Book of the Celestial Regions (Svarga Khanda)
The Section on Heaven
ပဒ္မပုရာဏ၏ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍ (Svarga-khaṇḍa) သည် ဘုရားဖူးခရီး (တီရ္ထ) နှင့် ကမ္ဘာဗေဒ/ကောသမော်လောဂျီတို့ကို ဆက်သွယ်ပေးသော အခန်းကဏ္ဍတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ တီရ္ထ (tīrtha)၊ က္ရှေတရ (kṣetra)၊ သန့်ရှင်းသော မြစ်များ၊ တောင်တန်းများ စသည့် သာသနာရေးမြေပြင်ကို မြေပုံဆွဲသကဲ့သို့ ဖော်ပြပြီး၊ ဟရီ/ဗိဿနုသည် အတွင်း၌တည်သော အန္တရယာမီဘုရားလည်း ဖြစ်သကဲ့သို့ တီရ္ထ၌ အသက်ဝင်စွာ တည်ရှိသော သန့်ရှင်းမှုလည်း ဖြစ်ကြောင်းကို ဘက္ခတိသဒ္ဓာနှင့် ချိတ်ဆက်ပြသသည်။ ပုရာဏပုံစံ ဇာတ်ကြောင်းဘောင်နှင့် ရှင်ရသီများ၏ စည်းဝေးဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့် ဤခဏ္ဍသည် ဘုရားဖူးခြင်းကို မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော နည်းလမ်းအဖြစ် အတည်ပြုသည်။ နားထောင်ခြင်း (śravaṇa)၊ မှတ်မိစွာ သတိရခြင်း (smaraṇa) နှင့် သန့်ရှင်းရာနေရာများသို့ သွားရောက်ဖူးမြော်ခြင်းတို့ကို ပုဏ္ဏ (puṇya) ဖြစ်စေသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဟု ဆိုကာ အပြစ်ကြီးများကိုပါ သန့်စင်စေပြီး စိတ်ကို ဘက္ခတိသို့ လှည့်ပေးသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သဘောတရားအရ စွဝဂ္ဂခဏ္ဍသည် လောကလွန် ဗိဿနု (Adhokṣaja) ၏ အလွန်မြင့်မြတ်မှုကို “တီရ္ထ-ရူပ ဟရီ” ဟူသော လောကတွင်း သန့်ရှင်းမှုနှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။ ထို့ပြင် ပုရာဏကို ရွတ်ဖတ်ခြင်း/နားထောင်ခြင်းကို ဘုရားဖူးခရီးအားလုံး၏ အနှစ်ချုပ်နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ အစားထိုးနိုင်သော ဖလအဖြစ် ထားရှိကာ သဒ္ဓာဖြင့် နားထောင်ခြင်း၏ အရေးပါမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ အစပိုင်းတွင် ပြောသူဆက်စပ်စဉ် (ဟရီ → ဗြဟ္မာ → နာရဒ → ဗျာသ → စူတ) ကို တည်ထောင်၍ စာတမ်း၏ အာဏာတရားကို အခိုင်အမာ ပြုလုပ်သည်။ အကျယ်တဝင့် လမ်းကြောင်းတွင် သန့်ရှင်းရာနေရာများနှင့် ၎င်းတို့၏ အကျိုးဖလ (phalaśruti) ကို ရေတွက်ဖော်ပြကာ ဓမ္မ၊ ရိုးရာသန့်ရှင်းမှု၊ လယ/ပရလယ ဆိုင်ရာ ကမ္ဘာဗေဒမေးခွန်းများကို တစ်စုတစ်စည်းတည်းသော “စွဝဂ္ဂပုဏ္ဏ” မြေပုံအဖြစ် ချုပ်စုထားသည်။
Adhyayas in Svarga Khanda
Adhyaya 1
Invocation and the Naimiṣa Assembly: Sūta’s Arrival and the Request to Recount the Padma Purāṇa
သွဂ္ဂခဏ္ဍသည် ဂోవိန္ဒ (ဟရီ) ကို မင်္ဂလာအာစရဏဖြင့် နမಸ್ಕာရပြုကာ စတင်သည်။ ထို့နောက် ဟိမဝန္တ၊ ဝိန္ဓျ၊ မဟေန္ဒြ စသည့် သန့်ရှင်းသောဒေသများမှ ဝေဒပညာရှင် ရှိများသည် နိုင်မိဿာရဏျ၌ စုဝေးကာ ရှောနက မုနိထံသို့ ရောက်လာကြသည်။ ဧည့်ခံပူဇော်မှုနှင့် အာသနစီစဉ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကృష్ణကို အခြေခံသော ဆွေးနွေးမှုများလည်း အဆုံးသတ်ကာ ထိုအခါ ဗျာသ၏ တပည့် စူတ ရောမဟർഷဏ လာရောက်၍ ဂုဏ်ပြုခံရပြီး ဓမ္မကထာ ပြောကြားရန် ဖိတ်ကြားခံရသည်။ ရှိများက ဟရီ၏ ပုရာဏကထာကို ထပ်မံပြန်လည် ဟောကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ဟရီမပါသော စကားဝိုင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးအရ ခြောက်သွေ့သဖြင့် ဟရီသည် တီရ္ထအဖြစ်တည်းဟူ၍ တည်ရှိကြောင်းကိုလည်း ထောက်ပြကြသည်။ ထို့ပြင် ပုဏ္ဏပေးသော တီရ္ထ၊ က్షೇತ್ರ၊ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များ၏ အမည်နှင့် မူလအစ၊ ထို့အတူ ပရလယ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်လဲမှု) ဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်ကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတက ထိုမေးခွန်းများကို ချီးမွမ်းကာ ဗျာသကို နမಸ್ಕာရပြု၍ ပဒ္မပုရာဏ၏ ဖွဲ့စည်းပုံ (အပိုင်း ၆ ခု; ရှလိုက ၅၅,၀၀၀) ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သင်ကြားပို့ဆောင်မှု အစဉ်အလာ (ဟရီ→ဗြဟ္မာ→နာရဒ→ဗျာသ→စူတ) ကို ရှင်းလင်းကာ နားထောင်ခြင်း၏ ကုသိုလ်မဟာတ್ಮကို ဆိုပြီး “အစပိုင်း” ကို စတင်ဟောကြားသည်။
Adhyaya 2
Primordial Creation: From Brahman to the Cosmic Egg
ဤအခန်းသည် စူတာ (Sūta) မုနိ၏ ကတိဖြင့် စတင်ပြီး၊ အနန္တတည်မြဲသော အမြင့်ဆုံး အတ္တ (Supreme Self) ကို နားလည်စေရန် အာဒိဖန်တီးမှုကို ရှင်းလင်းဖော်ပြမည်ဟု ဆိုသည်။ ပရလယ (လောကပျက်ကွက်ခြင်း) အပြီးတွင် “ဗြဟ္မန်” (Brahman) ဟု ခေါ်သော တစ်ခုတည်းသော အလင်းတော်သာ ကျန်ရစ်သည်။ ထို့နောက် စာṅခ္ယ (Sāṅkhya) ဆန်သည့် အစဉ်အလာအတိုင်း ပရဓာန (Pradhāna) ပေါ်ထွန်းပြီး၊ ထို့မှ မဟတ် (Mahat) သည် ဂုဏ (guṇa) အလိုက် သုံးမျိုးဖြစ်ကာ၊ ထို့နောက် အဟင်ကာရ (Ahaṅkāra) သုံးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တမသ (tāmasa) လမ်းကြောင်းမှ တန်မာတြ (tanmātra) များနှင့် မဟာဘူတ (mahābhūta) ငါးပါးသည် အစဉ်လိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ နောက်တစ်ခုချင်းစီသည် လက္ခဏာအသစ်တစ်ရပ် ထပ်တိုးသည်—အသံမှ အနံ့အထိ။ အင်ဒြိယများ၊ လုပ်ဆောင်ရေးအင်္ဂါများနှင့် မန (စိတ်) ကို အမည်နှင့် လုပ်ငန်းတာဝန်အလိုက် ရေတွက်ဖော်ပြကာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါများ ပေါ်ထွန်းရန် အစိတ်အပိုင်းများ ပေါင်းစည်းရခြင်း၏ အကြောင်းကိုလည်း ရှင်းပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုတတ္တဝါများ ပေါင်းစည်းကာ ရေပြင်ပေါ်၌ ကောစမစ်ဥ (brahmāṇḍa) ကို ဖွဲ့စည်းသည်။ ထိုဥအတွင်း၌ ဗိဿနု (Viṣṇu) သည် ဗြဟ္မာအဖြစ် ရုပ်ယူကာ ဖန်တီးပြီး၊ ကလ္ပများတစ်လျှောက် ထိန်းသိမ်းကာ၊ အချိန်တန်လျှင် ကာကွယ်ခြင်းနှင့် လျော့လျောပျက်ကွက်ခြင်း၏ ရုပ်များကို ယူ၍ လောကကို ပြန်လည်သိမ်းယူ လျှိုဝှက်လျက် လီနသွားစေသည်။
Adhyaya 3
Qualities of the Five Great Elements; Description of Sudarśana-dvīpa and Mount Meru
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ရှိသီတို့သည် စူတ (ပြောပြပို့ဆောင်သူ) ထံမှ မြေပြင်၏အကျယ်အဝန်း၊ ပြည်နယ်ဒေသများ၊ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြပေးရန် မေးမြန်းတောင်းဆိုကြသည်။ သင်ကြားချက်သည် ပထမဦးစွာ တတ္တဝါဒအခြေခံဖြင့် စတင်ကာ ပဉ္စမဟာဘူတတို့သည် လောကတစ်ဝှမ်း ပျံ့နှံ့နေကြောင်းနှင့် ဂုဏ်သတ္တိများကို အဆင့်လိုက် ရေတွက်ပြသည်—ပृथဝီတွင် ဂုဏ်၅ (အသံ၊ ထိတွေ့မှု၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အရသာ၊ အနံ့) ရှိပြီး၊ ရေတွင် အနံ့မရှိ၊ မီးတွင် အရသာမရှိ၊ လေတွင် ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိ၊ အာကာသတွင် အသံသာ ကျန်သည်။ သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ လမ်းကြောင်းကို မလွန်ကျူးသော် သမာဓိနှင့် စည်းကမ်းတည်မြဲသည်; လွန်ကျူးလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါများအကြား ပဋိပက္ခ ပေါ်ပေါက်ပြီး မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းသည် အစဉ်လိုက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထို့ပြင် အစဉ်းစားမရသော (အချင်တျ) အရာများကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် မသတ်မှတ်သင့်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာဗေဒဖော်ပြချက်သို့ ပြောင်းလဲကာ စုဒർശန-ဒွိပ၏ စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်၊ သမုဒ္ဒရာနှင့် တောင်တန်းနယ်နိမိတ်များ၊ ပိပ္ပလပင်နှင့် ယုန်အမှတ်အသားတို့ကို ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် မေရုတောင်ကို ဗဟိုထားသော မြေပုံအဖြစ် ဝရ္ဿများ၊ တောင်တန်းများ၊ ဒေဝတစုများနှင့် ဂင်္ဂါမြစ်၏ များစွာသော စီးကြောင်းပုံသဏ္ဌာန်ကို သန့်ရှင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 4
Description of Uttara-Kuru and the Meru-Flank Regions (Bhadrāśva, Sudarśana Jambū, Solar Attendants)
ရိရှီတို့၏ မေးမြန်းမှုကြောင့် စူတမုနိသည် မေရုတောင်၏ မြောက်ဘက်အနားကို ရှင်းလင်းဖော်ပြ၍ အုတ္တရ-ကူရုကို စိဒ္ဓတို့ လာရောက်နေထိုင်သည့် သန့်ရှင်းသော မြေဟု ဆိုသည်။ ထိုဒေသတွင် မွှေးကြိုင်၍ အမြဲပန်းပွင့်နေသော သစ်ပင်များရှိပြီး ‘ခ္စီရိဏ’ ဟုခေါ်သော ဆန္ဒပြည့်စုံစေသည့် သစ်ပင်များက နို့ကို ထွက်စေကာ အမృతတူသော နို့ရည်၊ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုပင် ပေးစွမ်းသည်။ ဤအခန်းတွင် ကမ္ဘာလောက၏ ပထဝီဝင်နှင့် ကမ္မဖလကို ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ သုဂတိ/ဒေဝလောကမှ ကျဆင်းသူများသည် ထိုနေရာတွင် ရုပ်ရည်လှပ၍ မျိုးရိုးမြင့်သော လူသားအဖြစ် မွေးဖွားကာ ဇနီးမောင်နှံအဖြစ် သဟဇာတဖြင့် နေထိုင်ကြပြီး ရောဂါကင်း၊ အသက်ရှည်၊ အမြဲနုပျိုနေကြသည်။ ဘဒြာရှွ၏ ဘဒြာရှာလ သစ်တောထဲရှိ အမဲရောင် သရက်သီးရည်ကြောင့် နုပျိုမှု မပြတ်တမ်းတည်မြဲသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် နီလနှင့် နိෂဓ တောင်တန်းကြားရှိ မဟာ စုဒർശန ဇမ္ဗူသစ်ပင်၏ တည်နေရာကို ပြ၍ “ဇမ္ဗူဒွီပ” အမည်ရခြင်းကို ရှင်းပြသည်။ အဆုံးတွင် ဘြဟ္မာလောကမှ ကျဆင်းသူများသည် ဘြဟ္မန်ကို ကြေညာသူများဖြစ်ကာ နေမင်း၏ အစေခံ/အနုချရများ ဖြစ်လာပြီး နေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေ၏ အပူဒဏ်အောက်တွင် နောက်တစ်ဖန် လမင်းထံသို့လည်း ရောက်ကြသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 5
Names of Regions and Mountains: Ramaṇaka, Hiraṇmaya, Airāvata, and the Turn to Vaikuṇṭha
ရိရှီတို့က ဝရ္ဿများ၊ တောင်တန်းများနှင့် ထိုဒေသများတွင် နေထိုင်သူတို့၏ အမည်စာရင်းကို တိတိကျကျ ပြောကြားရန် စူတာအား မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက ကမ္ဘာဗေဒဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်ကို စတင်၍— ရမဏက ဝရ္ဿသည် ရွေတ၏ တောင်ဘက်၊ နိෂဓ၏ မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး၊ ထိုနေရာ၌ လူတို့သည် မျိုးရိုးမြင့်မြတ်စွာ မွေးဖွားကာ အသားအရေဖြူဝင်း၍ ပြိုင်ဘက်မရှိ၊ အသက်တာရှည်လျားလွန်စွာ ရှိကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် နီလနှင့် နိෂဓ အကြားရှိ ဟိရဏ္မယ ဝရ္ဿကို ဖော်ပြပြီး ဟဲရဏ္ဝတီ မြစ်စီးဆင်းကာ ရတနာနှင့် ရွှေဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တောက်ပသည့် နန်းတော်များ ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် သြရင်္ဂဝတ်ကို ကျော်လွန်သည့် အဲရာဝတ ဝရ္ဿတွင် နေ၏ လမ်းကြောင်းကို မမြင်ရဘဲ အိုမင်းခြင်း မရှိကြောင်း၊ သတ္တဝါတို့သည် ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အနံ့သင်းကာ ကိုယ်စိတ်ထိန်းချုပ်ပြီး အစာမလိုဘဲ နေထိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ပြချက်သည် ဝိုင်ကුණ္ဌသို့ လှည့်ကာ— စိတ်မြန်နှုန်းတူ ရွှေရထားပေါ်၌ တည်နေသော ဟရိကို ချီးမွမ်း၍၊ သူသည် လုပ်ဆောင်သူအာဏာ၊ သဘာဝဓာတ်များနှင့် ယဇ్ఞ—အဂ္နိ ဟူသော ယဇ్ఞတရား၏ မူလသဘောတရားနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Adhyaya 6
The Glory of Bhārata-varṣa: Enumerating Mountains, Rivers, and Regions
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ရှိသီတို့က ဘာရတဝရ္ဿကို ပုဏ္ဏကျေးဇူးပေးသော သန့်ရှင်းမြေဟု မည်သို့ဆိုနိုင်သည်ကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတက ဘာရတကို မိတ္တရနှင့် ဝိုင်ဝස්ဝတ မနု၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ မြေဟု ချီးမွမ်းကာ မင်းကောင်းမင်းမြတ်များနှင့် ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်ကို ရည်ညွှန်း၍ သန့်ရှင်းမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် အကြောင်းအရာသည် သာသနာရေး-မြေဗေဒကို စနစ်တကျ စာရင်းပြုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဓိက တောင်တန်း ၇ ခုကို အမည်တပ်ဖော်ပြပြီး၊ သန့်စင်ပေးသော ဒေဝတားတော်တည်ရှိမှုအဖြစ် ယူဆသည့် မြစ်များကို အလွန်ကျယ်ပြန့်စွာ စာရင်းပြုဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေသများ၊ ဇနပဒ/ဇာတိများနှင့် အာရျ–မလေစ္ဆ နယ်နိမိတ်အညွှန်းကို ဖော်ပြကာ၊ ဤဗဟုသုတကို အနည်းငယ်သိရုံဖြင့်ပင် ကိုယ်စွမ်းအလိုက် တြိဝဂ္ဂ၏ အကျိုးကို ရနိုင်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 7
Yuga Order, Lifespan Measures, and Traits of Beings in Bhārata-varṣa
ရသီများက စူတအား ဘာရတဝရ္ෂနှင့် ဟိမဝတ်၏ အကျယ်အဝန်း၊ ထို့ပြင် သတ္တဝါတို့၏ အသက်တာကာလ၊ အင်အား၊ မင်္ဂလာ/အမင်္ဂလာ အခြေအနေများကို ရှင်းပြရန် မေးမြန်းကြသည်။ စူတက ဘာရတဝရ္ෂအတွင်း ယုဂအစီအစဉ်—ကೃတ၊ တ్రေတာ၊ ဒွာပရ နှင့် တိရှျ (ကလိ)—ကို ဆက်လက်ဟောကြားသည်။ ဤအခန်းတွင် အသက်တာကာလကို ကೃတတွင် ၄,၀၀၀၊ တ్రေတာတွင် ၃,၀၀၀၊ ဒွာပရတွင် ၂,၀၀၀ ဟု သတ်မှတ်ပြီး တိရှျတွင် အလွန်လျော့နည်း၍ မတည်ငြိမ်ကာ ဒုက္ခများသော အတိုင်းအတာဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ယုဂအလိုက် သတ္တဝါတို့၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြရာတွင်—ကೃတတွင် အင်အားနှင့် အလှတရား ထင်ရှား၍ တပဿာပြည့်ဝသော ရသီများနှင့် သတ္တိရှိသော က္ෂတ္တရိယများ ပေါ်ထွန်းသည်; တ్రေတာတွင် စကြဝတီ မဟာဘုရင်များနှင့် ဆက်စပ်သည်; ဒွာပရတွင် တက်ကြွမှုနှင့်အတူ အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးမှု ရောနှောသည်; တိရှျတွင် ဒေါသ၊ လောဘ၊ မုသာ၊ မနာလိုမှု၊ လှည့်ဖြားမှုနှင့် မကောင်းသော စိတ်ဓာတ်များ ကြီးစိုးလာသည်။ အကျဉ်းချုပ် အကူးအပြောင်း အကြောင်းအရာတစ်ခုတွင် ဂုဏုတ္တရ၊ ဟိုင်းမဝတ နှင့် ဟရိဝရ္ෂ ဟူသော အမည်များကိုလည်း ဒွာပရ၏ အလယ်ပိုင်းနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အတိုချုံး ဖော်ပြချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 8
