Adhyaya 53

Verse 1

सुकलोवाच । एवं धर्मं श्रुतं पूर्वं पुराणेषु तदा मया । पतिहीना कथं भोगं करिष्ये पापनिश्चया

စုကလာက ပြောသည်။ “ဤသို့ပင် ငါသည် ယခင်က ပုရာဏများ၌ ဓမ္မကို ကြားနာခဲ့၏။ သို့သော် ခင်ပွန်းမရှိဘဲ၊ အပြစ်သို့ စိတ်ကူးတည်ပြီးနောက် ငါသည် လောကီအာရုံခံစားမှုကို မည်သို့ ခံစားနိုင်မည်နည်း?”

Verse 2

कांतेन तु विना तेन जीवं काये न धारये । विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा परं धर्मं पतिव्रतमनुत्तमम्

“အဲဒီ ချစ်မြတ်နိုးရသော ခင်ပွန်းမရှိလျှင် ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အသက်ကို မထိန်းနိုင်တော့။” ဟုဆို၏။ ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဓမ္မ၊ ပတိဝြတာ (ခင်ပွန်းသစ္စာ) အနုတၱမ ဝတ်ကို ထုတ်ဖော်ကြေညာ하였다။

Verse 3

तास्तु सख्यो वरा नार्यो हर्षेण महतान्विताः । श्रुत्वा धर्मं परं पुण्यं नारीणां गतिदायकम्

သူမ၏ မိတ်သဟာယများဖြစ်သော မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမများသည် မဟာဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြ၏။ အကြောင်းမှာ မိန်းမတို့အား ဂတိ (လမ်းကြောင်း/အဆုံးသတ်) ပေးသော အမြင့်မြတ်၍ ပုဏ္ဏားသော ဓမ္မကို ကြားနာရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 4

स्तुवंति तां महाभागां सुकलां धर्मवत्सलाम् । ब्राह्मणाश्च सुराः सर्वे पुण्यस्त्रियो नरोत्तम

အို လူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ! ဗြာဟ္မဏများနှင့် နတ်တော်အားလုံး၊ ထို့ပြင် ပုဏ္ဏားမိန်းမများပါဝင်၍၊ ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးကာ တရားမှန်ကို သဘောထားနူးညံ့သော မဟာဘဂါ စုကလာကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 5

तस्या ध्यानं प्रकुर्वंति पतिकामप्रभावतः । अत्यर्थं दृढतामिंद्र सुःविचिंत्य सुरेश्वरः

သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ချစ်မြတ်နိုးလိုသည့် အာနုဘော်ကြောင့် လူတို့သည် သူမကို ဓ్యာနပြုကြ၏။ အို အိန္ဒြာ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် ကောင်းစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမအား အလွန်တည်ကြည်ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပေးတော်မူ하였다။

Verse 6

सुकलायाः परं भावं सुविचार्यामरेश्वरः । चालये धैर्यमस्याश्च पतिस्नेहं न संशयः

စူကလာ၏ အတွင်းအမြင်အနက်ရှိုင်းဆုံးကို သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး အမရေရှင် အိန္ဒြာက “သူမ၏ တည်ကြည်မှုကိုပါ လှုပ်ခတ်စေမည်—သူမ၏ ခင်ပွန်းချစ်ခြင်း၌ သံသယမရှိ” ဟု တွေးတော်မူ하였다။

Verse 7

सस्मार मन्मथं देवं त्वरमाणः सुराधिपः । पुष्पचापं स संगृह्य मीनकेतुः समागतः

ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် အလျင်အမြန် ကာမဒေဝ မန္မထကို သတိရ၍ ခေါ်တော်မူ하였다။ ပန်းလေးကိုင်သည့် မီနကೇတု (မန္မထ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 8

प्रियया च तया युक्तो रत्या दृष्टमहाबलः । बद्धांजलिपुटो भूत्वा सहस्राक्षमुवाच सः

ချစ်သူ ရတီနှင့်အတူ ရောက်လာသော အင်အားကြီးသူကို မြင်သော် သူသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ စဟသ္ရာක්ෂ (အိန္ဒြာ) ထံ လျှောက်တော်မူ하였다။

Verse 9

कस्मादहं त्वया नाथ अधुना संस्मृतो विभो । आदेशो दीयतां मेद्य सर्वभावेन मानद

အို နာထ၊ အို အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော ဝိဘု၊ ယခုအခါ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို သတိရခေါ်တော်မူသနည်း။ အို ဂုဏ်ပေးတော်မူသူ၊ ယနေ့တွင် အပြည့်အဝသော အလိုတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား အမိန့်တော် ပေးတော်မူပါ။

Verse 10

इंद्र उवाच । सुकलेयं महाभागा पतिव्रतपरायणा । शृणुष्व कामदेव त्वं कुरु साहाय्यमुत्तमम्

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်– “စူကလေးယာသည် မဟာကံကောင်းသော မိန်းမဖြစ်၍ ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာဝတ္တရား (ပတိဗြတ) ကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။ အို ကာမဒေဝ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်၍ အမြတ်ဆုံး အကူအညီ ပေးလော့”။

Verse 11

निष्कर्षय महाभागां सुकलां पुण्यमंगलाम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शक्रस्य तमथाब्रवीत्

“ပုဏ္ဏမင်္ဂလာပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းမင်္ဂလာရှိသော မဟာကံကောင်းသူ စူကလာကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) ၏ စကားကို ကြားသော် သူသည် ထိုအခါ ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။

Verse 12

एवमस्तु सहस्राक्ष करिष्यामि न संशयः । साहाय्यं देवदेवेश तव कौतुककारणात्

“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ၊ အို မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ (သဟသ္ရాక్ష)။ မသံသယဘဲ ငါပြုမည်။ အို ဒေဝတို့၏ အရှင် (ဒေဝဒေဝေရှ)၊ သင်၏ အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်လိုသည့် စိတ်ကူးကာရဏကြောင့် ငါကူညီမည်”။

Verse 13

एवमुक्त्वा महातेजाः कंदर्पो मुनिदुर्जयः । देवाञ्जेतुं समर्थोऽहं समुनीनृषिसत्तमान्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် တေဇောထက်မြက်သော ကန္ဒർပ—မုနိတို့တောင် မအနိုင်ယူနိုင်သူ—က “အို ရှိတော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ငါသည် ဒေဝတို့ကို မုနိတို့နှင့်တကွ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်” ဟု ကြေညာ하였다။

Verse 14

किं पुनः कामिनीं देव यस्या अंगे न वै बलम् । कामिनीनामहं देव अंगेषु निवसाम्यहम्

“ထို့ထက်ပို၍ ကာမစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော မိန်းမကိုတော့ ဘာပြောစရာရှိသနည်း၊ အို ဒေဝ၊ သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများတွင် အင်အားမရှိလေ။ အို ဒေဝ၊ ငါသည် ကာမနွေးထွေးသော မိန်းမတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများအတွင်း၌ နေထိုင်၏”။

