Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

သုကလက ပြောသည်— “အင်္ဂါအလှအပ ပြည့်စုံသော သုဒေဝါသည် ထိုဝက်မကို ပြော၏— ‘သင်သည် တိရစ္ဆာန်ယောနိသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ မည်သို့ သန့်ရှင်းသည့် သံစကရစ်ကို ပြောနိုင်သနည်း’ ”

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

“ဤကဲ့သို့ မဟာဉာဏ်ပညာသည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ ငါ့အား ပြောပါ။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်သည် မိမိခင်ပွန်း၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို မည်သို့ သိနိုင်သနည်း?”

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

ရှူကရီက ပြောသည်— “အို အရောင်လှသော မိန်းမရေ၊ တိရစ္ဆာန်စိတ်၏ မောဟကြောင့် ငါသည် လက်မုဋ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တိုးဝင်ခဲ့၏။ ဓားနှင့် မြားတို့ဖြင့် ထိခိုက်သဖြင့် စစ်မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျခဲ့၏”

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

“အို မျက်နှာလှသူ၊ မူးဝေသတိလစ်ကာ စိတ်ဉာဏ်ကင်းမဲ့နေခဲ့၏။ သို့သော် အို လှပသူ၊ သင်၏ ပုဏ္ဏမယ လက်ဖြင့် ငါ့ကို ရေဖြန်း၍ ပြန်လည်နိုးထစေခဲ့၏”

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

“သင်၏ လက်ထဲရှိ အေးမြသော ပုဏ္ဏရေဖြင့် ငါ့ကိုယ်ကို ရေဖြန်းအဘိသိက္ကာ ပြုသောအခါ မောဟသည် ပျောက်ကွယ်သွား၍ ငါ့ကို စွန့်ခွာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏”

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

အလင်းရောင်၏ ရောင်ခြည်များကြောင့် အမှောင်သည် ပျက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်၏ အဘိသေကကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်သည် ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူမ၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ရှေးဟောင်း ဉာဏ်ပညာကို ရရှိခဲ့၏။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ယခု ကျွန်ုပ်သည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ကတိသို့ သွားမည်ဟု သိမြင်၏။

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

နားထောင်ပါ—ယခု ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တိုင်၏ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို ပြောကြားမည်။ အို မိန်းမကောင်း၊ အပြစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် မကောင်းမှုများစွာကို ပြုခဲ့၏။

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

ကလိင်္ဂဟု ခေါ်သော မဟာဒေသ၌ သရီပုရဟု အမည်ရသော မြို့တစ်မြို့ရှိ၏—စိဒ္ဓိအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ဝဏ္ဏလေးပါးတို့ လာရောက်နေထိုင်လေ့ရှိ၏။

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

ထိုနေရာ၌ ဝစုဒတ္တဟု အမည်ရသော ဒွိဇတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့၏။ သူသည် အမြဲ ဘြဟ္မစရိယကို စောင့်ထိန်း၍ သစ္စာနှင့် ဓမ္မကို တည်ကြည်စွာ လိုက်နာသူဖြစ်၏။

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

သူသည် ဝေဒကိုသိသူ၊ အမှန်တရားပညာကိုပိုင်ဆိုင်သူ ဖြစ်လာသည်—သန့်ရှင်း၍ သီလဂုဏ်ပြည့်စုံကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝ; ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပြည့်ဝပြီး သားမြေးတို့ဖြင့် တင့်တယ်လှပသည်။

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ကျွန်မသည် သူ၏သမီးဖြစ်၏။ အစ်ကိုမောင်နှမများနှင့် ကိုယ့်ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများနှင့်အတူ၊ အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ကျွန်မကို အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် မင်္ဂလာဆင်ယင်မှုဖြင့် တန်ဆာဆင်ပေးခဲ့သည်။

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

ကျွန်မ၏ဖခင်—အမြော်အမြင်ကြီးသူ—က ကျွန်မကို “စုဒေဝါ” ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ အို မဟာပညာရှိရေ၊ ကျွန်မသည် ဖခင်၏ချစ်ခင်ရသူအဖြစ် အမြဲတမ်းရှိခဲ့သည်။

