Adhyaya 73

Verse 1

पिप्पल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दूत इंद्रस्य वै पुनः । किं चकार स धर्मात्मा ययातिर्नहुषात्मजः

ပိပ္ပလက ဆို၏—ထိုမဟာကံကောင်းသူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အိန္ဒြာ၏ သံတမန်သည် ထပ်မံရောက်လာ၏။ ထိုအခါ ဓမ္မတရားရှိသော ယယာတိ၊ နဟုရှ၏ သားသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 2

सुकर्मोवाच । तस्मिन्गते देववरस्य दूते स चिंतयामास नरेंद्रसूनुः । आहूय दूतान्प्रवरान्स सत्वरं धर्मार्थयुक्तं वच आदिदेश

သုကမ္မက ဆို၏—အကောင်းဆုံးသော ဒေဝ၏ သံတမန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မင်းသားသည် စဉ်းစားတော်မူ၏။ ထို့နောက် အမြန်ဆုံး အထူးကောင်းမွန်သော သံတမန်များကို ခေါ်ယူကာ ဓမ္မနှင့် အကျိုးတရားကို ကိုက်ညီသော စကားဖြင့် အမိန့်ပေးလေ၏။

Verse 3

गच्छंतु दूताः प्रवराः पुरोत्तमे देशेषु द्वीपेष्वखिलेषु लोके । कुर्वंतु वाक्यं मम धर्मयुक्तं व्रजंतु लोकाः सुपथा हरेश्च

အို မြို့တော်အမြတ်ဆုံး၊ ငါ၏ အထူးသံတမန်တို့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တိုင်းပြည်နှင့် ကျွန်းများအားလုံးသို့ ထွက်ခွာကြပါစေ။ ဓမ္မနှင့်ကိုက်ညီသော ငါ၏ ဝစနကို ကြေညာကြ၍ လူတို့သည် သုလမ်း—ဟရီ၏ မာဂ်—ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းကြပါစေ။

Verse 4

भावैः सुपुण्यैरमृतोपमानैर्ध्यानैश्च ज्ञानैर्यजनैस्तपोभिः । यज्ञैश्च दानैर्मधुसूदनैकमर्चंतु लोका विषयान्विहाय

အမృతတူသော အလွန်ပုဏ္ဏမယ ဘာဝဘက္တိဖြင့်၊ သမာဓိနှင့် ဉာဏ်ဖြင့်၊ ပူဇာနှင့် တပဖြင့်၊ ယဇ္ဉနှင့် ဒါနဖြင့်—အာရုံဝတ္ထုတို့ကို စွန့်၍ လူတို့သည် မဓုသූဒနကိုသာ အာရాధနာပြုကြပါစေ။

Verse 5

सर्वत्र पश्यंत्वसुरारिमेकं शुष्केषु चार्द्रेष्वपि स्थावरेषु । अभ्रेषु भूमौ सचराचरेषु स्वीयेषु कायेष्वपि जीवरूपम्

သူတို့သည် နေရာတိုင်း၌ အဆုရတို့၏ ရန်သူ တစ်ပါးတည်းသော (ဗိဿဏု) ကို မြင်ကြပါစေ—ခြောက်သွေ့သောအရာ၌လည်း၊ စိုစွတ်သောအရာ၌လည်း၊ မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါတို့၌လည်း; မိုးတိမ်၌၊ မြေပြင်၌၊ လှုပ်ရှား/မလှုပ်ရှား အရာအားလုံး၌၊ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် အသက်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်အဖြစ်။

Verse 6

देवं तमुद्दिश्य ददंतु दानमातिथ्यभावैः परिपैत्रिकैश्च । नारायणं देववरं यजध्वं दोषैर्विमुक्ता अचिराद्भविष्यथ

ထိုဒေဝကို ရည်ညွှန်း၍ ဒါနပေးကြပါ—ဧည့်ဝတ်ပြုသဘောဖြင့်လည်း၊ ပိတೃတို့အတွက် အర్పဏဖြင့်လည်း။ ဒေဝတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး နာရာယဏကို ပူဇာပြုကြလော့; အပြစ်အနာမှ လွတ်ကင်း၍ မကြာမီ သန့်စင်လာကြမည်။

