Adhyaya 106

Verse 1

कुंजल उवाच । आयुभार्या महाभागा स्वर्भानोस्तनया सुतम् । अपश्यंती सुबालं तं देवोपममनौपमम्

ကుంజလက ပြောသည်– အာယု၏ မဟာဘဂါ မယား၊ စွဝရ္ဘာနု၏ သမီးသည် မိမိ၏ သားငယ်ကို မမြင်ရတော့ချေ; ထိုကလေးသည် အလွန်လှပ၍ နတ်တော်တူကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 2

हाहाकारं महत्कृत्वा रुरोद वरवर्णिनी । केन मे लक्षणोपेतो हृतो बालः सुलक्षणः

အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကြီးဖြင့် ထိုအလှရောင်မိန်းမသည် ငိုယို၍ ဆို၏– “မင်္ဂလာလက္ခဏာပြည့်စုံသော ငါ့သားလှလှကို ဘယ်သူက ခိုးယူသွားသနည်း?”

Verse 3

तपसा दानयज्ञैश्च नियमैर्दुष्करैः सुतः । संप्राप्तो हि मया वत्स कष्टैश्च दारुणैः पुनः

တပဿာ၊ ဒါန၊ ယဇ္ဉနှင့် ခက်ခဲသော နိယမများအားဖြင့်၊ သားရေ၊ ငါသည် သင်ကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့သည်—အကြိမ်ကြိမ် ကြမ်းတမ်းသော ဒုက္ခနှင့် စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်။

Verse 4

दत्तात्रेयेण पुण्येन संतुष्टेन महात्मना । दत्तः पुत्रो हृतः केन रुरोद करुणान्विता

ပုဏ္ဏရှိသော ဒတ္တာတြေးယ မဟာတ္မာသည် စိတ်ကျေနပ်၍ သားတစ်ဦးကို ပေးတော်မူ၏; သို့သော် “ပေးထားသော သားကို ဘယ်သူက ယူဆောင်သွားသနည်း?” ဟု ကရုဏာနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 5

हा पुत्र वत्स मे तात हा बालगुणमंदिर । क्वासि केनापनीतोसि मम शब्दः प्रदीयताम्

အို သားရေ၊ ငါ့ဝတ္စ၊ ငါ့တတ်! အို ကလေးဂုဏ်ရည်တို့၏ အိမ်တော်! သင် ဘယ်မှာလဲ? ဘယ်သူက သင်ကို ခေါ်သွားသနည်း? သင့်အသံကို ငါကြားပါစေ။

Verse 6

सोमवंशस्य सर्वस्य भूषणोसि न संशयः । केन त्वमपनीतोसि मम प्राणैः समन्वितः

သင်သည် သံသယမရှိဘဲ စောမဝంశတစ်ဝန်းလုံး၏ အလှဆင်တန်ဆာ ဖြစ်သည်။ သင်သည် ငါ့အသက်ရှူသက်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသော်လည်း ဘယ်သူက သင်ကို ယူဆောင်သွားသနည်း?

Verse 7

राजसुलक्षणैर्दिव्यैः संपूर्णः कमलेक्षणः । केनाद्यापहृतो वत्सः किं करोमि क्व याम्यहम्

“ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ထိုကလေးသည် မင်းမြတ်၏ ဒေဝသဘော လက္ခဏာများဖြင့် ပြည့်စုံလျက် ယနေ့ ယူဆောင်သွားခံရပြီ။ ငါ့ချစ်သားကို ဘယ်သူက ခိုးယူသွားသနည်း? ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? ငါ ဘယ်သို့ သွားရမလဲ?”

Verse 8

स्फुटं जानाम्यहं कर्म ह्यन्यजन्मनि यत्कृतम् । न्यासनाशः कृतः कस्य तस्मात्पुत्रो हृतो मम

အခြားဘဝတစ်ဘဝ၌ ငါပြုခဲ့သော ကံကို ငါရှင်းလင်းစွာ သိ၏။ မည်သူ၏ အပ်နှံထားသော အမန်နတ်ကို ငါဖျက်ဆီးခဲ့သနည်း။ ထိုကြောင့်ပင် ငါ့သားကို ငါထံမှ ဆွဲယူသွားကြ၏။

Verse 9

किं वा छलं कृतं कस्य पूर्वजन्मनि पापया । कर्मणस्तस्य वै दुःखमनुभुंजामि नान्यथा

သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝ၌ အပြစ်ရှိသော ငါသည် မည်သူ့အပေါ် လှည့်စားမှုကို ပြုခဲ့သနည်း။ အမှန်တကယ် ငါသည် ဤဒုက္ခကို ထိုကံ၏ အကျိုးအဖြစ်သာ ခံစားနေရသည်—အခြားအကြောင်းမရှိ။

Verse 10

रत्नापहारिणी जाता पुत्ररत्नं हृतं मम । तस्माद्दैवेन मे दिव्य अनौपम्य गुणाकरः

သူမသည် ရတနာခိုးသူ ဖြစ်လာ၏—ရတနာတန်ဖိုးတူ ငါ့သားကို ဆွဲယူသွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝ၏ ကံကြမ္မာအရ ငါ့အတွက် ယခု ဤတော်ဝင်သဘောရှိသော တန်ခိုးတော်သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ သိုက်ဖြစ်၏။