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

ရုပ်ရည်အလှအပ၌ ကျွန်မသည် မတူညီမယှဉ်နိုင်သူ ဖြစ်လာ၏။ ဤလောက၌ ကျွန်မကဲ့သို့ မရှိ။ ရုပ်ရည်နှင့် ယောဝန၏မာနကြောင့် မူးယစ်ကာ ကျွန်မသည် ချိုမြိန်လှသောအပြုံးဖြင့် ရယ်မောနေ၏။

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

“ကျွန်မသည် အပျိုမိန်းကလေးဖြစ်၍ ရုပ်ရည်လှပစွာရှိကာ အလှဆင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ကျွန်မကိုမြင်သော် ထိုနေရာရှိ လူအပေါင်းတို့သည်—ကိုယ့်ဆွေမျိုးအစုအဝေးနှင့်တကွ—ကျွန်မဘက်သို့ စိတ်ဝင်စား၍ ဆွဲဆောင်ခံရကြသည်။”

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ မင်္ဂလာအတွက် သူတို့သည် ဤသို့ပင် ငါ့ကို မေတ္တာရပ်ခံနေကြ၏။ ဘြာဟ္မဏများအားလုံးကလည်း ငါ့ကို တောင်းခံကြသော်လည်း ငါ့အဖေက ငါ့ကို မင်္ဂလာပေးအပ်မထား။

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

အို ကံကောင်းသောသူမ၊ ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် ထိုမဟာဉာဏ်ရှိသူသည် မောဟဖြစ်သွား၏။ ထိုအခါ မဟာသတ္တဝါဖြစ်သော ငါ့အဖေက ငါ့ကို မင်္ဂလာပေးအပ်မထား။

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

“အို မိန်းကလေးငယ်၊ ငါ့ထံသို့ ယောဝနအရွယ် ရောက်လာပြီး စိတ်ခံစားမှုများလည်း ပြင်းထန်လာ၏။ ငါ့ရုပ်သွင်ကို ထိုသို့မြင်၍ မိခင်သည် အလွန်ဝမ်းနည်းသွား၏။”

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

ထို့နောက် ငါသည် အဖေထံ ပြော၏— “ဤသမီးကို အဘယ်ကြောင့် မင်္ဂလာမပေးသနည်း။ သင်သည် သူမကို သုဒ္ဝိဇ၊ မဟာသတ္တဝါ ဘြာဟ္မဏ မည်သူထံ ပေးမည်နည်း”

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

“အို ကံကောင်းကြီးသောသူ၊ သင်၏သမီးကို ပေးအပ်ပါ; သူမသည် ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်ပြီ” ဟု ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဝသုဒတ္တသည် ဘြာဟ္မဏတို့အနက် အကောင်းဆုံးသူကို ရိုသေစွာ ပြောဆို၏။

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

အလွန်ကံကောင်းသော မိခင်တော်၊ ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားထောင်ပါ။ အရောင်အဆင်းလှပသော မိန်းမတော်၊ သင်၏သမီးအပေါ် မဟာမောဟဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် လုံးဝမောဟမိနေပါသည်။

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမတော်၊ နားထောင်ပါ။ ကျွန်ုပ်အတွက် ဂೃಹಸ್ಥ ဘြာဟ္မဏ ဖြစ်လာမည့်သူရှိသော် မသံသယဘဲ ထိုသူအား ကျွန်ုပ်၏သမီးကို မင်္ဂလာဆောင်ပေး၍ သားမက်အဖြစ် ပေးမည်။

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“ဤ စုဒေဝါ သည် ကျွန်ုပ်၏အသက်တော်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသူ—သံသယမရှိပါ” ဟု ကျွန်ုပ်အတွက် အဖေ ဝသုဒတ္တ က ထိုသို့ ပြောခဲ့သည်။

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

ကောသိက မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားသူဖြစ်၍ ဗိဇ္ဇာအပေါင်းတို့၌ ကျွမ်းကျင်တတ်မြောက်သည်။ ဘြာဟ္မဏတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ပြည့်စုံကာ အကျင့်သီလကောင်း၊ ဂုဏ်ရည်ထူးကဲ၍ သန့်ရှင်းသူဖြစ်သည်။

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

ဝေဒပညာလေ့လာမှု၌ ပြည့်စုံသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သာယာသောအသံဖြင့် ပုဒ်စာကို ရွတ်ဖတ်လျက် အလှူတောင်းရန် တံခါးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်—အဖေမိခင် နှစ်ပါးလုံးမရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