Verse 15

भाले कुचेषु नेत्रेषु कचाग्रेषु च सर्वदा । नाभौ कट्यां पृष्ठदेशे जघने योनिमंडले

နဖူးပြင်၊ ရင်သား၊ မျက်လုံး၊ ဆံဖျားတို့၌ အမြဲတစေ တည်ရှိ၏။ ချက်၊ ခါး၊ ကျောပြင်၊ တင်ပါးနှင့် ယောနိမဏ္ဍိုင်တို့၌လည်း တည်ရှိ၏။

Verse 16

अधरे दंतभागेषु कक्षायां हि न संशयः । अंगेष्वेवं प्रत्यंगेषु सर्वत्र निवसाम्यहम्

အောက်နှုတ်ခမ်း၊ သွားနေရာများနှင့် ချိုင်းကြားတို့၌ ဧကန်မုချ တည်ရှိ၏။ ဤသို့လျှင် အင်္ဂါကြီးငယ်တို့၌ ငါသည် နေရာတိုင်းတွင် ကိန်းအောင်းလျက်ရှိ၏။

Verse 17

नारी मम गृहं देव सदा तत्र वसाम्यहम् । तत्रस्थः पुरुषान्सर्वान्मारयामि न संशयः

အို နတ်မင်း၊ မိန်းမသည် ငါ၏ အိမ်ဖြစ်၏။ ငါသည် ထိုနေရာ၌ အမြဲ နေထိုင်၏။ ထိုနေရာ၌ တည်လျက် ယောက်ျားအပေါင်းတို့အား ငါ သတ်ဖြတ်၏။ ဤအရာ၌ ယုံမှားဖွယ် မရှိပါ။

Verse 18

स्वभावेनाबलादेव संतप्ता मम मार्गणैः । पितरं मातरं दृष्ट्वा अन्यं स्वजनबांधवम्

သဘာဝအားဖြင့် သူမသည် အားနွဲ့သူ ဖြစ်၏။ ငါ၏ မြှားဒဏ်ကြောင့် ပူပန်သောက ရောက်ရလျက် မိမိ၏ မိဘများနှင့်တကွ အခြားသော ဆွေမျိုးသားချင်းတို့ကို မြင်ရသောအခါ...

Verse 19

सुरूपं सगुणं देव मम बाणा हता सती । चलते नात्र संदेहो विपाकं नैव चिंतयेत्

အို နတ်မင်း၊ ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါ လှပပြီး အရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသော ထိုအမျိုးသမီးမြတ်ကို ငါ၏မြှားသည် ထိမှန်လေပြီ။ သူမသည် ဧကန်မုချ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေ၏။ ဤအရာ၌ ယုံမှားဖွယ် မရှိပါ။ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကို မစိုးရိမ်သင့်ပေ။

Verse 20

योनिः स्पंदेत नारीणां स्तनाग्रौ च सुरेश्वर । नास्ति धैर्यं सुरेशान सुकलां नाशयाम्यहम्

အို နတ်တို့၏အရှင်၊ မိန်းမတို့၏ သားအိမ်နှင့် နို့ခေါင်းတို့သည် တုန်လှုပ်ခုန်တက်၏; အို နတ်မင်းကြီး၊ တည်ငြိမ်မှုမရှိ—ငါသည် စုကလာကို ဖျက်ဆီးမည်။

Verse 21

इंद्र उवाच । पुरुषोहं भविष्यामि रूपवान्गुणवान्धनी । कौतुकार्थमिमां नारीं चालयामि मनोभव

အိန္ဒြာက ဆို၏—“ငါသည် ယောက်ျားဖြစ်မည်၊ ရုပ်ရည်လှပ၍ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံကာ ဥစ္စာဓနရှိမည်။ အပျော်သဘောသာဖြင့်၊ အို မနောဘဝ (ကာမ)၊ ဤမိန်းမကို လှုပ်ရှားစေမည်”။

Verse 22

नैव कामान्न संत्रासान्न वा लोभान्न कारणात् । न वै मोहान्न वै क्रोधात्सत्यं सत्यं रतिप्रिय

ကာမကြောင့်မဟုတ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်မဟုတ်၊ လောဘကြောင့်မဟုတ်၊ အခြားရည်ရွယ်ချက်လျှို့ဝှက်ကြောင့်လည်းမဟုတ်; မောဟကြောင့်မဟုတ်၊ ဒေါသကြောင့်မဟုတ်—ဤသည်မှာ အမှန်တရား၊ အမှန်တရားပင်၊ အို ရတီ၏ချစ်သူ။

Verse 23

कथं मे दृश्यते तस्या महत्सत्यं पतिव्रतम् । निष्कर्षिष्य इतो गत्वा भवन्मोहोत्र कारणम्

သူမ၏ အမှန်တရားကြီးမားမှုနှင့် ပတိဝရတာ (ခင်ပွန်းသစ္စာ) ကို ငါဘယ်လိုမြင်တွေ့နိုင်မည်နည်း။ ဤနေရာမှထွက်သွား၍ ဤကိစ္စ၌ သင်၏မောဟ၏ အကြောင်းရင်းအမြစ်ကို ငါဆွဲထုတ်မည်။

Verse 24

एवं कामं च संदिश्य जगाम सुरराट्स्वयम् । आत्मविकृतिसंभूतो रूपवान्गुणवान्स्वयम्

ဤသို့ ကာမကို အမိန့်ပေးညွှန်ကြားပြီးနောက် နတ်မင်းကြီးသည် ကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာသွား၏။ ကိုယ်တိုင်၏ သဘာဝပြောင်းလဲမှုမှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ သူသည် ရုပ်ရည်လှပကာ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 25

सर्वाभरणशोभांगः सर्वभोगसमन्वितः । भोगलीलासमाकीर्णः सर्वदौदार्यसंयुतः

ထိုသူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့သည် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အမျိုးမျိုးဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၍၊ အပျော်အပါးနှင့် ဘောဂသုခ အစုံအလင် ပြည့်စုံသည်။ ကစားလီလာအပျော်အပါးများတွင် မျောလျောနေသော်လည်း မကုန်ခန်းသော စေတနာတရားနှင့် ဒါနသဘောကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

Verse 26

यत्र सा तिष्ठते देवी कृकलस्य प्रिया नृप । आत्मलीलां स्वरूपं च गुणं भावं प्रदर्शयेत्

အို မင်းကြီး၊ ကೃကလ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဒေဝီမယ်တော် နေထိုင်ရာအရပ်၌၊ မိမိ၏ ဒိဗ္ဗလီလာ၊ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဘော (သရုပ်)၊ ဂုဏ်သတ္တိနှင့် အတွင်းစိတ်အနေအထားကို ထင်ရှားစွာ ပြသတော်မူသည်။

Verse 27

नैव पश्यति सा तं तु पुरुषं रूपसंपदम् । यत्रयत्र व्रजेत्सा हि तत्र तां पश्यते नृप

ဒေဝီမယ်တော်သည် ရုပ်ရည်လှပသော ထိုပုရుషကို လုံးဝ မမြင်မိပါ။ သို့သော် အို မင်းကြီး၊ မည်သည့်နေရာသို့မဆို မယ်တော် သွားရာတိုင်း ထိုပုရुषက မယ်တော်ကိုသာ မြင်တွေ့နေသည်။

