဆန်လှပါသည်။ ဤသာယာသော ဥယျာဉ်သည် မည်သူပိုင်ဆိုင်သနည်း။ သုကလာသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သိဒ္ဓများ နှစ်သက်သော ထိုနေရာအကြောင်း သူငယ်ချင်းအား မေးမြန်းလေသည်။

Verse 3

क्रीडोवाच । एतद्वनं दिव्यगुणैः प्रयुक्तं सिद्धस्वभावैः परिभावनेन । पुष्पाकुलं कामफलोपयुक्तं विपश्य सर्वं मकरध्वजस्य

ကရီဍာက ပြောသည် - နတ်ဘုရားတို့၏ ဂုဏ်ရည်များနှင့် ပြည့်စုံပြီး သိဒ္ဓတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ဤတောကို ကြည့်ပါ။ ပန်းများဖြင့် ဝေဆာပြီး ဆန္ဒများကို ပြည့်ဝစေနိုင်သည်၊ ဤအရာအားလုံးသည် မကရဓွဇ (ကာမဒေဝ) ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း သိမှတ်လော့။

Verse 4

एवं वाक्यं ततः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । समालोक्य महद्वृत्तं कामस्य च दुरात्मनः

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝသွား၏။ ထို့ပြင် မကောင်းသဘောရှိသော ကာမ၏ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရေးကြီးသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်မြင်ကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိမြင်လေ၏။

Verse 5

वायुना नीयमानं तं समाघ्राति न सौरभम् । वाति वायुः स्वभावेन सौरभेण समन्वितः

လေဖြင့် သယ်ဆောင်သွားသော်လည်း ထိုအရာသည် ကိုယ်တိုင် အနံ့မခံနိုင်။ လေသည် မိမိသဘာဝအတိုင်း လှုပ်ရှားလေ့ရှိပြီး၊ အမွှေးနံ့ဖြင့် ပြည့်ဝနေသော်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 6

तद्बाणो विशतेनासां यथा तथा सुलीलया । सा गंधं नैव गृह्णाति पुष्पाणां च वरानना

သူ၏ မြားသည် ကစားသလို လှုပ်ရှားကာ တစ်ခါတစ်လေ ဒီလို တစ်ခါတစ်လေ ဟိုလို နာဆာပေါက်များထဲ ဝင်ရောက်လေ၏။ သို့သော် မျက်နှာလှပသော ထိုမိန်းမသည် ပန်းတို့၏ အနံ့ကို လုံးဝ မခံစားနိုင်။

Verse 7

न चास्वादयते सा तु सुरसान्सा महासती । स सखा कामदेवस्य रममाणो विनिर्जितः

သို့သော် မဟာသတီ စုရသာန်စာသည် ထိုအရသာကို မလက်ခံမမြည်းလေ။ ထို့ပြင် သူ—ကာမဒေဝ၏ မိတ်ဆွေ—ပျော်ရွှင်ကစားနေသော်လည်း အနိုင်ယူခံရလေ၏။

Verse 8

लज्जितः पराङ्मुखो भूत्वा भूं पपात लवच्छदैः । फलेभ्यो हि सुपक्वेभ्यः पुष्पमंजरिसंस्कृतः

အရှက်ရ၍ သူသည် မျက်နှာလှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် နုနယ်သော ရွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်၊ ပန်းအစုအဝေးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး အပြည့်အဝ မှည့်သော အသီးများကိုလည်း ဆောင်ထားလေ၏။

Verse 9

लवरूपोपतद्भूमौ रसस्त्वेष तया जितः । मकरंदः सुदीनात्मा फलाद्भूमिं ततः पुनः

အနှစ်သာရသည် တစ်စက်အဖြစ် မြေပေါ်သို့ကျသွားသောအခါ၊ သူမက ထိုအနှစ်ကို အနိုင်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မကရန္ဒသည် စိတ်နှလုံးညှိုးနွမ်းကာ သီးမှ ထပ်မံ မြေပေါ်သို့ကျလာသည်။

Verse 10

भक्ष्यते मक्षिकाभिश्च यथामृतो रणे तथा । मक्षिकाभक्ष्यमाणस्तु प्रवाहेन प्रयाति सः

သူသည် ယင်များက စားသောက်ခံရသည်၊ စစ်မြေပြင်၌ ကျဆုံးသူကို စားသောက်သကဲ့သို့။ ယင်များစားနေစဉ်ပင် သူသည် ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားသည်။