သူရောက်လာသည်ကိုမြင်၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုကြည့်ရှုကာ ဉာဏ်ကြီးသောအဖေက ဤသို့မေး၏— “အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ဘယ်သူဖြစ်လာမည်နည်း?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“သင်၏အမည်၊ မျိုးရိုးကူလ၊ ဂိုထရ (gotra) နှင့် အာစာရ—အကျင့်သီလ—ကို ယခုချက်ချင်း ပြောပါ” ဟုဆို၏။ အဖေ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် သူသည် ဝသုဒတ္တအား ပြန်လည်ပြော하였다။

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

ကျွန်ုပ်သည် ကೌသိက (Kauśika) မျိုးရိုး၌ မွေးဖွား၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏အမည်မှာ ရှိဝရှර්မ (Śivaśarman) ဖြစ်ပြီး မိဘနှစ်ပါးမရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

ကျွန်ုပ်တွင် အခြားညီအစ်ကို လေးဦးလည်းရှိပြီး သူတို့အားလုံး ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ မျိုးရိုးကို ဤသို့ဖော်ပြပြီးပြီ; အာစာရသည် မိသားစုအစဉ်အလာမှ ပေါက်ဖွားသည်။

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

ဤသို့ ရှိဝရှර්မသည် အဖေထံသို့ အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောကြား하였다—မင်္ဂလာရှိသော လဂ္န (lagna) နှင့် တိထီ (tithi) ရောက်လာပြီး၊ ဘဂ (Bhaga) ဒေဝတားက အုပ်စိုးသော နက္ခတ်တရား (nakṣatra) လည်ပတ်နေစဉ်။

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ထိုအခါ အဖေက ငါ့ကို ထိုဗြာဟ္မဏအား မင်္ဂလာဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ငါသည် အဖေ၏အိမ်၌ တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ထိုမဟာအတ္မာနှင့်အတူရှိနေသည်။

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

ထိုအခါ ငါ—အပြစ်ရှိသူ—သည် ခင်ပွန်းကို လုံးဝမပြုစုမစောင့်ရှောက်ခဲ့။ အဖေမိခင်၏ ဥစ္စာကြောင့် ဖြစ်လာသော မာနက ငါ့ကို မောဟဖြစ်စေခဲ့သည်။

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါသည် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို မည်သည့်အခါမျှ မနှိပ်နယ်ပေးခဲ့—ရတိစိတ်ဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ချိုမြိန်သောစကားဖြင့်တောင် မဟုတ်။

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

ကြမ်းတမ်းသော ဉာဏ်စိတ်ဖြင့် ငါ—အပြစ်ရှိသူ—သည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင် မြင်ခဲ့သည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ လွတ်လပ်လွန်းသော မိန်းမများနှင့် ပေါင်းသင်းရာမှ ငါလည်း သူတို့၏ သဘောသဘာဝကို ရယူသွားခဲ့သည်။

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

ငါသည် ဘယ်နေရာသို့ သွားသွား မိခင်ဖခင်၊ ခင်ပွန်းနှင့် အစ်ကိုညီအစ်မများအတွက် အကျိုးရှိရာကိုတောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့။

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

ဤသို့ ငါပြုခဲ့သော ဒုက္ကရမကို မြင်၍ ငါ၏ခင်ပွန်း ရှိဝရှာမာ—ဉာဏ်ကြီးမြတ်သော အရှင်—ယောက္ခမိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးတို့အပေါ် မေတ္တာကြောင့် (သင့်တော်သကဲ့သို့ ပြုမူ하였다)။

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

သူလည်း ငါ့အား ဘာမျှမပြောပေမယ့် ငါ၏ဒုက္ကရမကို သည်းခံတတ်၏။ မိသားစုက တားမြစ်နေသော်လည်း ငါသည် ထိုသို့ပင်—အလွန်ပင် အပြစ်ကြီးသူ ဖြစ်နေ၏။

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

သူ၏အကျင့်သီလနှင့် ရှိဝရှာမာ၏ သာဓုသဘောကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ငါ၏မိသားစုအားလုံး—အဖေနှင့်အမေပါ—ငါ၏အပြစ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြ၏။

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

ငါ၏ဒုက္ကရမကို မြင်၍ ငါ၏ခင်ပွန်းသည် အိမ်မှထွက်ကာ အပြင်သို့သွား၏။ ထိုဒေသနှင့် ဤရွာကို စွန့်ပစ်၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