Description and Measurements of Śākadvīpa (with Oceans, Mountains, Varṣas, and Rivers)
အဓ್ಯಾಯ ၈ တွင် သတ္တဒွီပ ကမ္ဘာဗေဒကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဇမ္ဗူဒွီပ၏ အကျယ်နှင့် ဇမ္ဗူတောင်၏ အတိုင်းအတာကို ဆိုပြီးနောက် ဆားသမုဒ္ဒရာ၏ အကျယ်အဝန်းသည် နှစ်ဆဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ၊ ထို့နောက် ဇမ္ဗူဒွီပထက် နှစ်ဆကြီးပြီး နို့သမုဒ္ဒရာဖြင့် ဝန်းရံထားသော ရှာကဒွီပကို မိတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် ဖော်ပြချက်သည် အကြီးစားအတိုင်းအတာများမှ အတွင်းဖွဲ့စည်းပုံသို့ ပြောင်းလဲကာ၊ မေရုကို အစပြု၍ မလယ၊ ဇလဓာရ၊ ရైవတက၊ ရှျာမဂိရိ၊ ဒုရ္ဂရှိုင်လ တို့ကဲ့သို့ ရတနာတောင်တန်းများ၊ ဝရ္ෂများ၏ အမည်များနှင့် တောင်များ၊ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆက်နွယ်သော မျိုးရိုး/အမည်ပေးခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်ချက်များကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ရှိဝဘုရားကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ခြင်း၊ စိဒ္ဓနှင့် စာရဏတို့၏ နေထိုင်မှု၊ ခိုးယူမှုမရှိခြင်းနှင့် အင်အားသုံးအုပ်ချုပ်ရေးမရှိခြင်းတို့ကို သာသနာရေး-လူမှုရေးအဖြစ် ပုံဖော်ကာ၊ ဂင်္ဂါရေစီးခွဲများအပါအဝင် သန့်ရှင်းသော မြစ်များ၏ အမည်များကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှိများက ပိုမိုအသေးစိတ်ရှင်းလင်းချက်ကို တောင်းဆိုသဖြင့် ဤအဓ್ಯಾಯသည် အကျဉ်းချုပ်ဖြစ်သကဲ့သို့ နောက်ထပ်အကျယ်တဝင့်ဖော်ပြချက်သို့ ဝင်ပေါက်လည်း ဖြစ်လာသည်။
Adhyaya 9
Description of Continents, Oceans, Regions, and the Measure of the World
ဤအধ্যာယသည် စူတ မုနိက မြောက်ဘက်ကျွန်းများအကြောင်းကို မိတ်ဆက်၍ စကြဝဠာပုံသဏ္ဍာန်ကို စာရင်းသဘောဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဂျီ (ထောပတ်သန့်)၊ ဒဟိအနှစ်၊ စုရာနှင့် နို့၏ သမုဒ္ဒရာများ၊ အရွယ်အစား တဖြည်းဖြည်းကြီးလာသော ဒွီပများ၊ သမုဒ္ဒရာများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော တောင်တန်းများကို ဆိုထားသည်။ Manaḥśilā၊ Kṛṣṇa၊ Mahākrauñca၊ Gomanta စသည့် သန့်ရှင်းသော အမှတ်အသားများကို အမည်တပ်ဖော်ပြပြီး နာရာယဏ/ကေရှဝသည် ဒေဝမဏိရတနာများ၌ တည်နေ၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူဟု ဖော်ညွှန်းသည်။ ထို့ပြင် Sunāmā၊ Sudurdharṣa၊ Hemaparvata၊ Kumuda၊ Puṣpavān၊ Kuśeśaya၊ Harigiri စသည့် တောင်များနှင့် Audbhida မှ Kāpila ထိ varṣa များ၊ Krauñca တောင်နှင့် အခြားတောင်များနှင့် ဆက်နွယ်သော ဒေသများကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ပိုင်းတွင် သေခြင်းမရှိ၊ အနှောင့်အယှက်မရှိသော အကောင်းဆုံး လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဖော်ပြပြီး Īśvara ကို ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်သော မင်းတရားအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ တစ်စုတစ်စည်းသော ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသူဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ကမ္ဘာ့စနစ်ကို ထောက်တည်သော မဟာတောင်နှင့် အရပ်လေးမျက်နှာ၏ ဆင်တော်များကို ဖော်ပြပြီး နားထောင်ခြင်း၏ အကျိုး—ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ တေဇောတောက်ပမှု တိုးပွားခြင်း၊ ပိတೃတို့၏ စိတ်ကျေနပ်ခြင်း—ကို Parvaṇī ပူဇော်ပွဲနှင့် ချိတ်ဆက်၍ သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 10
Inquiry into Sacred Fords and the Merit of Earth-Circumambulation (Narada–Yudhishthira; Entry into the Dilipa–Vasistha Episode)
မြေကြီး၏အတိုင်းအတာနှင့် မြစ်ရေစနစ်တို့ကို ကြားနာပြီးနောက် ရှင်ရသီတို့သည် စိတ်ကျေနပ်သဖြင့် စူတအား သန့်စင်ပေးသော တီရ္ထ (tīrtha) များကို အပြည့်အစုံဖော်ပြ၍ တီရ္ထတစ်ခုချင်းစီ၏ အထူးကုသိုလ်ဖလကိုလည်း ပြောကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ စူတက ဤမေးခွန်းသည် အလွန်ပုဏ္ဏိယရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီး ရှေးဟောင်းဆွေးနွေးခန်းတစ်ရပ်ကို မိတ်ဆက်သည်။ ပဏ္ဍဝတို့ တောနေရသည့်ကာလ၊ ဒြောပဒီသည် ဓမ္မ၌ မတုန်မလှုပ်တည်ကြည်နေစဉ် နာရဒမုနိနှင့် ယုဓိဋ္ဌိရတို့၏ ဆွေးနွေးပုံကို ထုတ်ဖော်ပြသည်။ နာရဒကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပြီးနောက် မုနိက ယုဓိဋ္ဌိရအား ဆုတောင်းမေးမြန်းခွင့်ပေးသည်။ ယုဓိဋ္ဌိရက တီရ္ထကို သဒ္ဓါဖြင့် အားထားကာ ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို ပရိက్రమာ (circumambulation) လုပ်သူ၏ ပြည့်စုံသော ဖလသည် မည်သို့နည်းဟု မေးသည်။ နာရဒက အဖြေကို ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ချဲ့ထွင်ကာ ရှေးက ဘာဂီရသီ (Bhāgīrathī) ရှိ ဂင်္ဂါဒွာရ (Gaṅgādvāra) တွင် ဒိလီပမင်းသည် တർပဏ (tarpaṇa) နှင့် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మများကို ဆောင်ရွက်နေစဉ် ဝသိဋ္ဌမုနိထံမှ ဤသဘောတရားကို မည်သို့သင်ယူခဲ့သည်ကို ပြောသည်။ ဝသိဋ္ဌရောက်လာသော် ဒိလီပက ပူဇာပြု၍ မုနိလည်း နှစ်သက်တော်မူသဖြင့် နောက်တစ်ဆင့် တီရ္ထ-ဖလ သင်ကြားမှုအတွက် အခင်းအကျင်းတည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 11
Description of the Fruits of Pilgrimage (Puṣkara Tīrtha Māhātmya)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နှိမ့်ချမှု၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် သစ္စာတရားကို ချီးမွမ်းထားပြီး၊ ထိုဂုဏ်သတ္တိများသည် ရှင်ရသီကို ပျော်ရွှင်စေကာ ဘုရားသခင်/ဘိုးဘွားတို့၏ တည်ရှိမှုကို မြင်တွေ့နိုင်သည့် အရည်အချင်းကို ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာမြေကို ပတ်လည်လှည့်လည်ခြင်း၏ အကျိုးနှင့် အထူးသဖြင့် တီရ္ထဓမ္မ (tīrtha-dharma) အကြောင်း မေးခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သင်ကြားချက်၏ အဓိကအယူအဆမှာ ဘုရားဖူးခရီး၏ ‘အမှန်တကယ် အကျိုး’ သည် စည်းကမ်းရှိသူများသာ ရနိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး လှည့်စားမှုနှင့် အတ္တမှ ကင်းလွတ်ကာ ကျေနပ်တတ်၊ သန့်ရှင်းတတ်၊ သစ္စာကို တည်မြဲစွာ လိုက်နာပြီး တန်းတူမြင်ကွင်း (equanimity) ဖြင့် နေထိုင်သူတို့သာ အကျိုးရသည်။ ဈေးကြီးသော ယဇ္ဉများသည် ဆင်းရဲသူများအတွက် မလွယ်ကူသော်လည်း တီရ္ထယာထရာကို ယဇ္ဉနှင့် တန်းတူ သို့မဟုတ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကုသိုလ်ဖြစ်စေသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ပုရှ္ကရ (Puṣkara) ကို သန့်ရှင်းရေချိုးရာနေရာများအနက် အမြင့်ဆုံးဟု ချီးမြှောက်ပြီး၊ အမည်ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များ သန့်စင်နိုင်ကြောင်း၊ ထိုနေရာတွင် ဘြဟ္မာ တည်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကို ပူဇော်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ဘြာဟ္မဏ တစ်ဦးကိုပင် အစာပေးလှူခြင်းတို့သည် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ရစေပြီး၊ အရှွမေဓ ယဇ္ဉနှင့် ရှည်လျားသော အဂ္နိဟောတရ အကျင့်နှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။
Adhyaya 12
Pilgrimage Itinerary: Jambū-path and Associated Tīrthas (Merit of Aśvamedha/Agniṣṭoma)
ဤအခန်းသည် စွဝဂ္ဂ-ခဏ္ဍအတွင်း တီရ္ထယာထရာ (ဘုရားဖူးခရီး) လမ်းညွှန်အဖြစ် ရေးသားထားသည်။ ဝသိဋ္ဌက မင်းကြီးအား မင်္ဂလာရှိစွာ ပရဒက္ခိဏာ ပြုလုပ်ပြီး ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်)၊ ဒေဝတာနှင့် ရှိသီတို့က ဂုဏ်ပြုသည့် ဇမ္ဗူ-ပထသို့ ဝင်ရောက်ရန် သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းရာနေရာများကို အစဉ်လိုက် ဖော်ပြသည်—ဒုလိကာ၏ အာရှရမ်၊ အဂස්တျ၏ အာရှရမ်၊ ကညာအာရှရမ်နှင့် ဓမ္မာရဏ္ယ၊ ယယာတိပတန၊ မဟာကာလ၊ ကိုဋိတီရ္ထ၊ ဥမာပတိ၏ ပဝိသ္သရာနေရာ၊ နှင့် ဘဒ္ဒရဝဋ/ဣရှာန။ လမ်းတလျှောက် အစားအသောက်စည်းကမ်း၊ တစ်ဦးတည်း ဝင်ရောက်ခြင်း၊ ဘိုးဘွားနှင့် ဒေဝတာပူဇော်ခြင်း၊ အတိုကောက် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) တို့ကို ညွှန်ကြားထားသည်။ အကျိုးကျေးဇူးကို ရှရောတ ယဇ္ဉပုံစံဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုသည်—အශ්ဝမေဓ၊ အဂ္နိဋ္ဌෝမ (သို့) အဂ္နိဋ္ဌෝမနှင့် တူညီသော ပုဏ္ဏ။ နောက်ဆုံးတွင် စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်သိက္ခာရခြင်းနှင့် ရှိဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ဂဏပတိကဲ့သို့ အဆင့်ရခြင်းကို ရရှိစေသည်။ နရမဒါမြစ်တွင် တർပဏ ပြုလုပ်ခြင်း၏ ပုဏ္ဏကို အထူးအလေးပေးထားသည်။
Adhyaya 13
Narmadā Māhātmya with the Praise of Amarakantaka Tīrthas
PP.3.13 တွင် ဝသိဋ္ဌ၏ နర్మဒါကို အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော တီရ္ထဟု ချီးမွမ်းထားခြင်းကို ပြန်လည်သတိပေးကာ၊ နర్మဒါသည် အဘယ်ကြောင့် အလုံးစုံနေရာ၌ ကျော်ကြားသနည်းဟု မေးမြန်းစေသည်။ နာရဒက နర్మဒါကို မြစ်များအနက် အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို ကူးမြောက်စေကာ အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ အခန်းတွင် မြစ်များ၏ သန့်ရှင်းမှုကို နှိုင်းယှဉ်သင်ကြားသည်—အခြားမြစ်များသည် တချို့နေရာများတွင်သာ သန့်ရှင်းသော်လည်းကောင်း၊ အချိန်ကြာမှ သန့်စင်ပေးသော်လည်းကောင်း ဖြစ်သော်လည်း နర్మဒါသည် နေရာတိုင်း၌ သန့်ရှင်းပြီး မြင်ရုံဖြင့်ပင် သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။ ထို့နောက် အနောက်ကလိင်္ဂဒေသရှိ အမရကန္တကကို သုံးလောကပူဇော်ရာ သန့်ရှင်းသော တောင်တန်းဟု ဖော်ပြကာ ရှင်ရသီများ စိဒ္ဓိ ရရှိရာနေရာဟု ဆိုသည်။ ရေချိုးခြင်း၊ တစ်ညစာ ဥပုသ်ဆောင်ခြင်း၊ ဘြဟ္မစရိယ၊ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု၊ အဟിംသာနှင့် ဇနေရှ္ဝရ၊ ရုဒ္ရကိုဋိ စသည့် တီရ္ထများတွင် ရှရဒ္ဓ/ပိဏ္ဍပူဇာ ပြုလုပ်ခြင်းတို့သည် ဘိုးဘွားများကို အလွန်တရာ ကျေနပ်စေပြီး ကောင်းကင်ဆုလာဘ်များ ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်ရှိခြင်းနှင့် မင်္ဂလာရှိသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိစေသည်။
Adhyaya 14
Origin of Jaleśvara Tīrtha and the Devas’ Appeal to Śiva against Bāṇa/Tripura (Nārada’s Mission)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နရ္မဒါ (Narmadā) မြစ်ကို သန့်ရှင်းသော မြစ်များအနက် အထွတ်အမြတ်ဟု ချီးမြှောက်ကာ ကမ်းနားတစ်လျှောက်ရှိ တီရ္ထ (tīrtha) များ၏ ဆက်စပ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် နာမည်ကြီး ဂျလေရှ္ဝရ တီရ္ထ (Jaleśvara Tīrtha) ၏ မူလအစကို ကഥာဖြင့် ဖွင့်ဟမည်ဟု အစပြုထားသည်။ ရှေးကာလတွင် ရှိသီများ၊ အိန္ဒြာနှင့် မရုတ်ဂဏ (Marut-gaṇa) တို့က ရုဒြ/ရှင်ကရာ ဖြစ်သော ရှိဝကို စတုတိပြု၍ ဒါနဝ ဘာဏ (Bāṇa) နှင့် လှုပ်ရှားနိုင်သော ကောင်းကင်မြို့ တြိပုရာ (Tripura) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ ကာကွယ်ရန် အားကိုးတောင်းခံကြသည်။ နရ္မဒါ ကမ်းပေါ်တွင် မဟေရှ္ဝရက သူတို့ကို သက်သာစေပြီး တြိပုရာကို သတ်ဖြတ်မည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားကာ နာရဒ (Nārada) ကို ခေါ်ယူသည်။ ရှိဝ၏ အမိန့်ဖြင့် နာရဒသည် တြိပုရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော မြို့ထဲ ဝင်သည်။ ဘာဏက သူ့ကို ဂုဏ်ပြုကြိုဆိုပြီး နာရဒက အိမ်ထောင်စု—အထူးသဖြင့် အနောပမယာ (Anaupamyā)—အား တီလဓေနု-ဒါန (tiladhenu-dāna) နှင့် လကမ္ဘာနေ့ကောင်းများ၊ ပြက္ခဒိန်ဆုံချက်များတွင် မိန်းမများ၏ ဥပုသ်စောင့်ခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို သင်ကြားပေးသည်။ နာရဒသည် ကိုယ်ပိုင်လက်ဆောင် မခံယူဘဲ လိုအပ်နေသော ဗြာဟ္မဏများအား ဒါနပြုရန် ညွှန်ကြားကာ ထွက်ခွာသွားပြီး ဘာဏ၏ မြို့တွင် သေးငယ်သော်လည်း အနှောင့်အယှက်တစ်ရပ်—“အပေါက်ကွဲ” တစ်ခုကဲ့သို့—ကျန်ရစ်စေသည်။
Adhyaya 15
The Burning of Tripura and the Sacred Greatness of Amarakāṇṭaka (Jvāleśvara on the Narmadā)
နర్మဒါမြစ်ကမ်းရှိ ဟရေးရှဝရ၌ ရုဒြသည် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးရန် ဒေဝတားများနှင့် ဝေဒဓာတ်တရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဒိဗ္ဗရထားနှင့် အာယုဓစနစ်ကို ပြင်ဆင်သည်။ တြိပုရ ထိုးဖောက်ခံရသော် မဟာမီးလောင်မှု၊ အပမင်္ဂလလက္ခဏာများနှင့် ပရလယတူသော ကြောက်မက်ဖွယ်အခြေအနေ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဒုက္ခရောက်သတ္တဝါများ၊ အထူးသဖြင့် မိန်းမများက မီးကို အပြစ်တင်ငိုကြွေးကြသော်လည်း အဂ္ဂနီက မိမိသည် အမိန့်အတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်ကြောင်း ပြန်လည်ဆိုသည်။ ထိုပျက်စီးမှုအတွင်း ဒါနဝ ဘာဏသည် ရှိဝ၏ တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်မြတ်မှုကို သိမြင်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် လိင်္ဂကို ထမ်းဆောင်ပြီး တိုဋက မီတာဖြင့် စတုတ္ထရကို ဆုတောင်းသီဆိုသည်။ ဣရှွရသည် နှစ်သက်၍ ဘာဏအား ကာကွယ်ခြင်းနှင့် မရှုံးနိုင်သော အစွမ်းကို ပေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုသည် သန့်ရှင်းသော မြေဗေဒအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တြိပုရကျဆုံးမှုနှင့် ဆက်နွယ်သော အစိတ်အပိုင်းများက ရှရီရှೈလနှင့် အမရကာဏ္ဍက၌ ရှိုင်ဝတည်နေရာများကို တည်ထောင်စေသည်။ အမရကာဏ္ဍက၌ မီးလောင်ကျဆင်းမှုကို “ဇွာလေရှဝရ” ဟု မှတ်တမ်းတင်ပူဇော်ကြသည်။ အဆုံးတွင် တီရ္ထမဟာတ္မ്യအဖြစ်—အမရကာဏ္ဍက နర్మဒါ၌ ဂြဟဏအချိန် ရေချိုးခြင်းနှင့် ဘုရားဖူးခရီးသည် မဟာပုဏ္ဏားကို ပေး၍ ရုဒြလောကသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 16