Verse 11

मंदंमंदं प्रयात्येव तं हसंति च पक्षिणः । नानारुतैः प्रचलंति सुखमानंदनिर्भरैः

သူသည် အလွန်နှေးနှေးကွေးကွေးသာ ရွေ့လျားသွားရာ၊ ငှက်များက သူ့ကို ရယ်မောကြသည်။ အမျိုးမျိုးသောအသံများဖြင့် ပျံလှုပ်လှုပ်ရွေ့ကာ—သက်သာပျော်ရွှင်၍ အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်လျှံနေကြသည်။

Verse 12

प्रीत्या शकुनयस्तत्र वनमध्यनगस्थिताः । सुकलया जितो ह्येष निम्नं पंथानमाश्रितः

အဲဒီနေရာတွင် တောအလယ်ရှိ တောင်ပေါ်နေထိုင်သော ငှက်များသည် မေတ္တာပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။ အမှန်တကယ် စုကလာက အနိုင်ယူသဖြင့် သူသည် နိမ့်သောလမ်းကို ရွေးယူ하였다။

Verse 13

प्रीत्या समेता रतिः कामभार्या गत्वाब्रवीत्सा सुकलां विहस्य । स्वस्त्यस्तु ते स्वागतमेव भद्रे रमस्व प्रीत्या नयनाभिरामम्

ကာမဒေဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီး ရတိသည် ပီတိဖြင့် စုကလာထံ သွားကာ ပြုံးရယ်လျက် ဆိုသည်— “အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်၌ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါစေ—ကြိုဆိုပါ၏! မျက်စိပသာဒဖြစ်သော ဤနေရာ၌ မေတ္တာပီတိဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ရမဏပြုပါလော့။”

Verse 14

ते रूपमिष्टममलमिंद्रस्यापि महात्मनः । यदेष्टं ते तदा ब्रूहि समानेष्ये न संशयः

သင်၏ သန့်ရှင်း၍ နှစ်သက်အလိုရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မဟာစိတ်ရှိသော အိန္ဒြာတောင်ပင် ချစ်မြတ်နိုး၏။ ထို့ကြောင့် သင်လိုချင်သမျှကို ပြောပါ; မသံသယဘဲ ငါက သင့်ထံ ယူဆောင်လာမည်။

Verse 15

सूत उवाच । वदंत्यौ ते स्त्रियौ दृष्ट्वा श्रुत्वोवाच सुभाषितम् । रतिं प्रतिगृहीत्वा मे गतो भर्त्ता महामतिः

စူတက ပြောသည်—မိန်းမနှစ်ယောက် စကားပြောနေသည်ကို မြင်၍ သူသည် နားထောင်ပြီးနောက် စကားလှလှဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ ငါ၏ချစ်ခြင်းကို လက်ခံပြီးနောက် မဟာဉာဏ်ရှိသော ငါ၏ခင်ပွန်းသည် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 16

यत्र मे तिष्ठते भर्त्ता तत्राहं पतिसंयुता । तत्र कामश्च मे प्रीतिरयं कायो निराश्रयः

ငါ၏ခင်ပွန်း နေထိုင်ရာအရပ်၌ ငါသည်လည်း ပတိနှင့်ပေါင်းစည်း၍ ထိုနေရာ၌ပင် ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ပင် ငါ၏အလိုဆန္ဒနှင့် ပီတိရှိပြီး၊ မဟုတ်လျှင် ဤကိုယ်သည် အားကိုးရာမဲ့၏။

Verse 17

द्वे अप्युक्तं समाकर्ण्य रतिप्रीती विलज्जिते । व्रीडमाने गते ते द्वे यत्र कामो महाबलः

ထိုစကားကို ကြားသော် ရတိနှင့် ပရီတိ နှစ်ဦးစလုံး ရှက်ကွယ်သွားကြ၏။ ရှက်မြင့်စွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မဟာဗလရှိသော ကာမ နေရာသို့ သွားကြ၏။

Verse 18

ऊचतुस्तं महावीरमिंद्रकाय समाश्रितम् । चापमाकर्षमाणं तं नेत्रलक्ष्यं महाबलम्

သူတို့သည် အိန္ဒြာ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အားထားယူထားသော မဟာသူရဲကောင်းထံသို့ စကားဆိုကြ၏။ ထိုမဟာဗလရှိသူသည် လေးကို ဆွဲတင်ကာ ရပ်နေ၍ မျက်စိဖြင့်ပင် ပစ်မှတ်ကို တိတိကျကျ ချိန်ထား၏။

