Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ရသီတို့က ဆိုကြသည်— “ဂန္ဓဗ္ဗသား မဟာတ္မာ သုရှင်ခက သူမကို ကျိန်စာချခဲ့သည်။ ထိုကျိန်စာကြောင့် သူမသည် ယခုအခြေအနေသို့ မည်သို့ရောက်လာသနည်း၊ ထို့ပြင် သူမက မည်သည့်ကမ္မများကို ပြုခဲ့သနည်း?”

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

အို ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ထိုကျိန်စာကြောင့် သူမသည် မည်သို့သော သားကို ရရှိခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် စုနီသာ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ကျွန်ုပ်တို့အား အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

သုတက ပြောသည်– ထိုသုရှင်ခါကပင် ခါးသေးသွယ်သော မိန်းမကို ကျိန်စာချခဲ့၏။ ဒုက္ခဝေဒနာနှိပ်စက်ခံရသော စုနီသာသည် ဖခင်၏ နေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

သူသည် ဖခင်၏ဇာတ်ကြောင်းနှင့် မိမိ၏ဇာတ်ကြောင်းကိုပါ ထင်ရှားစေသော အကြောင်းအရာကို ကြားနာလေ၏။ ထိုဓမ္မစိတ်ရှိသူ—မృత్యုတောင်—သစ္စာကိုကပ်လှမ်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်လာ၏။

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

ထို့နောက် မဟာတ္မာ၏ ကျိန်စာခံရသော သမီး စုနီသာအား သူက ပြော၏– “နင်သည် ပാപမယ့် ဒုಷ్కೃತကို ပြုခဲ့ပြီ၊ ထိုအမှုသည် ဓမ္မ၏ တေဇ (အလင်းတန်ခိုး) ကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

အို မဟာဘဂါဝတီ၊ အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းသောသူကို အဘယ်ကြောင့် ရိုက်နှက်စေခဲ့သနည်း။ နင်စီမံထားသမျှသည် လူလောကအပေါင်း၏ သဘောတရားနှင့် ဆန့်ကျင်နေ၏။

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

သူသည် ကာမနှင့် က்ரောဓ မရှိသူ၊ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်၍ ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၏။ တပသ္ယာ၏ လမ်းကြောင်း၌ လုံးဝလိမ့်ဝင်ကာ ပရဗြဟ္မ၌ တည်ကြည်စွာ တည်နေ၏။

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

ထိုသူကိုပင် သတ်သူရှိလျှင်—သူ၏ အပြစ်ကို နားထောင်လော့။ ထိုသူ၌ မကောင်းသောစိတ်ရှိသော သား ပေါ်ထွန်းလာပြီး အပြစ်မလင် (ကိလ္ဗိသ) များစွာကို ခံယူရသည်။

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

ရိုက်နေသူကို ပြန်ရိုက်သူ၊ သို့မဟုတ် ငိုနေသူကို ထပ်မံအော်ဟစ်သူ—ထိုသူသည် ရိုက်ခံရသူ၏ အပြစ်ကို မလွဲမသွေ ခံစားရသည်; သံသယမရှိ။

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

အမှန်တကယ် စိတ်ငြိမ်၍ ကိုယ်စိတ်ကို အနိုင်ယူထားသူသည် ရိုက်နေသူကိုတောင် မရိုက်သင့်။ ထို့ပြင် အပြစ်မရှိသူကို မည်သူမဆို ရိုက်နှက်ခြင်း မပြုသင့်၊ အို သားရေ။

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

နောက်တစ်ခါ မောဟနှင့် အပြစ်ဆန္ဒကြောင့် အပြစ်မရှိသူကိုတောင် ရိုက်နှက်နိုင်သည်။ အပြစ်ကင်းသူကို မည်သူမဆို ရိုက်ခြင်းသည် အကြောင်းမဲ့ ‘နှလုံးရောဂါ’ ဟူသော အတွင်းနာကျင်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