Māhātmya of the Kāverī–Narmadā Confluence (Patreśvara Tīrtha): Sin-Removal and Merit
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကာဝေရီ–နရမဒါ မြစ်နှစ်စင်း ဆုံရာ (သင်္ဂမ) ကို ကမ္ဘာကျော် တီရ္ထဟု ချီးမွမ်းပြီး အပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ယုဓိဋ္ဌိရကို သဒ္ဓါရှိသော ရှင်ရသေများက “အမှန်တကယ်သော အကြောင်းအရာ” ကို မေးမြန်းကာ အပြစ်ရှိသူများတောင် မည်သို့ လွတ်မြောက်နိုင်သနည်းဟု စုံစမ်းကြသဖြင့် ပုလஸ္တျက ဘီရှ္မအား ကာလပတ်လုံးအတွင်းမှ ပြောကြားသည်။ နာရဒ၏ ပြောကြားချက်အရ ကုဗေရသည် ထိုသန့်ရှင်းသော ကူးကန့်တွင် ဒေဝနှစ်တစ်ရာကြာ တပသျာပြုခဲ့သည်။ မဟာဒေဝ ရှိဝသည် ကျေနပ်၍ ကုဗေရအား ယက္ခတို့၏ အစပြုတည်ထောင်သူနှင့် အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်စေမည့် အာနိသင်ကို ပေးတော်မူပြီး၊ ထို့နောက် သူ့အမျိုးအနွယ်အတွင်း အဘိသေကဖြင့် တင်မြှောက်ခံရသည်။ ထို့မှ တီရ္ထဖလကို သတ်မှတ်ပြသည်—ထိုနေရာတွင် ရေချိုး၍ ရှိဝပူဇော်လျှင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞနှင့် တူသော ကုသိုလ်ရပြီး ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်နိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကြာရှည် စံစားပြီး ကုသိုလ်ကုန်လျှင် သီလသမာဓိရှိသော မင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်။ ထိုရေကို သောက်လျှင် စန္ဒြာယဏ ဝတ်နှင့် တူသော ကုသိုလ်ရပြီး၊ ဤနေရာကို အပြစ်ဖယ်ရှားရာတွင် အမြတ်ဆုံး “ပတ်ရေရှ္ဝရ” ဟု ခေါ်သည်။
Adhyaya 17
Narmadā Tīrtha-Māhātmya: Patreśvara and the Sequence of Sacred Fords
ဤအধ্যာယတွင် နာရဒနှင့် ပုရာဏသဘောသင်ကြားသံက မင်းကြီးအား (အခန်းတစ်နေရာတွင် ယုဓိဋ္ဌိရကိုပါ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆို) နရ္မဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက် တီရ္ထယာတရာ၏ အစဉ်လိုက်လမ်းကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ အစမှာ ပတ္ရေရှ္ဝရ တီရ္ထ—တစ်ယောဇနကျယ်ဝန်းသည့် ပူဇော်ရာနေရာ—ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးလျှင် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုထားသည်။ နောက်တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒർശနပြုခြင်းတို့ကြောင့် အကျိုးဖလများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်—ဒေဝတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဆန္ဒရှိသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရရှိခြင်း၊ ရှည်လျားသော ဒိဗ္ဗသုခခံစားခြင်း၊ ဗြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာရခြင်း၊ ရုဒြလောကသို့ ရောက်ခြင်း၊ ဂိုလောကသို့တိုင် ရောက်နိုင်ခြင်းနှင့် မအနိုင်ယူနိုင်သော အင်အားတိုင်အောင်။ အင်ဒြဇိတ်၊ မေဃရာဝ/မေဃနာဒ၊ ဗြဟ္မာဝရ္တ၊ အင်္ဂါရေးရှ္ဝရ၊ ကပိလာ-တီရ္ထ၊ ကာဉ္စီ-တီရ္ထ၊ ကုဏ္ဍလေးရှ္ဝရ၊ ပိပ္ပလေးရှ္ဝရ နှင့် ဝိမလေးရှ္ဝရ/ဒေဝသိခာ စသည့် ရှိဝလင်္ဂနေရာများကိုလည်း အမည်ဖော်ပြထားသည်။ အဆုံးတွင် နရ္မဒါကို ရုဒြမှ ပေါ်ပေါက်လာသော မြစ်တော်ကြီး၊ မြစ်များအနက် အမြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းသည်။ တိုတောင်းသော စတိုးတရပိုဒ်တစ်ခုက နေ့စဉ် ရွတ်ဆိုလျှင် ဝဏ္ဏအလိုက် အကျိုးရမည်ဟု ဆိုပြီး၊ နရ္မဒါကို သတိရခြင်းသည် အမြဲတမ်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် သန့်စင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကာ ဘြဟ္မဟတ္တယာကဲ့သို့ မဟာအပြစ်မှတိုင် သန့်စင်ပေးနိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 18
Tīrtha-Māhātmya Sequence: Sacred Fords, Baths, Gifts, and Śrāddha (Narmadā-Belt Itinerary)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နရမဒါမြစ်တစ်လျှောက် တီရ္ထ-မဟာတ္မယ အစဉ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပုလஸ္တျ မုနိ (ပြောသူ) သည် ရာဇန်/ဘီရှ္မအား တီရ္ထတစ်ခုချင်းစီ—စကန္ဒ-တီရ္ထ၊ အာင်္ဂိရသ၊ လာင်္ဂလ၊ ဝဋေရှ္ဝရ၊ သင်္ဂမေရှ္ဝရ၊ ဘဒြ-တီရ္ထ၊ အင်္ဂါရေးရှ္ဝရ၊ အယောနိသင်္ဂမ၊ ပါဏ္ဍဝေရှ္ဝရက၊ ကမ္ဘိုတိကေရှ္ဝရ၊ စန္ဒြဘာဂါ၊ သက္ကရ-တီရ္ထ၊ ဗြဟ္မာဝရ္တ စသည်တို့၏ သန့်စင်ရေချိုး (snāna)၊ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့် သင့်တော်သော ဒါနကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် ကပိလာ-တီရ္ထ၊ နရမဒေရှ္ဝရ၊ မာသေရှ္ဝရ၊ နာဂေရှ္ဝရ၊ ကာလေရှ္ဝရ၊ အဟလျာ-တီရ္ထ၊ သောမ-တီရ္ထ၊ စတမ္ဘ-တီရ္ထ၊ ယောဓနီပုရ (ဝိෂ္ဏု-တီရ္ထ)၊ အမောဟက နှင့် သိဒ္ဓေရှ္ဝရ/ကုသုမေရှ္ဝရတို့ကို ဆိုသည်။ ရွှေဒါန၊ နွားဒါန၊ နွားထီးလွှတ်ခြင်းနှင့် ပိတೃတို့အတွက် ပိဏ္ဍ/ရှြာဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်းတို့၏ အကျိုးအဖြစ် မျိုးဆက်များစွာ၏ အပြစ်ပျက်ကွယ်ခြင်း၊ မပျက်မယွင်းသော ပုဏ္ဏ၊ ရုဒြ/သောမ/သူရျ လောကတို့၌ ဂုဏ်သရေ၊ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာ၊ မရှုံးနိုင်သော ကာကွယ်မှုကို ဖော်ပြပြီး၊ အထူးသဖြင့် သိဒ္ဓေရှ္ဝရကို မနက်အရုဏ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်မှု) ရနိုင်ကြောင်း ချီးမွမ်းထားသည်။
Adhyaya 19
The Greatness of Śukla Tīrtha: Bathing, Fasting, Charity, and Śiva Worship
ဤအধ্যာယတွင် ဘုရားဖက်တော်ကို အာနုဘော်ကြီးသော တီရ္ထများသို့ ညွှန်ပြပြီးနောက် Śukla-tīrtha ၏ မူလနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဟိမဝန္တာ၏ ဒေဝီယမြင်ကွင်းအတွင်း ဥမာနှင့်အတူ မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် ဂဏာများဝန်းရံလျက် ထိုင်နေပြီး၊ တောင်းခံသူ (နှင့်/သို့ မာကဏ္ဍေယ) က သံသရာကို ကျော်လွန်ရန် လွယ်ကူသော လမ်းနှင့် အကြီးမားဆုံး အပြစ်ဖျက်တီရ္ထကို မေးမြန်းသည်။ ရှီဝက Śukla-tīrtha ၏ မဟိမကို ချီးမွမ်း၍ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းဖြင့် brahmahatyā အပါအဝင် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များပင် ပျောက်ကင်းကြောင်း၊ ဂြိုဟ်ကြတ်ချိန်နှင့် အရေးကြီးသော တိသီ/ကာလချိန်ဆုံရာများတွင် ကုသိုလ်တိုးပွားကြောင်း၊ တီရ္ထပတ်လည်ကွင်းသည် တစ် yojana အထိ ကျယ်ဝန်းကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဝရတအင်္ဂများ—နေ့ည အစာရှောင်ခြင်း၊ ညအိပ်မပျော်ဘဲ သီချင်း/ကီရတန်နှင့် ကပြခြင်း၊ မနက်အရုဏ်တွင် ရေချိုးခြင်း၊ ghee ဖြင့် abhiṣeka ပူဇော်ခြင်း၊ ဆရာကို အစာကျွေးခြင်း၊ နှင့် သမာဓိရှိသော ဒါန—တို့ကို သတ်မှတ်ကာ akṣaya ဖလ၊ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ သာယာမှုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်၍ Śivaloka တွင် ဂုဏ်ပြုခံရမည်ဟု ကတိပြုသည်။
Adhyaya 20
Pilgrimage Sequence on Sacred Fords (Narmadā Region): Bhṛgu-tīrtha, Śiva-vratas, and Merit Amplification
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပုလஸ္တျ ရှိသည် ဘီရှ္မအား နရမဒါဒေသရှိ တီရ္ထယာထရာ၏ အစဉ်အလာကို သင်ကြားပြောကြားသည်။ နရက၊ ဂို-တီရ္ထ၊ ကပိလာ၊ ဂဏေရှ္ဝရ၊ ဘೃဂု-တီရ္ထ၊ ဂေါတမေရှ္ဝရ၊ အဲရဏ္ဍီ၊ ကနခလ၊ ဣဿ-တီရ္ထ၊ ဝရာဟ-တီရ္ထ၊ ဆိုမ-တီရ္ထ၊ ရုဒ్రကညာ၊ ဒေဝတီရ္ထ၊ ရှိခိတီရ္ထ စသည့် ဖော်ဒ်/ဂတ်များတွင် သန့်စင်ရေချိုးခြင်းကို ဂျေဋ္ဌ စတုရဒသီ၊ အင်္ဂါရက-ယောဂ၊ ရှရဝဏ ကృష్ణ-စတုရဒသီ၊ ဘာဒြပဒ အမဝါသျာ၊ ဒွါဒသီ၊ ပူရ္ဏိမာ စသည့် တိထိများနှင့် တွဲဖက်ကာ မဟာပုဏ္ဏယ ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ကပိလာနွား ဒါန၊ ဗြာဟ္မဏများအား အဟာရပူဇာပြုခြင်း၊ တർပဏ (ဘိုးဘွားအတွက် ရေစက်ချ) နှင့် ဂြဟဏကာလ ဒါန-ဓမ္မတို့ဖြင့် ကုသိုလ်တိုးပွားကြောင်းလည်း ဖော်ပြသည်။ အလယ်ပိုင်းတွင် ဘೃဂုမုနိနှင့် ရှိဝ-ပါရဝတီ တို့၏ ဆွေးနွေးခန်းကဏ္ဍပါဝင်ပြီး “ကရုဏာဘျုဒယ” စတုတ္တရကို ဆုတောင်းသီဆိုရာမှ မဟာဒေဝသည် ရုဒြ-ဝေဒီ အပေးအယူကို ချီးမြှင့်ကာ ဘೃဂု-တီရ္ထကို အပြစ်ပျောက်စေသော နေရာအဖြစ် တည်ထောင်သည်—ထိုနေရာ၌ သေခြင်းတောင် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် ဤတီရ္ထကర్మများ၏ ဖလသည် အශ්ဝမေဓ ယဇ్ఞနှင့် တူညီပြီး ရုဒြလောက သို့မဟုတ် ဝိෂ္ဏုလောကသို့ ပြန်မလာရသော ဂတိကို ပေးကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 21
Narmadā Pilgrimage Itinerary: Sequence of Tīrthas, Rites, and Fruits
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နာရဒ၏ မေးမြန်းချက်အပေါ် ပုလස්တျ မုနိက နရမဒါဒေသအတွင်း တီရ္ထများကို အစဉ်လိုက် ခရီးစဉ်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြပြီး တီရ္ထတစ်ခုချင်းစီတွင် ပြုလုပ်သင့်သော ကုသိုလ်ကံများကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကံများတွင် သန့်ရှင်းရေချိုး (snāna)၊ ဘိုးဘွားများအတွက် ပိဏ္ဍ/တရ္ပဏ၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ မီးတိုင်ပူဇော်ခြင်း (dīpa-dāna) နှင့် အထူးဒါန (ဥပမာ နွားထီးဒါန) တို့ ပါဝင်သည်။ တီရ္ထတိုင်းတွင် ရရှိမည့် အကျိုးဖလကို တိတိကျကျ ချိတ်ဆက်ဖော်ပြထားပြီး—အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း (brahma-hatyā ကဲ့သို့ မဟာအပြစ်များအပါအဝင်)၊ ဆန္ဒပြည့်ဝခြင်း၊ သားရခြင်း၊ နွားနှင့် ဥစ္စာတိုးပွားခြင်းတို့ကို ဆိုထားသည်။ သေပြီးနောက် Pitṛloka၊ Rudraloka၊ Brahmaloka သို့ တက်ရောက်ခြင်း၊ အိန္ဒြာတူ အာဏာရခြင်း၊ Gaṇeśvara အဆင့်ရခြင်း၊ နရကမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားမှုမှ လွတ်ကင်းခြင်းတို့လည်း ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် Vimaleśvara/Sāgareśvara ဆိုင်ရာ အထူးမဟာတန်ခိုးကို ထင်ရှားစေပြီး ဤအဓ್ಯಾಯကို ဖတ်ရှုခြင်း သို့မဟုတ် နားထောင်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ဝဏ္ဏအားလုံးအတွက်၊ ဉာဏ်နည်းသူများအထိပါ မင်္ဂလာအကျိုးများစွာ ရရှိကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 22
Narmadā (Revā) Tīrtha Greatness: The Gandharva Maidens’ Curse Narrative (Acchodā Episode Begins)
အဓ್ಯಾಯ ၂၂ တွင် ရေဝါ/နရ்மဒါကို အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ နရ்மဒါ၏ နာမကို ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် သူမ၏ ရေတစ်စက်တောင် ထိတွေ့ခြင်းက မသန့်ရှင်းမှုကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ မဟာရာဇာ၏ မေးမြန်းချက်များကြောင့် အချ္ချောဒါ ရေကန်၌ ဂေါရီကို ဝတ်ပြုနေသော ကောင်းကင်မိန်းကလေး ၅ ယောက်—ပရမောဟိနီ၊ စုရှီလာ၊ စုစွဝရာ၊ စုတာရာ၊ နှင့် ခန္ဒရိကာ—၏ အလှအပ၊ အနုပညာကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဘုရားဝတ်ပြုသဒ္ဓါကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအခါ ရုပ်ရည်ချောမောသော ဗြဟ္မစာရီတစ်ဦး ရောက်လာပြီး မိန်းကလေးများက ကာမစိတ်ကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်လိုကြသော်လည်း၊ သူက အာရှ్రమဓမ္မနှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားအတွက် သင့်တော်သော အချိန်ကာလကို ကာကွယ်ပြောဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အငြင်းပွားမှုက အပြန်အလှန် အပစ်တင်အမိန့် (ကျိန်စာ) သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ ဗြဟ္မစာရီက သူတို့ကို ပိသာချီ ဖြစ်စေမည်ဟု ကျိန်ပြီး၊ သူတို့လည်း သူ့ကို ထိုနည်းတူ ကျိန်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံး ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေသို့ ကျရောက်ကာ ကမ္မဖလ်ရင့်မှည့်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရာနေရာ၌ပင် အဓမ္မစိတ်ဓာတ်၏ အန္တရာယ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
Adhyaya 23
The Greatness of the Revā (Narmadā): Release from the Piśāca Curse
လောမရှ မုနိ ရောက်လာသော် ငတ်မွတ်ဒုက္ခခံနေရသော ပိသာစများသည် သူ၏ တေဇောဓာတ်ကို မခံနိုင်ကြသဖြင့် အဝေးမှပင် လဲကျကာ ဦးချကန်တော့ကြသည်။ တောင်းပန်သူတစ်ဦးက သတ္တုသင်္ဂ (သီလရှိသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း) ၏ အကျိုးကို ချီးမွမ်း၍ နာမည်ကြီး တီရ္ထသနာန်များထက်ပင် ပုဏ္ဏာပိုမြင့်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အမှန်တကယ် ဂန္ဓဗ္ဗ မိန်းကလေးများနှင့် ဗြာဟ္မဏသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အပြန်အလှန် ကျိန်စာကြောင့် ပိသာစရုပ်သို့ ကျရောက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြကြသည်။ ကရုဏာတရားဖြင့် လောမရှသည် ဓမ္မအကျင့်ဖြင့် မှန်ကန်သော သတိမှတ်မိမှု ပြန်လည်ရရှိကာ ကျိန်စာပျက်စီးနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြပြီး၊ တစ်ခုတည်းသော ပြစ်လျော်နည်းအဖြစ် ရေဝါ (နർമဒါ) မြစ်တွင် စည်းကမ်းနည်းလမ်းနှင့်အညီ ရေချိုးသန့်စင်ရန် သတ်မှတ်သည်။ ဤအခန်းတွင် ရေဝါ၏ အပြစ်ဖျက်စီးနိုင်မှုနှင့် လွတ်မြောက်မှု ပေးစွမ်းနိုင်မှုကို ချီးကျူးကာ အခြားမြစ်များ၏ အကျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး မြစ်ကြီးများ၏ အမည်များကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ရေဝါရေ တစ်စက်သာဖြင့်ပင် သူတို့သည် ကျိန်စာမှ လွတ်ကင်း၍ ဒေဝရုပ် ပြန်လည်ရရှိကြပြီး နർമဒါကို စတုတ္ထီပြုကာ လက်ထပ်၍ ပူဇော်ကန်တော့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဗိဿဏုလောကကို ရောက်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဤကഥာကို နားထောင်ခြင်းသာလျှင်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 24
Pilgrimage Itinerary and Merits: Sindhu–Sarasvatī–Ocean Confluences and Named Tīrthas