Verse 19

दुर्जयेयं महाप्राज्ञ त्यज पौरुषमात्मनः । पतिकामा महाभागा पतिव्रता सदैव सा

အို မဟာပညာရှိ ရှိ၊ ဤမိန်းမသည် မအနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်၏—ကိုယ့်အဟင်္ကာရနှင့် ကိုယ့်အားမာန်ကို စွန့်လွှတ်လော့။ ကံကောင်းသော ထိုမိန်းမသည် အမြဲတမ်း ပတိဝရတာ ဖြစ်၍ မိမိခင်ပွန်းကိုသာ ဆန္ဒပြု၏။

Verse 20

काम उवाच । अनया लोक्यते रूपमिंद्रस्यास्य महात्मनः । यदि देवि तदा चाहं हनिष्यामि न संशयः

ကာမက ပြောသည်—“ဤမိန်းမကြောင့်ပင် မဟာအတ္တမန် အိန္ဒြာ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်ရသည်။ အို ဒေဝီ၊ သင်ခွင့်ပြုလျှင် ငါသည် မသံသယဘဲ သူ့ကို မြားဖြင့် ထိုးမည်”။

Verse 21

अथ वेषधरो देवो महारूपः सुराधिपः । स तयानुगतस्तूर्णं परया लीलया तदा

ထို့နောက် နတ်တို့၏ အရှင်၊ အလွန်လှပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဘုရားသည် ဝတ်စုံပြောင်း၍ ထိုခဏတွင်ပင် အမြင့်မြတ်သော လီလာဖြင့် လျင်မြန်စွာ သူမနောက်သို့ လိုက်သွား၏။

Verse 22

सर्वभोगसमाकीर्णः सर्वाभरणशोभितः । दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः

သူသည် အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အစုံအလင်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အလှဆင်ပစ္စည်း အားလုံးဖြင့် တင့်တယ်၏။ ဒိဗ္ဗမော်လီနှင့် ဒိဗ္ဗအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံမွှေးရနံ့များဖြင့် လိမ်းကျံထား၏။

Verse 23

तया रत्या समायातो यत्रास्ते पतिदेवता । प्रत्युवाच महाभागां सुकलां सत्यचारिणीम्

ရတီနှင့်အတူ သူသည် ခင်ပွန်းကို ဒေဝတားကဲ့သို့ ကိုးကွယ်သည့် မိန်းမနေထိုင်ရာသို့ ရောက်လာ၏။ ထိုအခါ သစ္စာနှင့် သီလကိုလိုက်နာသော စုကလာသည် ထိုကံကောင်းသော မိန်းမအား ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 24

पूर्वं दूती समक्षं ते प्रीत्या च प्रहिता मया । कस्मान्न मन्यसे भद्रे भजंतं त्वामिहागतम्

ယခင်က မေတ္တာကြောင့် သင်၏ရှေ့တင်ပင် မိန်းမသံတမန်တစ်ဦးကို ငါပို့ခဲ့၏။ အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ဤနေရာသို့ သင်ကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်လာသော ငါကို အဘယ်ကြောင့် မလက်ခံသနည်း။

Verse 25

सुकलोवाच । रक्षायुक्तास्मि भद्रं ते भर्तुः पुत्रैर्महात्मभिः । एकाकिनीसहायैश्च नैव कस्य भयं मम

စူကလာက ပြောသည်– “သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ ငါသည် ခင်ပွန်း၏ မဟာတမား သားတော်များနှင့် အဖော်အပေါင်းတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်။”

Verse 26

शूरैश्च पुरुषाकारैः सर्वत्र परिरक्षिता । नाति प्रस्तावये वक्तुं व्यग्रा कर्मणि तस्य च

သူမသည် နေရာတိုင်း၌ သတ္တိရှိ၍ ပုရుషသဏ္ဍာန်ရှိသော စစ်သူရဲများက ဝိုင်းဝန်းကာကွယ်ထား၏။ ငါသည် စကားပြောရန် သင့်တော်သော အခွင့်အရေး မတွေ့ရ၊ သူမလည်း မိမိတာဝန်ကိစ္စ၌ စိတ်လှုပ်ရှား၍ မအားလပ်။

Verse 27

यावत्प्रस्यंदते नेत्रं तावत्कालं महामते । भवान्न लज्जते कस्माद्रममाणो मया सह

သင်၏ မျက်စိမှ မျက်ရည်စီးနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ အို မဟာမတေ၊ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံး—ငါနှင့်အတူ ကစားပျော်ရွှင်နေစဉ် သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ရှက်ကြောက်မနေသနည်း။

Verse 28

भवान्को हि समायातो निर्भयो मरणादपि । इंद्र उवाच । त्वामेवं हि प्रपश्यामि वनमध्ये समागताम्