မောဟကြောင့် အပြစ်ပြု၍ အပြစ်မရှိသူကို ရိုက်နှက်လျှင် ထိုအပြစ်သားသည် အပြစ်ကင်းသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်စေခြင်းမှ ပေါ်လာသော အပြစ်တရားကိုပင် ရရှိခံယူရသည်။

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

အပြစ်ကင်းသူတစ်ဦးပင် မကောင်းစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသူကို လဲကျအောင် တားဆီးထိုးနှက်သင့်၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်း ထ၍ လျင်မြန်စွာ သတ္တိဖြင့် မကောင်းစိတ်ရှိသော ကျူးကျော်သူကို အနိုင်ယူ၍ ထိန်းချုပ်လေ။

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

အပြစ်လုပ်သူ၏ အပြစ်ကံသည် အပြစ်ကင်းသူထံသို့ ကျရောက်နိုင်သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ခတ်ထိုးနှက်ခြင်းကို မလုပ်သင့်—အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရသူပင်ဖြစ်စေ။

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

အမျိုးမြတ်သမီးရေ၊ သင်ကိုယ်တိုင် အလွန်ကြီးမားသော မကောင်းမှုတစ်ရပ်ကို မွေးမြူထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ ထိုကြောင့်ပင် သင်သည် ကျိန်စာလည်း ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် ယခုမှစ၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ကျင့်ဆောင်လေ။

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

သုတေသနသူတော်ကောင်းတို့၏ အပေါင်းအသင်းကို ရရှိပြီးနောက် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကို ပြောင်းလဲတိုးတက်စေပါ။ ယောဂဓ్యာနနှင့် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်ကို ပြောင်းလဲပါ၊ နန္ဒိနီရေ။

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

သူတော်ကောင်းတို့၏ အပေါင်းအသင်း (သတ္တုသင်္ဂ) သည် မဟာကုသိုလ်ဖြစ်၍ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ပေးတတ်သည်။ ကလေးမရေ၊ သူတော်ကောင်းနှင့်ပေါင်းသင်းခြင်း၏ ဂုဏ်သတ္တိကို ပြသသော လှပသည့် ဥပမာကို ကြည့်လော့။

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

ရေကို ထိတွေ့ခြင်း၊ သောက်သုံးခြင်းနှင့် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသာဖြင့်ပင် ဉာဏ်ကြီးမားသော မုနိတို့သည် အပြင်အတွင်း သန့်စင်ကာ စိဒ္ဓိကို ရရှိကြသည်။

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

လောကအားလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာအားလုံး—သန့်ရှင်းမှုအလင်းဖြင့် တောက်ပလာသည်။ ရေသည် ငြိမ်းချမ်း၍ အေးမြသာယာကာ ကိုယ်ခန္ဓာအပေါ် နူးညံ့ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသည်။

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

ထိုရေတို့ကို သန့်စင်၍ အရသာရှိကာ ကုသိုလ်တေဇောဓာတ်ပြည့်ဝပြီး အညစ်အကြေးဖယ်ရှားပေးသူဟု သိမှတ်ပါ။ ထိုနည်းတူ စတုရ်ပုရုသ (သူတော်ကောင်း) များကိုလည်း သိမှတ်၍ ကြိုးစားကာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပါ။

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

မီးနှင့် ထိတွေ့သဖြင့် ရွှေသည် အညစ်အကြေးကို စွန့်ပစ်သကဲ့သို့၊ သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် လူသည် ပాపကို စွန့်လွှတ်သည်။

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

သစ္စာ၏ မီးသည် တောက်လောင်လာသောအခါ ကုသိုလ်တေဇောဓာတ်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းတောက်ပသည်။ သစ္စာကြောင့် ထိုတေဇာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ဉာဏ် (jñāna) ကြောင့်လည်း အလွန်သန့်စင်ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