Verse 28

साभिलाषेण मनसा तामेवं परिपश्यति । कामचेष्टां सहस्राक्षोऽदर्शयत्सर्वभावकैः

ဆန္ဒပြည့်နှက်သော စိတ်ဖြင့် သူသည် မယ်တော်ကို ထိုသို့ စူးစမ်းကြည့်နေစဉ်၊ သဟஸ္ရာක්ෂ (အိန္ဒြ) သည် အမျိုးမျိုးသော ဘာဝများကို ထင်ဟပ်စေကာ ကာမဆန်သော အမူအရာနှင့် ချစ်ခြင်းလက္ခဏာများကို ပြသတော်မူ၏။

Verse 29

चतुष्पथे पथे तीर्थे यत्र देवी प्रयाति सा । तत्रतत्र सहस्राक्षस्तामेव परिपश्यति

လမ်းဆုံလေးခွ၊ လမ်းပေါ်နှင့် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ကူးကန်/ဆိပ်) များတွင်—ဒေဝီမယ်တော် သွားရာအရပ်တိုင်း—ထိုနေရာတိုင်း၌ သဟஸ္ရာක්ෂ (အိန္ဒြ) သည် မယ်တော်ကိုသာ မျက်မလွှဲ ကြည့်ရှုနေသည်။

Verse 30

इंद्रेण प्रेषिता दूती सुकलां प्रति सा गता । सुकलां सुमहाभागां प्रत्युवाच प्रहस्य वै

အိန္ဒြာက စေလွှတ်သော သတင်းပို့မိန်းမသည် စုကလာထံ သွား၍၊ ပြုံးလျက် မဟာကံကောင်းသူ စုကလာအား မိန့်ဆို하였다။

Verse 31

अहो सत्यमहोधैर्यमहो कांतिरहो क्षमा । अस्या रूपेण संसारे नास्ति नारी वरानना

အဟို! သစ္စာတရား၊ သတ္တိတည်ကြည်မှု၊ တောက်ပသောကန်တိ၊ သည်းခံခွင့်လွှတ်မှု—အံ့ဩဖွယ်ပါ! မျက်နှာလှသူရေ၊ ဤလောက၌ သူမ၏ရုပ်ရည်နှင့်တူသော မိန်းမမရှိ။

Verse 32

का त्वं भवसि कल्याणि कस्य भार्या भविष्यसि । यस्य त्वं सगुणा भार्या स धन्यः पुण्यभाग्भुवि

“ကလျာဏီ မိန်းမရေ၊ သင်သည် မည်သူနည်း? သင်သည် မည်သူ၏ ဇနီးဖြစ်မည်နည်း? သင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံသော ဇနီးကို ရသူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ကံကောင်း၍ ကုသိုလ်ကြီးသူ ဖြစ်၏။”

Verse 33

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा तामुवाच मनस्विनी । वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धर्मात्मा सत्यवत्सलः

သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော မိန်းမက ပြောသည်– “သူသည် ဝိုင်ရှျယ ဇာတိတွင် မွေးဖွား၍ ဓမ္မစိတ်ရှိသူ၊ သစ္စာကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 34

तस्याहं हि प्रिया भार्या सत्यसंधस्य धीमतः । कृकलस्यापि वैश्यस्य सत्यमेव वदामि ते

ကျွန်မသည် သစ္စာကတိတည်မြဲသော ပညာရှိ—ဝိုင်ရှျယ ကೃကလ—၏ ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးဖြစ်သည်; သင်အား ကျွန်မက သစ္စာတရားသာ ပြောပါသည်။

Verse 35

मम भर्ता स धर्मात्मा तीर्थयात्रां गतः सुधीः । तस्मिन्गते महाभागे मम भर्तरि संप्रति

ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် သာသနာဓမ္မကိုထိန်းသိမ်းသော ဓမ္မသတ္တဝါ၊ ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူး) ထွက်ခွာသွားလေပြီ။ ထိုကံကောင်းသော ခင်ပွန်းသည် သွားပြီးနောက် ယခုအခါ…

Verse 36

अतिक्रांताः शृणुष्व त्वं त्रयश्चैवापि वत्सराः । ततोहं दुःखिता जाता विना तेन महात्मना

နားထောင်ပါ—နှစ်သုံးနှစ်ပြည့်လုံး ကုန်လွန်သွားလေပြီ။ ထို့နောက် ထိုမဟာအတ္မာကို ခွဲခွာရသဖြင့် ကျွန်မသည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခကြီးစွာ ခံစားရလေသည်။

Verse 37

एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मवृत्तांतमेव ते । भवती पृच्छते मां का भविष्यति वदस्व मे

ဤအရာအားလုံး—ကျွန်မ၏ ဘဝအကြောင်းအရာ—ကို သင့်အား အပြည့်အစုံ ပြောပြပြီးပြီ။ ယခု သင်က ‘အနာဂတ်တွင် သူမသည် ဘာဖြစ်လာမည်နည်း’ ဟု မေးနေသည်; ကျွန်မအား ပြောပါ။

Verse 38

सुकलाया वचः श्रुत्वा दूत्या आभाषितं पुनः । मामेवं पृच्छसे भद्रे तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

စူကလာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သတင်းပို့မိန်းမက ထပ်မံပြောသည်—“အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်က ဤသို့ မေးမြန်းသဖြင့် ကျွန်မသည် အရာအားလုံးကို ပြောပြမည်။”

Verse 39

अहं तवांतिकं प्राप्ता कार्यार्थं वरवर्णिनि । श्रूयतामभिधास्यामि श्रुत्वा चैवाव धार्यताम्

အို အရောင်အဆင်းလှပ၍ ရုပ်ရည်မြတ်သော မိန်းမရေ၊ အလုပ်ကိစ္စတစ်ရပ်အတွက် သင့်အနီးသို့ ကျွန်မရောက်လာသည်။ နားထောင်ပါ—ကျွန်မပြောမည်; ကြားပြီးလျှင် စိတ်ထဲတွင် ကောင်းစွာ မှတ်သားထားပါ။

Verse 40

गतस्ते निर्घृणो भर्ता त्वां त्यक्त्वा तु वरानने । किं करिष्यसि तेनापि प्रियाघातकरेण च

အို မျက်နှာလှသော မိန်းမရေ၊ မေတ္တာကင်းသော သင်၏ခင်ပွန်းသည် သင့်ကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်ခွာသွားပြီ။ ချစ်ရာကို ထိခိုက်စေသူနှင့် သင် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း?

Verse 41

यस्त्वां त्यक्त्वा गतः पापी साध्व्याचारसमन्विताम् । किं वा स ते गतो बाले तत्र जीवति वै मृतः

သင့်ကို စွန့်ပစ်သွားသော အပြစ်သားသည်၊ သင်က သာဓွီ၏ အကျင့်သီလနှင့် ပြည့်စုံသော်လည်း—အို ကလေးမရေ၊ သူ ဘယ်သို့သွားသနည်း? အဲဒီမှာ အသက်ရှင်သလား၊ တကယ်ပဲ သေသွားသလား?