“သင်သည် မည်သူနည်း၊ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီး သေခြင်းကိုတောင် မကြောက်သနည်း?” အိန္ဒြာက ပြောသည်– “ငါသည် သင်ကို ဤသို့ပင် မြင်၏—တောအလယ်၌ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူအဖြစ်။”

Verse 29

समाख्यातास्त्वया शूरा भर्तुश्च तनयाः पुनः । कथं पश्याम्यहं तावद्दर्शयस्व ममाग्रतः

သင်သည် ထိုသူရဲကောင်းများ—ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း၏ သားများကို ထပ်မံ ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မက သူတို့ကို ဘယ်လို မြင်ရမည်နည်း? ကျေးဇူးပြု၍ ဒီနေရာမှာပင် ကျွန်မမျက်စိရှေ့တွင် ပြသပါ။

Verse 30

सुकलोवाच । सनिजसकलवर्गस्याधिपत्ये निवेश्य धृतिमतिगतिबुद्ध्य्ख्यैस्तु संन्यस्य सत्यम् । अचलसकलधर्मो नित्ययुक्तो महात्मा मदनसबलधर्मात्मा सदामां जुगोप

စူကလာက ပြောသည်။ မိမိ၏ အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို အာဏာပိုင်ရာ ထိုင်ခုံများတွင် တင်ထားပြီး၊ သည်းခံမှု၊ အတွေး၊ လှုပ်ရှားမှု၊ အတတ်ပညာ(ဉာဏ်) အထိပင် မိမိပိုင်ဆိုမှုကို အမှန်တရားဖြင့် စွန့်လွှတ်ကာ၊ သာသနာတရားအားလုံး၌ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်၍ ယောဂ၌ အမြဲတမ်း စိတ်တည်နေသော မဟာသတ္တဝါသည်—ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု) ကြောင့် သဘာဝစိတ် လှုပ်ရှားသော်လည်း—အမြဲတမ်း ကျွန်မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

Verse 31

मामेवं परिरक्षते दमगुणैः शौचैस्तु धर्मः सदा सत्यं पश्य समागतं मम पुरः शांतिक्षमाभ्यांयुतम् । बोधश्चातिमहाबलः पृथुयशा यो मां न मुंचेत्कदा बद्धाहं दृढबंधनैः स्वगुणजैः सांनिध्यमेवं गतः

ဤသို့ ကျွန်မသည် ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု၏ ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ကာကွယ်ခံရသည်။ သန့်ရှင်းမှုကြောင့် ဓမ္မသည် အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသည်။ ကြည့်ပါ—ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ခွင့်လွှတ်သဘောတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော သစ္စာတရားသည် ကျွန်မရှေ့သို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီ။ ထို့ပြင် အလွန်အင်အားကြီး၍ ကျော်ကြားလှသော ဗောဓ (အသိဉာဏ်) သည် ကျွန်မကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်။ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်များမှ ပေါက်ဖွားသော ခိုင်မာသည့် ချည်နှောင်မှုများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံရ၍ ဤသို့ သူတို့၏ နီးကပ်မှုသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 32

रक्षायुक्ताः कृताः सर्वे सत्याद्या मम सांप्रतम् । धर्मलाभादिकाः सर्वे दमबुद्धिपराक्रमाः

ယခုအခါ သစ္စာ (Satya) မှ စ၍ အားလုံးကို ကျွန်မ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ခန့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဓမ္မနှင့် ဓမ္မ၏ အကျိုးလဒ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု၊ မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် သတ္တိဗလကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။

Verse 33

मामेवं हि प्ररक्षंति किं मां प्रार्थयसे बलात् । को भवान्निर्भयो भूत्वा दूत्या सार्धं समागतः

“သူတို့က ဒီလိုပဲ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ကာကွယ်နေကြတာ—ဒါဆို သင်က ဘာကြောင့် အင်အားသုံးပြီး ကျွန်မကို တောင်းဆိုဖိအားပေးနေတာလဲ? သင်က ဘယ်သူလဲ၊ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်ပြီး မိန်းမသံတမန်တစ်ဦးနဲ့အတူ ဒီကို ရောက်လာတာ?”

