Adhyaya 7

Verse 1

दितिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया नाथ सर्वमेव न संशयः । भर्तृस्नेहं परित्यज्य गता सापत्न्यजं द्विज

ဒိတီက ပြောသည်– “အရှင်နာထ၊ သင်မိန့်သောစကားသည် အမှန်ပင်; ဤအရာအားလုံး၌ သံသယမရှိ။ အို ဒွိဇ၊ သူမသည် ခင်ပွန်းအပေါ် ချစ်ခင်မှုကို စွန့်၍ မယားပြိုင်မှ မွေးသောသားထံ သွားလေပြီ။”

Verse 2

अभिमानेन दुःखेन मानभंगेन सत्तम । महादुःखेन संतप्ता करिष्ये प्राणमोचनम्

အို လူမြတ်၊ မာနကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးခြင်း၏ နာကျင်မှုကြောင့် ငါ ပူလောင်နေ၏။ မဟာဝမ်းနည်းခြင်း၏ မီးတောက်အောက်တွင် ငါ အသက်ကို အဆုံးသတ်မည်။

Verse 3

कश्यप उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि यथा शांतिर्भविष्यति । न कः कस्य भवेत्पुत्रो न माता न पिता शुभे

ကশ্যပက ပြောသည်—“နားထောင်လော့၊ ငြိမ်းချမ်းမှု ဘယ်လို ဖြစ်လာမည်ကို ငါရှင်းပြမည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ မည်သူမျှ မည်သူ၏ ‘သား’ မဟုတ်; အမြင့်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်၌ ‘မိခင်’ မရှိ၊ ‘ဖခင်’ မရှိ။”

Verse 4

न भ्राता बांधवः कस्य न च स्वजनबांधवाः । एवं संसारसंबंधो मायामोहसमन्वितः

မည်သူအတွက် ညီအစ်ကိုသည် အမြဲတမ်းတည်မြဲသော ဆွေမျိုးဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဆွေမျိုးသားချင်းနှင့် ကိုယ့်လူမျိုးလည်း မတည်မြဲသော ချည်နှောင်မှုသာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သံသရာဆက်နွယ်မှုသည် မာယာနှင့် မောဟဖြင့် ရောယှက်နေသည်။

Verse 5

स्वयमेव पिता देवि स्वयं माताथ बांधवाः । स्वयं स्वजनवर्गश्च स्वयं धर्मः सनातनः

အို ဒေဝီ၊ လူသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်၏ ဖခင်ဖြစ်လာ၏၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်၏ မိခင်နှင့် ဆွေမျိုးဖြစ်လာ၏။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်၏ ဆွေမျိုးအစုဖြစ်လာပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်၏ စနာတနဓမ္မ ဖြစ်လာ၏။

Verse 6

आचारेण नरो देवि सुखित्वमुपजायते । अनाचारेण पापेन नाशं याति तथा ध्रुवम्

အို ဒေဝီ၊ အကျင့်ကောင်းဖြင့် လူသည် ချမ်းသာသုခကို ရရှိ၏။ သို့သော် ပ罪ဖြစ်သော အကျင့်မကောင်းကြောင့် မုချ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်၏။

Verse 7

क्रूरयोनिं प्रयात्येवं नरो देवि न संशयः । कर्मणा सत्यहीनेन महापापेन मोहतः

အို ဒေဝီ၊ သံသယမရှိပါ။ မောဟကြောင့် မျက်ကွယ်သွားသော လူသည် သစ္စာမဲ့သော ကမ္မကြောင့် မဟာအပြစ်ကို ပြုလျက် ဤသို့ ကြမ်းတမ်းသော မိခင်ဝမ်း၌ ပြန်လည်မွေးဖွားရ၏။

Verse 8

रिपुत्वे वर्त्तते मर्त्यः प्राणिनां नित्यसंस्थितः । रिपवस्तस्य वर्तन्ते यत्र तत्र न संशयः

သတ္တဝါတို့အကြား၌ အမြဲတမ်း ရန်လိုသောစိတ်ဖြင့် နေထိုင်သော မရဏလူသည် နေရာတိုင်း၌ ရန်သူများ ရှိလာမည်မှာ သံသယမရှိပါ။

Verse 9

मैत्रेण वर्तते मर्त्यो यदा लोके प्रिये शुभे । तदा तस्य भवंत्येव मित्राः सर्वत्र भामिनि

အို ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ လူသည် လောက၌ မေတ္တာမိတ်ဆွေစိတ်ဖြင့် ပြုမူနေထိုင်လျှင်၊ အို တောက်ပသောသူရေ၊ နေရာတိုင်း၌ မိတ်ဆွေများ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 10

कृषिकारो यदा देवि छन्नं बीजं सुसंस्थितम् । यादृशं तु भवत्येव तादृशं फलमश्नुते

အို ဒေဝီ၊ လယ်သမားသည် မျိုးစေ့ကို သေချာစွာ ဖုံးအုပ်၍ မှန်ကန်စွာ တည်စေသောအခါ၊ စိုက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုသကဲ့သို့သော အသီးအပွင့်ကို အမှန်တကယ် ရိတ်သိမ်းစားသုံးရ၏။

Verse 11

तथा तव च पुत्रैश्च साधुभिः स्पर्धितं सह । कर्मणस्तस्य तत्प्राप्तं फलं भुंक्ष्व सुसंस्थितम्

