Adhyaya 71

Verse 1

ययातिरुवाच । यत्त्वया सर्वमाख्यातं धर्माधर्ममनुत्तमम् । शृण्वतोऽथ मम श्रद्धा पुनरेव प्रवर्तते

ယယာတိက ပြောသည်။ “သင်သည် ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားသိမြင်စေသော အလွန်မြတ်သော အကြောင်းအရာအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးပြီ။ ငါ နားထောင်နေစဉ်ပင် ငါ၏ သဒ္ဓါသည် ထပ်မံ နိုးထလာ၏။”

Verse 2

देवानां लोकसंस्थानां वद संख्याः प्रकीर्तिताः । यस्य पुण्यप्रसंगेन येन प्राप्तं च मातले

ဒေဝလောကများ၏ ထင်ရှားသော အရေအတွက်နှင့် စီမံတည်ဆောက်ပုံကို ပြောပြပါ။ အို မာတလီ၊ မည်သူ၏ ပုဏ္ဏသင်္ဂဟဖြင့်၊ ထို့ပြင် မည်သူကြောင့် ဤလောကကို ရောက်ရှိခဲ့သနည်း။

Verse 3

मातलिरुवाच । योगयुक्तं प्रवक्ष्यामि तपसा यदुपार्जितम् । देवानां लोकसंस्थानं सुखभोगप्रदायकम्

မာတလီက ပြောသည်။ “ယောဂနှင့် ယှဉ်သော စကားဖြင့်၊ တပဿာကြောင့် ရရှိလာသည့် အရာကို ငါ ဖော်ပြမည်။ ဒေဝလောကများ၏ စီမံတည်ဆောက်ပုံသည် သုခနှင့် ဘောဂကို ပေးစွမ်း၏။”

Verse 4

धर्मभावं प्रवक्ष्यामि आयासैरर्जितं पृथक् । उपरिष्टाच्च लोकानां स्वरूपं चाप्यनुक्रमात्

ငါသည် ဓမ္မ၏သဘောတရားကို—အားထုတ်ပင်ပန်း၍ သီးခြားစွာ ရရှိလာသကဲ့သို့—ရှင်းလင်းပြောကြားမည်၊ ထို့ပြင် အထက်ဘုံလောကတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း အစဉ်လိုက် ဖော်ပြမည်။

Verse 5

तत्राष्टगुणमैश्वर्यं पार्थिवं पिशिताशिनाम् । तस्मात्सद्यो गतानां च नराणां तत्समं स्मृतम्

ထိုနေရာ၌ အသားစားသူတို့သည် လောကီအာဏာတန်ခိုး အရှင်သဘော အရှစ်ဆတိုးရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုတင်က လောကမှ ကွယ်လွန်သွားသော လူတို့အတွက်လည်း ထိုအခြေအနေသည် ထိုနှင့်တူညီသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 6

रक्षसां षोडशगुणं पार्थिवानां च तद्विधम् । एवं निरवशेषं च यच्छेषं कुलतेजसाम्

ရက္ခသတို့အတွက် ထိုအရာသည် ဆယ့်ခြောက်ဆတိုးသည်၊ မြေပြင်ဘုရင်တို့အတွက်လည်း ထိုသဘောတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မကျန်မလပ်ဘဲ ကျန်ရှိသမျှသည် မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးဝင်တို့၏ အမွေဆက် တေဇောဓာတ်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။

Verse 7

गंधर्वाणां च वायव्यं याक्षं च सकलं स्मृतम् । पांचभौतिकमिंद्रस्य चत्वारिंशद्गुणं महत्

ဂန္ဓဗ္ဗတို့အတွက် ထိုအရာသည် လေဓာတ်သဘော (ဝါယဝီ) ဟု ဆိုကြသည်၊ ယက္ခတို့အတွက်လည်း ထိုအမျိုးအစားတစ်ခုလုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။ အိန္ဒြာအတွက်မူ ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု ကြေညာပြီး၊ မဟာတန်ခိုးဖြင့်—အရည်အသွေး လေးဆယ်ဆတိုးရှိသည်။