Verse 42

किं करिष्यति तेनैवं भवती खिद्यते वृथा । कस्मान्नाशयते चांगं दिव्यं हेमसमप्रभम्

အဲဒီလိုလုပ်လို့ ဘာအကျိုးရမလဲ။ ဒီလိုနဲ့ သင် ဝမ်းနည်းနေခြင်းက အလဟသပဲ။ ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပသော မိမိ၏ ဒိဗ္ဗကိုယ်ကို သူ ဘာကြောင့် မဖျက်ဆီးသနည်း?

Verse 43

बाल्ये वयसि संप्राप्ते मानवो न च विंदति । एकं सुखं महाभागे बालक्रीडां विना शुभे

ကလေးဘဝ ရောက်လာသောအခါ လူသည် အခြားသော ပျော်ရွှင်မှုကို မတွေ့နိုင်။ အို ကံကောင်းသူ၊ အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ—ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုတည်းမှာ ကလေးကစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 44

वार्द्धके दुःखसंप्राप्तिर्जरा कायं प्रहिंसयेत् । तारुण्ये भुज्यते भोगः सुखात्सर्वो वरानने

အိုမင်းရင့်ချိန်တွင် ဒုက္ခကို တွေ့ရပြီး၊ အိုမင်းခြင်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို နာကျင်စေ၍ ထိခိုက်စေသည်။ လူငယ်ဘဝတွင် အာရုံခံစားမှုတို့ကို ခံစားကြသည်။ ထို့ကြောင့် မျက်နှာလှသူရေ၊ လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ရှာဖွေကြသည်။

Verse 45

यावत्तिष्ठति तारुण्यं तावद्भुंजंति मानवाः । सुखभोगादिकं सर्वं स्वेच्छया रमते नरः

နုပျိုမှု တည်ရှိနေသမျှ လူတို့သည် အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုများကို ဆက်လက်ခံစားကြသည်။ လူတစ်ယောက်သည် မိမိစိတ်အလိုအတိုင်း အမျိုးမျိုးသော သုခနှင့် ဘောဂတို့၌ ရမဏာဖြစ်၏။

Verse 46

यावत्तिष्ठति तारुण्यं तावद्भोगान्प्रभुंजते । वयस्यपि गते भद्रे तारुण्ये किं करिष्यति

နုပျိုမှု ရှိနေသမျှ အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားနိုင်သည်။ သို့သော် ချစ်သူရေ၊ အိုမင်းမှု ရောက်လာသောအခါ နုပျိုမှုက ဘာကို ဆောင်ရွက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 47

संप्राप्ते वार्द्धके देवि किंचित्कार्यं न सिध्यति । स्थविरश्चिंतयेन्नित्यं सुखकार्यं न गच्छति

အို ဒေဝီ၊ အိုမင်းမှု ရောက်လာသောအခါ အနည်းငယ်သော ကိစ္စတောင် မအောင်မြင်လှ။ အိုသူသည် အမြဲစိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး သုခပေးသော လုပ်ရပ်များသို့ မတိုးတက်နိုင်။

Verse 48

वयस्यपि गते बाले क्रियते सेतुबंधनम् । तादृशोयं भवेत्कायस्तारुण्ये तु गते शुभे

အို မိန်းကလေးရေ၊ ကလေးဘဝ လွန်သွားပြီးနောက်တောင် တံတားတည်ဆောက်နိုင်သေးသည်။ ထိုနည်းတူ မင်္ဂလာရှိသော နုပျိုဘဝ လွန်သွားလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာသည်လည်း ထိုသဘောဖြစ်၍ ယခင်ကဲ့သို့ မခိုင်မာတော့။

Verse 49

तस्माद्भुंक्ष्व सुखेनापि पिबस्व मधुमाधवीम् । कामाबाणा दहंत्यंगं तवेमे चारुलोचने

ထို့ကြောင့် သက်သာစွာ စားသောက်လော့၊ ဤပျားရည်ချိုသော မာဓဝီ အရက်ကိုလည်း သောက်လော့။ အို လှပသော မျက်လုံးရှင်၊ ကာမ၏ မြားတို့သည် သင်၏ ကိုယ်အင်္ဂါကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။

Verse 50

अयमेकः समायातः पुरुषो रूपवान्गुणी । अयं हि पुरुषव्याघ्रः सर्वज्ञो गुणवान्धनी

ဤသူတစ်ဦးတည်းသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်—ရုပ်ရည်လှပ၍ သီလဂုဏ်ပြည့်စုံသူ။ အမှန်တကယ် သူသည် လူတို့အတွင်း ကျားကဲ့သို့ဖြစ်၍ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ကောင်းဂုဏ်များနှင့် ပြည့်ဝ၍ ဥစ္စာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။

Verse 51

तवार्थे नित्यसंयुक्तः स्नेहेन वरवर्णिनि । सुकलोवाच । बाल्यं नास्त्यपि जीवस्य तारुण्यं नास्ति जीविते

အို အရောင်အဆင်းလှပသူရေ၊ မေတ္တာကြောင့် ငါသည် သင်၏ အကျိုးကောင်းအတွက် အမြဲတမ်း ဆက်စပ်နေ၏။ စုကလာက ပြောသည်– “သတ္တဝါ၏ ဘဝတွင် ကလေးဘဝသည် မရှိသလောက်ပင်; လူငယ်ဘဝလည်း ဘဝအတွင်း အလွန်နည်းပါး၏။”

Verse 52

वृद्धत्वं नास्ति चैवास्य स्वयंसिद्धः सुसिद्धिदः । अमरो निर्जरो व्यापी सुसिद्धः सर्ववित्तमः

ထိုအရှင်အတွက် အိုမင်းခြင်း မရှိပါ။ ကိုယ်တိုင်ပြီးစီးတော်မူသူ (စွယ်ံစိဒ္ဓ) ဖြစ်၍ ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိကို ပေးသနားတော်မူသူ။ အမရ၊ ပျက်ယွင်းမှုကင်း၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းခြုံသူ—ပြည့်စုံစွာ စိဒ္ဓဖြစ်၍ အရာအားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး သိမြင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 53

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । त्रिपंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၊ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနဥပాఖ్యာန်အတွင်း၊ စုကလာစရိတ္တ ပုံပြင်၌—ဤနေရာတွင် အခန်း (အဓ္ယာယ) ၅၃ ပြီးဆုံး၏။

Verse 54

यथा वार्द्धकिना कायस्तथा सूत्रेण मंदिरम् । अनेककाष्ठसंघातैर्नाना दारुसमुच्चयैः

သစ်သားလုပ်သားက တိုင်းတာကြိုးအတိုင်း ပစ္စည်းမှ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဖန်တီးသကဲ့သို့၊ မန္ဒိရ (ဘုရားကျောင်း) ကိုလည်း စူတရ (တိုင်းတာကြိုး) အတိုင်း တည်ဆောက်သည်—သစ်သားအစုအဝေးများစွာ၊ အမျိုးမျိုးသော သစ်တုံးစုများဖြင့်။

Verse 55

मृत्तिकयोदकेनापि समंतात्परिणामयेत् । लिपितं लेपकैः काष्ठं चित्रं भवति चित्रकैः

မြေစေးနှင့် ရေသက်သက်ဖြင့်ပင် ပတ်လည်အနှံ့ အရာရာကို ပုံသဏ္ဌာန်ဖန်တီးနိုင်၏။ သစ်သားကို လိမ်းသုတ်သူတို့က အလွှာလိမ်းပေးလျှင် ပန်းချီဆရာတို့၏ လက်ဖြင့် ပန်းချီရုပ်ပေါ်လာ၏။