Verse 7

यो मामकं वाक्यमिहैव मानवो लोभाद्विमोहादपि नैव कारयेत् । स शास्यतां यास्यति निर्घृणो ध्रुवं ममापि चौरो हि यथा निकृष्टः

လောဘ သို့မဟုတ် မောဟကြောင့် ဤနေရာ၌ပင် ငါ၏ အမိန့်ကို မဆောင်ရွက်သော လူသည် မေတ္တာမဲ့သူဖြစ်၍ အမှန်တကယ် အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်; ငါ့အပေါ်၌ပင် နိမ့်ကျသော သူခိုးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 8

आकर्ण्य वाक्यं नृपतेश्च दूताःसंहृष्टभावाः सकलां च पृथ्वीम् । आचख्युरेवं नृपतेः प्रणीतमादेशभावं सकलं प्रजासु

မင်းကြီး၏ မိန့်တော်ကို ကြားသိပြီးနောက် သံတမန်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကြ၏။ ထို့နောက် ကမ္ဘာမြေတစ်လျှောက် လှည့်လည်ကာ မင်းကြီးထုတ်ပြန်သော အမိန့်၏ အဓိပ္ပါယ်အပြည့်အစုံကို ပြည်သူအပေါင်းတို့အကြား ကြေညာဟောပြောကြ၏။

Verse 9

विप्रादिमर्त्या अमृतं सुपुण्यमानीतमेवं भुवि तेन राज्ञा । पिबंतु पुण्यं परिवैष्णवाख्यं दोषैर्विहीनं परिणाममिष्टम्

ဤသို့ ထိုမင်းကြီးသည် ကမ္ဘာပေါ်သို့ အလွန်ပုဏ္ဏမယ့် အမృతကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။ ဗြဟ္မဏတို့နှင့် အခြားလူသားတို့သည် ‘အလုံးစုံ-ဝိုင်ရှ္ဏဝ’ ဟုခေါ်သော ဤသန့်ရှင်းသဒ္ဓါတော်လှူဒါန်းကို သောက်သုံးကြစေ—အပြစ်ကင်း၍ လိုအင်ဆန္ဒအကျိုးကို ပေးသောအရာဖြစ်၏။

Verse 10

श्रीकेशवं क्लेशहरं वरेण्यमानंदरूपं परमार्थमेवम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

လူအပေါင်းတို့သည် နာမအမృతကို သောက်ကြစေ—ကလေရှ်ဖယ်ရှားသော၊ အလွန်ကောင်းမြတ်၍ ပူဇော်ထိုက်သော၊ အာနန္ဒသဘောတရားဖြစ်သော၊ အမြင့်ဆုံးသစ္စာတရားဖြစ်သော သီရိကေရှဝ၏ နာမအမృతကို။ အပြစ်ဖျက်သော ဤနာမအမృతကို ဒေဝတူမင်းကြီးက အမှန်တကယ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 11

सखड्गपाणिं मधुसूदनाख्यं तं श्रीनिवासं सगुणं सुरेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

လူအပေါင်းတို့သည် သူ၏ နာမအမృతကို သောက်ကြစေ—ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ မဓုသူဒနဟု ခေါ်ဝေါ်သော၊ လက်၌ ဓားကိုင်ထားသော၊ စဂုဏဖြင့် ထင်ရှားသော ပရမేశ్వర သီရိနိဝါသ၏ နာမအမృతကို။ အပြစ်ဖယ်ရှားသော ဤနာမအမృతသည် ဒေဝတို့၏ အမိန့်ဖြင့် ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်၏။

Verse 12

श्रीपद्मनाथं कमलेक्षणं च आधाररूपं जगतां महेशम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

သီရိပဒ္မနာထ၊ ကြာပန်းမျက်စိရှိသော အရှင်—လောကအပေါင်း၏ အထောက်အကူအခြေခံ၊ မဟာဣရှ—သူ၏ သန့်ရှင်းသော နာမအမృతသည် အပြစ်ကို ဖယ်ရှား၏။ ဒေဝတို့၏ အမိန့်ဖြင့် အမှန်တကယ် ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် လူအပေါင်းတို့ သောက်ကြစေ။