ထိုနည်းတူ သင်သည် သားများနှင့် သာဓုသူတော်ကောင်းများနှင့်အတူ ယှဉ်ပြိုင်၍ ကြိုးပမ်းခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် အို တည်ငြိမ်စွာတည်ရှိသူရေ၊ ထိုကမ္မ၏ အကျိုးဖြစ်၍ ယခု သင့်ထံ ရောက်လာသော အသီးအပွင့်ကို ခိုင်မြဲစွာ ခံစားလော့။

Verse 12

तव पुत्रा महाभागे तपः शांति विवर्जिताः । तेन पापेन ते सर्वे पतिता वै महत्पदात्

အို မဟာကံကောင်းသူမ! သင်၏သားတို့သည် တပဿ (တပ) နှင့် အတွင်းငြိမ်းချမ်းမှု မရှိကြ; ထိုအပြစ်ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် မြင့်မြတ်သောအဆင့်မှ အမှန်တကယ် ကျဆင်းသွားကြသည်။

Verse 13

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ मुंच दुःखं सुखं तथा । कस्य पुत्राश्च मित्राणि कस्य स्वजन बांधवाः

ဤသို့ သိပြီးလျှင် ရှမ (အတွင်းငြိမ်းချမ်းမှု) သို့ သွားလော့; ဒုက္ခနှင့် သုခ နှစ်ပါးလုံးကို လွှတ်ချလိုက်။ မည်သူ၏ သားနှင့် မိတ်ဆွေများနည်း၊ မည်သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူမျိုးနှင့် ဆွေမျိုးဘန်ဓဝများနည်း။

Verse 14

आत्मकर्मानुसारेण सुखं जीवंति जंतवः । परार्थे चिंतनं देवि तत्त्वज्ञानेन पंडिताः

သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ ကမ္မအတိုင်း သုခဖြင့် အသက်ရှင်ကြသည်။ သို့သော် အို ဒေဝီ! တတ္တဝ-ဉာဏ်ဖြင့် ပညာရှိတို့သည် အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက် စိတ်ကူးစဉ်းစားမှုကို ဦးတည်ကြသည်။

Verse 15

न कुर्वंति महात्मानो व्यर्थमेव न संशयः । पंचभूतात्मकं कायं केवलं संधिजर्जरम्

မဟာအတ္မာတို့သည် အကျိုးမဲ့သောအရာကို မလုပ်ကြ—သံသယမရှိ—အကြောင်းမှာ ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ပဉ္စမဟာဘူတတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အဆစ်အမြစ်များတွင် ပျက်ယွင်းနေသော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

Verse 16

आत्ममित्रं कृतं तेन सर्वं देवि सुखाशया । आत्मा नाम महापुण्यः सर्वगः सर्वदर्शकः

အို ဒေဝီ! သုခကို မျှော်လင့်၍ သူသည် အရာရာတွင် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆွေဖြစ်အောင် ပြုခဲ့သည်။ အာတ္မာသည် မဟာပုဏ္ဏ—နေရာတိုင်းရှိ၍ အရာအားလုံးကို မြင်သိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 17

सर्वसिद्धिस्तु सर्वात्मा सात्विकः सर्वसिद्धिदः । एवं सर्वमयो देवि भ्रमत्येको निरञ्जनः

ထိုသူသည် စိဒ္ဓိအားလုံး၏ ပြည့်စုံခြင်း၊ အားလုံး၏ အာတ်မန်၊ သတ္တဝဂုဏ်ဖြင့် သန့်ရှင်းသူ၊ ပြည့်စုံမှုအားလုံးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဟေ ဒေဝီ၊ အရာအားလုံးအဖြစ် အရာအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေသော်လည်း အညစ်မဲ့ တစ်ပါးတည်းသော တတ္တဝါသည် လှည့်လည်သကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 18

भ्रमता निर्जने येन मूर्तिमंतो द्विजोत्तमाः । चत्वारो दर्शिताः पुण्या मूर्तिमंतो महौजसः

သူသည် လူသူကင်းမဲ့ရာ၌ လှည့်လည်နေစဉ်၊ အလွန်ပုဏ္ဏားမြတ်လေးပါး—တောက်ပ၍ ရုပ်ကာယရှိသူများ—ကို သူ့အား ပြသခဲ့သည်။ သူတို့သည် အောဇာကြီး၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 19

पंचमः श्वसनश्चैव पूर्वाणां मित्रमेव च । अथो आत्मा समायातो ज्ञानसाहाय्यमेव वा

ပဉ္စမမြောက်သည် ပရာဏ (အသက်ရှု) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ အရင်လာသူတို့၏ မိတ်ကောင်းမိတ်မှန် ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ် အာတ်မန်ကိုယ်တိုင် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး—အမှန်တကယ် ဉာဏ် (jñāna) ကို ကူညီရန် ဖြစ်၏။

Verse 20

स तान्दृष्ट्वा महात्मा वै ज्ञानमात्मा समब्रवीत् । ज्ञान पश्य अमी पंच मंत्रयंतः परस्परम्

သူတို့ကို မြင်သောအခါ မဟာအာတ်မာသည် ဉာဏ်-အာတ်မာအား ပြော၏—“ဟေ ဉာဏ်၊ ကြည့်လော့၊ ဤငါးပါးသည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြ၏။”

Verse 21

एतान्गत्वाब्रवीहि त्वं यूयं क इति पृच्छ ह । ज्ञानं वाक्यं परं श्रुत्वा सार्थं तस्य महात्मनः