Verse 56

प्रथमं रूपमायाति गृहं सूत्रेण सूत्रितम् । पुष्णंति च स्वयं तत्तु लेपनाद्वै दिने दिने

အစဦးတွင် တိုင်းတာကြိုးဖြင့် လိုင်းဆွဲတင်၍ အိမ်သည် ပုံသဏ္ဌာန်ရလာ၏။ ထို့နောက် သူတို့ကိုယ်တိုင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လိမ်းသုတ်ကာ ထိန်းသိမ်းကြ၏။

Verse 57

वायुनांदोलितं नित्यं गृहं च मलिनायते । मध्यमो वर्तुतः कालो गृहस्य परिकथ्यते

လေတိုက်ခတ်၍ အမြဲတမ်း လှုပ်ယမ်းနေသော အိမ်သည်လည်း မလင်းမသန့် ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုကာလကို အိမ်အတွက် အလယ်အလတ်ကာလဟု ဆိုကြ၏။

Verse 58

रूपहानिर्भवेत्तस्य गृहस्वामी विलेपयेत् । स्वेच्छया च गृहस्वामी रूपवत्त्वं नयेद्गृहम्

အလှအပ လျော့နည်းလာလျှင် အိမ်ရှင်သည် လိမ်းသုတ်၍ ပြန်လည်ပြုပြင်သင့်၏။ ထို့ပြင် မိမိဆန္ဒအတိုင်း အိမ်ရှင်သည် အိမ်ကို ထပ်မံ လှပသည့်အခြေအနေသို့ ရောက်စေသင့်၏။

Verse 59

तारुण्यं तस्य गेहस्य दूतिके परिकथ्यते । काष्ठसंघैश्च जीर्णत्वं बहुकालैः प्रयाति सः

အို သတင်းပို့မိန်းမရေ၊ ထိုအိမ်၏ “နုပျိုကာလ” ကို ဤသို့ ဆိုကြ၏။ သို့သော် သစ်သားအစိတ်အပိုင်းများ စုပေါင်းထားခြင်းကြောင့်ပင် အချိန်ကြာမြင့်သွားလျှင် မလွဲမသွေ ပျက်စီးယိုယွင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 60

स्थानभ्रष्टाः प्रजायंते मूलाग्रे प्रचलंति ते । न सहेल्लेपनाभारमाधारेण प्रतिष्ठति

မိမိသင့်တော်ရာနေရာမှ လွဲချော်ကျသွားသူတို့သည် နိမ့်ကျသောအခြေအနေဖြင့် မွေးဖွားလာကြ၏; အမြစ်၏ အဖျားတိုင်အောင်ပင် တုန်လှုပ်နေကြ၏။ ထောက်ခံအခြေခံပေါ်တွင် မခိုင်မြဲသဖြင့် အလိမ်းအပတ်၏ အလေးချိန်ကိုပင် မခံနိုင်ကြ။

Verse 61

एतद्गृहस्य वार्द्धक्यं कथितं शृणु दूतिके । पतमानं गृहं दृष्ट्वा गृहस्वामी परित्यजेत्

ဤအိမ်၏ ‘အိုမင်းခြင်း’ ဟူသော ဆုတ်ယုတ်မှုကို ဤသို့ဆိုပြီးပြီ—နားထောင်ပါ၊ အမတ်မိန်းမတမန်။ ပြိုလဲနေသောအိမ်ကို မြင်လျှင် အိမ်ရှင်သည် ထိုအိမ်ကို စွန့်ပစ်သင့်၏။

Verse 62

गृहमन्यं प्रवेशाय प्रयात्येव हि सत्वरम् । तथा बाल्यं च तारुण्यं नृणां वृद्धत्वमेव च

အခြားအိမ်တစ်လုံးသို့ ဝင်ရန် အလျင်အမြန် သွားသကဲ့သို့ပင် လူတို့၏ ကလေးဘဝနှင့် လူငယ်ဘဝလည်း လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး—နောက်ဆုံးတွင် အိုမင်းခြင်းသာ ကျန်ရစ်၏။

Verse 63

स बाल्ये बालरूपश्च ज्ञानहीनं प्रकारयेत् । चित्रयेत्कायमेवापि वस्त्रालंकारभूषणैः

ကလေးဘဝတွင် သူကို ကလေးရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ ဉာဏ်မပြည့်စုံသေးကြောင်း ထင်ရှားစေသင့်၏။ ထို့ပြင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် ရတနာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်သင့်၏။

Verse 64

लेपनैश्चंदनैश्चान्यैस्तांबूलप्रभवादिभिः । कायस्तरुणतां याति अतिरूपो विजायते

အလှလိမ်းဆေးများ၊ စန္ဒကူးလိမ်းပတ်နှင့် ကွမ်းယာစသည့် အခြားပစ္စည်းတို့၏ အာနိသင်ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် လူငယ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိပြီး အလွန်လှပသွား၏။

Verse 65

बाह्याभ्यंतरमेवापि रसैः सर्वैः प्रपोषयेत् । तेन पोषणभावेन परिपुष्टः प्रजायते

အပြင်နှင့်အတွင်းကိုလည်း အသက်ဓာတ်ရသမျှ (ရသ) အားလုံးဖြင့် ပျိုးထောင်ပေးရမည်။ ထိုပျိုးထောင်သောစိတ်ဓာတ်ကြောင့် ကိုယ်လုံးစုံ ပိုမိုပြည့်စုံ၍ ခိုင်မာကြီးထွားလာသည်။

Verse 66

जायते मांसवृद्धिस्तु रसैश्चापि नवोत्तमा । यांति विस्तरतां राजन्नंगान्याप्यायितान्यपि

ရသဖြင့် ပျိုးထောင်လျှင် အသား၏ အထူးကောင်းမွန်သော အသစ်တိုးပွားမှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အို မင်းကြီး၊ ကောင်းစွာအာဟာရရသော ကိုယ်အင်္ဂါများလည်း ပြည့်ဝစွာ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

Verse 67

प्रत्यंगानि रसैश्चैव स्वंस्वं रूपं प्रयांति वै । दंताधरौ स्तनौ बाहू कटिपृष्ठमुरू उभे

ထို့ပြင် ရသတို့ကြောင့် အင်္ဂါငယ်များသည် မိမိမိမိ၏ သင့်လျော်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရရှိလာသည်—သွားနှင့်နှုတ်ခမ်း၊ နို့အုံ၊ လက်မောင်း၊ ခါးနှင့်ကျော၊ ထို့ပြင် ပေါင်နှစ်ဖက်။

Verse 68

हस्तपादतलौ तद्वद्वृद्धित्वं प्रतिपेदिरे । उभाभ्यामपि तान्येव वृद्धिमायांति तानि वै

ထိုနည်းတူ လက်ဖဝါးနှင့် ခြေဖဝါးတို့လည်း ကြီးထွားမှုကို ရရှိ하였다။ အမှန်တကယ် ထိုနှစ်ပါးကြောင့်ပင် အရာတို့သည် ထပ်မံတိုးပွားလာသည်။