ခင်ပွန်းငါ ထွက်ခွာသွားသောအခါ အဖေသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။ ငါ၏ဒုက္ခကြောင့် စိတ်နှလုံးနာကျင်ကာ ရောဂါဖြင့် နှိပ်စက်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

အမေက ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ပင်ပန်းနေသော ထိုခင်ပွန်းအား ပြောသည်– “အချစ်ရေ၊ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်နေသနည်း။ သင်၏ဒုက္ခကို ငါ့ရှေ့တွင် ပြောပါ။”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

ဝသုဒတ္တက ပြောသည်– “အချစ်ရေ၊ ငါ၏ နန္ဒနဥယျာဉ်၌ ဤမိန်းမသည် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏ—ငါ၏ သမက်—သည် မိမိဇနီးကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီ။ နားထောင်ပါ၊ ချစ်သူရေ။”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

ဤမိန်းမသည် အပြစ်ပြုသော အကျင့်ရှိ၍ ကြင်နာမှုမရှိ၊ မကောင်းမှု၌ လိုက်လံနေသူဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ဤမိန်းမကြောင့်ပင် မဟာဉာဏ်ရှိသော ရှိဝရှර්မာသည် စွန့်ပစ်ခံရသည်။

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံးအပေါ် သဒ္ဓါတရားနှင့် စေတနာကောင်းကြောင့် သူကို မဟာဉာဏ်ရှိသူဟု ချီးမြှောက်ကြသည်။ အချစ်ရေ၊ ငါ၏ ထိုဒွိဇသည် စုဒေဝာနှင့် လုံးဝ မပြောဆိုပါ။

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်သဘောဖြင့် နေထိုင်၍ မစော်ကား မပြစ်တင်။ စုဒေဝာသည် အပြစ်လမ်း၌ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ် ပဏ္ဍိတ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ခွဲခြားသိမြင်မှုရှိသူဖြစ်သည်။

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

ဤ စုဒေဝါသည် နောင်တွင် ဆိုးယုတ်လာမည်၊ မျိုးရိုးကို ဖျက်ဆီးမည့်သူ ဖြစ်လာမည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှင်မ၊ ငါသည် သူမကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားမည်။

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိပဒ္မပုရာဏ၏ ဘူမိခဏ္ဍ၌၊ ဝေနောပాఖ్యာန်အတွင်းရှိ စုကလာ၏ ဇာတ်ကြောင်း၌၊ လေးဆယ့်ခုနစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

သားကို ငါးနှစ်အရွယ်ရောက်သည့်အထိ ချစ်ခင်လှုပ်ရှားကစားကာ လိုက်လျောပေးသင့်သည်။ သို့သော် ထို့နောက်၊ အချစ်ရေ၊ သင်ကြားသင်ယူစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်၊ မောဟမေတ္တာကြောင့် ထပ်မံမပျိုးထောင်ရ။

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

ရေချိုးစရာ၊ အဝတ်အစား၊ စားစရာ၊ ချက်ပြုတ်အစားအစာနှင့် သောက်စရာတို့ကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းဖြင့်—မသံသယရှိဘဲ—အချစ်ရေ၊ ချစ်သားကို ကောင်းသောဂုဏ်သတ္တိများနှင့် မှန်ကန်သောပညာရပ်များထဲသို့ ဦးတည်စေသင့်သည်။

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

ဂုဏ်သီလကို သင်ကြားရန်အတွက် ဖခင်သည် အမြဲ မောဟကင်းရမည်။ သို့သော် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းတွင်၊ အချစ်ရေ၊ ချည်နှောင်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ ပေါ်ပေါက်တတ်သည်။

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

သားကို သူ၏ကောင်းဂုဏ်များကို ချီးမွမ်း၍ မပြောသင့်; နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အပြစ်တင်ကာ အမြဲတမ်း ကြမ်းတမ်းသောစကားပြော၍ စကားလုံးများဖြင့် နှိပ်စက်သင့်ဟု ဆို၏။

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

ပညာကို အလေးထားသူသည် အမြဲတမ်း စစ်မှန်သောဗိဇ္ဇာကို ပြုစုပျိုးထောင်သကဲ့သို့၊ အဟံကာရ၏ အကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် အပြစ်ကို အဝေးမှပယ်ချသင့်၏။