သူတို့ထံ သွား၍ စကားပြောလော့; ‘သင်တို့သည် မည်သူနည်း’ ဟု မေးလော့။ ထိုမဟာအာတ်မာ၏ အမြင့်မြတ်၍ ဉာဏ်ပြည့်ဝသော စကားကို ကြားပြီးနောက် (သူတို့၏) အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလော့။

Verse 22

तदाहात्मानमाराध्यमेतैः किं ते प्रयोजनम् । तत्त्वतो ब्रूहि मे देव सदा शुद्धोसि सर्वदा

ထို့နောက် သူကဆိုသည်—“ဤအရာတို့ဖြင့် မိမိ၏ အာတ်မန် (Ātman) ကို ကိုယ်တိုင်ပူဇော်ခြင်းသည် မည်သို့သော အကျိုးအတွက်နည်း? အို ဘုရားသခင်၊ တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တရားကို မိန့်ကြားပါ; သင်သည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တော်မူ၏၊ အစဉ်အမြဲ။”

Verse 23

आत्मोवाच । एते पंच महाभागा रूपवंतो मनस्विनः । गत्वा संदर्शयाम्येनानाभाष्ये ज्ञान श्रूयताम्

အာတ်မန်က မိန့်တော်မူသည်—“ဤငါးဦးသည် မဟာကံကောင်းသူများဖြစ်၍ ရုပ်ရည်လှပကာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကြသည်။ ငါ သွား၍ သူတို့ကို သင့်အား ပြသမည်၊ ထို့ပြင် သူတို့ကို မိန့်ခွန်းပြောမည်; ဤ ဉာဏ်ပညာ၏ အဆုံးအမကို နားထောင်ကြစေ။”

Verse 24

भव्यानेतान्प्रवक्ष्यामि पंचमीं गतिमागतान् । दूतत्वं गच्छ भो ज्ञान कुशलो दूतकर्मणि

“ယခု ငါသည် ပဉ္စမဂတိသို့ ရောက်ရှိလာသော ဤမြတ်နိုးဖွယ် ငါးဦးကို ဖော်ပြမည်။ အို ဉာဏ် (Jñāna) သွားလော့၊ သံတမန်၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်လော့; သင်သည် သံတမန်ကိစ္စ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၏။”

Verse 25

ज्ञानमुवाच । त्वमात्मञ्छृणु मे वाक्यं सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । एतेषां संगतिस्तात कार्या नैव त्वया कदा

ဉာဏ်က ဆိုသည်—“အို အာတ်မန်၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ; ငါသည် အမှန်ကို—အမှန်တကယ်ကို ပြော၏။ အို ချစ်ခင်ရသူ၊ ဤသူတို့နှင့် မည်သည့်အခါမျှ မပေါင်းသင်းမဆက်ဆံသင့်။”

Verse 26

पंचानामपि शुद्धात्मन्न कार्यं शुभमिच्छता । भवतः संगतिं मोह इच्छत्येष महामते

အို သန့်ရှင်းသော အာတ်မန်ရှိသူ၊ မင်္ဂလာကို ရှာဖွေသူအတွက် ဤငါးဦးနှင့်ပင် ပေါင်းသင်းခြင်း မပြုသင့်။ သို့သော် မောဟဖြစ်နေသော ဤသူသည် သင်၏ အပေါင်းအသင်းကို လိုလားနေသည်၊ အို မဟာဉာဏ်ရှိ ရသေ့ကြီး။

Verse 27

आत्मोवाच । एतेषां संगतिं ज्ञान कस्माद्वारयते भवान् । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि याथातथ्येन पंडित

အတ္တမန်က ဆို၏— “ပညာရှိရေ၊ ဉာဏ်ရှိနေသော်လည်း ဤသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တားဆီးသနည်း။ အကြောင်းရင်းကို အမှန်တကယ်အတိုင်း သစ္စာဖြင့် ပြောပြပါ။”

Verse 28

ज्ञानमुवाच । एतेषां संगमात्रात्तु महद्दुःखं भविष्यति । दुःखमूला हि पंचैव शोकसंतापकारकाः

ဉာဏ်က ဆို၏— “ဤသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရုံသာဖြင့်ပင် မဟာဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။ ဒုက္ခ၏ အမြစ်သည် ငါးပါးရှိ၍ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် စိတ်ပူပန်မှုကို ဖြစ်စေသည်။”

Verse 29

एवमस्तु महाप्राज्ञ करिष्ये वचनं तव । ज्ञानमाभाष्य स ह्यात्मा ध्यानेन सह संगतः

“ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ မဟာပညာရှိရေ၊ သင်၏စကားကို ကျွန်ုပ် လိုက်နာမည်။” ဉာဏ်အကြောင်းကို ပြောဆိုပြီးနောက် အတွင်းအတ္တမန်သည် ဓျာန (သမาธိ) နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သွား၏။

Verse 30

कश्यप उवाच । ततः पंचैव ते तत्राद्राक्षुरात्मानमेव तम् । बुद्धिमूचुः समाहूय संगच्छात्मानमेव हि

ကশ্যပက ဆို၏— ထို့နောက် ငါးပါးတို့သည် ထိုနေရာ၌ မိမိတို့၏ အတ္တမန်ကိုသာ မြင်၍ အခြားမရှိကြောင်း သိမြင်ကြ၏။ ပုဒ္ဓိ (ဉာဏ်ပညာ) ကို ခေါ်ယူကာ “အတ္တမန်တည်းဟူသော အရာနှင့်သာ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်လော့” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 31

दूतत्वं कुरु कल्याणि अस्माकमात्मना सह । पंचतत्त्वा महात्मानो विश्वस्यधारकाः शुभाः