အဓ್ಯಾಯ ၂၄ တွင် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးမြန်းချက်အပေါ် နာရဒမှတဆင့်၊ အတွင်းပိုင်း ရှင်ရသီအသံပါဝင်သည့် ဆက်စပ်ပြောကြားမှုအရ ဝသိဋ္ဌ၏ တီရ္ထ-မဟာတ္မယ အစဉ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ တောင်ပိုင်း စင်ဓုဒေသရှိ နေရာများ၊ မြစ်များနှင့် ဆုံမှတ်များကို လိုက်လံသွားရမည့် ခရီးစဉ်အဖြစ် စီစဉ်ပေးပြီး၊ ဘြဟ္မစရိယ၊ အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှုနှင့် စည်းကမ်းတကျ အာဟာရကို တီရ္ထယာတရားသူအတွက် အထူးတင်ပြထားသည်။ ကာရ္မဏဝတီ၊ အရ္ဗုဒ၊ ဝသိဋ္ဌ အာရှရမ်၊ ပိင်္ဂါ တီရ္ထ၊ ပရဘ္ဟာသ၊ စရသွတီ-သမုဒ္ဒရာ ဆုံမှတ်၊ ဝရဒါန၊ ဒွာရဝတီ၊ ပိဏ္ဍာရက၊ တိမီ/တိမိရတြ၊ ဝသုဓာရာ၊ စင်ဓုတမ၊ ဘြဟ္မတုင်္ဂ၊ ရေဏုကာ-တီရ္ထ၊ ပဉ္စနဒ၊ ဘီမာ၊ ဂိရိကွဉ္ဇ၊ ဝိမလ စသည့် တီရ္ထတိုင်းတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ပူဇာပြုခြင်း၊ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ခြင်းနှင့် ပိတೃ-တർပဏ (ဘိုးဘွားအတွက် ရေဓာတ်ပူဇာ) တို့၏ အကျိုးဖလကို ကြေညာထားသည်။ ထိုကောင်းမှုများကို ဝေဒယဇ္ဉကြီးများနှင့် ကြီးမားသော ဂို-ဒါန (နွားလှူ) နှင့်တူညီသည့် ပုဏ္ဏကောင်းမှုဟု ဆိုကာ၊ အပြစ်ပျောက်ကင်းခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်သရေတိုးခြင်းနှင့် အချို့နေရာများတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းအထိ ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 25
Merits of Vitastā, Devikā, Rudrakoṭī and Sarasvatī Sacred Fords
အခန်း ၂၅ တွင် ကာရှမီးရ်ဒေသနှင့် ဆက်နွယ်သော ဝိတස්တာမြစ်မှ စ၍ တီရ္ထယာထာ အစဉ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဝိတස්တာတွင် သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးကာ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များကို တရပ်တည်း ကျေနပ်စေခြင်း၏ အကျိုးကို ဝါဇပေယ ယဇ్ఞနှင့် တူညီဟု ဆိုပြီး၊ ရှရောတ ယဇ్ఞတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တီရ္ထအကျင့်ဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရယူနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် မလဒ၌ ဆန္ဓျာအချိန် ရေချိုးခြင်း၊ မီးလျှာ ခုနစ်ပါးရှိသော အဂ္နိထဲသို့ စရု (caru) ကို အာဟုတီ ပူဇော်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီး၊ ထိုကောင်းမှုသည် နွားလှူဒါန်းအများကြီးနှင့် ယဇ్ఞကြီးများထက် ပိုမိုမြတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ထို့ပြင် ရုဒြ၏ ဓာမသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် အရှွမေဓ၏ အကျိုးကို ရနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဒေဝိကာကို ကမ္ဘာကျော် ရှိဝတီရ္ထအဖြစ် ချီးမွမ်းကာ ဗြာဟ္မဏ မူလနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ပြော하며၊ ကာမာခ္ယာ စသည့် နေရာများက စိဒ္ဓိနှင့် သေမင်းကြောက်ရွံ့မှုကင်းခြင်းကို ပေးသည်။ ဒီရ္ဃသတြ ဟူသော ဒေဝတားတို့၏ စတြ-ယဇ్ఞကိုလည်း မိတ်ဆက်ပြီး၊ ခရီးထွက်ရန် စတင်ခြင်းသာဖြင့်ပင် ပုဏ္ဏတိုးပွားကြောင်း ဆိုသည်။ စရသွတီ၏ လျှို့ဝှက်စီးဆင်းမှုနှင့် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းမှုကို စမသိုဒ္ဘေဒ၊ ရှိဝိုဒ္ဘေဒ၊ နာဂိုဒ္ဘေဒ၊ ရှရှယာန/ပုရှ္ကရာ (ယုန်ရုပ်)၊ ကာရ္တ္တိက ရေချိုးခြင်း၊ ရုဒြကိုဋီရှိ ရှင်မုနိပုံပြင်တို့နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် စင်္ဂမ၌ ချိုင်တြလ၏ မင်္ဂလာတိထိနေ့တွင် ဇနာရ္ဒနကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။
Adhyaya 26
Kurukṣetra and Sarasvatī Tīrthas: Pilgrimage Itinerary and the Sanctification of Rāma-hrada (Paraśurāma’s Lakes)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကုရုက္ခေတ်ရနှင့် သရஸဝတီမြစ်တစ်လျှောက်ရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို အစီအစဉ်တကျ လှည့်လည်သွားရောက်ပူဇော်သည့် လမ်းညွှန်ကို ဖော်ပြသည်။ နာရဒနှင့် ပုလස්တျ ရှိတို့က မင်းကို သဒ္ဓါဖြင့်၊ အစားအသောက်ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်း၍၊ အခါအားလျော်စွာ ဗြဟ္မစရိယကို ထိန်း၍၊ သတ်မှတ်ထားသော ရေချိုးသန့်စင်မှုများကို လိုက်နာကာ ယာတရာပြုလျှင် အကျိုးသည် ဝေဒယဇ္ဉကြီးများနှင့် မဟာဒါန (နွားတစ်ထောင် လှူဒါန်းခြင်းကဲ့သို့) နှင့် တူညီကြောင်း ဆိုသည်။ အဓ್ಯಾಯတွင် “တံခါးစောင့်” တီရ္ထများအပါအဝင် တီရ္ထများစွာကို စာရင်းပြု၍ တီရ္ထတစ်ခုချင်းစီ၏ ပုဏ္ဏိယအကျိုးနှင့် ရောက်နိုင်သည့် လောကများ—ဗြဟ္မလောက၊ စူရိယလောက၊ နာဂလောက၊ ဗိෂ္ဏုလောက—ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ အလယ်ပိုင်းတွင် ရာမ-ဟ္ရဒ (ပရရှုရာမ၏ ရေကန်များ) သို့ ဆက်သွားကာ ပရရှုရာမ၏ အမှတ်တရကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ သူ၏ ပိတೃများက မိဘဘိုးဘွားအပေါ် သစ္စာဘက်တည်မှုကို ချီးမွမ်း၍ တပဿဖြင့် ပြစ်မှားမှုသက်သာစေမည့် အခွင့်အရေးကို ပေးကာ ဤရေကန်များကို ကမ္ဘာကျော် တီရ္ထဟု ကြေညာသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုး၍ ပိတೃ-တർပဏ ပြုလုပ်လျှင် ရှားပါးသော ကောင်းချီးနှင့် သန့်စင်မှုကို ရရှိနိုင်သဖြင့် သန့်ရှင်းသော ပထဝီဝင်၊ ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲနှင့် မောက္ခလမ်းကြောင်းတို့ကို တစ်ခုတည်းသော ဘက္တိမြေပုံအဖြစ် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 27
Tīrtha-Māhātmya of the Sarasvatī Region and the Praise of Kurukṣetra (Pilgrimage Merits)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် စရஸဝတီဒေသရှိ တီရ္ထများနှင့် ကုရုက္ရှೇತ್ರ၏ မဟာတန်ခိုးကို အစဉ်လိုက် ဘုရားဖူးခရီးစဉ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ကညာ-တီရ္ထနှင့် ဘြဟ္မာ၏ နေရာ/ဘြဟ္မယောနီမှ စတင်ကာ သောမ-တီရ္ထ၊ စပ္တစာရස්ဝတသို့ ရောက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မင်္ကဏက ရှိ၏ အဖြစ်အပျက်—အာနန္ဒဖြင့် ကပြ춤ခြင်း၊ ရှီဝ၏ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်း၊ နှင့် သန့်စင်ရေချိုးပြီးနောက် ပူဇော်ခြင်း၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်း—ကို ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။ ထို့နောက် အောရှနသ၊ ကပါလမိုချန၊ အဂ္နိ-တီရ္ထ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ-တီရ္ထ၊ ပೃထူဒက၊ မဓုသြဝ၊ စရஸဝတီ–အရုဏာ ဆုံရာ၊ ရှတ-သဟသ္ရက/သာဟသ္ရက၊ ရေဏုကာ-တီရ္ထ၊ ပဉ္စဝဋ၊ ကုရု-တီရ္ထ၊ အသ္ထိပုရ၊ စ္ထာဏုဝဋ၊ ဘဒရီ၊ ဒဓီစ၊ ကညာအာရှရမ၊ သံနိဟိတီ၊ ဂင်္ဂါ-ဟရဒ စသည့် တီရ္ထများကို ဆက်လက်ရေတွက်ထားသည်။ ရေချိုးခြင်း၊ ဥပဝါသ (အစာရှောင်)၊ ရှရာဒ္ဓ၊ ပူဇာတို့ကို ရှရောတ ယဇ్ఞများနှင့် တူညီသော အကျိုးရှိသည်ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကုရုက္ရှೇತ್ರ၏ နယ်နိမိတ်နှင့် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို အကျယ်တဝင့် ချီးမွမ်းသတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 28
Tīrtha-Māhātmya: Dharmatīrtha, Plakṣādevī Sarasvatī, Śākambharī, and Suvarṇa (Kṛṣṇa–Rudra Episode)
အခန်း ၂၈ သည် တီရ္ထ-မဟာတ္မယ အဖြစ် ဘုရားဖူးလမ်းကြောင်းကို တီရ္ထများ၏ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းချက်များဖြင့် စီစဉ်ဖော်ပြထားသည်။ အစမှာ ဓမ္မတီရ္ထကို ဖော်ပြပြီး ဓမ္မ၏ တပဿာနှင့် ဆက်နွယ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းဖြင့် သဒ္ဓါ-ဓမ္မတိုးပွားမှု၊ စိတ်တည်ငြိမ်မှုနှင့် မျိုးရိုးသန့်စင်မှု ရရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် ကလာပနှင့် စောဂန္ဓိက တောများကို ဖော်ပြကာ ဒေဝတားသတ္တဝါများ နေထိုင်သဖြင့် ဝင်ရောက်သက်သက်ပင် အပြစ်ကင်းစင်နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ဆရஸဝတီမြစ်ကို ပလက္ခာဒေဝီ ဟု ချီးမွမ်းပြီး ပုရွက်ဆိတ်တောင်မှ ပေါ်ထွက်သော ရေနှင့် ဝလ္မီက/ဣရှာနာဓျုသိတ ကူးတံတား(ဖို့ဒ်)ကို ဆည်းကပ်လျှင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞနှင့် မဟာဒါနတို့နှင့် တူညီသကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာတိုးပွားကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် စုဂန္ဓာ၊ ရှတကುಂಬ္ဘာ၊ ပဉ္စယဇ్ఞ၊ တြိရှူလပာတရ စသည့် တီရ္ထများမှတဆင့် ဂဏပတိ၏ ဂဏများနှင့် ဆက်စပ်သော ကောင်းကျိုးကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရာဇဂృဟ နှင့် ဒေဝီ ရှာကမ္ဘရီ၏ မဟာတ္မယကို အဓိကထားကာ သုံးည တိတိ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ခြင်းနှင့် အစိမ်းရောင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်အခြေပြု ဝရတကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် သုဝဏ္ဏ တီရ္ထတွင် ကృష్ణသည် ရုဒ္ဒရကို ပူဇော်၍ ဝရများ ရရှိခဲ့ကြောင်း ပြောကာ ရှိုင်ဝကရုဏာ၏ မြင့်မြတ်သော အကျိုးဖလကို ချိတ်ဆက်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဓူမာဝတီ နှင့် နရသ္ထာဝရတ ကို ဖော်ပြ၍ ပရဒက္ခိဏာ ပြုခြင်းနှင့် မဟာဒေဝ၏ အနုဂ्रहကို အဓိကအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 29
The Greatness of the Kāliṇdī (Yamunā): Merit of Bathing, Charity, and Faith
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) မြစ်၏ တီရ္ထ-မဟာတ္မိယကို ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒ မုနိက မင်းကို သန့်ရှင်းသော ကမ်းဆိပ်သို့ ဘုရားဖူးသွား၍ ယမုနာ၌ ရေချိုးကာ အနာဂတ်ကံဆိုးမှု၊ မကောင်းသောဂတိနှင့် အပြစ်တို့မှ ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် ယမုနာရေချိုးခြင်းသည် ပုရှ္ကရ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ နှင့် အဝိမုက္တ တို့ကဲ့သို့ နာမည်ကြီး တီရ္ထများနှင့် တန်းတူ သို့မဟုတ် ထက်မြတ်သော အကျိုးကို ပေးကြောင်း—အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျန်းမာရေး၊ စည်းစိမ်တိုးတက်ခြင်းနှင့် ပုဏ္ဏ၏ ပြည့်စုံသော အကျိုးကို ရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ယုံကြည်မှု (śraddhā) မပါသော အခမ်းအနားများသည် အကျိုးတစ်ဝက်သာ ရသော်လည်း śraddhā ဖြင့် ယမုနာရေချိုးလျှင် အကျိုးပြည့်ဝ ရသည်ဟု ထပ်မံအလေးပေးသည်။ လ၏အဆင့်ဆင့်၊ သမုဒ္ဒရာရတနာများ၊ ကာမဓေနုနှင့် စိန္တာမဏိတို့၏ ဥပမာများဖြင့် မြစ်ကို ဆန္ဒပြည့်စုံစေသူ၊ အပြစ်ဖျက်သူ၊ ဘက္တိကို မွေးဖွားစေသူဟု ချီးမြှောက်ထားပြီး မထုရာနှင့် ဆက်စပ်သော် မောက္ခပေးသူ ဖြစ်လာကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ကပတ်၊ ဒေါသ၊ ပေါ့လျော့မှု၊ မသန့်ရှင်းသော စကားနှင့် ယုံကြည်မှုမရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဓမ္မ၊ တပ၊ ပညာ၊ ဒါန၊ မန္တရနှင့် ဝရတတို့ ပျက်စီးသွားကြောင်း ပြ၍ śraddhā ကို ကိစ္စရပ်အောင်မြင်မှု၏ အဓိကချိတ်ဆက်ချက်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Adhyaya 30
The Legend of Hemakuṇḍala: Charity, Decline of the Sons, and Yama’s Judgment
နာရဒသည် နိဿဓဒေသ၌ ကృతယုဂကာလအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းပုံပြင်ကို စတင်ပြောကြားသည်။ ကုန်သွယ်ရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေးဖြင့် ရွှေဓနအလွန်များစွာ စုဆောင်းနိုင်သော ဗိုင်ရှျယ ဟေမကුණ္ဍလ အကြောင်းဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးလာသောအခါ သူသည် ဓနကို ဓမ္မကောင်းမှုများတွင် သုံးစွဲ၍—ဗိဿဏုနှင့် ရှိဝအတွက် ဘုရားကျောင်း/သန့်ရှင်းရာဌာနများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ ရေကန်နှင့် အဆင့်ပါရေတွင်းများ တူးဖော်ခြင်း၊ ဥယျာဉ်နှင့် သစ်တောငယ်များ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ နေ့စဉ် အစာदान ပြုခြင်း၊ ခရီးသွားများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ပရာယශ්ချိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ပြုခြင်းနှင့် ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တောသို့ ထွက်ခွာကာ ဂోవိန္ဒကို ပူဇော်ပြီး ဝိုင်ရှ္ဏဝလောကကို ရရှိသည်။ သို့သော် သားနှစ်ယောက်ဖြစ်သော သရီကුණ္ဍလ နှင့် ဝိကුණ္ဍလ တို့သည် မာနကြီး၍ အကျင့်ပျက်ကာ အမွေဓနကို အလိုလိုက်သုံးစွဲ၍ ပျက်စီးစေသည်။ ဆင်းရဲမှုကြောင့် ခိုးယူခြင်းနှင့် နေရပ်စွန့်ခွာကာ မုဆိုးဘဝသို့ ကျရောက်ပြီး အကြမ်းဖက်သေဆုံးကြသည်။ ယမဒူတများက ယမလောကသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စိတ္တရဂုပ္တနှင့် စစ်ဆေးဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ကို ရောရဝ နရကသို့ ပို့ကာ အခြားတစ်ယောက်ကို ကောင်းကင်ဘုံ ပေးအပ်သည်။
Adhyaya 31
Karma, Non-Violence, Tīrtha & Gaṅgā Merit, Vaiṣṇava Protection, Śālagrāma Worship, and Ekādaśī as Deliverance
ဝိကုဏ္ဍလ ဟူသော ဝိုင်ရှျယသည် သုဝဂ္ဂသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မိမိအစ်ကိုကြီးက နရက၌ ဒုက္ခခံနေရသဖြင့် အံ့ဩကာ ဒေဝဒူတကို အကြောင်းရင်း မေးမြန်းသည်။ ဒေဝဒူတက ကမ္မ၏အကျိုးသည် တစ်ဦးချင်းစီ၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပြီး၊ ဝိကုဏ္ဍလသည် ဘြာဟ္မဏနှင့် မိတ်သဟာယကောင်းမှု၊ မာဃလ၌ ယမုနာတီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း စသည့် ပုဏ္ဏကောင်းမှုကြောင့် သုဝဂ္ဂရခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အဓ್ಯಾಯသည် ဓမ္မအကြောင်းကို ကျယ်ပြန့်စွာ စုစည်းတင်ပြသည်—အဟിംသာသည် အမြင့်ဆုံးဓမ္မဖြစ်ခြင်း၊ အကြမ်းဖက်မှု၏ နာကျင်သောဒဏ်ခတ်မှုနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားရာတွင် ရလဒ်ဆိုးများ၊ ဒါန၊ သစ္စာ၊ အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှုနှင့် တီရ္ထသို့ သွားရာ၌ လိုက်နာရမည့် မရ്യာဒာတို့။ ဂင်္ဂါ၏ သန့်စင်ပေးနိုင်သော အာနုဘော်မတူညီမှု၊ ပရာဏာယာမနှင့် မန္တရ-ဇပ၏ သန့်စင်စွမ်းအား၊ လိင်ကျင့်ဝတ်နှင့် မိဘ၊ ဂုရုကို ဂါရဝပြုခြင်းတို့ကိုလည်း ဆိုထားသည်။ ဝိုင်ရှ္ဏဝဘက္တများသည် ယမ၏ဒဏ်မှ အထူးကာကွယ်မှု ရရှိကြောင်း၊ ရှာလဂြာမ ပူဇာနှင့် အဲကာဒရှီ ဥပဝါသသည် ကယ်တင်မှု၏ အင်အားကြီးသော လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိကုဏ္ဍလသည် ယခင်ဘဝ၌ သာသနာရှင်/တပသီများကို ဧည့်ခံခဲ့သည့် ပုဏ္ဏကို အစ်ကိုထံ အပ်နှံကာ နရကမှ လွတ်မြောက်စေပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး သုဝဂ္ဂသို့ တက်ရောက်ကြသည်ဟု ဆိုကာ နားထောင်သူ၊ ရွတ်ဖတ်သူတို့အတွက် မဟာပုဏ္ဏကို ကတိပြုသည်။