Verse 11

किं वा वितर्कितो विप्रः कर्मणस्तस्य वै फलम् । प्राप्तं मया न संदेहः पुत्रशोकान्वितं भृशम्

ထပ်မံ ခန့်မှန်းဆင်ခြင်နေခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း၊ ဗြာဟ္မဏာရေ။ ထိုကံ၏ အကျိုးသည် ငါ့အပေါ် အမှန်တကယ် ရောက်လာပြီ—သံသယမရှိ—သားအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့်အတူ အလွန်လေးလံ၏။

Verse 12

किं वा शिशुविरोधश्च कृतो जन्मांतरे मया । तस्य पापस्य भुंजामि कर्मणः फलमीदृशम्

သို့မဟုတ် အခြားဘဝ၌ ငါသည် ကလေးတစ်ဦးအပေါ် ပြစ်မှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ ပြုခဲ့သနည်း။ ယခု ငါသည် ထိုအပြစ်ကံ၏ အကျိုးကို ဤသို့ ခံစားနေရသည်။

Verse 13

याचमानस्य चैवाग्रे वैश्वदेवस्य कर्मणः । किं वापि नार्पितं चान्नं व्याहृतीभिर्हुतं द्विजैः

ဝိုင်ရှ္ဝဒေဝ (Vaiśvadeva) ကర్మကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် တံခါးရှေ့တွင် တောင်းစားသူ ရှိလာလျှင် မအပ်နှံမထားသေးသော အစာဟူ၍ ဘာရှိမည်နည်း။ သို့မဟုတ် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များက ဝျာဟෘတိ သန့်ရှင်းသော မန္တရအသံများဖြင့် ဟောမအာဟုတိအဖြစ် ပူဇော်၍ မသန့်စင်မထားသေးသော အစာဟူ၍ ဘာရှိမည်နည်း။

Verse 14

एवं सुदेवमानाच्च स्वर्भानोस्तनया तदा । इंदुमती महाभाग शोकेन करुणाकुला

ဤသို့ ထိုအချိန်၌ စွဝရ္ဘာနု၏ သမီး အိန္ဒုမတီကို စုဒေဝက အလွန်ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခဲ့သော်လည်း၊ အရှင်မြတ်ရေ၊ သူမသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကရုဏာဖြင့် ပြည့်နှက်နေ하였다။

Verse 15

पतिता मूर्च्छिता शोकाद्विह्वलत्वं गता सती । निःश्वासान्मुंचमाना सा वत्सहीना यथा हि गौः

ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် သီလရှင်မသည် လဲကျကာ မူးမေ့သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ဝေဒနာထဲသို့ ကျရောက်하였다။ သူမသည် နက်ရှိုင်းသော သက်ပြင်းများကို ဆက်တိုက်ချကာ၊ နွားကလေးမရှိသော မိနွားကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 16

आयू राजा स शोकेन दुःखेन महतान्वितः । बालं श्रुत्वा हृतं तं तु धैर्यं तत्याज पार्थिवः

ဘုရင် အာယု သည် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဒုက္ခဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရ하였다။ ကလေးကို ခိုးယူသွားကြောင်း ကြားသိသည်နှင့် အရှင်မင်းသည် သတ္တိတည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးကာ တည်ကြည်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 17

तपसश्च फलं नास्ति नास्ति दानस्य वै फलम् । यस्मादेवं हृतः पुत्रस्तस्मान्नास्ति न संशयः

တပဿ (တပ) ၏ အကျိုးမရှိ၊ ဒါန၏ အကျိုးလည်း မရှိတော့ပြီ။ အကြောင်းမူကား ငါ၏ သားကို ဤသို့ ခိုးယူသွားကြသဖြင့်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 18

दत्तात्रेयः प्रसादेन वरं मे दत्तवान्पुरा । अजेयं च जयोपेतं पुत्रं सर्वगुणान्वितम्

ယခင်က ဒတ္တာတြေးယ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါ့အား မင်္ဂလာပေးတော်မူခဲ့သည်—မအနိုင်ယူနိုင်သော၊ အောင်မြင်ခြင်းနှင့်ပြည့်စုံ၍ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးပါဝင်သော သားတော်တစ်ပါး။

Verse 19

तस्य वरप्रदानस्य कथं विघ्नो ह्यजायत । इति चिंतापरो राजा दुःखितः प्रारुदद्भृशम्

“အဲဒီ မင်္ဂလာပေးခြင်းအပေါ် ဘာကြောင့် အတားအဆီး ပေါ်လာသနည်း?” ဟု စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွေးမိကာ ဝမ်းနည်းသော မင်းကြီးသည် အလွန်တရာ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 106

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने षडधिकशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ပဒ္မပုရာဏ» ၏ «ဘူမိခဏ္ဍ» တွင်—ဝေန အုပ်ခယာန၊ ဂုရုတီရ္ထ အမဟာတ္မယ၊ ချျဝန ချရိတ္တ နှင့် နာဟုရှ အခန်းကဏ္ဍအတွင်း—အခန်း ၁၀၆ ပြီးဆုံးလေ၏။