အို ကလျာဏီ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတ္တမန်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့၏ သံတမန်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပါ။ ပဉ္စတတ္တဝါဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော မဟာအတ္တမန်တို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ ကောင်းကျိုးပြုကာ လောကကို ထောက်တည်ထားကြသည်။

Verse 32

भवतो मैत्रमिच्छंति इत्याभाष्य महामतिम् । गत्वा बुद्धे त्वया कार्यं कर्तव्यं न इतो व्रज

ပညာရှိကြီးကို မိန့်ကြား၍ သူကဆိုသည်—“သူတို့သည် သင်နှင့် မိတ်သဟာယကို လိုလားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် သွား၍ လုပ်သင့်သည့်တာဝန်ကို လုပ်ပါ; ဤနေရာမှ မထွက်ခွာပါနှင့်။”

Verse 33

एवमस्तु महाभागा करिष्ये कार्यमुत्तमम् । एवमाभाषितं तेषां गत्वाऽहात्मानमेव तम्

“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ၊ မဟာဂုဏ်ရှိသူတို့၊ ဤအမြတ်ဆုံးတာဝန်ကို ကျွန်ုပ် ပြီးမြောက်စေမည်။” ဟု သူတို့အား ပြောပြီးနောက်၊ သူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူထံသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 34

अहं बुद्धिर्महाभाग भवंतं समुपागता । दूतत्वे महतां पार्श्वात्तेषां त्वं वचनं शृणु

အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ ကျွန်ုပ် “ဗုဒ္ဓိ” သည် သင်ထံသို့ ရောက်လာပါပြီ။ မဟာသူတော်ကောင်းတို့ဘက်မှ သံတမန်အဖြစ် လာသောကြောင့် သူတို့၏ စကားတော်ကို နားထောင်ပါ။

Verse 35

भवन्मैत्रीं समिच्छंति अक्षयां पंच आत्मकाः । कुरु मैत्रीं महाप्राज्ञ जहि ध्यानं सुदूरतः

ပဉ္စအတ္တမက သတ္တဝါဓာတ်တို့သည် သင်၏ မပျက်မယွင်း မိတ်သဟာယကို လိုလားကြသည်။ မဟာပညာရှိရေ၊ မိတ်သဟာယကို ပြုလော့; ဓျာနကို စွန့်၍ အလွန်ဝေးဝေးသို့ ပို့လိုက်လော့။

Verse 36

ध्यानमुवाच । न कर्तव्यं त्वया चात्मन्नैतेषां वै समागमम् । एषां संसर्गमात्रेण महुद्दुःखं भविष्यति

ဓျာနက ဆိုသည်—“ချစ်သူရေ၊ သင်သည် ဤသူတို့နှင့် မပေါင်းသင်းသင့်ပါ။ သူတို့နှင့် ထိတွေ့ရုံသာဖြင့်ပင် မဟာဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်လာမည်။”

Verse 37

मया ज्ञानेन हीनस्त्वं कथं कर्म करिष्यति । एवमेव न कर्तव्यं तेषां चैव समागमम्

ငါပေးအပ်သော ဉာဏ်မရှိဘဲ သင်သည် သာသနာတရားနှင့်ညီသော ကမ္မကို မည်သို့ပြုနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှင့် အလုံးစုံ မပေါင်းသင်း မဆက်ဆံပါနှင့်။

Verse 38

गर्भवासं नयिष्यंति भवंतं नान्यथा विभो । ज्ञानेनैव मया हीनो अज्ञानं यास्यसि ध्रुवम्

အို အင်အားကြီးသူ၊ သူတို့သည် သင့်ကို မိခင်ဝမ်းအတွင်း ပြန်လည်နေထိုင်ရသော အခြေအနေသို့ မလွဲမသွေ ခေါ်ဆောင်လိမ့်မည်၊ အခြားလမ်းမရှိ။ ငါ၏ ဉာဏ်မှ ကင်းလွတ်သဖြင့် သင်သည် အဝိဇ္ဇာသို့ သေချာပေါက် ကျရောက်လိမ့်မည်။

Verse 39

एवमुक्त्वा तमात्मानं विरराम महामतिम् । ततस्तामागतां बुद्धिमात्मा प्रोवाच निश्चितः

ဤသို့ မိမိ၏ အတ္တမန်ကို ပြောဆိုပြီးနောက် ဉာဏ်ကြီးသူသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် အတ္တမန်သည် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာသော ဗုဒ္ဓိကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 40

ज्ञानध्यानौ महात्मानौ मंत्रिणौ मम शोभनौ । तत्र यानं न मे युक्तं तद्बुद्धे किं करोम्यहम्

ဉာဏ်နှင့် ဓျာန်—ငါ၏ မဟာအတ္တမန်၊ လှပသော အမတ်များ—အဲဒီမှာ ရှိကြသည်။ အဲဒီသို့ သွားခြင်းသည် ငါ့အတွက် မသင့်တော်။ အို ဗုဒ္ဓိ၊ ထို့နောက် ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

Verse 41

एवं श्रुत्वा ततो बुद्धिस्तेषां पार्श्वे यशस्विनी । समाचष्ट समग्रं तत्कथनं ज्ञानध्यानयोः

ဤသို့ ကြားသိပြီးနောက် ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားသော ဗုဒ္ဓိသည် သူတို့အနားတွင် ရပ်ကာ ဉာဏ်နှင့် ဓျာန်အကြောင်း ထိုဟောပြောချက်အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားလေ၏။