Verse 34

सत्यं धर्मस्तथा पुण्यं ज्ञानाद्याः प्रबलास्तथा । मम भर्तुः सहायाश्च ते मां रक्षंति वेश्मनि

သစ္စာ၊ ဓမ္မ၊ ပုဏ္ဏ၊ ဉာဏ် စသည့်အရာတို့သည် အမှန်တကယ် အင်အားကြီး၏; ထိုအရာတို့သည် ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း၏ မိတ်ဖက်များဖြစ်၍ ဤအိမ်အတွင်း ကျွန်မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြသည်။

Verse 35

अहं रक्षायुता नित्यं दमशांतिपरायणा । न मां जेतुं समर्थश्च अपि साक्षाच्छचीपतिः

ကျွန်မသည် အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှု၌ နိစ္စတည်၏; သချီပတိ အိန္ဒြာတော်တိုင်ပင် ကျွန်မကို မအနိုင်ယူနိုင်။

Verse 36

यदि वा मन्मथो वापि समागच्छति वीर्यवान् । दंशिताहं सदा सत्यं सत्यकेनैव नान्यथा

အင်အားကြီးသော မန္မထတော်တိုင်ပင် ကျွန်မရှေ့သို့ လာရောက်သော်လည်း—အမှန်တရားမှာ ကျွန်မသည် အမြဲတမ်း ကိုက်/ထိုးခံရပြီး၊ ထိုသည် စတျယကာကြောင့်သာ ဖြစ်၍ အခြားသူမဟုတ်။

Verse 37

निरर्थकास्तस्य बाणा भविष्यंति न संशयः । त्वामेवं हि हनिष्यंति धर्मादयो महाभटाः

သူ၏ မြားတို့သည် အကျိုးမဲ့သွားလိမ့်မည်—သံသယမရှိ။ ဤသို့ပင် ဓမ္မကို ဦးဆောင်သော မဟာစစ်သူရဲတို့က သင့်ကို မလွဲမသွေ သတ်မည်။

Verse 38

दूरं गच्छ पलायत्वमत्र मा तिष्ठ सांप्रतम् । वार्यमाणो यदा तिष्ठेर्भस्मीभूतो भविष्यसि

ဝေးဝေးသို့ သွားလော့၊ ယခုချက်ချင်း ဒီနေရာမှ ထွက်ပြေးလော့; ယခု ဒီမှာ မနေရ။ သတိပေးထားသော်လည်း မထွက်သေးလျှင် သင်သည် ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 39

भर्त्रा विना निरीक्षेत मम रूपं यदा भवान् । यथा दारु दहेदग्निस्तथा धक्ष्यामि नान्यथा

ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း မရှိသည့်အခါ သင်က ကျွန်မ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကြည့်မိလျှင်၊ မီးက သစ်ကို လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ကျွန်မလည်း သင့်ကို လောင်ကျွမ်းစေမည်—အခြားနည်းမရှိ။

Verse 40

एवं श्रुत्वा सहस्राक्षो मन्मथस्यापि सम्मुखम् । पश्य पौरुषमेतस्या युध्यस्व निजपौरुषैः

ဤသို့ကြားသော် စဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြ) သည် မန္မထ၏ မျက်နှာရှေ့တင်ပင် “ဤသူမ၏ သတ္တိကို ကြည့်လော့; ကိုယ်ပိုင် ယောကျာ်းသတ္တိဖြင့် တိုက်ခိုက်လော့” ဟု ဆို၏။

Verse 41

यथागतास्तथा सर्वे महाशापभयातुराः । स्वंस्वं स्थानं महाराज इंद्राद्याः प्रययुस्तदा

သူတို့လာသကဲ့သို့ပင် မဟာကျိန်စာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အားလုံးပြန်ထွက်သွားကြ၏။ ထို့နောက် မဟာရာဇာရေ၊ အိန္ဒြနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ နေရာနေထိုင်ရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 42

गतेषु तेषु सर्वेषु सुकला सा पतिव्रता । स्वगृहं पुण्यसंयुक्ता पतिध्यानेन चागता

သူတို့အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် စုကလာဟူသော ပတိဝရတာ မယားကောင်းသည် ပုဏ္ဏကောင်းမှုနှင့်ပြည့်ဝလျက် ခင်ပွန်းကို သတိသမาธိဖြင့် အာရုံစိုက်ကာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်လာ၏။

Verse 43

स्वगृहं पुण्यसंयुक्तं सर्वतीर्थमयं तदा । सर्वयज्ञमयं राजन्संप्राप्ता पतिदेवता

ထိုအခါ မဟာရာဇာရေ၊ သူမ၏ အိမ်သည် ပုဏ္ဏနှင့်ပြည့်ဝကာ တီရ္ထအားလုံး၏ အာနုဘော်နှင့် ယဇ္ဉအားလုံး၏ အကျိုးဖလတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏၊ ခင်ပွန်းကို ဒေဝတားကဲ့သို့ ကိုးကွယ်သော ပတိဒေဝတာ မယားသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။

Verse 58

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेष्टपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်နိုးအပ်သော ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနအုပ်ချာနအတွင်းရှိ စုကလာဇာတ်တော်၏ အခန်း ၅၈ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။