Verse 8

सोमस्य मानसं दिव्यं विश्वेशं पांचभौतिकम् । सौम्यं प्रजापतीशानामहंकारगुणाधिकम्

ဆိုမ၏ မနောမှ ပေါက်ဖွားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဒိဗ္ဗဖြစ်၍—ဗိශ්ဝေရှ (ကမ္ဘာ၏ အရှင်)၊ ဓာတ်ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ သဘောသက်သာနူးညံ့၍ ပ္ရဇာပတိတို့အတွင်း အီရှာန်ဖြစ်ကာ၊ အဟင်္ကာရ (ကိုယ်တိုင်ဟု ခံယူသည့် သဘော) ဂုဏ်အင်အား ပိုမိုထင်ရှားသည်။

Verse 9

चतुष्षष्टिगुणं ब्राह्मं बौधमैश्वर्यमुत्तमम् । विष्णोः प्राधानिकं तंत्रमैश्वर्यं ब्रह्मणः पदम्

ဗြဟ္မာ၏ အာဏာတော်သည် ခြောက်ဆယ်လေးဆတိုး၍ ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏; ဗုဒ္ဓ၏ အာဏာတော်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ ဗိဿနု၏ တန္တရသည် မူလနှင့် အဓိက သာသနာတော် ဖြစ်ပြီး၊ အာဏာတော်ကိုယ်တိုင်သည် ဗြဟ္မာ၏ ပဒသ္ထာန ဖြစ်၏။

Verse 10

श्रीमच्छिवपुरे दिव्ये ऐश्वर्यं सर्वकामिकम् । अनंतगुणमैश्वर्यं शिवस्यात्मगुणं महत्

ဒိဗ္ဗနှင့် တင့်တယ်သော ရှိဝပုရတွင် ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပြည့်စုံစေသော အရှင့်စည်းစိမ်ရှိ၏။ ထိုအာဏာတော်သည် အဆုံးမရှိသော ဂုဏ်တော်များဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ရှိဝ၏ မဟာအတွင်းဂုဏ်တော် ဖြစ်၏။

Verse 11

आदिमध्यांतरहितं विशुद्धं तत्त्वलक्षणम् । सर्वावभासकं सूक्ष्ममनौपम्यं परात्परम्

ထိုတတ္တဝါသည် အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး မရှိဘဲ; အလွန်သန့်ရှင်း၍ အမြင့်ဆုံး သစ္စာ၏ လက္ခဏာဖြစ်၏။ အရာအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေသော၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော၊ ပရాత္ပရ ဖြစ်၏။

Verse 12

सुसंपूर्णं जगद्वेषं पशुपाशाविमोक्षणम् । यो यत्स्थानमनुप्राप्तस्तस्य भोगस्तदात्मकः

ဤ(သင်ကြားချက်)သည် လောက၏ မုန်းတီးမှုများကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြီး၊ သတ္တဝါတို့ကို နွားကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားသော ပာရှ-ချည်ကွင်းမှ လွတ်မြောက်မှုကို ပြသ၏။ မည်သည့် အခြေအနေကို မည်သူမဆို ရောက်ရှိသော်၊ ထို့နောက် ခံစားရသော ဘောဂ (ချမ်းသာ/ဒုက္ခ) သည် ထိုအခြေအနေ၏ သဘောတရားတူ၏။

Verse 13

विमानं तत्समानं च भवेदीशप्रसादतः । नानारूपाणि ताराणां दृश्यंते कोटयस्त्विमा

အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့တူညီသော ဒိဗ္ဗဗိမာန် (ကောင်းကင်ယာဉ်) ကို ရရှိမည်။ ထိုနေရာ၌ ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံရှိသော ကြယ်ပေါင်း ကုဋေကုဋေ မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 14

