Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

သုတက ပြောသည်။ ဗိဿနုသည် မျက်စိရှေ့မှ အန္တရဓာန်ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဉာဏ်ကြီးမားသော မင်းဝေနာသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွင် နစ်မြုပ်ကာ “ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင် ဒေဝဒေဝေရှာ ဘယ်သို့ သွားသနည်း” ဟု တွေးတောလေ၏။

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသော ထိုမင်းမြတ်သည် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ပೃထုကို ခေါ်ယူကာ နူးညံ့သော စကားလုံးများဖြင့် မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

ထို့နောက် မဟာအတ္တမကို အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် မိန့်တော်မူသည်။ “သားရေ၊ ဤမရဏလောက၌ သင်ကြောင့် ငါသည် ကြီးမားသော အပြစ်မှ ကယ်တင်ခြင်းကို ရခဲ့ပြီ” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

ချစ်သား ပೃထုရေ၊ ငါ့မျိုးရိုးသည် ယခု အလင်းရောင်သို့ ရောက်လာပြီ။ ငါ၏ အပြစ်အနာအဆာများကြောင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သမျှကို သင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများက တောက်ပစေခဲ့သည်။

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

ငါသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဈကို ပြုလုပ်မည်၊ ထို့ပြင် အလှူဒါနများကို များစွာ ပေးကမ်းမည်။ ယနေ့ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွ ဗိဿနုလောကသို့ သွားရောက်မည်။

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

အို မဟာဘဂါ၊ အို မင်းတော်အထွတ်အမြတ်၊ ယဇ္ဈပွဲအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအစုံကို စုဆောင်းပါ။ အို ကံကောင်းသူ၊ ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်ပါ။

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

ဤသို့ မဟာတ္မာ ဝေန၏ အမိန့်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ မဟာစိတ်ရှိသော ပෘထုသည် မိဘ ဝေနအား လေးစားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

အို မဟာရာဇာ၊ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ပါ၊ စိတ်နှစ်သက်ရာ အပျော်အပါးကို ခံစားပါ—ကောင်းကင်ဆိုင်ရာဖြစ်စေ လူ့လောကဆိုင်ရာဖြစ်စေ သုခပုဏ္ဏဖြစ်၏။ ယဇ္ဈဖြင့် ဇနာရဒန (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ပါ။

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာ၌ အာရုံစိုက်သော ဖခင်အား ဦးချကန်တော့၍၊ မြေပြင်၏ အရှင် ပෘထုသည် ကြိုးစားသေချာစွာ မြားနှင့်တကွ လေးကို ကိုင်ယူ하였다။

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

သူသည် အမှုထမ်းအားလုံးကို အမိန့်ပေး၍ “ငါ၏ မြေပြင်တစ်လျှောက် ကြေညာကြလော့—ကာယ၊ ဝါචာ၊ မနော ဟူသော သုံးမျိုးသော ကర్మဖြင့်ပင် ပာပ မပြုရ” ဟုဆို၏။

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

မင်းဗေန၏ အမိန့်ကို ချိုးဖောက်၍ အပြစ်ပြုသူ မည်သူမဆို၊ အို မြေရှင်ဘုရင်၊ ထိုသူကို သတ်ဒဏ်ပေးရမည်; အမှန်တကယ် ထိုကံကြမ္မာသို့ ရောက်မည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

အမှန်တကယ် ဒါနကို ပေးကမ်းရမည်၊ ယဇ္ဉပူဇာများဖြင့်လည်း ဇနာရဒန (ဗိဿနု) ကို ကိုးကွယ်ရမည်။ အို လူသားတို့အားလုံး၊ စိတ်ကို ထိုသခင်၌ တည်စေ၍ မနာလိုမှုကင်းကာ ပူဇော်ကြလော့။

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

ဤသို့ သင်ကြားပေးပြီးနောက် ဗေန၏သားသည် နိုင်ငံကို မိမိ၏အမှုထမ်းများထံ အပ်နှံခဲ့သည်; ထို့နောက် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ တပသ ပြုရန်အတွက် တပောဝနသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

အပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို စွန့်ပယ်၍ အာရုံဝတ္ထုများသို့ လှည့်ပြေးသော အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ အမှန်တကယ် နှစ်တစ်ရာပြည့်အထိ အစာမစားဘဲ နေထိုင်하였다။