Adhyaya 32
Sequential Description of Pilgrimage Fords and Their Merits (Tīrtha-Itinerary)
အဓ್ಯಾಯ ၃၂ တွင် နာရဒနှင့် ပုရာဏဆန်သော သင်ကြားရေးအသံက မင်းတရားအား တီရ္ထ (tīrtha) များသို့ သွားရောက်ပူဇော်သည့် ခရီးစဉ်ကို အစဉ်လိုက် ဖော်ပြသည်။ စုဂန္ဓာ၊ ရုဒြာဝရ္တ၊ ဂင်္ဂါ–သရသွတီ ဆုံရာ၊ ကර්ဏ-ဟြဒ၌ ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်ခြင်း၊ ကုဗ္ဇာမရက၊ အရုန္ဓတီ၏ ဗညန်ပင်အောက်တွင် သမုဒ္ရက ရေချိုးကာ သုံးည အစာရှောင်ခြင်း၊ ထို့နောက် ဘြဟ္မာဝရ္တ၏ မဟာတ్మကို ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ယမုနာနှင့် ၎င်း၏ အရင်းမြစ်၊ ဒရဝီ-သင်္ကြမဏ၊ စင်ဓုမြစ် အရင်းမြစ်တွင် ငါးည နေထိုင်၍ ရွှေဒါန ပြုခြင်း၊ ရ္ဋသိကူလျာ၌ ဝသိဋ္ဌနှင့် ဥရှနသ၏ ‘ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်း’၊ ဘ္ဟೃဂုတုင်္ဂ၌ တစ်လပတ်လုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်သာ စားသုံးခြင်း၊ နှင့် ဝီရပ్రమိုက္ခ (အထူးသဖြင့် ကာရ္တ္တိက/မာဃ) ၏ အကျိုးကို ဖော်ပြသည်။ သန္ဓျာနှင့် ဝိဒ္ယာ-တီရ္ထတို့က ဉာဏ်ပညာ ပေးတတ်ပြီး၊ မဟာလယနှင့် ဆက်စပ်သော အစာရှောင်စည်းကမ်းများ၊ မာဟေရှဝရ ဒർശနကြောင့် မျိုးဆက်များအထိ အကျိုးရခြင်းကို ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝေတသိကာ၊ သုန္ဒရိကာ၊ ဘြာဟ္မဏိကာ နှင့် နိုင်မိသ—ဝင်ရောက်ခြင်းသာဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည့် နေရာများကို ချီးမွမ်းထားသည်။
Adhyaya 33
The Greatness of Avimukta (Kāśī/Vārāṇasī) and the Doctrine of Liberation-in-One-Life
ယုဓိဋ္ဌိရသည် ကာရှီ/ဝါရာဏသီ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို အသေးစိတ်ချီးမွမ်းဖော်ပြပေးရန် နာရဒအား တောင်းဆိုသည်။ နာရဒက မေရုတောင်ထိပ်၌ ဖြစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းဆွေးနွေးပွဲကို ခေါ်ယူကာ၊ ဒေဝီ ပါဝတီက မဟာဒေဝ ရှိဝအား “ယောဂကျင့်စဉ်နှင့် ဝေဒပညာဆိုင်ရာ သာသနာတရားများသည် ခက်ခဲလွန်းသဖြင့်၊ ဘုရားကို မြန်မြန်မြင်တွေ့သိမြင်နိုင်ရန် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းရှိသလား” ဟု မေးမြန်းသည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ရှိဝက မိမိ၏ မြို့တော် ဝါရာဏသီ/အဝိမုက္တကို အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက် က္ෂೇತ್ರဟု သတ်မှတ်ကာ “အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်” ဟုပင် ခေါ်ဆိုကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ထိုနေရာ၌ အသက်ဆုံးခြင်းသည် မောက္ခကို ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုပြီး၊ အသက်ဆုံးချိန်တွင် ရှိဝကိုယ်တိုင် တာရက ဘြဟ္မန်ကို သင်ကြားပေးကာ သတ္တဝါကို ကယ်တင်သည်ဟူသော “တစ်ဘဝတည်းဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်း” သဘောတရားကို ထင်ရှားစေသည်။ အဓ್ಯಾಯတွင် ကာရှီကို အခြား နာမည်ကြီး တီရ္ထများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ အလွန်ထူးကဲသော အပြစ်ပျက်စီးစေသည့် အာနိသင်ကို ကြေညာပြီး၊ အပြစ်ကြီးသူများနှင့် သတ္တဝါမျိုးစုံအထိပါ ကောင်းကျိုးရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မောက္ခအတွက် မယိမ်းယိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သေဆုံးချိန်အထိ ကာရှီ၌ နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။
Adhyaya 34
The Glory of the Oṃkāra Pañcāyatana Liṅga and Kāśī’s Secret Five Liṅgas
ဤအধ্যာယသည် နာရဒ မုနိ၏ ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး၊ သန့်ရှင်းတောက်ပသော အိုံကာရ လင်္ဂကို သတိရစဉ်းစားခြင်းက အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ကာသီ (ဝါရာဏသီ) တွင် ပဉ္စာယတန/ပါရှုပတ ဉာဏ်ကို အမြင့်ဆုံးဟု ထင်ရှားစေပြီး၊ မဟာဒေဝသည် သန့်ရှင်းသော ပဉ္စရူပ (ငါးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်) ဖြင့် တည်ရှိကာ မောက္ခကို ပေးတော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မတ်စျိုဒရီ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ‘နွားအရေပြားအရွယ်အစားအထိ’ ဟု ကန့်သတ်ထားသော သေးငယ်သည့် တီရ္ထတစ်ခုကို ဖော်ပြပြီး၊ ထိုနေရာကို အမြင့်ဆုံး အိုံကာရေးရှဝရ ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့ပြင် သမ္ဘူ၏ ကရုဏာမရှိလျှင် မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက် လင်္ဂငါးပါး၏ ပတ်လမ်းကို အမည်ပေးထားသည်—ကృတ္တိဝာသေရှဝရ၊ မဓျမေရှဝရ၊ ဝိශ්ဝေရှဝရ၊ အိုံကာရ၊ ကန္ဒർပေရှဝရ။ ကృတ္တိဝာသေရှဝရ၏ မဟိမကို ဒေဝ-ဆင် အဖြစ်အပျက်ဖြင့် ထင်ရှားစေသည်—နေ့စဉ် ပူဇော်နေသော ဘြာဟ္မဏများကို ကာကွယ်ရန် ရှိဝ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဒေဝကို သတ်ဖြတ်ပြီး၊ အရေပြားကို ဝတ်ဆင်သဖြင့် ‘ကృတ္တိဝာသ’ (အရေပြားဝတ်သူ) ဟု ခေါ်ဝေါ်လာသည်။ အဆုံးတွင် ဝါရာဏသီ၏ တပသီများနှင့် ဝေဒပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများ (ရှတရုဒြီယ ရွတ်ဆိုခြင်း၊ အတွင်းစိတ်ဖြင့် ရှိဝကို သမาธိပြုခြင်း) ကို ချီးမွမ်းကာ ကృတ္တိဝာသကို အားကိုးခိုလှုံသူသည် မောက္ခကို လျင်မြန်စွာ ရရှိမည်ဟု အတည်ပြုသည်။
Adhyaya 35
Glorification of Vārāṇasī: Kapardīśvara Liṅga and the Piśācamocana Tīrtha
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝါရာဏသီရှိ အလွန်ပုဏ္ဏားကြီးသော ကပဿဍီရှ္ဝရ လင်္ဂ (Kapardīśvara Liṅga) နှင့် အနီးရှိ ပိသာစမိုချန တီရ္ထ (Piśācamocana) ၏ မဟာမင်္ဂလာကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်းနှင့် ဘိုးဘွားများအတွက် တရ္ပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်ခြင်း) ပြုလုပ်လျှင် အပြစ်များပျောက်ကင်း၍ လောကီအကျိုးလည်းရ၊ နောက်ဆုံးတွင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ရောက်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဥပမာအဖြစ် မိခွေးမတစ်ကောင်ကို ကျားကဲ့သို့သော ဒိုင်တျက လိုက်လံဖမ်းဆီးရာ၌ ကပဿဍီရှ္ဝရကို အကြိမ်ကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ (ပတ်လည်လှည့်ပူဇော်) ပြုလုပ်သဖြင့် ဒေဝီယ အလင်းရောင်/အထင်ကရ ပေါ်ထွန်းလာကာ ထိုဌာန၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ပြသသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တပသီ ရှင်ကူကရ္ဏ (Śaṅkukarṇa) သည် ဆာလောင်နေသော ပိသာစတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး၊ ၎င်းသည် ယခင်က တာဝန်ပျက်ကွက်သော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံသည်။ ကပဿဍီရှ္ဝရကို စိတ်ထဲမှ သတိရလျက် ပိသာစမိုချန ကန်တွင် ရေချိုးရန် ညွှန်ကြားသဖြင့် ပိသာစသည် ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်ကင်းကာ ဒေဝတားတောက်ပမှုဖြင့် အထက်သို့ တက်ရောက်သွားသည်။ ရှင်ကူကရ္ဏက ရုဒြ (Rudra) အပေါ် အမြင့်မားသော အဓိပ္ပာယ်နက်ရှိုင်းသည့် စတိုးတရကို ဆုတောင်းသီဆိုရာ လင်္ဂတော်သည် တောက်ပစွာ ပေါ်ထွန်းပြီး ရှင်သည် ထိုလင်္ဂတော်၌ လီနသွားသည်။ အဆုံးတွင် ဤအဓ್ಯಾಯကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဖတ်ခြင်း၏ အကျိုးပုဏ္ဏားကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 36
The Glory of Vārāṇasī: Madhyameśvara and the Mandākinī Rite
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကာရှီ/ဝါရာဏသီ၏ ဂုဏ်တော်ကို မဓျမေရှ/မဓျမေရှဝရ လင်္ဂအားဖြင့် ချီးမွမ်းထားပြီး၊ မဟာဒေဝသည် ဒေဝီနှင့်အတူ ရုဒြတို့အလယ်၌ တည်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဟೃಷီကေရှ/ကృష్ణသည် တစ်နှစ်တာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဘသ္မ) လိမ်း၍ ရုဒြ၏ သင်ကြားချက်ကို လေ့လာပြီး၊ ဗြဟ္မစာရီ သင်တန်းသားများနှင့်အတူ ပါရှုပတ ဝရတကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြ၍ တီရ္ထ၏ အာဏာကို မြှင့်တင်ထားသည်။ ရှီဝသည် “နီလလောဟိတ” အဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ကောင်းချီးပေးသည်—စည်းကမ်းတကျ ရိတုအတိုင်း ဂိုဝိန္ဒကို ပူဇော်သော ဘက္တများသည် အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသည့် ဉာဏ်နှင့် မယိမ်းမယိုင်သော ဘက္တိကို ရရှိမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် တီရ္ထ-ဖလကို ရှင်းလင်းရာတွင် ဤနေရာ (နှင့် မန္ဒာကိနီ) တွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် ရှီဝဒർശန ရခြင်းက ဆန္ဒပြည့်စုံစေပြီး၊ ဗြဟ္မဟတ္တျာကဲ့သို့ မဟာပာတကများကိုပါ ဖျက်ဆီးကာ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သည်ဟု ဆိုသည်။ မဓျမေရှဝရကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ဉာဏ်၊ ဒါန၊ တပစ်၊ ရှရဒ္ဓ နှင့် ပိဏ္ဍပူဇာတို့၏ အကျိုးကို ရပြီး၊ ဤနေရာ၌ ပြုသော ကုသိုလ်က မျိုးဆက် ၇ ဆက်တိုင် သန့်စင်စေသည်—အထူးသဖြင့် နေကြတ်ချိန်တွင် အာစမနနှင့်အတူ ပြုလျှင် ပိုမိုထူးကဲသည်။ ကုသိုလ်သည် ဆယ်ဆ တိုးပွားကြောင်းနှင့် မဟာတ္မ்யကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်လျှင် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ရကြောင်းလည်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 37
The Glory of Vārāṇasī (Catalogue of Tīrthas and a Liṅga-Installation Episode)
ဤအধ্যာယတွင် ဝါရာဏသီ၏ တီရ္ထ-မဟာတ္မိယကို အဓိကထား၍ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများနှင့် ဘုရားကျောင်းများကို ဂုဏ်ပြုစာရင်းသဘောဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ နာရဒသည် ယုဓိဋ္ဌိရကို မိန့်ကြားကာ စတင်ရေတွက်ပြီး၊ ထို့နောက် ပရယာဂ၊ ဝိශ්ဝရူပ၊ ဂေါရီ-တီရ္ထ၊ ကပာလမိုချန၊ မဏိကဏ္ဏီ စသည့် တီရ္ထများကို အမည်နှင့်အတူ ချီးမွမ်းဖော်ပြသည်။ အလယ်ပိုင်းတွင် လင်္ဂတည်ထောင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကဏ္ဍတစ်ခု ပါရှိသည်။ ဘြဟ္မာသည် ရှေးဟောင်းလင်္ဂကို တည်ထောင်ရန် လာသော်လည်း ဝိෂ္ဏုက အရင်တည်ထောင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဘြဟ္မာ၏ မေးမြန်းမှုအပေါ် ဝိෂ္ဏုသည် ရုဒ္ရ (ရှီဝ) အပေါ် မပြောင်းလဲသော ဘက္တိကို ထုတ်ဖော်ကာ ထိုလင်္ဂသည် ရုဒ္ရ၏ နာမဖြင့် ကျော်ကြားမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နိဂုံးတွင် ဝါရာဏသီ၏ တီရ္ထများသည် အနန္တအများအပြားဖြစ်၍ ကလ္ပကြာရှည်သော်လည်း အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။
Adhyaya 38
The Glory of Gayā and the Pilgrimage Circuit of Allied Tīrthas
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝါရာဏသီမှ ဆက်လက်၍ ဂယာ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ဂယာကို အခြေခံသည့် တီရ္ထများ၏ သာသနာရေး ခရီးစဉ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဂယာသည် ချက်ချင်း အရှွမေဓယဇ္ဈ၏ ပုဏ္ဏာနှင့် တူညီသော အကျိုးကို ပေးနိုင်သည့် သန့်ရှင်းသော ဓာမဟု ချီးမွမ်းပြီး၊ အက္ရှယ-ဝဋ္ဋအောက်တွင် ဘိုးဘွားများအတွက် ပိဏ္ဍဒါန ပြုခြင်း၊ စနာနပြီးနောက် တർပဏ ပြုခြင်းတို့က မျိုးရိုးကို မြှင့်တင်ကာ ပိတೃတို့ကို ကျေနပ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် မြစ်၊ ရေကန်၊ ရေတွင်း၊ တောအုပ်နှင့် ဒေဝတား-သန့်ရှင်းရာနေရာများကို အစဉ်လိုက် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်—ဗြဟ္မာရေကန်/ယူပ၊ ဓေနုက၊ ဂೃဓ္ရဝဋ္ဋ၊ စာဝိတြီ-သန့်ရှင်းရာ၊ ယောနိဒွာရ၊ ဖလ္ဂု၊ ဓမ္မပೃဋ္ဌ၊ ဗြဟ္မာ၏ ဖို့ဒ်/ကူးရာ၊ ရာဇဂೃಹ၊ မဏိနာဂ၊ အဟလျာရေကန်၊ ဇနကရေတွင်း၊ ဂဏ္ဍကီ/ရှာလဂြာမ၊ မာဟေရှဝရ-ပဒ၊ တီရ္ထကိုဋိ စသည်တို့။ တီရ္ထတစ်ခုချင်းစီ၏ အကျိုးကို ဝါဇပေယ၊ ရာဇসূယ၊ အဂ္နိଷ္ဋෝမ သို့မဟုတ် သောမ၊ စူရယ၊ အိန္ဒြ၊ ဝိષ્ણု၊ မဟေရှ လောကများရရှိခြင်းနှင့် တူညီကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။ စနာန၊ အဘိသေက၊ ဘသ္မကိုင်ဆောင်၍ စနာန၊ ဥပဝါသ (အစာရှောင်)၊ တီလ-ဓေနုဒါန နှင့် အခြား ဒါနများကို ပုဏ္ဏာရရှိစေသော အဓိက နည်းလမ်းများဟု သတ်မှတ်ကာ ယာတရိကို သန့်စင်မှုနှင့် ဘိုးဘွားအကျိုးပြုမှု ပေးသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 39
Account of Various Sacred Tīrthas (Pilgrimage Merits and Prayāga Supremacy)
ဤအধ্যာယတွင် မြစ်များ၊ မြစ်ဆုံရာများ၊ ရေကန်များ၊ တောအုပ်များနှင့် တောင်တန်းများကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို အစဉ်လိုက် စုစည်းဖော်ပြထားသည်။ တီရ္ထတစ်ခုချင်းစီနှင့် ဆက်စပ်၍ ဝတ်ပြုကျင့်စဉ်များ (အထူးသဖြင့် သုံးညအစာရှောင်ခြင်း)၊ သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်း၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းတို့ကို ညွှန်ပြကာ၊ အရှွမေဓ၊ ဝါဇပေယ၊ အဂ္နိဋ္ဌောမ၊ ရာဇသူယ စသည့် ယဇ္ဉကြီးများ သို့မဟုတ် နွားတစ်ထောင်ဒါန၊ နွားထီးဒါနနှင့် တူညီသော အကျိုးဖလဟု ဆိုထားသည်။ အထွတ်အထိပ်မှာ ပရယာဂနှင့် ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာကို “မဟာတီရ္ထ” အဖြစ် ချီးမြှောက်သည့် အပိုင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၏ နာမကို ကြားနာခြင်း၊ အမည်ခေါ်ဆိုခြင်း၊ ဦးညွှတ်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းတို့က ပုဏ္ဏာကို များစွာတိုးပွားစေပြီး မျိုးဆက်များတိုင်အောင် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ထို့ပြင် တုင်္ဂက တောအုပ်နှင့် ဝေဒပြန်လည်ထူထောင်ရေး အရိပ်အယောင်ပါသော ဇာတ်လမ်းခွဲ၊ နာရဒနှင့် ဝသိဋ္ဌတို့က ရာဇကီရ్తိ (ဒိလီပ မော်ဒယ်) နှင့် ဆက်စပ်သည့် အတိုချုံးဖြစ်ရပ်လည်း ပါဝင်သည်။ နိဂုံးတွင် ဖလश्रုတိအဖြစ် ဤအধ্যာယကို ဖတ်ရွတ်ပါက ဉာဏ်ပညာ၊ စည်းစိမ်၊ သားသမီး၊ အောင်မြင်မှုနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ခြင်းကို ရရှိစေကြောင်း ဆိုပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ခရီးမသွားနိုင်လျှင် စိတ်ဖြင့် တီရ္ထယာထရာ ပြုခြင်းကိုပါ အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 40