Verse 42

ततस्ते पंचकाः सर्वे आत्मानं प्रतिजग्मिरे । मैत्रीमेव प्रतीच्छामो भवतो नित्यमेव हि

ထို့နောက် ထိုငါးဦးလုံးသည် မိမိတို့နေရာသို့ ပြန်လည်သွားကြ၏။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်၏ မိတ်သဟာယကိုသာ အမြဲတမ်း ဆန္ဒပြုပါသည်။

Verse 43

यस्माच्छुद्धोसि लोकेश तस्मात्त्वां समुपागताः । स्वयमेव विचार्यैव उत्तरं नः प्रदीयताम्

အို လောကတို့၏ အရှင်၊ အရှင်သည် သန့်ရှင်းတော်မူသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကြပါသည်။ အရှင်ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့အား အဖြေကို ပေးသနားတော်မူပါ။

Verse 44

आत्मोवाच । यूयं पंचैव संप्राप्ता मम मैत्रं समिच्छथ । स्वीयं गुणं प्रभावं च कथयंतु ममाग्रतः

အတ္တမန်က မိန့်တော်မူသည်– “သင်တို့ငါးဦးသည် အမှန်တကယ် ရောက်လာပြီး ငါ၏ မိတ်သဟာယကို လိုလားကြသည်။ ငါ့ရှေ့တွင် သင်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတ္တိနှင့် ထူးခြားသော အာနုභာဝကို ပြောကြလော့။”

Verse 45

भूमिरुवाच । सर्वकार्यस्य संस्थानं चर्ममांससमन्वितम् । अस्थिमूलदृढत्वं मे नखलोमसमन्वितम्

ဘူမိက ပြောသည်– “လုပ်ငန်းအားလုံးအတွက် အခြေခံဖွဲ့စည်းပုံသည် ငါ့ထံ၌ရှိပြီး အရေပြားနှင့် အသားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ငါ၏ တည်ကြည်ခိုင်မာမှုသည် အရိုး၏ အမြစ်၌ တည်ပြီး လက်သည်းနှင့် အမွှေးတို့လည်း ပါဝင်သည်။”

Verse 46

प्रभावो हि महाप्राज्ञ कायमध्ये ममैव हि । नासिकागमनो गंधस्स मे भृत्यो महामनाः

အို မဟာပညာရှိ၊ ငါ၏ အာနုභာဝသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် တည်ရှိ၏။ နှာခေါင်းသို့ ရောက်လာသော အနံ့သာ—သူသည် ငါ၏ အမှုထမ်း၊ စိတ်မြင့်မြတ်၍ ဘက္တိပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။

Verse 47

आकाश उवाच । अहमाकाशकः प्राप्तो मम काये प्रभावकम् । श्रूयतामभिधास्यामि परब्रह्मस्वरूपिणम्

အာကာသက ပြောသည်။ ငါသည် အာကာသဓာတ်ဖြစ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ မိမိ၏အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသလျက် ရောက်လာ၏။ နားထောင်ကြလော့—ပရဗြဟ္မ၏ သဘောသဏ္ဍာန်တော်ကို ငါဖော်ပြမည်။

Verse 48

बाह्यांतरावकाशश्च शून्यस्थाने वसाम्यहम् । तत्रामात्यौ तु कर्णौ मे श्रवणार्थं प्रतिष्ठितौ

ငါသည် အပြင်နှင့် အတွင်း နှစ်ဖက်လုံးရှိသော လွတ်လပ်ဗလာအာကာသ၌ နေထိုင်၏။ ထိုနေရာ၌ ငါ၏ နားနှစ်ဖက်သည် အမှုထမ်းကဲ့သို့ နားထောင်ခြင်းအတွက် တည်ထားလျက်ရှိသည်။

Verse 49

वायुरुवाच । पंचरूपेण तिष्ठामि करोम्येवं शुभाशुभम् । चर्मकायेस्थितोमात्यः स्पर्शं संश्रयते गुणम्

ဝါယုက ပြောသည်။ ငါသည် ပုံသဏ္ဍာန်ငါးမျိုးဖြင့် တည်ရှိ၍ ထိုသို့ပင် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ အရေပြားကာယ၌ တည်သော ထိတွေ့အင်္ဒြိယသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သတ္တိကို အားကိုး၏။

Verse 50

तेज उवाच । काये संस्थः सदा नित्यं पाकयोगं करोम्यहम् । सबाह्याभ्यंतरं सर्वं द्रव्याद्रव्यं प्रदर्शये

တေဇစ်က ပြောသည်။ ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိ၍ ပာကယောဂ—အစာချေ၍ ပြောင်းလဲစေသော လုပ်ငန်းစဉ်—ကို မပြတ်လုပ်ဆောင်၏။ ငါသည် အပြင်အတွင်း အရာအားလုံးကို၊ ဒြဗ္ယနှင့် အဒြဗ္ယ အပါအဝင်၊ ထင်ရှားစေ၏။

Verse 51

शुक्रं मज्जा तथा लाला एवं त्वक्संधिसंस्थितम् । रुधिरं प्रेषयाम्येव कायमध्ये स्थितोस्म्यहम्

သုက္ကရ၊ မဇ္ဇာနှင့် လာလာ—ထို့အပြင် အရေပြားနှင့် အဆစ်အမြစ်တို့၌ တည်သော အရာများကိုလည်း—ငါသည် သွေးအဖြစ် စီးဆင်းစေ၏။ ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိ၏။