Verse 69

अंगानि रसमांसाभ्यां सुरूपाणि भवंति ते । तैः स्वरूपैर्भवेन्मर्त्यो रसबद्धश्च दूतिके

ရသနှင့် အသားတို့ ပေါင်းစည်းခြင်းကြောင့် ထိုကိုယ်အင်္ဂါများသည် လှပသင့်တော်သော ရုပ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်လာသည်။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့်တကွ မရဏသတ္တဝါသည် မွေးဖွားလာပြီး—အရသာအာသီသဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသည်၊ အို ဒူတိကေ (သတင်းပို့မိန်းကလေး)။

Verse 70

सुरूपः कथ्यते मर्त्यो लोके केन प्रियो भवेत् । विष्ठामूत्रस्य वै कोशः काय एष च दूतिके

ဤလောက၌ လူကို ရုပ်ရည်လှသည်ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ် မည်သည့်အတိုင်းအတာဖြင့် ချစ်ခင်ခံရမည်နည်း။ အို ဒူတီ၊ ဤခန္ဓာသည် မစင်နှင့် ဆီးတို့၏ အိတ်တစ်လုံးသာ ဖြစ်၏။

Verse 71

अपवित्रशरीरोयं सदा स्रवति निर्घृणः । तस्य किं वर्ण्यते रूपं जलबुद्बुदवच्छुभे

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ဤခန္ဓာသည် အတွင်းပိုင်း မသန့်ရှင်း၊ အမြဲယိုစိမ့်၍ ကရုဏာမဲ့၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ရေဖ泡ကဲ့သို့ ခဏတာမတည်မြဲသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဘာကြောင့် ချီးမွမ်းရမည်နည်း။

Verse 72

यावत्पंचाशद्वर्षाणि तावत्तिष्ठति वै दृढः । पश्चाच्च जायते हानिस्तस्यैवापि दिनेदिने

နှစ်ငါးဆယ်တိုင်အောင် သူသည် တကယ်တည်ငြိမ်ခိုင်မာနေ၏; သို့သော် ထို့နောက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆုတ်ယုတ်မှုသည် သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။

Verse 73

दंताः शिथिलतां यांति तथा लालायते मुखम् । चक्षुर्भ्यामपि पश्येन्न कर्णाभ्यां न शृणोति च

သွားများ လျော့ရဲလာ၍ ပါးစပ်မှ တံတွေးယိုသည်; မျက်စိဖြင့်လည်း မမြင်နိုင်၊ နားဖြင့်လည်း မကြားနိုင်တော့။

Verse 74

गतिं कर्तुं न शक्नोति हस्तपादैश्च दूतिके । अक्षमो जायते कायो जराकालेन पीडितः

အို ဒူတီ၊ အိုမင်းရင့်ရော်ချိန်က ဖိစီးလာသောအခါ ခန္ဓာသည် အင်အားမဲ့၍ မစွမ်းနိုင်တော့; လက်နှင့်ခြေရှိသော်လည်း လှုပ်ရှားသွားလာမနိုင်။

Verse 75

तद्रसः शोषमायाति जराग्नितापशोषितः । अक्षमो जायते दूति केन रूपत्वमिष्यते

အသက်၏အနှစ်သာရသည် အိုမင်းခြင်း၏မီးအပူကြောင့် ခြောက်သွေ့သွား၏။ အို ဒူတီ (သတင်းပို့သူ) ရေ၊ အင်အားမရှိတော့လျှင် အလှအပသည် မည်သို့တည်မြဲနိုင်မည်နည်း။

Verse 76

यथा जीर्णं गृहं याति क्षयमेवं न संशयः । तथा संक्षयमायाति वार्द्धके तु कलेवरम्

အိုဟောင်း၍ ပျက်စီးနေသောအိမ်သည် သံသယမရှိဘဲ ပျက်ကွက်သွားသကဲ့သို့၊ အိုမင်းချိန်တွင် ဤကိုယ်ခန္ဓာလည်း မလွဲမသွေ ဆုတ်ယုတ်၍ ချွတ်ယွင်းသွား၏။

Verse 77

ममरूपं समायातं वर्णस्येवं दिने दिने । केनाहं रूपसंयुक्ता केन रूपत्वमिष्यते

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ငါ၏အရောင်အဆင်းသည် ထိုအရောင်နှင့်တူလာ၏။ ငါကို အလှအပနှင့်ပြည့်စုံစေသူမှာ မည်သူနည်း၊ ထိုအလှအပကို ထိန်းသိမ်းပေးမည့်သူမှာ မည်သူနည်း။

Verse 78

यथा जीर्णं गृहं याति केनासौ पुरुषो बली । यस्यार्थमागता दूति भवती केन शंसति

အင်အားကြီးသော ထိုယောက်ျားသည် မည်သို့ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း၊ ပျက်စီးနေသောအိမ်သို့ သွားသကဲ့သို့။ အို ဒူတီ၊ သင်သည် မည်သူ၏အကြောင်းအရာအတွက် ဤနေရာသို့လာသနည်း၊ အကြောင်းရင်းဟု မည်သူ၏နာမကို ဆိုသနည်း။

Verse 79

किमु चैव त्वया दृष्टं ममांगे वद सांप्रतम् । तस्यांगादिह हीनं च दूति नास्त्यधिकं तथा

ယခုချက်ချင်း ပြောပါ—ငါ၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် သင်ဘာကိုမြင်သနည်း။ အို ဒူတီ၊ ဤနေရာတွင် အင်္ဂါတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှ မလျော့နည်း၊ ထို့ထက်ပိုလည်း မရှိပါ။

Verse 80

यथा त्वं च तथासौवै तथाहं नात्र संशयः । कस्य रूपं न विद्येत रूपवान्नास्ति भूतले

သင်ကဲ့သို့ပင် သူလည်းထိုကဲ့သို့၊ ငါလည်းထိုကဲ့သို့ပင်—ဤတွင် သံသယမရှိ။ မည်သူ့မှာ ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိနိုင်မည်နည်း။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုပ်မဲ့သူ မရှိ။

Verse 81

उच्छ्रायाः पतनांताश्च नगास्तु गिरयः शुभे । कालेन पीडिता यांति तद्वद्भूताश्च नान्यथा

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ တောင်တန်းနှင့် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များသည် မြင့်တက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျရောက်ပျက်စီးခြင်းသို့သာ ရောက်သည်။ ကာလ (အချိန်) ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် လွန်သွားပျောက်ကွယ်သည်။ ထိုနည်းတူ သတ္တဝါများလည်း—အခြားအဆုံးမရှိ။

Verse 82

अरूपो रूपवान्दिव्य आत्मा सर्वगतः शुचिः । स्थावरेष्वेव सर्वेषु जंगमेषु च दूतिके

ရုပ်မဲ့သော်လည်း သူသည် ရုပ်ရှိသူ—ဒိဗ္ဗ၊ အာတ္မာ၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့၍ သန့်ရှင်းသူ။ အို သံတမန်မ၊ မရွေ့မလျားသော အရာအားလုံးနှင့် ရွေ့လျားသော အရာအားလုံးတွင်လည်း သူတည်ရှိသည်။

