Adhyaya 44

Verse 1

चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । स्वसैन्यं दुर्धरं दृष्ट्वा निर्जितं दुर्धरेण तम् । चुकोप भूपतिः क्रूरं दुःसहं शूकरं प्रति

စူကလာက ဆိုသည်— မိမိ၏ တားမရသော စစ်တပ်ကို ထိုအင်အားကြီးသူက အနိုင်ယူထားသည်ကို မြင်သော် ဘုရင်သည် မခံနိုင်သော ဝက်တောကြီးအပေါ် ရက်စက်သော ဒေါသဖြင့် ပူလောင်လေ၏။

Verse 2

धनुरादाय वेगेन बाणं कालानलोपमम् । तस्याभिमुखमेवासौ हयेनाभिससार सः

သူသည် လေးကိုကိုင်ယူကာ ကာလ၏မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်သော မြားကို လျင်မြန်စွာယူ၍၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ မြင်းစီးလျက် တိုက်ခိုက်ရန် တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးဝင်သွားသည်။

Verse 3

स यदा नृपतिं हयपृष्ठगतं वरपौरुषयुक्तममित्रहणम् । परिपश्यति शूकरयूथपतिः प्रगतोभिमुखं रणभूमितले

ဝက်တောအုပ်စု၏ခေါင်းဆောင်သည် စစ်မြေပြင်ပေါ်တွင် မင်းကြီးကို မြင်းပေါ်စီး၍ အထူးရဲရင့်သတ္တိပြည့်ဝ၊ ရန်သူသတ်သူအဖြစ် တန်းတန်းမတ်မတ် မိမိဘက်သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊

Verse 4

निशितेन शरेण हतो हि यदा नृपतेर्हयपादतले प्रगतः । तमिहैव विलंघ्य च वेगमनाः प्रखरेण जवेन च कोलवरः

သူသည် မင်းကြီး၏မြင်းခွာအောက်သို့ ရောက်လာစဉ် မြားချွန်ဖြင့် ထိခိုက်ကျဆုံးသော်လည်း၊ ကိုလာဝရသည် အမြန်နှုန်းကို စိတ်တည်ကာ ထိုသူကို ထိုနေရာတင် ကျော်လွှားပြီး ပြင်းထန်သော လျင်မြန်မှုဖြင့် ဆက်လက်ထိုးဝင်သွားသည်။

Verse 5

व्यथितस्तुरगः सकिरिःकिटिना न हि याति क्षितौ स हि विद्धगतिः । तुरगः पतितो भुवि तुंडहतो लघुस्यंदनमेव गतो नृपतिः

မြင်းသည် ကိရိဟ်ကိဋိကြောင့် နာကျင်လှ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် မသွားနိုင်တော့ဘဲ၊ ၎င်း၏လမ်းကြောင်းသည် ထိခိုက်ကာ တားဆီးခံရသည်။ မြင်းသည် နှာခေါင်းပိုင်းထိခိုက်၍ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ မင်းကြီးသည် ပေါ့ပါးသော ရထားဖြင့်သာ ဆက်လက်သွားသည်။

Verse 6

स हि गर्जति शूकरजातिरवैरथसंस्थितकोशल येन जवैः । गदया निहतः किल भूपतिना रणमध्यगतः स हि यूथपतिः

ဝက်တောမျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော အုပ်စုခေါင်းဆောင်သည် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်သည်။ လျင်မြန်သော ထိုးဝင်မှုများဖြင့် ရထားမရှိဘဲ တည်နေသော ကိုသလ စစ်တပ်ကို ချေမှုန်းခဲ့ပြီး၊ စစ်ပွဲအလယ်၌ မင်းကြီး၏ ဂဒါဖြင့် အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခံရသည်။

Verse 7

परित्यज्य तनुं च स्वकां हि तदा गत एव हरेर्गृहमेव वरम्

မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်၊ အမှန်တကယ်ပင် ဟရီ၏ဓာမသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်—ထိုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အကောင်းဆုံးသော ဂတိဖြစ်၏။

Verse 8

कृत्वा हि युद्धं समरे हितेन राज्ञा समं शूकरराजराजः । पपात भूमौ च हतो यदा तु ववर्षिरे देववराः सुपुष्पैः

ဓမ္မတော်မူသော ဟိတမင်းနှင့် စစ်မြေပြင်၌ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဝက်တောဘုရင်သည် သတ်ဖြတ်ခံကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ ထိုအခါ တန်ခိုးကြီးသော ဒေဝတော်များက လှပသောပန်းများကို မိုးကဲ့သို့ ရွာချခဲ့ကြ၏။

Verse 9

तस्योर्ध्वगः पुष्पचयः सुजातः संतानकानामिव सौरभश्च । सकुंकुमैश्चंदनवृष्टिमेव कुर्वंति देवाः परितुष्यमाणाः

ထိုနေရာမှ ပန်းအစုအဝေးတစ်ခုသည် အထက်သို့ မြင့်တက်လာ၍ စန္တာနကပင်၏ ပန်းကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်လှ၏။ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော ဒေဝတော်များကလည်း ကေသရရောစပ်သော စန္ဒနမိုးကို ရွာချကြ၏။

Verse 10

विमृश्यमानः स हि तेन राज्ञा चतुर्भुजः सोपि बभूव राजन् । दिव्यांबरोभूषणदिव्यरूपः स्वतेजसा भाति दिवाकरो यथा

ထိုမင်းကြီးက စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သတိပြုနေစဉ်၊ အရှင်မင်းကြီး၊ သူလည်း လက်လေးဖက်ရှိသူ ဖြစ်လာ၏။ တိဗ္ဗဝတ်စုံဝတ်ဆင်၍ ကောင်းကင်အလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ တိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်တောက်ပလျက်—မိမိတေဇောဖြင့် နေမင်းကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၏။

Verse 11

दिव्येन यानेन दिवं गतो यदा सुपूज्यमानः सुरराजदेवैः । गंधर्वराजः स बभूव भूयः पूर्वं स्वकं कायमिहैव हित्वा

သူသည် တိဗ္ဗယာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်သွားသောအခါ၊ အိန္ဒြာနှင့် ဒေဝတော်များက အလွန်အမင်း ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်လာ၏—ဤနေရာတွင်ပင် အရင်က မိမိ၏ဟောင်းကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်။

Verse 44

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနာအုပ်ချာန်အတွင်း စုကလာ၏ ဘဝနှင့် ကုသိုလ်ကံတော်များကို ဖော်ပြသော လေးဆယ့်လေးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။