Praise of Pilgrimage (Tīrtha) and Prelude to the Greatness of Prayāga
ဤအခန်းသည် ယခင်တီရ္ထစာရင်းကို အဆုံးသတ်ကာ သန့်ရှင်းရာနေရာများသည် “ဗိဿဏု၏ ကိုယ်ခန္ဓာ” ဖြစ်ကြောင်း၊ တီရ္ထတစ်ခုနှင့်ပင် ဆက်စပ်နေခြင်းက မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ ဦးတည်စေနိုင်ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ကလိယုဂတွင် တီရ္ထ၏ မဟိမကို နားထောင်ခြင်းနှင့် တီရ္ထ-ဆေဝါ ပြုခြင်းကို အပြစ်ပျက်စီးစေသော အဓိကနည်းလမ်းဟု ချီးမြှောက်သော်လည်း၊ တီရ္ထအားလုံးတွင် ရေချိုးခြင်းထက်ပင် ဗြာဟ္မဏ-ဆေဝါကို ပိုမိုမြင့်မြတ်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ “ဒွိဇ-ပဒ” (ဗြာဟ္မဏ၏ ခြေ/ဗြာဟ္မဏကို သန့်ရှင်းရာအဖြစ်) ကို နေ့စဉ်ပူဇော်ရန် အကြံပြုထားပြီး၊ အရှွတ္ထပင်၊ တုလသီပင်နှင့် နွားကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ခြင်းဖြင့် တီရ္ထအားလုံး၏ ကုသိုလ်တူညီသည့် အကျိုးရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ရှင်ရသီများက ပရယာဂ၏ အသေးစိတ်ကို တောင်းဆိုသဖြင့် စူတက ပုရాతနဆွေးနွေးခန်းကို မိတ်ဆက်သည်—ဘာရတစစ်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းနေသော ယုဓိဋ္ဌိရသည် မာရကဏ္ဍေယကို ကြိုဆိုကာ ပရాయရှ္စိတ္တနှင့် အမြင့်သိမြင်မှုကို မေးမြန်းပြီး၊ ဆာင်ချ၊ ယောဂနှင့် အထူးသဖြင့် ပရယာဂသို့ ညွှန်ပြခံရသည်—ကုသိုလ်ရှိသူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး တီရ္ထဟု ချီးကျူးထားသည်။
Adhyaya 41
The Glory of Prayāga: Merit of Bathing, Remembrance, and Divine Protection
ဤအခန်းသည် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ မေးခွန်းဖြင့် စတင်သည်—ရှေးခေတ်တွင် ပရယာဂသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်ခဲ့သနည်း၊ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးရေချိုးခြင်းနှင့် နေထိုင်ခြင်းတို့၏ အကျိုးသည် မည်သို့နည်း။ မာရ္ကဏ္ဍေယ ရှိသည် ရှင်များအကြား ကြားနာခဲ့သော ရှေးဟောင်းသင်ကြားချက်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ ဖြေကြားသည်။ ပရယာဂကို ပရဇာပတိ၏ သန့်ရှင်းသော ဒေသဟု ချီးမွမ်းထားပြီး၊ အကျယ်အဝန်းရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နာဂများ စသည်တို့ နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတားများ၊ အိန္ဒြ၊ ဟရိ၊ စူရျနှင့် မဟေရှဝရ (အထူးသဖြင့် ဗန်ယန်ပင်အနီး) တို့က စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ စာတမ်းသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် အဆင့်ဆင့်သော အခွင့်အလမ်းကို ထင်ရှားစေသည်—ပရယာဂကို သတိရခြင်း၊ မြင်တွေ့ခြင်း၊ အမည်ကို ခေါ်ဆိုခြင်း၊ ထိုနေရာ၏ မြေညစ်/မြေခဲကို ရယူခြင်း၊ ရေချိုးခြင်းနှင့် ရေသောက်ခြင်းတို့သည် တစ်ခုချင်းစီ ပာပကို ဖျက်ဆီး၍ ကောင်းချီးပေးကာ မျိုးဆက်များအထိ သန့်စင်မှုအကျိုးကို ပေးသည်။ ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာကြားတွင် ရေချိုးခြင်း၏ အကျိုးကို သစ္စာတရား၊ အဟിംသာနှင့် ဓမ္မကျင့်စဉ်တို့နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး၊ ဥပမာအားဖြင့် ဘြဟ္မစာရီတစ်ဦးက တစ်လပတ်လုံး နေထိုင်ပါက လိုလားသည့် အကျိုးနှင့် မင်္ဂလာရှိသော ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 42
The Greatness of Prayāga: Fruits of Pilgrimage, Remembrance, and Cow-Gift
အခန်း ၄၂ တွင် ပရယာဂ (Prayāga) ၏ ကယ်တင်နိုင်သော တီရ္ထအဖြစ် အာနုဘော်ကို ပိုမိုတင်မြှောက်ဖော်ပြသည်။ ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာ စင်္ဂမ (saṅgama) သို့ ရောက်လျှင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းပြီး၊ နာကျင်သူ သို့မဟုတ် ဒုက္ခရောက်သူတို့က ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သော်လည်း ဓမ္မပုဏ္ဏားအကျိုး မလျော့ပါ။ စင်္ဂမ၌ သေဆုံးသူတို့၏ ပရလောကအကျိုးကိုလည်း ဆိုထားသည်—ဒေဝိယ ဝိမာန ရရှိ၍ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့အလယ်၌ သုခကို ခံစားရပြီး၊ ပုဏ္ဏားကုန်သော် ချမ်းသာပြည့်စုံသော မျိုးရိုးတန်းတူများတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားရသည်။ ဤအခန်းတွင် “စမရဏ” (smaraṇa) ကို ထူးခြားစွာ အလေးထားကာ ပရယာဂကို ရုံသတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် တီရ္ထဖလကို ရနိုင်ကြောင်း၊ သေခါနီးတွင် ပရယာဂကို သတိရသူသည် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဒါနဓမ္မသို့ လှည့်ကာ စင်္ဂမ၌ အရည်အချင်းပြည့် ဘြာဟ္မဏအား ဂိုဒါန (go-dāna) ပေးရန် ညွှန်ကြားပြီး၊ ထိုဒါနကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားခြင်း၊ နရကမှ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ဒါနတို့အနက် ဂိုဒါန၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 43
Glorification of Prayāga (The Gaṅgā–Yamunā Confluence)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာရှိ ပရယာဂကို အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဟု ချီးမွမ်းထားသည်။ ပရယာဂ၏ နာမကို ကြားရုံ၊ သို့မဟုတ် ထိုနေရာ၏ မြေစေးကို ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ တီရ္ထယာတရာကို ဓမ္မနှင့်ညီစွာ ဆောင်ရွက်ရန်—စည်းကမ်းတကျ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ ဒါနပြုခြင်း၊ စိတ်ရင်းမှန်ကန်သော သံကల్పကို ထားခြင်း—တို့ကို ညွှန်ပြသည်။ လောဘ သို့မဟုတ် မောဟဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် ကုသိုလ်ဖလ မရနိုင်ဘဲ၊ အချို့သော ပျက်ကွက်မှုများအတွက် နရကဖလကိုပါ ဖော်ပြထားသည်။ ပရယာဂ၏ ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကိုလည်း ရှင်းပြသည်—ဒေဝတားများ၊ ရှိ (ṛṣi) များ၊ ပိတೃများ၊ နာဂများနှင့် ဟရီတို့သည် ထိုနေရာတွင် စုဝေးကြသည်ဟု ဆိုသည်။ မပျက်မယွင်းသော ဗဿ (Akṣaya-vaṭa) ၏ အမြစ်သင်္ကေတက ပ္ရလယနှင့် ရုဒြ၏ လောကကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထို့ပြင် ပရတိဋ္ဌာန၊ ဟံသ-ပရပာတန၊ ဥရဝသီ ကမ်းပါး၊ ကိုဋိတီရ္ထ၊ ဒဿာအશ્વမေဓက စသည့် အောက်တီရ္ထများကို အမည်တင်ကာ အશ્વမေဓ/ရာဇသူယနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ဖလရှိကြောင်း ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် ဂင်္ဂါ၏ ကယ်တင်နိုင်သော အထူးသတ္တိသည် ဟရိဒွာရ၊ ပရယာဂ နှင့် ဂင်္ဂါသာဂရတွင် ထင်ရှားကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
Adhyaya 44
The Greatness of Prayāga (Merits of Māgha Rites and Northern River Fords)
ဤအধ্যာယသည် ပရယာဂ-မာဟာတ္မ்யကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာအနီးရှိ တီရ္ထများနှင့် အချိန်ကန့်သတ်ထားသော ဝတ်ပြုကာလ၊ ရေချိုးပူဇော်မှုတို့ကို စာရင်းပြုဖော်ညွှန်းသည်။ ဂင်္ဂါမြစ် မြောက်ဘက်ကမ်းရှိ “မာနစာ” ဖြတ်ကူးရာကို ချီးမွမ်းကာ သုံးညဆက် အစာရှောင်ခြင်းသည် မဟာပုဏ္ဏာရစေပြီး၊ ထိုတီရ္ထကို သတိရရုံသာဖြင့်ပင် ကယ်တင်နိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဂင်္ဂါတွင် သေဆုံးသူတို့၏ ပရလောကဂတိကို ဖော်ပြသည်—ဒေဝလောက၌ သုခခံစားခြင်း၊ ဝိမာနဖြင့် သွားလာခြင်း၊ သတ်မှတ်ကာလအထိ စွဝဂ္ဂ၌ နေထိုင်ခြင်း၊ ပုဏ္ဏာကုန်သော် ချမ်းသာသော မျိုးရိုးသို့မဟုတ် မင်းအာဏာရရာသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း။ မာဃလတွင် ဆုံရာသို့ ဘုရားဖူးခြင်းကို များပြားလှသော နွားဒါနနှင့် တူညီသော ပုဏ္ဏာဟု ချီးမြှောက်ပြီး၊ မာဃတပသ (pañcāgni) ကိုလည်း ရက်များစွာ ရေချိုးပူဇော်ခြင်း၏ ပုဏ္ဏာနှင့် ညီမျှဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “ရဏပ్రమိုချန” တီရ္ထကို အမည်တင်ဖော်ပြပြီး၊ ပရယာဂ၏ တောင်ဘက်၊ ယမုနာမြစ် မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်ညတည်း တည်းခိုပါက အကြွေး(ṛṇa) ချုပ်ငြိမ်းပြီး နေမင်း၏ လောက (Sūrya-loka) သို့ ရောက်နိုင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 45
Glorification of the Yamunā (Yamuna Mahatmya) and Prayāga’s Step-by-Step Aśvamedha Merit
အဓ್ಯಾಯ ၄၅ တွင် မာရ္ကဏ္ဍေယ ရှိက ယုဓိဋ္ဌိရအား ပရယာဂ မာဟာတ္မယကို ဆက်လက်ဟောကြားသည်။ ပရယာဂ၏ သန့်ရှင်းသော ဝန်းကျင် (ငါး ယောဇန) အတွင်း တပဿာနှင့် တီရ္ထယာတရာ၏ “မပျက်မယွင်းသော အကျိုး” ကို သတ်မှတ်ပြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းစီတိုင်း အရှွမေဓ ယဇ్ఞနှင့် တူညီသော ပုဏ္ဏကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအကျိုးကို ရရှိရန် အခြေခံအခြေအနေမှာ śraddhā (ယုံကြည်သဒ္ဓါ) ဖြစ်ပြီး၊ သဒ္ဓါဖြင့် ရောဂါပျောက်ကင်းခြင်း၊ အပြစ်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဘိုးဘွားမှ သားစဉ်မြေးဆက်အထိ မျိုးရိုးကယ်တင်မြှင့်တင်ခြင်းတို့ ရရှိသည်ဟု အလေးပေးထားသည်။ ထို့နောက် ဟောပြောချက်သည် ယမုနာမြစ်၏ ဂုဏ်တော်သို့ လှည့်သွားသည်။ ယမုနာ၏ ဒေဝီယ မူလကို ဂင်္ဂါ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် တစ်သွယ်တည်းဟု ချိတ်ဆက်ဖော်ပြပြီး၊ အဝေးမှပင် “ယမုနာ” ဟု နာမတော်ကို ခေါ်ဆိုရုံဖြင့် အပြစ်လျော့နည်းပျက်စီးသည်ဟု ဆိုသည်။ ယမုနာရေတွင် ရေချိုးခြင်း၊ သောက်သုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်စပ်သော တီရ္ထများ (အဂ္နိ-တီရ္ထ၊ ဟရဝရ-တီရ္ထ၊ ဝိရာဇာ/အာဒိတျ တီရ္ထ စသည်) တွင် သေဆုံးခြင်းဖြင့် သန့်စင်မှု၊ မျိုးရိုးမြင့်တင်မှုနှင့် ကောင်းကင်သို့ သွားရာအကျိုးကို ရရှိသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဤမဟာတ္မယကို ဖတ်ရွတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နားထောင်ခြင်းသည် ချက်ချင်း အပြစ်ဖျက်စီးစေသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်။
Adhyaya 46
Prayāga’s Supremacy Among Tīrthas: Faith, Yoga, Charity, and the Ethics of Attainment
ဤအခန်းသည် ယုဓိဋ္ဌိရက ဗြဟ္မာ၏ မိန့်တော်—တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာနေရာ) များသည် အရေအတွက်မကန့်သတ်ဟု—ကို သတိရခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် ဆွေးနွေးခန်းတွင် အဆင့်အတန်းပြဿနာ ပေါ်လာသည်—ပရယာဂသည် ကျော်ကြားလျှင် ကုရုက္ခေတ္တရကို အထက်မြတ်ဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်သနည်း၊ တစ်နေရာတည်းကိုသာ ချီးမွမ်းခြင်း မည်သို့ သင့်တော်နိုင်သနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်။ အဖြေတွင် śraddhā (ယုံကြည်သဒ္ဓါ) ကို အမှန်တရားကို လက်ခံရရှိရန် ပထမဆုံးလိုအပ်ချက်ဟု ထားရှိသည်။ မာရ္ကဏ္ဍေယက အပြစ်ကြောင့် ထိခိုက်နေသော စိတ်သည် မြင်သာထင်ရှားသော အမှန်တရားကိုတောင် မယုံနိုင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် သာသနာကျမ်းအထောက်အထားဖြင့် ပရယာဂ၏ မဟိမကို ကြေညာကာ—ဘဝများစွာအတွင်း ယောဂရရှိခြင်း၏ ရှားပါးမှု၊ ဗြာဟ္မဏများထံ အထူးသဖြင့် တန်ဖိုးကြီး ရတနာများကို ဒါနပြုခြင်း၊ ပရယာဂတွင် သေဆုံးခြင်းတို့က ယောဂီယ ပေါင်းစည်းမှု၏ အကျိုးကို ပေးနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ တတ္တဝဗေဒအရ ဗြဟ္မန်သည် အလုံးစုံတွင် တည်ရှိသဖြင့် နေရာတိုင်းတွင် ပူဇော်နိုင်ကြောင်း လက်ခံသော်လည်း ပရယာဂကို “တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်” ဟု ထပ်မံ မြှောက်တင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်ဝတ်သတိပေးချက်များ—အဓိက သန့်ရှင်းမှုများကို အပြစ်တင်စော်ကားလျှင် တိုးတက်မှု ပိတ်ဆို့မည်၊ ခိုးယူပြီးနောက် ဒါနဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်း မအောင်မြင်၊ အပြစ်သားတို့ နရကသို့ ကျရောက်မည်—ဟု ဆိုပြီး အမှန်နှင့် မမှန်၏ အကျိုးကို ဆက်လက်ဖော်ပြမည်ဟု ကတိပေးကာ အခန်းကို ပိတ်သည်။
Adhyaya 47
The Greatness of Prayāga: Confluence Theology and the Totality of Tīrthas
ဤအধ্যာယတွင် ပရယာဂ (Prayāga) ၏ မဟာတန်ခိုးကို အထူးတလည် ချီးမွမ်းထားသည်။ နိုင်မိရှ (Naimiṣa)၊ ပုရှ္ကရ (Puṣkara)၊ ဂို-တီရ္ထ၊ စင်ဓု-မုခ၊ ကုရုက္ခေတ္တရ၊ ဂယာ နှင့် ဂင်္ဂါသာဂရ တို့ကဲ့သို့ နာမည်ကြီး တီရ္ထများထက် ပရယာဂကို အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သန့်ရှင်းရာနေရာများသည် ပရယာဂတွင် အစဉ်အမြဲ “တည်ရှိ” သဖြင့် မြစ်ဆုံရာ စင်္ဂမသည် ယာဉ်တော်ပုဏ္ဏာ၏ အနှစ်ချုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဂင်္ဂါ (Jāhnavī) ကို မီးကွန်ဒ် (agni-kuṇḍa) သုံးခုအလယ်မှ စီးဆင်းကာ ပရယာဂမှ ထွက်ပေါ်ပြီး တီရ္ထတို့အနက် အထွတ်အမြတ် ဖြစ်လာသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဒေဝအသံအဖြစ် ဝါယု (Vāyu) က ဂင်္ဂါကို မြေပြင်နှင့် အန္တရိက္ခ (အလယ်လောက) တစ်လျှောက်ရှိ ဒေဝတန်ခိုး၏ စုစည်းမှုဟု ကြေညာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤမဟာတ္မယသည် “လျှို့ဝှက်” ဖြစ်သဖြင့် သင့်လျော်သူကိုသာ ရွေးချယ်၍ ပေးပို့ရမည်ဟု သင်ကြားသည်။ ပရယာဂကို နားထောင်ခြင်း၊ မှတ်မိခြင်းဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်ကာ အတိတ်ဘဝများကို မှတ်မိနိုင်သည့် ထူးကဲသော မှတ်ဉာဏ်ရပြီး၊ ဘိုးဘွားပိတೃများကို မြှောက်တင်ကာ၊ သုခလောက (svarga) သို့ ရောက်စေသည်။ အခြားတီရ္ထတို့၏ ပုဏ္ဏာသည် ပရယာဂ၏ တစ်ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မမီဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 48