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

သူ၏တပသကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဗြဟ္မာသည် ပೃထုအား မိန့်တော်မူသည်– “သင်သည် အဘယ်ကြောင့် တပသကို ကျင့်သနည်း။ ထိုအကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောလော့။”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

ပෘထုက မိန့်တော်မူသည်– “ဤဝေနသည် မဟာပညာရှိ၊ ငါ၏အဖ၊ ကီရ్తိကို တိုးပွားစေသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိနိုင်ငံအတွင်း၌ပင် အနိမ့်ဆုံးသောသူကဲ့သို့ အပြစ်ကို ကျူးလွန်၏။”

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

ထိုသူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တော်မူသူအဖြစ် ဒေဝ জনာර්ဒန မိန့်တော်မူပါစေ; မမြင်ရသော မဟာစက္ကရာများဖြင့် ဟရီတော်မူသည် ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ပေးသော အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်တော်မူပါစေ။

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ လုပ်ရပ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စကားဖြင့်ဖြစ်စေ အပြစ်ကို ကျူးလွန်လိုသူတို့၏ ခေါင်းများ ပျက်ကွဲပါစေ—သစ်ပင်မှ သီးမှည့်ကျသကဲ့သို့။

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

ဤအရာတစ်ခုတည်းကိုပင် အကောင်းဆုံးသော ဝရဟု ငါထင်၏။ ဟေ သုရေရှဝရ၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်တော်မူပါ—ပြည်သူတို့၏ အပြစ်သဘောမှ ပေါ်လာသော အပြစ်တို့ကြောင့် ငါ၏အဖ မလိပ်တတ်ပါ။

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

ထို့ကြောင့် ဟေ ဒေဝေရှ၊ ဝရပေးလိုပါက ထိုသို့ပင် ပြုတော်မူပါ။ ငါလိုလားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းချီးကို ပေးတော်မူပါ။ ဟေ စတုర్మုခ၊ သင့်အား နမസ്കာရ။

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ မဟာဘဂါ။ သင်၏ဖခင်သည် သန့်စင်ခြင်းကို ရရှိပြီးပြီ။ ချစ်လှစွာသော ကလေးရေ၊ သူသည် ဗိဿဏု၏ အမိန့်ဖြင့်လည်း ဆုံးမခံရပြီး၊ သင်ကလည်း—ပෘထုရေ—သားဖြစ်၍ ဆုံးမခဲ့သည်။”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

ဤသို့ ပෘထုကို ရည်ညွှန်း၍ ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူပြီးနောက် အာနုဘော်ကြီးသော အရှင်သည် ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ပෘထုသည် ပြန်လာကာ မင်းအုပ်ရေး၏ တာဝန်များ၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့ရေ၊ ဝૈနျ၏ အုပ်ချုပ်ခေတ်တွင် မည်သူမျှ အပြစ်မကျူးလွန်ကြ။ သို့သော် စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ် ဟူသော သုံးမျိုးသော ကర్మဖြင့် အပြစ်ကို စဉ်းစားမိသူပင်လျှင် အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရ၏။

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်မည်၊ ထက်မြက်သော စက်ရ (chakra) ဖြင့် ဖြတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အမှန်တကယ် မည်သူမျှ အပြစ်မကျူးလွန်သင့်တော့။

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

ဤသို့ မဟာအတ္တမ ဝૈနျ၏ အမိန့်သည် ဆက်လက် အာဏာတည်၏။ လူအပေါင်းတို့သည် သင့်လျော်သော အကျင့်နှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာတို့ဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မိမိတို့၏ အပြုအမူကို အမြဲ ပြုပြင်ပြောင်းလဲကြ၏။

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

ဓမ္မအားလုံးကို အားထားသောသူတို့သည် ဒါနနှင့် တရားသင့်သော အပျော်အပါးတို့ကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးကြသည်။ ထိုဘုရင်၏ အနုဂ्रहကြောင့်လည်း အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာသုခတို့၌ တိုးတက်ကြသည်။

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနအုပ်ချာန (Vena အဖြစ်အပျက်) ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသော အပိုင်းအတွင်း၊ အခန်း ၁၂၄ ပြီးဆုံး၏။