Verse 83

एको निवसते शुद्धो घटेष्वेकं यथोदकम् । घटनाशात्प्रयात्येकमेकत्वं त्वं न बुध्यसे

သန့်ရှင်းသော တရားတစ်ပါးတည်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာများစွာအတွင်း တစ်ပါးတည်းသော တည်ရှိမှုအဖြစ် နေထိုင်သည်၊ အိုးအမျိုးမျိုးထဲတွင် ရေတစ်မျိုးတည်း တည်နေသကဲ့သို့။ အိုးပျက်သွားလျှင် ထိုရေသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ‘သွား’ သကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သင်သည် ဤတစ်တည်းမှုကို မသိမြင်။

Verse 84

पिंडनाशादयं चात्मा एकरूपो विजायते । एकं रूपं मया दृष्टं संसारे वसता सदा

ကိုယ်ခန္ဓာစု (ပိဏ္ဍ) ပျက်စီးသွားသော် ဤအာတ္မာသည် တစ်ရုပ်တည်း၊ မခွဲမပြားသော သဘာဝအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သံသရာအတွင်း အမြဲနေထိုင်စဉ် ငါသည် အစဉ်တစိုက် တကယ့်ရုပ်တစ်ရုပ်တည်းကိုသာ မြင်ခဲ့သည်။

Verse 85

एवं वद स्वतं ज्ञात्वा यस्यार्थमिह चागता । दर्शयस्व अपूर्वं मे यदि भोक्तुमिहेच्छसि

သင်သည် ဤနေရာသို့ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင်သိပြီး ထိုအတိုင်း ပြောလော့။ အကယ်၍ ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် ခံစားလိုပါက မမြင်ဖူးသေးသော အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်ကို ငါ့အား ပြသလော့။

Verse 86

व्याधिना पीड्यमानस्य कफेनापि वृतस्य च । अंगाद्विचलते शोणः स्थानभ्रष्टोभिजायते

လူတစ်ဦးသည် ရောဂါကြောင့် နှိပ်စက်ခံရပြီး ချွဲကြောင့်လည်း တားဆီးခံရသော် သွေးသည် မိမိနေရာမှ လွဲရွေ့ကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အပြင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားလာသည်။

Verse 87

अंगसंधिषु सर्वासु पलत्वं चांतरं गतः । एकतो नाशमायाति स्वं हि रूपं परित्यजेत्

ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အဆစ်အမြစ်အားလုံးတွင် ဖြူဖျော့ခြင်းနှင့် အတွင်းပိုင်းအားနည်းခြင်း ပျံ့နှံ့သွားလျှင် လူသည် တစ်ခါတည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကာ မိမိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စွန့်လွှတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 88

विष्ठात्वं जायते शीघ्रं कृमिभिश्च भवेत्किल । तद्वद्दुःखकरं वापि निजरूपं परित्यजेत्

၎င်းသည် မကြာခင် အညစ်အကြေး (အညစ်အညမ်း) ဖြစ်သွားပြီး ပိုးကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုနည်းတူ မိမိ၏ အခြေအနေ သို့မဟုတ် ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဒုက္ခဖြစ်စေပါက ထိုအရာကို စွန့်လွှတ်သင့်သည်။

Verse 89

श्रूयतां जायते पश्चात्कृमिदुर्गंधसंकुलम् । जायंते तत्र वै यूकाः कृमयो वा न संशयः

နားထောင်လော့—နောက်တစ်ခါ၌ ၎င်းသည် ပိုးကောင်များနှင့် အနံ့ဆိုးကြမ်းဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် လိပ်ပြာပိုး (ယုကာ) နှင့် ပိုးကောင်များ ပေါက်ဖွားသည်မှာ မသံသယရှိ။

Verse 90

सकृमिः कुरुते स्फोटं कंडूं च परिदारुणाम् । व्यथामुत्पादयेद्यूका सर्वांगं परिचालयेत्

အရေပြားပေါ်ရှိ ပိုးကောင်များသည် ဖုထွက်စေ၍ အလွန်ပြင်းထန်သော ယားယံမှုကို ဖြစ်စေသည်။ လိပ်ပြာ(လိပ်)များသည် နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးကို မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားနေစေသည်။

Verse 91

नखाग्रैर्घृष्यमाणा सा कंडूः शांता प्रजायते । तद्वत्तैश्च शृणुष्वैव सुरतस्य न संशयः

ယားယံမှုကို လက်သည်းအဖျားဖြင့် ခြစ်လှန်လျှင် ယားယံမှုသည် သက်သာ၍ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထိုနည်းတူ—ဤကို နားထောင်လော့—မေထုန်၏ အာနন্দလည်း ထိုသို့သော ပွတ်တိုက်ခြင်းမှပင် ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု သံသယမရှိ။

Verse 92

भुंजत्येव रसान्मर्त्यः सुभिक्षान्पिबते पुनः । वायुना तेन प्राणेन पाकस्थानं प्रणीयते

လူသားသည် အရသာတို့ကို စားသုံး၍ ထပ်မံ အာဟာရပြည့်ဝသော အရည်များကို သောက်သည်။ လေဖြင့် သယ်ဆောင်လာသော ပရာဏ(အသက်ရှု)ကြောင့် အစာသည် အစာချေရာနေရာသို့ ရောက်စေသည်။

Verse 93

यद्भक्तं प्राणिभिर्दूति पाकस्थानं गतं पुनः । सर्वं तत्पिहितं तत्र वायुर्वै पातयेन्मलम्

သတ္တဝါတို့ စားသုံးခဲ့သော အစာသည် ထပ်မံ အစာချေရာနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုနေရာ၌ အရာအားလုံးက ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အမှန်တကယ် လေ(ဝါယု)သည် အညစ်အကြေးကို အောက်သို့ ကျစေ၍ ထုတ်ပစ်စေသည်။

Verse 94

सारभूतो रसस्तत्र तद्रक्तश्च प्रजायते । निर्मलः शुद्धवीर्यस्तु ब्रह्मस्थानं प्रयाति च

ထိုနေရာ၌ အနှစ်သာရသည် ‘ရသ’ (အာဟာရရည်) ဖြစ်လာပြီး ထိုမှ သွေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စင်ကြယ်သန့်ရှင်း၍ အသက်အား(ဝီရယ)လည်း သန့်စင်သူသည် ဘြဟ္မ၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 95

आकृष्टः स समानेन नीतस्तेनापि वायुना । स्थानं न लभते वीर्यं चंचलत्वेन वर्तते

အတွင်းသို့ရွေ့လျားသော ပရာဏ-ဝါယု၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ဆွဲယူခံရပြီး ထိုလေတစ်ပါးတည်းကပင် သယ်ဆောင်သွားသည်; တည်ငြိမ်ရာအခြေမရ၊ အသက်ဓာတ်အင်အားသည် မငြိမ်မသက်ဖြင့် လှုပ်ရှားလျက်ရှိသည်။

Verse 96

प्राणिनां हि कपालेषु कृमयः संति पंच वै । द्वावेतौ कर्णमूले तु नेत्रस्थाने ततः पुनः