Glorification of Prayāga (Prayāga Māhātmya)
ယုဓိဋ္ဌိရသည် ပရယာဂ (Prayāga) ၏ သန့်ရှင်းသော မဟာတ္မကို ကြားနာပြီးနောက် မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော သင်ခန်းစာကို မေးမြန်းတောင်းခံသည်။ မာရကဏ္ဍေယ ရှင်တော်က တြိမူရတိ အယူအဆဖြင့် လောကဓာတ်ကို ရှင်းပြ၍—ဗြဟ္မာသည် သတ္တဝါတို့ကို ဖန်ဆင်းသည်၊ ဝိෂ္ဏုသည် ထိန်းသိမ်းပံ့ပိုးသည်၊ ရုဒ္ရသည် ကလ္ပအဆုံး၌ စကြဝဠာကို ပြန်လည်သိမ်းယူသော်လည်း မဖျက်မပျက် အဝိနာသီအဖြစ် တည်မြဲနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဤသဘောတရားကို ပရယာဂ၌ တည်စေကာ ဗြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ မဟေရှဝရ တို့သည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ပရယာဂ၏ တီရ္ထ ပရိကရမ (parikramā) သည် ယောဇန ၅ ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး နေရာအနှံ့၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်၍ အပြစ်ပယ်ဖျက်ပေးသော အဓိဋ္ဌာတားများ တပ်ဆင်ထားကြောင်း ဆိုသည်။ ကျမ်းသည် သီလဓမ္မ၏ အလေးချိန်ကို တိုးမြှင့်ကာ—ပရယာဂ၌ အနည်းငယ်သော အပြစ်တောင် နရကသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ဟု သတိပေးသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤတီရ္ထသည် သန့်ရှင်းမှုကြောင့် အကျင့်နှင့် ပူဇော်ပွဲအပေါ် အလွန်သိမ်မွေ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ပရယာဂကို ပရာဇာပတိ၏ သန့်ရှင်းရာဒေသဟု ချီးမွမ်းကာ သန့်စင်ပေး၍ ပုဏ္ဏကောင်းကျိုး ပေးသည့်နေရာဟု ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သော မင်းအုပ်ချုပ်မှုနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အကြံပြု၍ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 49
The Glory of Prayāga (Mahātmyā of the Confluence)
ဤအধ্যာယတွင် စူတမုနိက ပဏ္ဍဝတို့၏ ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော အကျင့်ကို ဖော်ပြသည်—ဗြာဟ္မဏ၊ ဂုရုနှင့် အကြီးအကဲတို့ကို ရိုသေကန်တော့ခြင်း—ထို့နောက် ဝါစုဒေဝ (ကృష్ణ) ရောက်လာသည်။ ယုဓိဋ္ဌိရသည် ရာဇဓမ္မနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်အပေါ် ထပ်မံတည်ကြည်သစ္စာပြုကာ၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိ၏ မင်္ဂလာရှိသော ပေါ်ထွန်းမှုနှင့် ယုဓိဋ္ဌိရ၏ ဒါနကောင်းမှုတို့က ပူဇော်ပွဲ-ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အခြေခံကို သန့်ရှင်းစွာ တည်ဆောက်ပေးသည်။ ထို့နောက် သင်ခန်းစာသည် ပရယာဂ (မြစ်ဆုံသန့်မြတ်ရာ) ၏ မဟာတ္မိယသို့ လှည့်သွားသည်—ပရယာဂ၏ ဂုဏ်တော်ကို ဖတ်ရှု/နားထောင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်ပျောက်ကင်းကာ ဝိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်နိုင်သည်; ပရယာဂကို သတိရခြင်းတင်ပင် ကယ်တင်ရာဖြစ်သည်; ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ခြင်းနှင့် နေထိုင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး သန့်စင်စေသည်။ ထို့ပြင် စရိတ်ကြီးသော ယဇ్ఞများသည် ဆင်းရဲသူများအတွက် မလွယ်ကူသော်လည်း “လျှို့ဝှက်” အဖြစ် တီရ္ထယာထရာနှင့် အတွင်းစိတ်ဂုဏ်သတ္တိများ—အမျက်မထွက်ခြင်း၊ သစ္စာတရား၊ ဝရတၱ၌ တည်ကြည်ခြင်း၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ညီမျှမြင်ခြင်း၊ အဟင်္ကာရကို စွန့်ခြင်း—တို့က တီရ္ထဖလကို ပြည့်စုံစေပြီး ယဇ్ఞဖလထက်တောင် မြင့်မားနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ မာဃရာသီတွင် ဂင်္ဂါဘက္တိကိုလည်း လူထုကျယ်ပြန့်စွာ အထူးချီးမြှောက်ထားသည်။
Adhyaya 50
Praise of Devotion to Viṣṇu (The Supremacy of Hari’s Name over All Tīrthas)
ရသီတို့က တီရ္ထ (ဘုရားဖူးသန့်ရှင်းရာ) များကို စေဝာပြုခြင်း၏ အကျိုးသည် အဘယ်နည်း၊ ထို့ပြင် တီရ္ထအားလုံး၏ ပုဏ္ဏိယကို တစ်ခါတည်း ပေးနိုင်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုသည် အဘယ်နည်းဟု မေးကြသည်။ သင်ကြားချက်က ပြင်ပတီရ္ထ-စေဝာမှ အာရုံကို လှည့်ကာ ကర్మယောဂနှင့် နာမသ္မရဏဖြင့် ထင်ရှားသော ဟရီ-ဘက္တိသို့ ဦးတည်စေသည်။ ဤအধ্যာယတွင် ဟရီ/ကృష్ణ နာမကို ဂျပ်ခြင်း၊ ဟရီကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ခြင်း၊ ဗိෂ္ဏု ရုပ်တော်ကို ဒർശနပြုခြင်း၊ တုလစီကို ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် ဗိෂ္ဏု၏ ပရသာဒ/အဝရှေ့ကို လက်ခံစားသုံးခြင်းတို့က အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး သန့်ရှင်းရေချိုးခြင်းနှင့် မန္တရားတို့၏ အကျိုးအားလုံးကို ပေးသည်ဟု ထပ်တလဲလဲ ဆိုထားသည်။ ဘက္တများသည် မွေးဖွားမှုမရွေး လေးစားထိုက်ကြောင်း ကြေညာပြီး၊ ဟရီကို အခြားဒေဝတားများနှင့် တန်းတူထားခြင်းကို ဝိညာဉ်ရေးအန္တရာယ်ဟု ဝေဖန်သည်။ နိဂုံးတွင် ကర్మယောဂဖြင့် ကృష్ణ/ဗိෂ္ဏုကို တည်ကြည်စွာ ပူဇော်ခြင်းသည် ကရုဏာနှင့် မုတ်ခ္ခသို့ သေချာသော လမ်းဟု တိုက်တွန်းထားသည်။
Adhyaya 51
Teaching on Karma-yoga (Discipline of Action as Worship)
ဤအধ্যာယတွင် ရှင်တော်များက စူတာအား ဟရီကို ပျော်ရွှင်စေပြီး မောက္ခကို ရှာဖွေရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်သော ကර්မ-ယောဂ (လုပ်ဆောင်မှုကို ပူဇော်သကဲ့သို့ ကျင့်သုံးခြင်း) ကို ရှင်းပြရန် မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက ယခင်က အလင်းရောင်တောက်ပသော မုနိများက ဗျာသကို အလားတူ မေးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြပြီး၊ ဗျာသက မနု/ပရာဇာပတိ၏ ရှေးရိုးညွှန်ကြားချက်များနှင့် ဆက်စပ်သည့် ဘြာဟ္မဏအခြေပြု အနန္တ ကර්မ-ယောဂကို သင်ကြားပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ အာစာရ (အကျင့်စည်းကမ်း) လမ်းညွှန်တစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး—ဥပနယန အချိန်ကာလ၊ ဘြဟ္မစာရီ၏ အမှတ်အသားများ (တောင်ဝှေး၊ မေခလာ၊ အဇိန)၊ သန့်ရှင်းကြိုး (ယဇ္ဉိုပဝီတ) ၏ ပစ္စည်းနှင့် ဝတ်ဆင်ပုံ (ဥပဝီတ/နိဝီတ/ပရာချီနာဝီတ)၊ စန္ဓျာဝန္ဒန နှင့် မီးပူဇော်ပွဲများ၊ ရိုးရိုးပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဝတ်ပြုခြင်း၊ ဝဏ္ဏအလိုက် နှုတ်ဆက်ကန်တော့နည်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် “ဂုရု” ကို ခွဲခြားသိမြင်၍ ဝန်ဆောင်ရမည့် အကြောင်းကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဆိုပြီး—မိဘ၊ ဆရာ၊ အကြီးအကဲများ၊ မိန်းမများအတွက် ခင်ပွန်းကို ဂုရုကဲ့သို့ လေးစားရမည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ နိဂုံးတွင် ဘြာဟ္မဏသည် ကောင်းချီးပေးသူဖြစ်၍ ဝဏ္ဏများအတွင်း ဂုရုအဆင့်ရှိကြောင်း အတည်ပြုကာ၊ စည်းကမ်းတကျ အကျင့်သည် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ဘက္တိအဖြစ် ကർမလုပ်ဆောင်ခြင်းဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 52
Procedure of Ācamana and Rules of Ritual Purity (Śauca)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ရှောစ (သန့်ရှင်းမှု) နှင့် အာစမန (ရေစုပ်သောက်၍ သန့်စင်ခြင်း) ၏ နည်းလမ်းကို သာသနာတော်အညွှန်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ အစာစားပြီးနောက်၊ အိပ်ရာမှထပြီးနောက်၊ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အညစ်အကြေးထွက်ခြင်း၊ မုသားပြောခြင်း၊ တံတွေးထွေးခြင်း၊ လမ်းဆုံ/သင်္ချိုင်းမီးသင်္ဂြိုဟ်ရာနေရာတို့နှင့် ထိတွေ့ခြင်း၊ ထို့ပြင် လူမှုဆက်ဆံရေးအချို့ကြောင့်လည်း အာစမန သို့မဟုတ် ပြန်လည်သန့်စင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ အာစမနပြုရာတွင် ထိုင်ပုံထိုင်နည်း၊ မျက်နှာမူသည့်ဦးတည်ချက်၊ ရေ၏သန့်ရှင်းမှုနှင့် စိတ်အာရုံစိုက်မှုတို့ကို ကန့်သတ်ညွှန်ကြားသည်။ လက်ပေါ်ရှိ “တီရ္ထ” (ဗြဟ္မာ-တီရ္ထ စသည်) ကိုရှင်းပြပြီး ပါးစပ်၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်းပေါက်၊ နား၊ နှလုံး၊ ခေါင်းနှင့် ပခုံးတို့ကို အဆင့်လိုက်ထိခြင်း၏ အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြကာ ထိုကာယကံများသည် သက်ဆိုင်ရာ ဒေဝတားတို့ကို ပီတိဖြစ်စေသည်ဟု အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုထားသည်။ နိဂုံးတွင် မသန့်ရှင်းသည့်အခြေအနေ၌ ပစ္စည်းများကို ကိုင်တွယ်သုံးစွဲရာ စည်းကမ်းများ၊ အညစ်အကြေးစွန့်ရာနေရာ (အိမ်သာ/ဆီးသွား) ဆိုင်ရာ တားမြစ်ချက်များနှင့် လူထုနှင့် ပဝါသန့်ရှင်းရာနေရာများတွင် လေးစားသိက္ခာရှိစွာ ပြုမူရန် အမိန့်တော်များကို ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။
Adhyaya 53
Teaching of Karma-yoga (Student Conduct, Vedic Study, and Gāyatrī Supremacy)
အဓ್ಯಾಯ ၅၃ တွင် ဗြဟ္မစာရီ၏ စည်းကမ်းကို ကမ္မယောဂအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဂုရုကို အလွန်အမင်း ရိုသေကန်တော့ခြင်း၊ ကိုယ်နှင့် နှုတ်၏ ထိန်းချုပ်မှု၊ ဆရာထံဝန်ဆောင်ရာတွင် လိုက်နာရမည့် အကျင့်သိက္ခာများနှင့် မရိုမသေပြုခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်ရင်းနှီးလွန်း၍ စည်းကမ်းပျက်စီးစေခြင်းတို့ကို တားမြစ်ထားသည်။ ထို့နောက် ဝေဒပညာသင်ယူမှု၏ နေ့စဉ်စနစ်—နေ့တိုင်း ပဋိပက္ခမရှိအောင် ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို အသုံးပြုခြင်း၊ ဝေဒလေးပါးနှင့် ပုရာဏတို့နှင့် ဆက်စပ်သည့် ပူဇော်အပ်နှံမှုများကို ဖော်ပြသည်။ အဆုံးသတ်အဓိကမှာ ဂါယတရီ-ဇပကို ဝေဒ၏ အနှစ်သာရအဖြစ် မြှောက်တင်ကာ ဝေဒအားလုံးထက်ပင် ထူးမြတ်ကြောင်း အခိုင်အမာဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝေဒိုပာကရဏ အချိန်ကာလ၊ ရာသီအလိုက် သင်ယူရမည့် ကာလများနှင့် အနဓျာယ (မရွတ်ဖတ်ရမည့်နေ့) ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းများ—မုန်တိုင်း၊ မကောင်းသင်္ကေတများ၊ မသန့်ရှင်းမှု၊ လပြက္ခဒိန်နေ့များ၊ သေဆုံးမှု စသည်—ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် အဓိပ္ပါယ်မစဉ်းစားဘဲ အလွတ်ကျက်ရွတ်ဖတ်ခြင်းကို သတိပေးကာ မနုကို အာဏာပိုင်အဖြစ် ကိုးကား၍ ဝေဒနှင့် စ္မృతိနှင့် ကိုက်ညီသော စည်းကမ်းတကျ သင်ယူ-ကျင့်သုံးမှုကို တစ်သက်တာ လိုက်နာရန် တိုက်တွန်းသည်။
Adhyaya 54
The Duties and Conduct of the Graduate (Snātaka) and the Householder
အဓ್ಯಾಯ ၅၄ တွင် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂ ပညာကို ပြီးစီးသင်ယူပြီး ဂုရုကို ရိုသေကန်တော့ကာ အဆုံးသတ် အာပနာ (ရေချိုးပွဲ) ပြုလုပ်သည့် စ္နာတကသည် တာဝန်ယူသော ဂೃಹಸ್ಥဘဝသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် ဓမ္မညွှန်ကြားချက်ကို ချုပ်ချာဖော်ပြထားသည်။ ဒဏ္ဍ (တံတောင်)၊ အဝတ်အစား၊ ယဇ္ဉောပဝီတ၊ ကမဏ္ဍလု၊ သန့်ရှင်းရေး၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာပြင်ဆင်မှုနှင့် သင့်လျော်သော အရောင်ရွေးချယ်မှုတို့ကဲ့သို့ အပြင်အဆင်အကျင့်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့နောက် လူမှုဓမ္မအဖြစ် ကိုယ့်ဂိုထရမဟုတ်သော နေရာမှ သင့်တော်သည့် ဇနီးကို ရွေးချယ်ခြင်း၊ ကောင်းမွန်သည့် အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် တားမြစ်ထားသော လဆိုင်ရာ တိထိများကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း၊ ထို့ပြင် အိမ်မီး (ဂృဟာဂ္နိ) ကို တည်ထောင်ခြင်းတို့ကို ဆိုထားသည်။ တာဝန်ပျက်ကွက်သူများအတွက် နရကဖလကို သတိပေးကာ သန္ဓျာ၊ ရှရာဒ္ဓ၊ သစ္စာ၊ အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှု၊ ကရုဏာနှင့် ရှရုတိ–စ್ಮෘတိ နှင့် ဘိုးဘွားအစဉ်အလာကို လိုက်နာရန် အလေးပေးသည်။ အဆုံးတွင် ခ္ෂမာ၊ ဒယာ၊ ဝိဇ္ဉာန နှင့် သတ္တျကို ဂုဏ်သတ္တိအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အမှန်တကယ်သော ဉာဏ်သည် ဝိෂ္ဏု/ဟೃṣီကေś ကို သိမြင်ခြင်းဟု ဆိုသည်။ ဖလရှရုတိအရ ဤအခန်းကို ဖတ်ရွတ်၊ သင်ကြား သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် ဘြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာရရှိမည်ဟု ကြေညာထားသည်။
Adhyaya 55
Prohibitions and Rules of Right Conduct (Ācāra): Theft, Speech, Purity, Residence, and Social Boundaries
အဓ್ಯಾಯ ၅၅ သည် အာစာရ (မှန်ကန်သောအကျင့်) စည်းကမ်းများကို ထူထဲစွာ စုစည်းထားသည်။ အစတွင် အဟിംသာ၊ သစ္စာပြောခြင်း၊ မခိုးမယူခြင်းတို့ကို အခြေခံတားမြစ်ချက်အဖြစ် ထားပြီး၊ ခိုးယူခြင်းကို အသေးစိတ်ခွဲခြားကာ မြက်၊ ရေကဲ့သို့ သေးငယ်သည့်အရာကိုတောင် မတရားယူခြင်းကို အပြစ်ဟုဆိုသည်။ အထူးသဖြင့် ဘြာဟ္မဏ၏ပစ္စည်း သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတို့၏ပစ္စည်းကို လုယူသိမ်းပိုက်ခြင်းကို မဟာအပြစ်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ဒါနပေးခြင်း၊ ဒါနလက်ခံခြင်း၊ ဘိက္ခာတောင်းခြင်းတို့အတွက် စည်းကမ်းများကို ချမှတ်ပြီး၊ မျက်နှာဖုံးထားသော ဝတ်ပြုကတိ၊ အတုတပဿာနှင့် အတုသံဃာ/သံန്യാസကို ရှုတ်ချသည်။ ဂုရုနှင့် နတ်ဘုရားတို့အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို မြင့်မြတ်စေပြီး၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း၊ အမုန်းစကားနှင့် ဝေဒကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို အလွန်ခက်ခဲစွာသာ ပြန်လည်သန့်စင်နိုင်သော အပြစ်ဟု ဆိုထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအတွက် လူမှုဆက်ဆံရေးကန့်သတ်ချက်များ၊ နေထိုင်ရာနှင့် ဒေသအလိုက် အကျင့်စည်းကမ်းများ၊ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းမှုနှင့် အကျင့်ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ တားမြစ်ချက်များ—ဘာကိုကြည့်ရမည်/မကြည့်ရ၊ ဘာကိုပြောရမည်/မပြောရ၊ ဘာကိုထိရမည်/မထိရ၊ ဘာကိုစားရမည်/မစားရ၊ ဘယ်မှာနေထိုင်ရမည်နှင့် ရေ၊ မီး၊ နွား၊ ဘုရားကျောင်း၊ အကြီးအကဲများအနီးတွင် မည်သို့ပြုမူရမည်—တို့ကို ရှင်းလင်းသည်။ အနှစ်ချုပ်မှာ စကား၊ အစာအလိုဆန္ဒ၊ ပေါင်းသင်းမှုနှင့် ကိုယ်အပြုအမူကို ထိန်းချုပ်၍ ဓမ္မကို ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