Verse 52

तत्र नेत्रावमात्यौ मे द्रव्यलब्धिप्रसाधकौ । एवं मयात्मव्यापारस्तवाग्रे कथितः परः

ထိုနေရာ၌ ငါ၏ မျက်စိနှစ်လုံးသည် အမတ်တို့ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဥစ္စာရရှိခြင်းကို ပြီးမြောက်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏ရှေ့၌ ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လုပ်ဆောင်လမ်းစဉ်နှင့် ကိုယ်တွင်းလုပ်ငန်းကို ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 53

जलमुवाचः । सुतोषयाम्यहं नित्यममृतेन कलेवरम् । एवं मे तत्र व्यापारः कायपत्तनके प्रिये

ဇလက ပြောသည်– “ငါသည် အမృతဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို အမြဲတမ်း အာဟာရပေး၍ ထိန်းသိမ်းပေး၏။ ချစ်သူရေ၊ ကာယပတ္တန ဟုခေါ်သော မြို့၌ ထိုနေရာတွင် ငါ၏ တာဝန်သည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 54

अमात्यं रसनां विद्धि रसास्वादकरीं पराम् । नासिकोवाच । सुगंधेन परां पुष्टिं कायस्यापि करोम्यहम्

လျှာကို အမတ်ချုပ်ဟု သိမှတ်လော့—အရသာကို ခံစားစေရာ၌ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်၏။ နှာခေါင်းက ပြောသည်– “အနံ့သင်းဖြင့် ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် အထူးကောင်းမွန်စွာ အာဟာရပေးနိုင်၏။”

Verse 55

दुर्गंधं तु परित्यज्य काये गंधं प्रदर्शये । बुद्धियुक्ता महाभाग तस्याभावेन भाविता

နံ့ဆိုးကို စွန့်ပစ်၍ ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ နံ့သင်းကို ထင်ရှားစေမည်။ မဟာဘဂါ၊ ဉာဏ်ပါးနပ်သူရေ၊ ထို (နံ့ဆိုး) မရှိခြင်းကြောင့်ပင် သူမသည် ပြောင်းလဲသွား၏။

Verse 56

स्वामिकार्याय कायेस्मिन्नहं तिष्ठामि निश्चला । गंधं मम गुणं विद्धि द्विविधं यत्प्रवर्तितम्

သခင်၏ အမှုအတွက် ငါသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ မလှုပ်မယှက် တည်နေ၏။ နံ့သင်းသည် ငါ၏ ဂုဏ်သတ္တိဟု သိမှတ်လော့၊ ၎င်းသည် နှစ်မျိုးသဘောဖြင့် လည်ပတ်၏။

Verse 57

श्रवणावूचतुः । कार्याकार्यादिकं शब्दं लोकैरुक्तं शुभाशुभम् । शृणुयावः स्वकायस्थौ सत्यासत्ये प्रियाप्रिये

သြဝဏက ပြောသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် တည်နေစဉ် လူတို့ပြောဆိုသော စကားသံများကို ကြားရသည်—လုပ်သင့်လုပ်မသင့်၊ မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာ၊ အမှန်နှင့် အမှား၊ နှစ်သက်ဖွယ်နှင့် မနှစ်သက်ဖွယ်တို့ကိုပါ။”

Verse 58

शब्दो हि मे गुणः प्रोक्तो मम व्यापारमेव हि । योजयामि न संदेहो यदा बुद्धिः प्रपूरयेत्

အသံသည် ငါ၏ ဂုဏ်ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ထိုသို့ပင် ငါ၏ တာဝန်အလုပ်ဖြစ်သည်။ ဉာဏ် (ဘုဒ္ဓိ) ပြည့်ဝစွာ တက်ကြွလာသောအခါ ငါသည် ၎င်းကို လှုပ်ရှားစေသည်—သံသယမရှိ။

Verse 59

त्वगुवाच । पंचरूपात्मको वायुः शरीरेस्मिन्व्यवस्थितः

အရေပြားက ပြောသည်။ “ပဉ္စရုပ်သဘောရှိသော ပရာဏ-ဝါယုသည် ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ တည်ရှိနေသည်။”

Verse 60

सबाह्याभ्यंतरे चेष्टां तेषां जानामि तत्त्वतः । शीतोष्णमातपं वर्षं वायोः स्फुरणमेव च

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက် နှစ်ဖက်လုံး တရားတော်အတိုင်း ငါသိ၏—အေးနှင့် ပူ၊ နေရောင်နှင့် မိုး၊ ထို့ပြင် ဝါယု၏ တုန်ခါမှုကိုပါ။

Verse 61

सर्वं जानामि संस्पर्शं संगश्लेषादिकं नृणाम् । स्पर्श एव गुणो मह्यमेतत्सत्यं वदाम्यहम्

လူတို့၏ ထိတွေ့မှုကို ငါအကုန်သိ၏—ထိကပ်ခြင်း၊ ဖက်တွယ်ခြင်း စသည်တို့။ ငါ့အတွက် ထိတွေ့ခြင်းသာ ဂုဏ်ဖြစ်၏; ဤသည်ကို ငါ အမှန်တရားအဖြစ် ကြေညာ၏။

Verse 62

एवं हि ते समाख्यातो मया व्यापार एव हि । नेत्रे ऊचतुः । संसारे यानि रूपाणि भव्याभव्यानि सत्तम

ဤသို့ပင် ငါသည် သင်တို့အား ငါတို့၏ တာဝန်ကို ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ မျက်စိနှစ်လုံးက ဆိုသည်– “အကောင်းဆုံးသော သတ္တဝါရေ၊ ဤသံသရာ၌ ရှိသမျှ ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့သည်—မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာ…”