अष्टविंशतिरेवं ते संदीप्ताः सुकृतात्मनाम् । ये कुर्वंति नमस्कारमीश्वराय क्वचित्क्वचित्

ဤသို့ ကုသိုလ်စိတ်ရှိသူတို့အတွက် အကျိုးပေးမှု နှစ်ဆယ့်ရှစ်ပါးသည် တောက်ပလင်းလက်လာသည်—အခါအားလျော်စွာ အရှင် ဣශ්ဝရ ထံ နမസ്കာရ ပြုသူတို့အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 15

संपर्कात्कौतुकाल्लोभात्तद्विमानं लभंति ते । नामसंकीर्तनाद्वापि प्रसंगेन शिवस्य यः

ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကြောင့်သာဖြစ်စေ၊ စိတ်ဝင်စားလိုစိတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ထိုကောင်းကင်ဗိမာန် (ဝိမာန) ကို ရရှိကြသည်။ ထို့အတူ အကြောင်းအရာတစ်ခုပေါ်ပေါက်သလိုပင် ရှိဝ၏ နာမသင်္ကီရတန ပြုသူလည်း ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 16

कुर्याद्वापि नमस्कारं न तस्य विलयो भवेत् । इत्येता गतयस्तत्र महत्यः शिवकर्मणि

လူတစ်ယောက်က နမസ്കာရ ကိုသာ ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း ထိုသူအတွက် ကျဆင်းပျက်စီးမှု မရှိနိုင်။ ဤသို့ပင် ထိုနေရာ၌ ရှိဝကို ဦးတည်သော ကုသိုလ်ကမ္မများကြောင့် အလွန်ကြီးမြတ်သော ဂတိအကျိုးများ ပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 17

कर्मणाभ्यंतरेणापि पुंसामीशानभावतः । प्रसंगेनापि ये कुर्युः शंकरस्मरणं नराः

ကိုယ်လုပ်ဆောင်နေသော ကမ္မများအတွင်း၌ပင် ဣရှာန (ရှိဝ) အပေါ် ဘာဝဖြင့်၊ အကြောင်းအရာတစ်ခုကြောင့်ပင် ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) ကို သတိရစေသော လူတို့သည်လည်း ကုသိုလ်ရရှိကြသည်။

Verse 18

तैर्लभ्यं त्वतुलं सौख्यं किं पुनस्तत्परायणैः । विष्णुचिंतां प्रकुर्वंति ध्यानेन गतमानसाः

သူတို့ကြောင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သုခကို ရရှိသည်—ထို့ပြင် ထိုအရှင်ထံ အပြည့်အဝ အားကိုးအပ်နှံသူတို့အတွက်တော့ မည်မျှပို၍ ဖြစ်မည်နည်း။ သမาธိ (ဓျာန) တွင် စိတ်လုံးဝ စိမ့်ဝင်နေ၍ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ဝိෂ္ဏုကို စဉ်းစားဆင်ခြင် (ချింతနာ) လျက်ရှိကြသည်။

Verse 19

ते यांति परमं स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम् । शैवं च वैष्णवं रूपमेकरूपं नरोत्तम

သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်—ဗိဿနု၏ အထွတ်အထိပ် ပဒကို ရောက်ကြသည်။ ရှైవနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ရုပ်သဏ္ဍာန်တို့သည် အမှန်တကယ် တစ်ရုပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်၊ အို လူမြတ်။

Verse 20

द्वयोश्च अंतरं नास्ति एकरूपमहात्मनोः । शिवाय विष्णुरूपाय शिवरूपाय विष्णवे

တစ်သဘောတည်းရှိသော မဟာတ္မာ နှစ်ပါးအကြား ကွာခြားမှု မရှိ။ ဗိဿနုရုပ်ဖြစ်သော ရှိဝအား နမස්ကာရ၊ ရှိဝရုပ်ဖြစ်သော ဗိဿနုအားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 21