အမှန်တကယ်ပင် သက်ရှိတို့၏ ခေါင်းခွံအတွင်း၌ ကွဲပြားသော ပိုးငယ် ငါးမျိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်; နှစ်မျိုးသည် နားရင်းတွင်ရှိပြီး၊ ထပ်မံ၍ (အခြားများ) မျက်စိအရပ်၌ တည်ရှိသည်။

Verse 97

कनिष्ठांगुलिमानेन रक्तपुच्छाश्च दूतिके । नवनीतस्य वर्णेन कृष्णपुच्छा न संशयः

အို သတင်းပို့မ၊ လက်ချောင်းအသေး (ကနಿಷ್ಠ) အတိုင်းအတာဖြင့် သူမ၏ အမြီးသည် နီရောင်သွေးသွေး ဖြစ်၏; ထို့ပြင် လတ်ဆတ်သော နို့ထောပတ်၏ အရောင်ကိုဆိုသော်လည်း သူမ၏ အမြီးသည် အနက်ရောင်ပင်—သံသယမရှိ။

Verse 98

तेषां नामापि भद्रे त्वं मत्तो निगदितं शृणु । पिंगली शृंखली नाम द्वौ कृमी कर्णमूलयोः

အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါပြောသကဲ့သို့ သူတို့၏ အမည်များကိုလည်း နားထောင်လော့; နားရင်း၌ ပိုးငယ်နှစ်ကောင်ရှိ၍ ပင်္ဂလီ နှင့် သြೃင်္ခလီ ဟု အမည်ရသည်။

Verse 99

चपलः पिप्पलश्चैव द्वावेतौ नासिकाग्रयोः । शृंगली जंगली चान्यौ नेत्रयोरंतरस्थितौ

စပလ နှင့် ပိပ္ပလ—ဤနှစ်ကောင်သည် နှာခေါင်းအဖျား၌ တည်ရှိသည်; ထို့ပြင် သြೃင်္ဂလီ နှင့် ဇင်္ဂလီ—အခြားနှစ်ကောင်—မျက်စိနှစ်ဖက်၏ အတွင်းပိုင်း၌ တည်နေသည်။

Verse 100

कृमीणां शतपंचाशत्तादृग्भूता न संशयः । भालांतेवस्थिताः सर्वे राजिकायाः प्रमाणतः

ထိုအမျိုးအစား ပိုးကောင်များမှာ တစ်ရာငါးဆယ် ရှိသည်—သံသယမရှိ။ အားလုံးသည် နဖူးအဆုံးဘက်တွင် တည်ရှိ၍ တစ်ကောင်ချင်းစီသည် မတ်စတာစေ့အရွယ်အစားနှင့် တူသည်။

Verse 101

कपालरोगिणः सर्वे विकुर्वंति न संशयः । केशद्वयं मुखे तस्य विद्यते शृणु दूतिके

ခေါင်းခွံရောဂါ ခံစားနေရသူအားလုံးသည် အပြောင်းအလဲထူးဆန်း၍ မမှန်ကန်သကဲ့သို့ ပြုမူကြသည်—သံသယမရှိ။ နားထောင်ပါ၊ သတင်းပို့မ: သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဆံပင်နှစ်ချောင်း (တစ်စုံ) ရှိသည်။

Verse 102

प्राणिनां संक्षयं विद्धि तत्क्षणे हि न संशयः । स्वस्थाने संस्थितस्यापि प्राजापत्यस्य वै मुखे

သက်ရှိတို့၏ ပျက်စီးခြင်းသည် ထိုခဏတည်းက ဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း သိထားပါ—သံသယမရှိ။ ကိုယ်ပိုင်သင့်တော်ရာနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေသည့် ပရာဇာပတိ၏ပင် ပါးစပ်အနီးတွင် (မရဏ) ရောက်လာတတ်သည်။

Verse 103

तद्वीर्यं रसरूपेण पतते नात्र संशयः । मुखेन पिबते वीर्यं तेन मत्तः प्रजायते

ထိုဗီရျ (သန္ဓေ) သည် ရည်အနှစ်အဖြစ် ကျဆင်းသည်—သံသယမရှိ။ ပါးစပ်ဖြင့် ဗီရျကို သောက်သုံးလျှင် လူသည် မူးယစ်(မောဟ) ဖြစ်လာပြီး ထိုကြောင့်ပင် မျိုးဆက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 104

तालुमध्यप्रदेशे च चंचलत्वेन वर्तते । इडा च पिंगला नाडी सुषुम्णाख्या च संस्थिता

ပါးစပ်အပေါ်ခေါင် (တားလု) အလယ်ပိုင်းတွင် ၎င်းသည် မတည်ငြိမ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်; ထိုနေရာ၌ အိဒါ (Iḍā) နှင့် ပင်္ဂလာ (Piṅgalā) ဟုခေါ်သော နာဒီများရှိပြီး၊ စုရှုမဏာ (Suṣumṇā) ဟုခေါ်သည့် နာဒီလည်း တည်ရှိနေသည်။

Verse 105

सुबलेनापि तस्यैव नाडिका जालपंजरे । कामकंडूर्भवेद्दूति सर्वेषां प्राणिनां किल

အို ဒူတီ၊ အားနည်းသော်လည်း ကွန်ယက်ကဲ့သို့သော လှောင်အိမ်ထဲရှိ အပေါက်သေးသေးတစ်ခုတည်းကပင် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ကာမဆန္ဒ၏ ယားယံမှု ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 106

पुंसश्च स्फुरते लिंगं नार्या योनिश्च दूतिके । स्त्रीपुंसौ संप्रमत्तौ तु व्रजतः संगमं ततः

အို ဒူတီ၊ ယောက်ျား၏ လိင်အင်္ဂါသည် တုန်လှုပ်၍ တက်ကြွလာပြီး မိန်းမ၏ ယိုးနီလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ကာမရမ္မက်ကြောင့် မူးယစ်သွားသော မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့သည် ပေါင်းဆုံခြင်းသို့ သွားကြသည်။

Verse 107

कायेन कायसंघृष्टिर्मैथुनेन हि जायते । क्षणमात्रं सुखं काये पुनः कंडूश्च तादृशी

မေထုန်ကြောင့် ကိုယ်နှင့်ကိုယ် ထိခိုက်ပွတ်တိုက်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ ကိုယ်ထဲရှိ သာယာမှုသည် ခဏတစ်ခဏသာ ရှိပြီး နောက်တဖန် ထိုသဘောတူ ယားယံမှု ပြန်လာသည်။

Verse 108

सर्वत्र दृश्यते दूति भाव एवंविधः किल । व्रज त्वमात्मनः स्थानं नैवास्त्यत्र अपूर्वता

အို ဒူတီ၊ နေရာတိုင်းတွင် အလယ်အလတ်၏ အပြုအမူမျိုးဤသဘောကိုပင် မြင်တွေ့ရသည်။ ကိုယ့်နေရာသို့ ပြန်သွားလော့; ဤနေရာတွင် ထူးခြားသစ်လွင်မှု မရှိ။

Verse 109

अपूर्वं नास्ति मे किंचित्करोम्येव न संशयः

ကျွန်ုပ်အတွက် မထူးဆန်းသောအရာ မရှိပါ; ကျွန်ုပ်သည် မလွဲမသွေ ဆောင်ရွက်မည်—သံသယမရှိ။