Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

ကుంజလက ပြောသည်—ထို့နောက် ရှင်နာရဒ မဟာရသီသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းလာ၍ အာယုရာဇ မင်းထံသို့ ရောက်လာကာ “အို မင်းကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

အို ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူ၊ ယနေ့ သင်၏ သားတော်ကို ခိုးယူသွားခြင်းကိစ္စသည်လည်း ဘေးကင်းစွာ ပြီးဆုံးလေပြီ။ အို မဟာမင်းကြီး၊ ဒေဝတတို့နှင့် အခြားသူတို့အကြား ဖြစ်ပွားသမျှကို သိပြီးနောက် မပူဆွေးပါနှင့်။

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

သင့်ထံ၌ မွေးဖွားလာမည့် သားတော်သည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ မင်္ဂလာဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံသူ၊ ဗဟုသုတအမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်ဝသူ၊ အနုပညာအပေါင်းတို့၌လည်း ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

အို မဟာရာဇာ၊ နတ်ဂုဏ်နှင့်တူသော အရည်အသွေးရှိသည့် ထိုကလေးကို ယနေ့ အမှန်တကယ် တစ်ဦးဦးက ခေါ်ဆောင်သွားပြီ။ သံသယမရှိဘဲ သူ့အိမ်၌ အချိန်တစ်ခဏ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

ထိုသူသည်ပင် လုပ်ဆောင်သူဖြစ်၍ မဟာဗီရိယနှင့် မဟာဗလရှိသူ၊ သူ၏အဆုံးကိုပါ ဖြစ်စေမည်။ အို ဘုရင်၊ သူသည် ရှိဝ၏ သမီးတော်နှင့်အတူ သင့်ထံသို့ လာမည်။

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

မိမိ၏တေဇောဓာတ်အလင်းဖြင့် သင့်သားတော်သည် အိန္ဒြာနှင့် ဥပိန္ဒြာနှင့်တူညီလာမည်။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ပုဏ္ဏကမ္မများကြောင့် သူလည်း အိန္ဒြာတော်အာဏာကို ရရှိ၍ ခံစားမည်။

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

ဤသို့ ရာဇာ အာယုကို မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝရိရှီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော ရိရှီသည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ဘုရင်သည် အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ကြည့်နေစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

နတ်တို့အကြား ဂုဏ်သရေရှိသော မဟာဘဂ နာရဒ ရှင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အာယုစ်သည် မိဖုရားထံသို့ လာကာ အကြောင်းအရာအားလုံးကို လျှောက်တင်ပြောကြား하였다။

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

ဒတ္တာတရေယာက ပေးအပ်သော နတ်တို့အကြား အမြတ်ဆုံးသော သားတော်သည် ဗိဿနု၏ ကရုဏာတော်တစ်ပါးတည်းကြောင့် မိဖုရား ကုသလျာထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

အို မျက်နှာလှသူ၊ မည်သူမဆို ငါ၏ သီလရှိသော သားကို ခိုးယူသွားသူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ယူဆောင်ကာ နောက်တစ်ဖန် ပြန်လာလိမ့်မည်။

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

နာရဒက ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်—“အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းထဲ မကျရောက်ပါနှင့်။ တာဝန်နှင့် ဓမ္မကို ဖျက်ဆီးသော ဤမဟာမောဟကို စွန့်လွှတ်ပါ။”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

ခင်ပွန်း၏ စကားကို ဤသို့ ကြားနာပြီးနောက် မိဖုရား အိန္ဒုမတီသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သားတော် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေ하였다။

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

ဒေဝရိရှီက မိန့်ကြားထားသကဲ့သို့ အတိအကျ ဖြစ်လာမည်။ ဒတ္တာတြေယျက ငါ့အား ပေးအပ်သော တပဿာသည် အမှန်တကယ် မပျက်မယွင်း၊ မသေမဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

“ဤအရာသည် ဖြစ်မည်—သံသယမရှိ; ငါ့စိတ်၌လည်း ထိုသို့ပင် ထင်ရှား၏” ဟု စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် ဒွိဇအထွဋ်အမြတ် ဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏကြီးအား ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

အတရီ၏ သားတော် မဟာတ္မာ၊ ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိကို ပေးသနားသူအား နမസ്കာရ။ သူ၏ ကရုဏာကြောင့် ငါသည် သားကောင်းတစ်ဦးကို ရရှိခဲ့၏—ပညာရှိ၊ သီလဂုဏ်ပြည့်စုံ၊ အလွန်ပုဏ္ဏဝန်။

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုဒေဝီသည် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွား၏။ မိမိ၏ သား နဟုෂသည် ပြန်လည်ရောက်လာမည်ကို သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေနောပాఖ్యာန်၊ ဂုရုတီရ္ထ မဟာတ္မယ၊ ချျဝန ချရိတ္တ၊ နှင့် နဟုෂာခ្យာန်တို့အတွင်း—အခန်းတစ်ရာခုနှစ် (၁၀၇) ပြီးဆုံး၏။