Verse 13

पापापहं व्याधिविनाशरूपमानंददं दानवदैत्यनाशनम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ဤသည်မှာ အပြစ်ကိုဖယ်ရှား၍ ရောဂါကိုဖျက်ဆီးသောသဘောတရားဖြစ်ကာ အာနန္ဒကိုပေး၍ ဒာနဝနှင့် ဒೈတျတို့ကိုလည်းနှိမ်နင်းဖျက်ဆီးသည်။ အပြစ်အနာအဆာကိုဖယ်ရှားသော သန့်ရှင်းသော နာမအမృతကို ဒေဝတို့၏အမိန့်ဖြင့် ယူဆောင်လာပြီး အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပြီ—လောကသားတို့ သောက်ကြပါစေ။

Verse 14

यज्ञांगरूपं चरथांगपाणिं पुण्याकरं सौख्यमनंतरूपम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

နာမအမృతသည် ဤနေရာတွင်ရှိပြီ—ဒေဝတို့၏အမိန့်ဖြင့် ယူဆောင်လာသည်—ယဇ္ဉ၏အင်္ဂါကဲ့သို့ သန့်ရှင်း၍ လက်၌ စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ ကုသိုလ်၏အရင်းအမြစ်၊ သုခပေးသူ၊ အနန္တရုပ်သဘောရှိသည်။ အပြစ်အနာအဆာကိုဖယ်ရှားသော ဤနာမအမృతကို လောကသားတို့ အမှန်တကယ် သောက်ကြပါစေ။

Verse 15

विश्वाधिवासं विमलं विरामं रामाभिधानं रमणं मुरारिम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

ဒေဝရာဇ၏အမိန့်ဖြင့် ယူဆောင်လာသော နာမအမృతကို လောကသားတို့ သောက်ကြပါစေ—၎င်းသည် စကြဝဠာ၏ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော အားကိုးရာ၊ နောက်ဆုံးနားခိုရာဖြစ်သည်။ “ရာမ” ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားသော စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်စေသည့် မုရာရီဘုရား၊ အပြစ်အနာအဆာဖယ်ရှားသူဖြစ်သည်။

Verse 16

आदित्यरूपं तमसां विनाशं बंधस्यनाशं मतिपंकजानाम् । नामामृतं दोषहरं सुराज्ञा आनीतमस्त्येव पिबंतु लोकाः

၎င်းသည် နေမင်းသဘောတရားဖြစ်၍ အမှောင်ကိုဖျက်ဆီးသူ၊ ချည်နှောင်မှုကိုချိုးဖောက်သူ၊ ဉာဏ်ပညာ၏ ကြာပန်းကို ပွင့်လန်းစေသူဖြစ်သည်။ အပြစ်အနာအဆာဖယ်ရှားသော နာမအမృతကို ဒေဝရာဇက ယူဆောင်လာပြီး အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပြီ—လောကအပေါင်းတို့ သောက်ကြပါစေ။

Verse 17

नामामृतं सत्यमिदं सुपुण्यमधीत्य यो मानव विष्णुभक्तः । प्रभातकाले नियतो महात्मा स याति मुक्तिं न हि कारणं च

ဤနာမအမృతသည် အမှန်တရားဖြစ်၍ အလွန်ကုသိုလ်ကြီးမားသည်။ ဗိဿနုဘက္တဖြစ်သော လူသည် ၎င်းကို လေ့လာရွတ်ဖတ်၍ မနက်အရုဏ်ချိန်တွင် စည်းကမ်းတကျ၊ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်ကာ နေထိုင်လျှင် ထိုမဟာတ္မာသည် မောက္ခကို ရောက်ရှိမည်—သံသယမရှိ။

Verse 73

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနောပాఖ్యာနအတွင်း ပိတෘတီရ္ထ ဖော်ပြချက်နှင့် ယယာတိ ဇာတ်ကြောင်းအတွင်းရှိ အခန်း ၇၃ သည် ပြီးဆုံးလေ၏။