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုသည် ပညာနှင့် ကုသိုလ်ဂုဏ်တို့ဖြင့် အစဉ်တစိုက် ပေါက်ဖွားလာသည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်သည် သမီးကို သင်ကြားထိန်းကျောင်းရမည်၊ ယောက္ခမလည်း မယားသမီးကို ထိုနည်းတူ ထိန်းကျောင်းရမည်။

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

ဆရာသည် တပည့်ကို တားမြစ်အပြစ်ပေးရမည်—ထိုသို့မှသာ အောင်မြင်မှုရသည်ဟု ဆိုကြ၏၊ မဟုတ်လျှင် မရ။ ထိုနည်းတူ ခင်ပွန်းသည် ဇနီးကို၊ မင်းသည် အမတ်ကိုလည်း တားမြစ်အပြစ်ပေးရမည်။

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

အို အင်အားကြီးသောအရှင်၊ တည်ငြိမ်၍ ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် မြင်းနှင့် ဆင်ကို အတိုင်းအတာသင့်တင့်စွာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ထိန်းကျောင်းသင့်၏။ သင်ကြားလိုသော စိတ်နဲ့ တားမြစ်ပြုပြင်ခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းတို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပြီး ဖြစ်လာသည်။

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

အို နာထာဘုရား၊ သူမကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူမှာ သင်ပင် ဖြစ်သည်—သံသယ မရှိပါ။ အို ရှိဝရှာမာ၊ သင်သည် သီလပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏနှင့်အတူ ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

အို မဟာမတေ၊ အိမ်တွင်း၌ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာထားခဲ့သဖြင့် သူမသည် ထိုကြောင့်ပင် ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်၌ မိန်းကလေးကို စည်းကမ်းနှင့် ထိန်းသိမ်းရမည်—ဤပညာရှိစကားကို နားထောင်လော့။

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

သူမသည် အသက်ရှစ်နှစ် မပြည့်သေးသရွေ့ တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများ မချမှတ်သင့်။ အဘ၏အိမ်၌ နေထိုင်သော သမီးသည် အခြေအနေအရ သဘာဝတရားကြောင့် တခါတရံ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ ပြုမိနိုင်သည်။

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

အပြစ်သည် နှစ်ဖက်စလုံးအပေါ် ကျရောက်ပြီး မိဘများလည်း ထိုအပြစ်ကို ထမ်းဆောင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးသည် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း မိမိအိမ်၌ပင် (မင်္ဂလာမပြုဘဲ) ထားခြင်း မသင့်တော်။

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

မင်္ဂလာဖြင့် ပေးအပ်ထားသော သူမကို ပေးအပ်ခံရသူ၏ အိမ်၌ပင် စောင့်ရှောက်ပြုစုရမည်။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ သူမသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော သခင်ဘုရား၏ သဂုဏ်၊ ပေါ်လွင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

သူမကြောင့် မိသားစု၏ဂုဏ်သတင်းကောင်း ပေါ်ထွန်း၍ အဖေသည် သက်သာချမ်းသာစွာ အသက်ရှင်၏; သို့ရာတွင် ထိုအိမ်၌နေစဉ် အပြစ်ပြုလျှင် ထိုအပြစ်၏အကျိုးကို ခင်ပွန်းက ခံစားရ၏။

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက် သူမသည် သားများ၊ မြေးများကြောင့် အမြဲတမ်း တိုးတက်繁盛၏; အို ချစ်သူရေ၊ သမီး၏ကောင်းမြတ်သောဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် အဖေသည် ဂုဏ်သတင်းရရှိ၏။

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

ထို့ကြောင့် အို ချစ်သူ၊ ခင်ပွန်းလိုလားသော သမီးကို အိမ်၌ မထိန်းသိမ်းထားသင့်။ ဤအဓိပ္ပါယ်ဖြင့်ပင် အို ချစ်သူ၊ သမိုင်းကഥာတစ်ပုဒ်ကို ကြားရပြီး—နောက်တစ်ပုဒ်က ထပ်မံလာမည်။

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

နှစ်ဆယ့်ရှစ်မြောက် ဒွာပရယုဂ ရောက်လာသောအခါ၊ အို အရှင်၊ ယဒုမျိုးတို့တွင် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သော သတ္တိရှင် ဥဂ္ရစေန၏အိမ်၌ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

အို ဒွိဇ၊ ငါသည် ဤအကြောင်းအရာကို သင်အား ပြောပြမည်; စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။