Verse 63

यदा प्रेरयते बुद्धिस्तदा पश्याव नान्यथा । वसावः कायमध्ये वै रूपं गुणमिहावयोः

ဗုဒ္ဓိ (အသိဉာဏ်) က လှုံ့ဆော်သည့်အခါမှသာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နိုင်သည်၊ အခြားနည်းမဟုတ်။ အမှန်တကယ် ဤကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၊ ဤလောက၌ပင် ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့သည် ကိုယ်ရှိသူတို့၏ အပိုင်ဖြစ်သည်။

Verse 64

एवं व्यापारसंबंधः कायमध्ये महामते । जिह्वोवाच । बुद्धियुक्ता अहं तात रसभेदान्विचारये

ဤသို့ပင် မဟာမတေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း လုပ်ဆောင်ချက်တို့၏ ဆက်နွယ်မှုရှိသည်။ လျှာက ဆိုသည်– “အဖေတော်၊ ဗုဒ္ဓိနှင့်ပြည့်စုံ၍ ငါသည် အရသာအမျိုးမျိုး၏ ခွဲခြားချက်ကို စိစစ်မည်”

Verse 65

क्षारमम्लादिकं सर्वं नीरसं स्वादु चिंतये । व्यापारेण अनेनापि नित्ययुक्ता वसाम्यहम्

ဆားငန်၊ ချဉ်စသော အရာအားလုံး—အရသာမရှိသကဲ့သို့သော အရာတို့ကို ငါသည် ချိုမြိန်ဟု စိတ်တွင် ထင်မြင်စဉ်းစားသည်။ ဤအလေ့အကျင့်ကြောင့်ပင် ငါသည် အမြဲတမ်း စည်းကမ်းတကျ၊ ယောဂ၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်သည်။

Verse 66

इन्द्रियाणां हि सर्वेषां बुद्धिरेषा प्रणायकः । एवं पंच समायातानींद्रियाणि प्रिये शृणु

အင်္ဒြိယအားလုံးအတွက် ဤဗုဒ္ဓိသည် ခေါင်းဆောင်နှင့် လမ်းညွှန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်သူရေ၊ အတူတကွ ပေါ်ပေါက်လာသော အင်္ဒြိယငါးပါးအကြောင်း နားထောင်လော့။

Verse 67

स्वीयानि यानि कर्माणि कथयंति पुनः पुनः । अथ बुद्धिः समायाता तमुवाच महामतिम्

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကံလုပ်ရပ်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောကြားနေစဉ်၊ ထိုအခါ ဗုဒ္ဓိ (ဉာဏ်ပညာ) သည် ရှေ့သို့တက်လာ၍ မဟာမတိရှိသူအား မိန့်ဆို၏။

Verse 68

मद्विहीनो यदा कायस्तदा नश्यति नान्यथा । तस्मात्त्वं मां समास्थाय वर्त्तयस्व महामते

ကိုယ်ခန္ဓာသည် ငါမရှိလျှင် မလွဲမသွေ ပျက်စီးသည်—အခြားနည်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် မဟာမတိရှိသူရေ၊ ငါ့ကို အားကိုး၍ သင်၏ ဓမ္မနှင့် တာဝန်လမ်းကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 69

अथ कर्म समायातमात्मानमिदमब्रवीत् । अहं कर्म महाप्राज्ञ तव पार्श्वं समागतम्

ထို့နောက် ကံ (Karma) သည် ရောက်လာ၍ မိမိအကြောင်း ဤသို့ဆို၏—“အို မဟာပညာရှိရေ၊ ငါသည် ကံဖြစ်၏၊ သင်၏ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီ။”

Verse 70

त्वां प्रेषयाम्यहं तेन पथा येनेह गच्छसि । एवमाकर्ण्य तत्सर्वमात्मा प्रोवाच तान्प्रति

“သင်ဤနေရာသို့ သွားလာနေသော လမ်းတစ်လျှောက်တည်းဖြင့် ငါသည် သင့်ကို စေလွှတ်၏။” ထိုအားလုံးကို ကြားပြီးနောက် အာတ္မာ (အတွင်းအုပ်စိုးရှင်) သည် သူတို့အား မိန့်ဆို၏။

Verse 71

यूयं पंचात्मकैर्युक्ताः सर्वसाधारणाः किल । कस्मान्मैत्रं समिच्छंति तत्र पंचात्मकं प्रति

သင်တို့သည် ပဉ္စာတ္မက သဘောတရားနှင့် ယှဉ်တွဲပြီး အားလုံးအတွက် တူညီသောအရာဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ မိတ်သဟာယကို ရှာကြသနည်း—ပဉ္စာတ္မက သဘောတရားသို့?