Adhyaya 56
Rules of Edible and Inedible Foods
အဓ್ಯಾಯ ၅၆ တွင် အစာ (anna) ကို သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဓမ္မတရား၏ သယ်ဆောင်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စားသောက်မှုဆိုင်ရာ စည်းကမ်းများကို စနစ်တကျ ဖော်ပြထားသည်။ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များအား အရေးပေါ်အခြေအနေ မဟုတ်လျှင် Śūdra ၏ အစာကို မစားရန် ထပ်မံသတိပေးပြီး၊ မကောင်းသည့် အစာကြောင့် ကမ္မဖလ်နှင့် လူမှုဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းကာ နောက်ဘဝများတွင် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များ ရှိကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် မလက်ခံသင့်သော အလှူရှင်များနှင့် မကောင်းသည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများကို စာရင်းပြုကာ၊ အစာကို မသန့်စင်စေသော အခြေအနေများ—တိရစ္ဆာန်ထိတွေ့မှု၊ aśauca (အရှုချ) အညစ်အကြေးအခြေအနေရှိသူတို့၏ ထိတွေ့မှု၊ အဟောင်းအစား၊ ပိုးမွှားကူးစက်မှု၊ အညစ်အကြေးပေါင်းစပ်မှု—တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ အချို့ကန့်သတ်ထားသော အခြေအနေများတွင် Śūdra ၏ အစာ/ပစ္စည်းအချို့ကို လက်ခံနိုင်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ နောက်တစ်ဖန် အနံ့ပြင်း/ဖျော်ဖောက်ထားသော အစားအစာများ၊ အပင်အချို့၊ ငှက်နှင့် တိရစ္ဆာန်အချို့တို့ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ အသားစားခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ ကန့်သတ်ပြီး ပူဇော်အပ်နှံမှု သို့မဟုတ် မလွဲမရှောင်လိုအပ်မှုတွင်သာ အနည်းငယ် ခွင့်ပြုသည်ဟု ဆိုကာ၊ ဒွိဇများအတွက် အရက်သည် လုံးဝတားမြစ်သည်။ အဆုံးတွင် စည်းကမ်းချိုးဖောက်ခြင်းကို Raurava နရကနှင့် ဓမ္မရေးရာ အရည်အချင်းဆုံးရှုံးမှုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 57
Determination of the Householder’s Dharma (Dāna: Types, Recipients, Timing, and Fruits)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မ၏ အဓိကအုတ်မြစ်အဖြစ် “ဒါန” ကို စနစ်တကျ ခွဲခြားရှင်းလင်းထားသည်။ စစ်မှန်သောဒါနဟူသည် သဒ္ဓါဖြင့် သင့်လျော်သော ပာတ်ရ (လက်ခံသူ) ထံသို့ အနုမောဒနာဖြင့် ပူဇော်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လောကီအာနိသင်နှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ဖော်ဆောင်ပေးသည်။ ဒါနကို နိတျ (နေ့စဉ်/ပုံမှန်), နိုင်မိတ္တိက (အကြောင်းအရာအလိုက်/ပြစ်ပျောက်ကင်းရန်), ကာမျ (ဆန္ဒပြည့်စုံရန်) နှင့် အမြင့်ဆုံး “ဝိမလ” (ဘုရား၏ ပရိသတ်အတွက် သန့်ရှင်းသက်သက်) ဟူ၍ ခွဲထားသည်။ အိမ်ထောင်ရှင်သည် မိသားစုလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပြီးမှ ကျန်ပိုငွေကြေးဖြင့်သာ ပေးကမ်းရမည်ဟု ဆို하며၊ ပာတ်ရစံနှုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းသိမ်းရန် ညွှန်ကြားသည်—ပညာရှိ၊ အင်ဒြိယသမားတော်သော ဗြာဟ္မဏတို့သည် သင့်တော်ပြီး၊ မိုက်မဲသူ၊ နာစတိက (ယုံကြည်မှုမရှိသူ) သို့မဟုတ် လမ်းလွဲသူတို့ကို မပေးရန် ဆိုသည်။ မြေ၊ အစားအစာ၊ ဗိဒ္ယာ (ပညာ), ရွှေ၊ ရေ၊ မီးအလင်း (မီးခွက်), နွား၊ ဆေးဝါး စသည့် ပေးကမ်းမှုတိုင်း၏ ဖလ-ရှရုတိကို လောကီနှင့် လောကုတ္တရာ အကျိုးအမြတ်အဖြစ် အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ ကာလသတ်မှတ်ချက်အနေဖြင့် ဝိုင်ရှာခ (Vaiśākha) လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ၊ အမဝါသျာ/ဧကာဒသီ/ဒွာဒသီ အကျင့်များ၊ ဂြဟဏ် (ကြတ်/နေကြတ်), သင်္ကရန္တိ နှင့် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) မဟာတန်ခိုးကို အလေးပေးထားသည်။ နိဂုံးတွင် မိုးခေါင်/အစာရှားပါးချိန်တွင် ထောက်ပံ့မှုကို မလျစ်လျူရှုရန် အုပ်ချုပ်သူနှင့် ဒါနရှင်တို့ကို သတိပေးပြီး၊ လောဘဖြင့် သို့မဟုတ် မသင့်လျော်သူက ဒါနလက်ခံခြင်းကို ပြစ်တင်ထားသည်။
Adhyaya 58
Dharma of the Conduct of the Vānaprastha Āśrama (Forest-Dweller Discipline)
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝါနပရස්ထကို တတိယ အာရှ్రమဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဂೃಹස්ထ တာဝန်များကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီး မျိုးဆက်တည်မြဲလာသည်ကို မြင်ပြီးနောက် မင်္ဂလာကာလတွင် တောသို့ ထွက်ခွာရမည်ဟု ဆိုသည်။ တောတွင် သန့်ရှင်းသော မီးကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဒေဝတားများနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) ကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံခြင်းနှင့် မိတာဟာရ—အစားအစာကို တိုင်းတာ၍ စားသုံးခြင်းကို ညွှန်ကြားထားသည်။ သန့်စင်မှု စည်းကမ်းများ၊ အဝတ်အစားနှင့် အလှပြင်မှုအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များ၊ ဝေဒ ပညာလေ့လာခြင်း၊ အဂ္နိဟိုတရနှင့် ပဉ္စ-မဟာယဇ္ဉများ၊ လဆန်း/လပြည့်နှင့် ရာသီယဇ္ဉများကို ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ အစားအသောက်ကန့်သတ်ချက်၊ ရွာထွက်ကုန် သို့မဟုတ် လက်ဆောင်များ မခံယူခြင်း၊ အဟിംသာ၊ သစ္စာနှင့် ညအချိန် စည်းကမ်းကို အထူးအလေးပေးထားသည်။ လိင်ဆိုင်ရာ အကျင့်ကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဆက်ဆံခြင်းဖြင့် ဝတ်ကျင့်ပျက်ကွက်ကာ ပြန်လည်သန့်စင်ရန် ပရာယရှ္စိတ္တ လိုအပ်သည်။ နိဂုံးတွင် တပဿာအဆင့်ဆင့်၊ အတွင်းယဇ္ဉ၊ ယောဂ၊ ဥပနိရှဒ် ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် မောက္ခအတွက် ရွေးချယ်နိုင်သော နောက်ဆုံး ကိုယ်တိုင်ပူဇော်အပ်နှံမှု လမ်းစဉ်ကို ပြထားသည်။
Adhyaya 59
Exposition of the Duties of Ascetics (Saṃnyāsa-Dharma)
ဤအခန်းတွင် သံန്യാസဓမ္မကို ဝါနပရස්ထအာရှရမ်ပြီးနောက် လေးမြောက်အာရှရမ်အဖြစ် သတ်မှတ်၍ အမှန်တကယ်သော လောကစွန့်ခြင်းသည် ဝိုင်ရာဂျျ (ကပ်ငြိမှုကင်းသော မနာလိုမုန်းတီးမှုကင်းသည့် အလျော့အတင်း) မှ ပေါ်ထွန်းရမည်ဟု အလေးပေးထားသည်။ အပြင်ပန်းအမှတ်အသားများသာဖြင့် မဖြစ်ကြောင်းနှင့် သံန്യാസဝင်မီ ပရာဇာပတ်ယ၊ အဂ္နေယ စသည့် ပြင်ဆင်ပူဇော်ကర్మများကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့နောက် သံန്യാസီကို သုံးမျိုးခွဲသည်— ဉာဏ-သံန്യാസီ၊ ဝေဒ-သံန്യാസီ (ဝေဒပညာလေ့လာမှုတစ်ခုတည်းကို အထူးအာရုံစိုက်သူ) နှင့် ကర్మ-သံန്യാസီ (ပူဇော်ကर्म/ရိတုအလုပ်များကို စွန့်သူ)။ ထိုအနက် သစ္စာတရားကို သိမြင်သူကို အမြင့်ဆုံးဟု ချီးမြှောက်ကာ တာဝန်ကန့်သတ်ချက်များနှင့် အပြင်ပန်းစည်းကမ်းအမှတ်အသားများကို ကျော်လွန်သူဟု ဆိုသည်။ ဘိက္ခုကျင့်ဝတ်အဖြစ် မကြောက်မရွံ့ခြင်း၊ မပိုင်ဆိုင်ခြင်း (အပရိဂ္ရဟ)၊ စိတ်ညီမျှခြင်း၊ ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော သာသနာကျင့်)၊ အဟിംသာ၊ သစ္စာပြောခြင်း၊ သတိဖြင့်လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ စစ်ထုတ်ရေသောက်ခြင်း၊ တစ်နှစ်အတွင်း တစ်နေရာတည်း မတည်မြဲနေခြင်းနှင့် စည်းကမ်းရှိသော ဆွမ်းခံခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ နေ့စဉ် စွဝါဓျာယ၊ ဆန္ဓျာ-ဂါယတရီ၊ ပ္ရဏဝ (အိုမ်) သမาธိနှင့် ဝေဒန္တဓာတ်ကို မျက်နှာမူသော সাধနာတို့ဖြင့် ဘြဟ္မန်ကို သိမြင်နိုင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုထားသည်။
Adhyaya 60
Dharma of the Renunciant: Alms Discipline, Meditation, and Expiations
အဓ್ಯಾಯ ၆၀ တွင် သံဃာသဘောရှိသော စွန့်လွှတ်သူ (သန္န്യാസီ) ၏ ဓမ္မစည်းကမ်းကို ဖော်ပြသည်။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဘိက္ခာဖြင့် (သို့) သစ်သီးနှင့် အမြစ်များဖြင့် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြောင်းဆိုပြီး ဘိက္ခာယူရာတွင် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ လှည့်လည်ခြင်း၊ စကားနည်းခြင်း၊ အိမ်အနည်းငယ်သာ သွားခြင်း၊ ခဏသာ ရပ်နေယူခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် အာချမန (ācāmana) စသည့် သန့်ရှင်းရေးအကျင့်များကို တင်းကျပ်စွာ သတ်မှတ်ထားသည်။ စားသောက်ခြင်းကိုလည်း ယဇ်ပူဇော်သဘောဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန်—နေမင်း (Surya) ထံ အర్పဏ၊ ပရာဏအတွက် အနည်းငယ်သော လုတ်များ၊ နှင့် သန္ဓျာ-မန္တရ ဂျပ်—ဟု ဆိုသည်။ သမาธိတွင် နှလုံးပဒ္မ၌ ပရမတတ္တဝကို စူးစမ်းသတိပြုခြင်းနှင့် “အိုံ” ဖြင့် အဆုံးသတ်သော လျောဝင်တည်ငြိမ်မှုကို သင်ကြားသည်။ အဆုံးသတ်သဘောတရားတွင် ပရမအလင်းကို မဟာဒေဝ/ရှီဝနှင့် အဒွైతအဖြစ် တစ်တည်းတစ်ရပ်ဟု ဆိုသော်လည်း မုက္ခပေးသော သမาธိအာရုံအဖြစ် ဝိෂ္ဏု/နာရာယဏကိုလည်း ခေါ်ယူစဉ်းစားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကာမ၊ မုသာ၊ ခိုးယူမှု၊ ဟింసာ၊ အာဟာရစည်းကမ်းချိုးဖောက်မှု စသည့် အပြစ်အနာအဆာများအတွက် ပရာယශ්ချိတ္တ—သာံတပန၊ ကೃစ္ଛရ၊ ခန္ဒြာယဏ၊ ပရာဇာပတျ—နှင့် ပရာဏာယာမ အရေအတွက်တို့ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့ပြင် ဤအုပ်ဒေသကို လျှို့ဝှက်ထား၍ အရည်အချင်းပြည့်မီသူထံသာ ပေးအပ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ကာ အဓ್ಯಾಯကို အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 61
Supremacy of Hari-Bhakti in Kali-yuga; Warnings on Sensual Attachment; Praise of Brāhmaṇas, Purāṇa-Listening, and Gaṅgā
ဤအধ্যာယတွင် ဗျာသ၏ ဝဏ္ဏ–အာရှ్రమ စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်မှ ဆက်လက်ကာ ကလိယုဂ၌ ဟရီ-ဘက္တိသည် အမြင့်ဆုံးသော လမ်းစဉ်ဖြစ်၍ ရိုးရာကర్మကဏ္ဍ၊ ယဇ္ဉနှင့် လူမှုတာဝန်များထက်ပင် ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ပိုမိုကြီးမားကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိကို တားဆီးသော အရာများကို သတိပေးသည်—အာရုံခံစားမှုဆိုင်ရာ လောဘမောဟ၊ ကာမအာသက်၊ လူရှေ့ကောင်းပြခြင်းနှင့် မုသာဝါဒတို့ကြောင့် စိတ်သည် မတည်ငြိမ်လာသည်။ ဝိရာဂျ (vairāgya) ကို ပေါ်ထွန်းစေရန် တပသီဆန်သော တင်းကျပ်သည့် စကားလုံးများဖြင့် သတိပေးထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သော လမ်းညွှန်ချက်များကို ပေးသည်—ဂోవိန္ဒ၌ တစ်သက်တစ်လျှောက် အထူးသစ္စာဖြင့် ဘက္တိထား၍ ဟရီ၏ ကီရတန်ကို သီဆိုခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ သတိရခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကာ ကိုယ့်ရင်းမြစ်များကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ အကျိုးတော်အတွက် အသုံးချရန်။ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ဝိષ્ણု၏ ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဟု ချီးမွမ်းပြီး အစားအစာပေးကာ ဂါရဝပြုခြင်းသည် မဟာပုဏ္ဏာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ နေ့စဉ် ပုရာဏ နားထောင်ခြင်းသည် မီးကဲ့သို့ အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ ဂင်္ဂါကို ရေသဏ္ဍာန်ရှိသော ဝိષ્ણုနှင့် ဘက္တိပေးသူဟု ချီးမြှောက်သည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏ၊ ပုရာဏ၊ ဂင်္ဂါ၊ နွားနှင့် ပိပ္ပလ သစ်ပင်တို့ကို ဝိષ્ણု၏ မြင်နိုင်သော အထင်ကရများဟု ယူဆကာ ဘက္တိကို ဖြန့်ကျက်ရန် တိုက်တွန်းထားသည်။
Adhyaya 62
Viṣṇu as the Embodied Purāṇas and the Merit of Hearing the Svarga-khaṇḍa
ဤအধ্যာယာတွင် စူတာ (Sūta) သည် ဗိဿနု၏ ကယ်တင်ပေးသော မဟာဂုဏ်တော်ကို အစပြု၍ ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ ထို့နောက် ပုရာဏများ၏ သဘောတရားဆိုင်ရာ “ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံ” ကို ဖော်ပြရာတွင် ဗိဿနုသည် ပုရာဏဝေဒနာ၏ တစ်စုတစ်စည်းတည်းသော ကိုယ်တော်ဖြစ်ပြီး၊ ပဒ္မပုရာဏကို သူ၏ နှလုံးဟု သတ်မှတ်ကာ အခြား မဟာပုရာဏများကို လက်အင်္ဂါ၊ အသားအရေ၊ အရိုးမြစ် (marrow) နှင့် အရိုးတို့နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ညွှန်းထားသည်။ ထိုကြောင့် ပဒ္မပုရာဏသည် ဟရီ၏ တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုရှိသော သန့်ရှင်းသည့် လမ်းကြောင်းဟု သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ဖလရှရုတိ (phalaśruti) အဖြစ်—အধ্যာယာတစ်ပုဒ်တည်းကို သင်ကြားခြင်း သို့မဟုတ် နားထောင်ခြင်းကပင် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် စွဝဂ္ဂ-ခဏ္ဍ (Svarga-khaṇḍa) ကို နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်ကြီးသူများကိုပါ သန့်စင်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ကောင်းကင်လောကများသို့ အဆင့်လိုက် မြင့်တက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘြဟ္မလောက၊ အမှန်တရားဂျ್ಞಾನ၊ နှင့် နိဗ္ဗာန် (nirvāṇa) ရရှိမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ အဆုံးတွင် လက်တွေ့အကြံပြုချက်များ—သီလရှိသူများနှင့် စတ့်ဆင်္ဂ (sat-saṅga) ပြုခြင်း၊ တီရ္ထ (tīrtha) များတွင် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ မြင့်မြတ်သော ဓမ္မဆွေးနွေးမှုကို လိုက်နာခြင်း၊ နှင့် ဟရီနာမ (Hari-nāma) ဖြင့် ဂోవိန္ဒကို ပူဇော်ခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားထားသည်။