သမာဓိဓ്യာန်မှ ပေါက်ဖွားသော အပူတောက်ပမှုကြောင့် သူသည် အလွန်တောက်ပ၍ အပြစ်ရှိသူတို့ မထိမခံ ဖြစ်လာသည်။ သစ္စာ၏ မီးတောက်နှင့် ပေါင်းသင်းလျှင် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သည်။

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

ထို့ကြောင့် သင်သည် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရမည်။ အပြစ်၏ အလေးချိန်ကို စွန့်ပစ်၍ ဤနည်းဖြင့် ကုသိုလ်နှင့် ဓမ္မကို အားကိုးပါ။

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

စူတာက ပြောသည်—ဖခင်၏ ဤသို့သော အကြံပေးမှုကို ခံယူပြီးနောက် ဝမ်းနည်းနေသော စုနီသာသည် ဖခင်၏ ခြေတော်ကို ဦးချ၍ လူမရှိသော တောအရပ်သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

ကာမနှင့် က্ৰောဓကို စွန့်ပစ်ပြီး တပသ္စဝိနီမသည် ကလေးဆန်မှုကိုလည်း လွှတ်ချ하였다။ မောဟ၊ ဒြောဟနှင့် မာယာကိုပါ စွန့်၍ တစ်စိတ်တစ်သဘော အထီးကျန်ရာ၌ အာရုံတည်하였다။

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

သူမ၏ မိတ်သဟာယမများသည် ကစားရန် လီလာရသာဖြင့် ပျော်ရွှင်ကာ စုဝေးလာကြသည်။ ထိုအခါ မျက်လုံးကျယ်သော၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းကို ခံယူရသော စုနီသာကို တွေ့မြင်ကြသည်။

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

သူမကို ဓ్యာန်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်ကို မြင်၍၊ အတွေးအခေါ်၌ တည်ကြည်သူတို့က “အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမမြတ်၊ ဤစိုးရိမ်မှုကြောင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသနည်း” ဟု မေးကြ၏။

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

ထို့ကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဒုက္ခနှင့် စိတ်မငြိမ်မှုကို ပေးသော အကြောင်းရင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။ အမှန်တကယ် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော စိုးရိမ်ခြင်းတစ်ခုတည်းရှိသည်—ဓမ္မအကျိုးအတွက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းပင်။

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

ဒုတိယ အဓိပ္ပါယ်ရှိသော ဆင်ခြင်မှုမှာ ယောဂီတို့ကို ပီတိပေး၍ ဓမ္မကို ပျိုးထောင်ပေးသော အရာပင်။ အခြားသော ဆင်ခြင်မှုအားလုံးသည် အကျိုးမရှိ; လုံးဝ မစိတ်ကူးမိစေသင့်။

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီး၍ အင်အားနှင့် တေဇောဓာတ်ကို ပျက်စီးစေသည်။ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို မျက်နှာမူဖျက်သိမ်းပြီး ရုပ်ရည်အလှအပလည်း လျော့နည်းစေသည်။

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်က တဏှာ၊ မောဟ၊ လောဘတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထိုစိုးရိမ်မှုကို နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလေ့အကျင့်လို ပျိုးထောင်လျှင် ပပ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားစေသည်။

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၌၊ ငါးဆယ့်ငါးထောင် ရှ్లోကပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနာဥပాఖ్యာန်အတွင်းရှိ “သုနီသာ-ചരိတ” ဟု အမည်ရ သုံးဆယ့်သုံးမြောက် အধ্যာယ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

လူသည် မိမိ၏ ကမ္မဖြင့် ယခင်က ရရှိစုပေါင်းထားသမျှကိုပင် သတ္တဝါသည် ခံစားရ၏။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ရှိသူသည် စိတ်ပူပန်၍ မတွေးမိမောသင့်။

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

“ထို့ကြောင့် စိတ်ပူပန်မှုကို စွန့်၍ သုခ၊ ဒုက္ခ စသည်တို့ကို ပြောကြလော့” ဟုဆို၏။ သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သုနီသာက ပြန်လည်မိန့်ဆို하였다။