Verse 72

ब्रुवंतु कारणं सर्वे ममाग्रे सर्वमेव तत् । पंचात्मका ऊचुः । अस्मत्संगप्रसंगेन पिंडमेव प्रजायते

“ဤအရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းကို ငါ့ရှေ့တွင် သင်တို့အားလုံး ပြောကြလော့။” ပဉ္စအာတ္မကတို့က “ကျွန်ုပ်တို့၏ ပေါင်းစည်းမှုအခါအခွင့်ကြောင့်သာ ‘ပိဏ္ဍ’ ဟူသော သန္ဓေတုံးတစ်တုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်” ဟု ဖြေကြား၏။

Verse 73

तस्मिन्पिंडे महाबुद्धे भवान्वसति सुव्रतः । तिष्ठामो हि वयं सर्वे प्रसादात्तव तत्र हि

အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ ထို ‘ပိဏ္ဍ’ အတွင်း၌ သင်သည် သုဝရတ (သန့်ရှင်းသော ဝတ္တရား) ကို ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် နေထိုင်၏။ အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ သင်၏ ပရသာဒ (ကရုဏာ) ကြောင့်သာ တည်ရှိနိုင်၏။

Verse 74

एतस्मात्कारणान्मैत्रमिच्छामस्तव नित्यशः । आत्मोवाच । एवमस्तु महाभागा भवतां प्रियमेव च

“ဤအကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်နှင့် မૈတရီ—သန့်ရှင်းသော မိတ်သဟာယ—ကို အမြဲတမ်း လိုလားပါသည်။” အာတ္မာက “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ၊ မဟာဘဂါတို့ရေ; သင်တို့နှစ်သက်သော အရာသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံပါစေ” ဟု မိန့်၏။

Verse 75

करिष्ये नात्र संदेहो मैत्रं हि प्रीतिकारणात् । वार्यमाणो महाभागो ज्ञानेनापि महात्मना

“ကျွန်ုပ် ပြုမည်—သံသယမရှိ; မဲတရီသည် ပရီတိ (ချစ်ခင်မှု) မှ ပေါ်ထွန်းသည်။” ဉာဏ်ပညာဖြင့် ထင်ရှားသော မဟာအာတ္မာက တားဆီး၍ အကြံပေးသော်လည်း ထိုမဟာဘဂါသည် ထိုသဘောတည်ကြည်နေဆဲဖြစ်၏။

Verse 76

ध्यानेन च महात्मासौ तेषां संगतिमागतः । स तैः प्रमोहितस्तत्र रागद्वेषादिभिस्तदा

ထို့နောက် သမာဓိ-ဓျာနဖြင့် မဟာအာတ္မာသည် သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းသို့ ရောက်လာ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ရာဂ (လိုလားမှု)၊ ဒွေရှ (မုန်းတီးမှု) စသည့်အရာများဖြင့် သူတို့က မောဟဖြစ်စေခဲ့၏။

Verse 77

पंचतत्त्वसमायुक्तः कायित्वं गतवान्प्रभुः । यदा गर्भं समायातो विष्ठामूत्रसमाकुले

မဟာဘူတ ငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော အဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထို့နောက် အညစ်အကြေးနှင့် ဆီးဖြင့် ပြည့်နှက်သော မိခင်ဝမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ—

Verse 78

दुर्गंधे पिच्छिलावर्ते पतितस्तैः स संयुतः । अंगेन व्याकुलीभूतः पंचात्मकानुवाच सः

နံ့ဆိုး၍ ချောမွေ့စေးကပ်သော လှိုင်းဝဲထဲသို့ ကျရောက်ကာ ထိုအရာတို့နှင့် ရောယှက်ပတ်လည်သွားသဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါတစ်လျှောက် စိတ်ကျပ်တည်းလာ၏။ ထို့နောက် ပဉ္စသဘောရှိသော အတ္တများကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 79

भोभोः पंचात्मकाः सर्वे शृणुध्वं वचनं मम । भवतां संप्रसंगेन महादुःखेन मोहितः

ဟေ ဟေ မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အားလုံးတို့၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ သင်တို့နှင့် ဆက်စပ်နေရခြင်းကြောင့် ငါသည် မဟာဒုက္ခဖြင့် မောဟတိမ်မြုပ်နေ၏။

Verse 80

तत्रास्मिन्पिच्छिले घोरे पतितो हि महाभये । पंचात्मका ऊचुः । तावत्संस्थीयतां राजन्यावद्गर्भः प्रपूरयेत्

ထိုနေရာ၌ ချောမွေ့စေးကပ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေထဲတွင် သူသည် မဟာအန္တရာယ်ထဲသို့ တကယ်ကျရောက်ခဲ့၏။ ပဉ္စသဘောတို့က ပြောကြသည်—“အို မင်းကြီး၊ ဝမ်းအပြည့်အဝ ဖြစ်လာသည်အထိ (ကိုယ်ဝန်ကာလ ပြည့်စုံသည်အထိ) ဤနေရာ၌ ခဏတည်နေပါ။”

Verse 81

पश्चान्निर्गमनं ते वै भविष्यति न संशयः । अस्माकं हि भवान्स्वामी कायदेशे व्यवस्थितः

ထို့နောက် သင်သည် မလွဲမသွေ ထွက်ခွာရမည်—သံသယမရှိ။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါတို့၏ အရှင်ဖြစ်၍ ဤကာယဒေသ၌ တည်ရှိနေသူ ဖြစ်၏။

Verse 82

राज्यमेवं प्रकर्तव्यं सुखभोक्ता भविष्यति । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा आत्मा दुःखेन पीडितः

နိုင်ငံကို ဤသို့အုပ်ချုပ်သင့်၏၊ ထိုသို့လျှင် လူသည် သုခကို ခံစားရမည်။ သူတို့၏စကားကို ကြားသော် အတွင်းစိတ်သည် ဒုက္ခကြောင့် နာကျင်ပင်ပန်းလာ၏။

Verse 83

गंतुमिच्छन्नसौ तस्मात्पलायनपरोभवत्

အဲဒီနေရာမှ ထွက်ခွာလိုစိတ်ဖြစ်၍ သူသည် ထွက်ပြေးရန်ပင် အာရုံစိုက်လာ၏။