शिवस्य हृदयं विष्णुर्विष्णोश्च हृदयं शिवः । एकमूर्तिस्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

ရှင်ဝ၏ နှလုံးသားသည် ဗိဿနု ဖြစ်ပြီး၊ ဗိဿနု၏ နှလုံးသားသည် ရှင်ဝ ဖြစ်သည်။ ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ မဟေရှ္ဝရ ဟူ၍ သုံးပါးကဲ့သို့ ပေါ်လွင်သော်လည်း မူရတီတစ်ပါးတည်း၏ အမှန်တရားဖြစ်သည်။

Verse 22

त्रयाणामंतरं नास्ति गुणभेदाः प्रकीर्तिताः । शिवभक्तोसि राजेंद्र तथा भागवतोसि वै

သုံးပါးအကြား အမှန်တကယ် ကွာခြားမှု မရှိ၊ ဂုဏ်သတ္တိကွဲပြားမှုဟု ဆိုသည်မှာ စကားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ အို ရာဇင်ဒြာ၊ သင်သည် ရှင်ဝ၏ ဘက္တ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အမှန်တကယ် ဘဂဝန် (ဗိဿနု) ၏ ဘက္တလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 23

तेन देवाः प्रसन्नास्ते ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । सुप्रीता वरदा राजन्कर्मणस्तव सुव्रत

ထိုကမ္မကြောင့် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ မဟေရှ္ဝရ ဟူသော ဒေဝတော်တို့သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်။ အို မင်းကြီး၊ အို သစ္စာကတိကောင်းသူ၊ သင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့သည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ ဆုတောင်းပြည့်စေသော ဆုတော်ပေးရှင်များ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 24

इंद्रादेशात्समायातः सन्निधौ तव मानद । ऐंद्रमेनं पदं याहि पश्चाद्ब्राह्मं महेश्वरम्

အိန္ဒြာ၏ အမိန့်ကြောင့် သူသည် သင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာပြီ၊ အို ဂုဏ်သိက္ခာပေးသူ။ အို မဟေရှဝရ၊ သူကို အရင် အိန္ဒြာလောကသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ဗြဟ္မာလောကသို့ ပို့ဆောင်ပါ။

Verse 25

वैष्णवं च प्रयाहि त्वं दाहप्रलयवर्जितम् । अनेनापि विमानेन दिव्येन सर्वगामिना

သင်လည်း မီးလောင်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပရလယာကပ်ဘေးမှ ကင်းလွတ်သော ဝိෂ္ဏုလောကသို့၊ နေရာအနှံ့ သွားနိုင်သည့် ဒီဗျာဝိမာန်ဖြင့် သွားပါ။

Verse 26

दिव्यमूर्तिरतो भुंक्ष्व दिव्यभोगान्मनोरमान् । समारुह्य विमानं त्वं पुष्पकं सुखगामिनम्

ထို့ကြောင့် ဒိဗ္ယရုပ်ကို ခံယူ၍ စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ဒိဗ္ယအာနန္ဒများကို ခံစားပါ။ ထို့နောက် သက်သာစွာ သွားလာနိုင်သော ပုဿပက ဝိမာန်ပေါ် တက်စီး၍ အေးချမ်းစွာ ထွက်ခွာပါ။

Verse 27

सुकर्मोवाच । एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मौनवान्मातलिस्तदा । राजानं धर्मतत्त्वज्ञं ययातिं नहुषात्मजम्

စုကမ္မာက ဆိုသည်– ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ မာတလီသည် ထိုအခါ ဓမ္မတတ္တဝကို သိမြင်သော နဟုရှ၏ သား ရာဇာ ယယာတီ၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 71

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे एकसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌—ဝေနောပాఖ్యာန်၊ မိဘတီရ္ထ၏ ဖော်ပြချက်နှင့် ယယာတီ ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း—ခုနှစ်ဆယ်တစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။